João 6
بلۆچی Balochi (BCC) vs NVT
1 Randá, Issá Jalilay Mazangwarm bezán Teberiahay Mazangwarmay á dastá shot.
1 Depois disso, Jesus atravessou o mar da Galileia, conhecido também como mar de Tiberíades.
2 Mardománi mazanén rombé áiay randá kapt, chéá ke áyán é mójezah o ajabbatén nesháni distagatant ke Issá nádráhán dráha kant.
2 Uma grande multidão o seguia por toda parte, pois tinham visto os sinais que ele havia realizado ao curar os enfermos.
3 Gorhá Issá kóhéay sará sar kapt o gón wati moridán hamódá nesht.
3 Então Jesus subiu a um monte e sentou-se com seus discípulos.
4 Yahudiáni Sargwazay Aid nazzikk at.
4 Era quase tempo da festa judaica da Páscoa.
5 Wahdé Issáyá chamm chest kortant o dist ke mardománi mocchié dém pa áiá pédák ent, gón Piliposá gwashti: “Nán cha kojá bezurén ke é mardom warák bwarant?”
5 Jesus logo viu uma grande multidão que vinha a seu encontro. Voltando-se para Filipe, perguntou: “Onde podemos comprar pão para alimentar toda essa gente?”.
6 Issáyá é habar pa áiay ázmáesh kanag o chakkásagá gwasht, chéá ke wat zánti maná ché kanagi ent.
6 Disse isso para pôr Filipe à prova, pois já sabia o que ia fazer.
7 Piliposá gwasht: “Do sad dináray nán ham bassa nabit, toré harkas kammok kammok bwárt.”
7 Filipe respondeu: “Mesmo que trabalhássemos vários meses, não teríamos dinheiro suficiente para dar alimento a todos!”.
8 Cha áiay moridán yakké ke námi Andriás at o Shamun-Petrosay brát at, gwashti:
8 Então um de seus discípulos, André, irmão de Simão Pedro, falou:
9 “Bachakké hamedá ent ke panch jawén nagan o do máhigi gón, bale pa inchok mardomá ché bant?”
9 “Aqui está um rapaz com cinco pães de cevada e dois peixes. Mas que adianta isso para tanta gente?”.
10 Issáyá gwasht: “Mardomán benádénét.” Á jágahá bázén káh o sabzagé rostagat. Mardom hamódá neshtant. Cha áyán kesás panch hazár mardén atant.
10 Jesus respondeu: “Digam ao povo que se sente”. Todos se sentaram na grama que cobria o monte. Só os homens eram cerca de cinco mil.
11 Issáyá nagan zortant, Hodáay shogri gept o neshtagén mardománi sará bahri kortant, máhig ham anchosh. Harkasá haminchok ke lóthet, dáti.
11 Então Jesus tomou os pães, agradeceu a Deus e os repartiu entre o povo. Em seguida, fez o mesmo com os peixes. E todos comeram à vontade.
12 Wahdé sajjahénán sér kort, gón moridán gwashti: “Sar átkagén thokkorán bechenet o yakjáh kanét ke zawál mabant.”
12 Depois que todos estavam satisfeitos, Jesus disse a seus discípulos: “Agora juntem os pedaços que sobraram, para que nada se desperdice”.
13 Gorhá thokkoresh chet o yakjáh kortant. Á panchén jawén nagan ke mardomán wártagatant, cha áyáni sar átkagén thokkorán dwázdah sapt porr but.
13 Eles juntaram o que restou e encheram doze cestos com as sobras.
14 Mardomán ke Issáay é mójezah o ajabbatén nesháni dist, gwashtesh: “Pa rásti, é hamá wádah dátagén Nabi ent ke jaháná áyagi at.”
14 Quando o povo viu Jesus fazer esse sinal, exclamou: “Sem dúvida ele é o profeta que haveria de vir ao mundo!”.
15 Issáyá zánt ke mardom maná pa zór barag o bádsháh kanaga lóthant, paméshká padá cha mardomán dur but o tahná kóhá shot.
15 Jesus sabia que pretendiam obrigá-lo a ser rei deles, de modo que se retirou, sozinho, para o monte.
16 Bégáhá morid dém pa gwarmá shotant.
16 Ao entardecer, os discípulos de Jesus desceram à praia,
17 Bójigéá neshtant o gwarmay á dastá, dém pa Kaparnáhumá ráh geptant. Nun tahár butagat o Issá angat áyáni kerrá nayátkagat.
17 entraram no barco e atravessaram o mar em direção a Cafarnaum. Quando escureceu, porém, Jesus ainda não tinha vindo se encontrar com eles.
18 Trondén gwáté kasshagá at o chawl o mawj chest butant.
18 Logo, um vento forte veio sobre eles, e o mar ficou muito agitado.
19 Wahdé kesás panch tán shash kilumitar hólig janáná démá shotant, Issáesh dist ke ápay sará gám janán, dém pa bójigá pédák ent. Torsetesh.
19 Depois de remarem cinco ou seis quilômetros, de repente viram Jesus caminhando sobre o mar, em direção ao barco. Ficaram aterrorizados,
20 Bale Issáyá gwasht: “Matorsét, é man án.”
20 mas ele lhes disse: “Sou eu! Não tenham medo”.
21 Anchó ke moridán lóthet áiá bójigá swár bekanant, bójig menzelá sar but.
21 Eles o receberam no barco e, logo em seguida, chegaram a seu destino.
22 É dega róchá, hamá mardom ke gwarmay á dastá mantagatant sarpad butant ke cha hamá bójigá abéd ke morid swár butagatant, dega bójig ódá nabutag. Issá á bójigá swár nabutagat o morid bé áiá shotagatant.
22 No dia seguinte, a multidão que tinha ficado do outro lado do mar viu que os discípulos haviam pegado o único barco dali e que Jesus não fora com eles.
23 Randá, dega lahtén bójig cha Teberiahá hamá jágahá átk o raset ke ódá Hodáwandén Issáyá Hodáay shogr geptagat o mardomán nán wártagat.
23 Alguns barcos de Tiberíades se aproximaram do lugar onde o povo tinha comido os pães depois que o Senhor os abençoou.
24 Wahdé mardomán dist ke na Issá ódá ent o na áiay morid, Issáay shóházá bójigán swár butant o dém pa Kaparnáhumá shotant.
24 Quando a multidão viu que nem Jesus nem os discípulos estavam ali, todos entraram nos barcos e atravessaram para Cafarnaum, a fim de procurá-lo.
25 Wahdé Issáesh gwarmay á dastá dist, gwashtesh: “Ostád! Taw kadi edá átkagay?”
25 Encontraram-no do outro lado do mar e lhe perguntaram: “Rabi, quando o senhor chegou aqui?”.
26 Issáyá áyáni passawá gwasht: “Shomárá rásténa gwashán, é háterá maná shóház nakanagá ét ke shomá mani mójezah o ajabbatén nesháni distagant, paméshká maná shóház kanagá ét ke shomá nán wárt o sér kort.
26 Jesus respondeu: “Eu lhes digo a verdade: vocês querem estar comigo não porque entenderam os sinais, mas porque lhes dei alimento.
27 Bale pa é zawál bayókén waráká johd makanét, pa hamá waráká johd bekanét ke abadmánén zenda bakshit, pa hamá waráká ke Ensánay Chokk shomárá danti. Chéá ke Hodáén Petá áiay sará wati razámandiay mohr jatag.”
27 Não se preocupem tanto com coisas que se estragam, como a comida, mas usem suas energias buscando o alimento que permanece para a vida eterna, o qual o Filho do Homem pode lhes dar. Pois Deus, o Pai, colocou em mim seu selo de aprovação”.
28 Gorhá jostesh kort: “Má chón hamá kárán bekanén ke Hodáesh cha má lóthit?”
28 “Nós também queremos realizar as obras de Deus”, disseram eles. “O que devemos fazer?”
29 Issáyá passaw dát: “Á kárá ke Hodá cha shomá lóthit, á kár esh ent: Hamá kasay sará imán byárét ke Hodáyá ráh dátag.”
29 Jesus lhes disse: “Esta é a única obra que Deus quer de vocês: creiam naquele que ele enviou”.
30 Áyán gwasht: “Taw chónén ajabbatén nesháni pésha dáray ke má begendén o tai sará imán byárén? Ché kanay?
30 Eles responderam: “Se deseja que creiamos no senhor, mostre-nos um sinal. O que o senhor pode fazer?
31 May pet o pirokán gyábáná mann wárt, anchosh ke Pákén Ketába gwashit: ‘Áiá cha ásmáná nagan rawán dát ke bwarant.’”
31 Afinal, nossos antepassados comeram maná no deserto! As Escrituras dizem: ‘Moisés lhes deu de comer pão do céu’”.
32 Gorhá Issáyá gwasht: “Shomárá rásténa gwashán, é Mussá naat ke shomárá cha ásmáná ér átkagén nagania dát. É mani Pet ent ke cha ásmáná asligén náná shomárá bakshit.
32 Jesus disse: “Eu lhes digo a verdade: não foi Moisés quem lhes deu pão do céu. É meu Pai quem dá o verdadeiro pão do céu a vocês.
33 Chéá ke Hodáay nán hamá ent ke cha ásmáná éra kayt o jaháná zenda dant.”
33 O verdadeiro pão de Deus é aquele que desce do céu e dá vida ao mundo”.
34 Nun gón áiá gwashtesh: “Oo wájah! É náná modám márá beday.”
34 “Senhor, dê-nos desse pão todos os dias”, disseram eles.
35 Issáyá gwasht: “Zenday nán man án. Harkas ke mani kerrá kayt, hechbar shodiga nabit. Harkas ke mani sará báwara kant, hechbar tonniga nabit.
35 Jesus respondeu: “Eu sou o pão da vida. Quem vem a mim nunca mais terá fome. Quem crê em mim nunca mais terá sede.
36 Bale hamá dhawlá ke gwashton, shomá maná distag o angat báwara nakanét.
36 Mas vocês não creram em mim, embora me tenham visto.
37 Á sajjahénán ke Pet maná dant, á mani kerrá káyant. Harkas ke mani kerrá kayt, man áiá hechbar cha wat dura nakanán.
37 Contudo, aqueles que o Pai me dá virão a mim, e eu jamais os rejeitarei.
38 Man pa wati jenday wáhagáni sarjam kanagá cha ásmáná ér nayátkagán, átkagán ke wati dém dayókay wáhagán sarjam bekanán.
38 Pois desci do céu para fazer a vontade daquele que me enviou, e não minha própria vontade.
39 Mani dém dayókay wáhag ent ke hamá mardom ke áiá maná dátagant, cha áyán yakké ham cha mani dastá marawt o áheratay róchá áyán padá zendag bekanán.
39 E esta é a vontade de Deus: que eu não perca um sequer de todos que ele me deu, mas que ressuscite todos no último dia.
40 Chéá ke mani Petay wáhag hamesh ent ke harkas ke Chokkay némagá delgósha kant o áiay sará imána kárit, abadmánén zenday wáhond bebit o man á mardomá áheratay róchá zendaga kanán.”
40 Pois é a vontade de meu Pai que todo aquele que olhar para o Filho e nele crer tenha a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia”.
41 Gorhá Yahudián áiay sará irád gerag o norondhag bendát kort, chéá ke áiá gwashtagat: “Man hamá nán án ke cha ásmáná ér átkag.”
41 Então os judeus começaram a criticá-lo, pois ele havia afirmado: “Eu sou o pão que desceu do céu”.
42 Áyán gwasht: “É mard Issopay chokk Issá naent? Má wa eshiay pet o mátá zánén. Gorhá chóna gwashit ke man cha ásmáná ér átkagán?”
42 Diziam: “Este não é Jesus, filho de José? Conhecemos seu pai e sua mãe. Como ele pode dizer: ‘Desci do céu?’”.
43 Issáyá áyáni passawá gwasht: “Watmánwatá irád gerag o norondhagá band kanét.
43 Jesus, porém, respondeu: “Parem de me criticar.
44 Kass tán hamá wahdá mani kerrá átka nakant ke Pet, bezán mani dém dayók áiá mani némagá mayárit. Harkas ke kayt, man áiá áheratay róchá zendaga kanán.
44 Pois ninguém pode vir a mim se o Pai, que me enviou, não o trouxer a mim; e no último dia eu o ressuscitarei.
45 Nabiáni Ketábán nebisag butag: ‘Sajjahén cha Hodáyá tálima gerant.’ Harkas ke Petay habarán beshkont o cha áiá tálim begipt, mani kerrá kayt.
45 Como dizem as Escrituras: ‘Todos eles serão ensinados por Deus’. Todo aquele que ouve o Pai e aprende dele vem a mim.
46 Kassá Pet nadistag abéd cha hamáiá ke cha Hodáay kerrá átkag. Tahná hamáiá Pet distag.
46 Não que alguém tenha visto o Pai; somente eu, que fui enviado por Deus, o vi.
47 Shomárá rásténa gwashán, á ke imána kárit abadmánén zenday wáhonda bit.
47 “Eu lhes digo a verdade: quem crê tem a vida eterna.
48 Zenday nán man án.
48 Sim, eu sou o pão da vida!
49 Shomay pet o pirokán gyábáná mann wárt, bale angat mortant.
49 Seus antepassados comeram maná no deserto, mas morreram;
50 Cha ásmáná ér átkagén nán esh ent, shomay démá ent. Harkas ke eshiá bwárt, namerit.
50 quem comer o pão do céu, no entanto, jamais morrerá.
51 Man hamá zend bakshókén nán án ke cha ásmáná ér átkag. Harkas ke é náná bwárt, tán abad zendaga mánit. É náná ke mana dayán, mani jenday badan ent ke pa jahánay mardománi zendá nadria kanán.”
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu. Quem comer deste pão viverá para sempre; e este pão, que eu oferecerei para que o mundo viva, é a minha carne”.
52 Nun Yahudián pa jérhah o dapják watmánwatá gwasht: “É mard chón wati badaná dant ke má bwaréni?”
52 Então os judeus começaram a discutir entre si a respeito do que ele queria dizer. “Como pode esse homem nos dar sua carne para comer?”, perguntavam.
53 Issáyá gwasht: “Shomárá rásténa gwashán, agan shomá Ensánay Chokkay badaná mawarét o áiay hóná manóshét, abadmánén zendá sara nabét.
53 Então Jesus disse novamente: “Eu lhes digo a verdade: se vocês não comerem a carne do Filho do Homem e não beberem o seu sangue, não terão a vida em si mesmos.
54 Harkas ke mani badaná bwárt o mani hóná benóshit, abadmánén zenday wáhonda bit o áheratay róchá man áiá zendaga kanán.
54 Mas quem come minha carne e bebe meu sangue terá a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 Chéá ke mani badan asligén warák o mani hón asligén nósháp ent.
55 Pois minha carne é a verdadeira comida, e meu sangue é a verdadeira bebida.
56 Harkas ke mani badaná bwárt o mani hóná benóshit, á mani del o daruná mánit o man áiay del o daruná.
56 Quem come minha carne e bebe meu sangue permanece em mim, e eu nele.
57 Anchó ke namiránén Petá maná rawán dát o man áiay barkatá zendag án, hamé paymá harkas ke mani badaná bwárt, mani barkatá zendaga mánit.
57 Eu vivo por causa do Pai, que vive e me enviou; da mesma forma, quem se alimenta de mim viverá por minha causa.
58 É nán ke cha ásmáná ér átkag, á naganay paymá naent ke shomay pet o pirokán wárt o angat mortant, chéá ke harkas ke é náná bwárt, tán abad zendaga mánit.”
58 Eu sou o verdadeiro pão que desceu do céu. Seus antepassados comeram maná e morreram; quem comer este pão não morrerá, mas viverá para sempre”.
59 Issáyá é chizz hamá wahdá gwashtant ke Kaparnáhumay kanisahá tálim dayagá at.
59 Ele disse essas coisas quando ensinava na sinagoga de Cafarnaum.
60 É habaráni eshkonagá rand áiay bázén moridéá gwasht: “É gránén habaré, eshiá kay manneta kant?”
60 Muitos de seus discípulos disseram: “Sua mensagem é dura. Quem é capaz de aceitá-la?”.
61 Wahdé Issáyá dist ke morid é habaray sará norondhagá ant, gwashti: “Shomárá é habara tawrénit?
61 Jesus, sabendo que seus discípulos reclamavam, disse: “Isso os ofende?
62 Agan Ensánay Chokká begendét ke wati pésarigén jágahá borzáda rawt, gorhá ché kanét?
62 Então o que pensarão se virem o Filho do Homem subir ao céu, onde estava antes?
63 Ruh ent ke zenda dant, haddh o góshtá páedagé nést. É habar ke man gón shomá kortant, Ruh o zend ant.
63 Somente o Espírito dá vida. A natureza humana não realiza coisa alguma. E as palavras que eu lhes disse são espírito e vida.
64 Bale cha shomá lahténá imán nést.” Chéá ke á mardom ke imánesh néstat, Issáyá cha bendátá pajjáh áwortant o zánti ke kay maná dróhit o dozhmenáni dastá dant.
64 Mas alguns de vocês não creem em mim”. Pois Jesus sabia, desde o princípio, quem não acreditava nele e quem iria traí-lo.
65 Gorhá gwashti: “Paméshká man gwasht ke kass mani kerrá átka nakant, tán wahdé ke mani Pet áiá imán mabakshit.”
65 E acrescentou: “Por isso eu disse que ninguém pode vir a mim a menos que o Pai o dê a mim”.
66 Cha ed o rand, bázén moridéá Issá yalah dát o nun áiay hamráh nabutant.
66 Nesse momento, muitos de seus discípulos se afastaram dele e o abandonaram.
67 Gorhá Issáyá cha wati dwázdahén kásedán jost kort: “Bárén, shomá ham maná yalah dayaga lóthét?”
67 Então Jesus se voltou para os Doze e perguntou: “Vocês também vão embora?”.
68 Shamun-Petrosá passaw dát: “Oo Hodáwand! Kai kerrá berawén? Abadmánén zenday gál o habar tai kerrá ant o
68 Simão Pedro respondeu: “Senhor, para quem iremos? O senhor tem as palavras da vida eterna.
69 márá báwar ent o zánén ke taw hamá Pákén ay ke Hodáyá dar chetag.”
69 Nós cremos e sabemos que o senhor é o Santo de Deus”.
70 Issáyá gwasht: “Man shomárá gechén kort, dwázdahénon gechén kortant, bale padá ham cha shomá yakké eblisé.”
70 Então Jesus disse: “Eu escolhi vocês doze, mas um de vocês é um diabo”.
71 Áiay maksad Shamun Eskaryutiay chokk Yahudá at. Bell toré á cha dwázdahénán yakké at, bale áiá randá Issá dróhet o dozhmenáni dastá dát.
71 Ele se referia a Judas, filho de Simão Iscariotes, um dos Doze, que mais tarde o trairia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.