Gênesis 43

GODIDO VUA MAEJE (BBB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 — ausente —
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 — ausente —
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 — ausente —
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 — ausente —
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 — ausente —
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 Juda fu ijiege asoe fuone kuaramoga Jekafu fu urina kuae, Ja irerefuo e ireobo ije kua no iviene nuvuone be gafia fino kuae. Vame ije jaka irufui binobino kekena na vajievono kiae.
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Ro anafa bu urina kuae, Fune e ijare ka korufuo no abero agane nuvuone ijiebuo duna binobino kuarue. Fu kuo, Ja asoe jone fube uria fi ro kuke jabe iviene jone beno kue. Ro no iviene nuvuone no mesiri vadufuo fu kuaruokuveno ije noka naebe vierafe ijadufuo no ijiege kuarae.
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Areme Juda fune urina asoe fuone kuae, Ni e Bezimani nujaejuoga no migegire vaekina no kumune fuaevena una ro ikinu karine. Ro bakuma a ro no ro anafa nuvuone ije boeje noka isejavaena oeke.
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 Nare kuavo ijadufuo ni nujaejiega na mesiri vaekina no una rone. Ro na naebe mukoreigia mesirina una ruakuva ni irufui ije arega fu maza boeje nosiki navane.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 A maza nuvuone no va gamia usiae una ruaekino una vadufuo ije aka dabe fareko funeka saroemono kuae. No ude Bezimani mesiri vaeva bitie iviamaige none ire karina una ruae. Rove no naebe ijiege rei ro noka mazani nuvuone dabe igifure nisevono kuae.
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Ro asoe buone fu urina kiae, Ja vierafe Bezimani fu jaena vakuma nine ire ma bino aesakae nuvuone igia naovo ije karina vaekina e ireobo are Ijifiti samuamo ije vajafo. Ni ire oere udi mukore urimo ijiakina munikokina ia udi mukore urimo ijiakina ine fititasi fo ire makame igeki ijiakina ine arimoni ijadufuo fo ijene karina vaekina e ije vajafo.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Ro kuke ni moni ja kumune fuaevedufuo ijene kero bino nime moni ije bu bigiake kena una kamui jone ijia kedeva ijadufuo kena vafo.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Ni ije kena nine uvia jone Bezimani mesirina jaena migegire una vafo.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Na Godi e daroki ije baname isoega fure e ireobo ije are Ijifiti samuamo ije oe fuone dabe dakudega fu ja giana oefiane abeke. Fu oefiane abena e Bezimanikiro uvia one be ijene ke uniaejaga ja kaenamia una ruake. Ro na ijeja ame none gue bu una kuke ijiege oega na oefiane abekuva ije fure marekono kiae.
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Areme ame gaegi ije bune urina sinuome buone maeje bino bu kini subijadufuo ro moni ka ma uruvana bino duaku kari Bezimani mesirina bune Ijifiti vae.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Bune vakuma Ijifiti usiaena bune aruna Josofu fino ijia vakoga fu uri Bezamani gae. Fu ga areme uri e fuone imeno ije kuae, Ni e ige kaenamiana are none ijia vane. A kaenamia va ijia unia bu karike ni fanu be kana kiraga bu maza uvuoka manino ijia naena ire ino kuae.
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Josofu fu ijiege kuaramoga e fuone imeno ije fune urina ije fu kuaraema ijiege rena fune uviarafa fuone kaenamiana are fuone ijia vae.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Fu kaenamia ijia vakoga buka ireobo jumena una bue kuae, Noeje bu irerefuo kaenamuona igia ruove? Bu bite maza ije no iko igia rovoga bu moni ije kena una kamui nuvuone ijia keva bu ijadufuo kaenamuona ruove. Bu ijadufuo toenamuo ruodo bu no kanuo areme kuoga no fuefuo moni baki imenoeke fu mave doniki nuvuone ije una fuone kekiro remono kuae.
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 — ausente —
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 — ausente —
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 — ausente —
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Ro moni ige no una kuke kumune binodua fuaevekuae no ije kena ruae. Ro moni ije fu erare kena kamui nuvuone ijia kedema ije noka naebe vierafevano kuae.
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Ro e ije Josofudo imejo ijiebuo e ireobo ije fu uri kiae, Ije fune ijeno jade una ijadufuo ireobo vierafevo. Moni ije fune Godi jone ije ja asoe jone ijena fuone baname isoevo ijare kena una ijia kedejiae. Ijadufuo maeje na moni jone ja kumune fuaeveva ije nane foteke kevano kiana fune va e Simioni mesirina una ro nujaejiae.
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Areme e ije Josofudo imejo ijiebuo e ireobo ije fune kaenamiana va Josofudo are ijia uniamo bu karikoga fune va do jiana ro miamo bu dia buone sokoga fu mave doniki buone ire vajiae.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Ro Josofudo uviarafa ije maza uvuoka bu fuina ire ikono kiaeva ijadufuo bu urina sinuome bu Josofu vajadufuo ijene kanafui.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Areme bune karigake Josofu fune romoga bu uri sinuome ije kena ja vaja areme uri fu aguarana fu manino ijia auge sana kurituakafae.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Bu ijiege revoga Josofu fune izege bu ruaeva ijadufuo kuariama areme urina kiae, Ro asoe jone ja ude ro kuarieva ije fube uria ma fino kiae?
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Ro ame gaegi ije bu urina kuae, Ke asoe nuvuone fu oefuo imeno ije fu uria ma fino kuae. Bu ijiege kuara areme una kuke Josofu kurituakafae.
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Areme Josofu fune urina ame ije giaeja vakuma e Bezimani iviene fuone maeje asie fuone ijare buobiki nafema ije gae. Fu gana uri kiae, A ame gare fu iviene jone ije ja fuesina kuarieva ijeno kiae. Areme fu uri Bezamani kuae, Farino na vierafe Godire a marejakono kuae.
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Fu ijiege kuaramo fuka oefiaemoga fu migegire urina guove fu naeno ijia aruna nimei. Ijadufuo maeje Bezimani fuka ma ireobo oetuamo ro kuke fuka ma iviene fuone.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Fu aru va nimena furi areme uri nikubae fuone do soma areme una keke zinune manimega e fuone imejo ije kiae, Ire ije ja kiraeva ijene vajuo no ino kiae.
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 Areme Josofu fune fuosukua fata be ijia fina ire ikoga uviarafa fuone fu kiavoga bu buosukua fata be ijia karina ire i. Ro kuke e Ijifitiko ije duaku fu kiamo bu fata be ijia karina ire buone i. Ijadufuo maeje e Ijifitiko ije bu e Iburuko ijena bu besu ire inoevo baki.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Ro Josofudo uviarafa fata ije bu karina ire ivo ije nikubae buone bu una Josofu fino nake ijiege karina ire i. Ro fata ije bu kariva ije bu ame amure ijare fikoga gue bu ijia karijana vakuma areme ame iviene ijare ubine ijia fikoga bu ire i. Bu ijiege karina ire ivo ijia bu uri korubuo izege bu kariva ijene ganamivo buka oeseradiae.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Ro ire buone ije bu ivo ije bu re ije Josofudo fata ijia naeva bu ijia tuana vajiavo bu i. Ro ire ije bu ivo ije e Bezimani buka ire ma uruvana vajae ro ame gue ije bume sibaneke vajiae. Ijiege rena Josofudo uviarafa ije buka maza ma ije abena fuina besu oemarekinu irekina do ijene i.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.