Lucas 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yesu u duɑ wuu ɡe bɑ mɔ̀ Yerikoɔ, u ɡu bukiɑnɛ.
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 Miyɑ durɔ ɡobiɡii ɡoo u wɑ̃ɑ wi bɑ mɔ̀ Sɑkeu wi u sɑ̃ɑ ɡbere mwɑɔbun wiruɡii.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 U kĩ u Yesu wɑ, ɑdɑmɑ u ǹ kpĩɑ tɔn wɔrun sɔ̃ yèn sɔ̃ wi, tɔn kpiribuwɑ.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 Yerɑ u dukɑ dɑ wuswɑɑɔ mɑ u yɔɔwɑ dɑ̃ɑ te bɑ mɔ̀ sikɑmɔren wɔllɔ u kɑ nùn wɑn sɔ̃, domi u yɛ̃ mɑ miyɑ u koo kɑ doonɑ.
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Sɑɑ ye Yesu u turɑ yɑm mi, u nɔni seeyɑ mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Sɑkeu ɑ sɑrɑmɑ kpɑɑkɑ, domi wunɛn yɛnuɔrɑ nɑ kon sɔbiɑ ɡisɔ.
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Sɑkeu sɑrɑmɑ kɑ sɛndɑru mɑ u Yesu dɑm koosiɑ kɑ nuku dobu.
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Ye tɔmbɑ ye wɑ, be kpuro bɑ wɔki bɑ nɛɛ, u dɑ u sɔbiɑ kɔ̃sɑn kowon yɛnuɔ.
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Sɑkeu u seewɑ u yɔ̃rɑ Yinnin wuswɑɑɔ u nɛɛ, n wee Yinni nɑ nɛn dukiɑn bɔnu sɑ̃ɑrobu wɛ̃ɛmɔ. Nɑ̀ n mɑɑ ɡoo ɡɑ̃ɑnu wɔrɑri kɑ tɑki nɑ nùn yen nɔn nnɛ wesiɑmɔ.
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡisɔ fɑɑbɑ duɑ yɛnu ɡe sɔɔ yèn sɔ̃ winin tii mɑɑ sɑ̃ɑ Aburɑhɑmun bweseru.
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Domi Tɔnun Bii u nɑwɑ u kɑ kɑsu be bɑ kɔ̃ɔrɑ u bu fɑɑbɑ ko.
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Sɑnɑm mɛ tɔmbɑ yeni swɑɑ dɑki, u kpɑm mɔndu kuɑ yèn sɔ̃ u Yerusɑlɛmu turuku kuɑ mɑ bɑ tɑmɑɑ Gusunɔ u koo bɑndu swĩiwɑ yɑnde.
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 Yerɑ u nɛɛ, sinɑ bii ɡoo u bɑndu dibu dɑ n tomɑ tem ɡɑm ɡiɑ, kpɑ u wurɑmɑ yen biru.
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 U sere doonɑ u wɔkuru sokɑ win yobu sɔɔ, mɑ u ben bɑɑwure ɡobi bɛkɛ ɡɛɛ wɛ̃ u nɛɛ, bu de ɡobi yi, yi mɑ sere u kɑ wurɑmɑ.
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Win temɡibu bɑ nùn tusɑ mɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ tɔmbu ɡɔrɑ bu nɛɛ, bɑ ǹ kĩ durɔ wi, u bɑndu di ben temɔ.
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 Sɑnɑm mɛ u wumɑ ye u bɑn te diimɑ, u yoo be sokɑ win mi be u rɑɑ ɡobi wɛ̃, kpɑ u kɑ wɑ nɡe mɛ bɑɑwuren ɡobi nùn mɑruɑ.
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Gbiikoo nɑ u nɛɛ, yinni wunɛn ɡobi yi, yi mɑrɑ wɔkuru.
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 U nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, yɑ wɑ̃ yoo ɡeo. Yèn sɔ̃ ɑ kuɑ nɑɑnɛɡii ɡɑ̃ɑ piiminu sɔɔ, nɑ nun kuɑ wuu mɑrosu wɔkurun wiruɡii.
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 Yiruse nɑ u nɛɛ, yinni wunɛn ɡobi yi, yi mɑrɑ nɔɔbu.
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 U nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɛ mɑɑ, nɑ nun kuɑ wuu mɑrosu nɔɔbun wiruɡii.
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Kpɑo nɑ u nɛɛ, yinni wunɛn ɡobi wee yi nɑ beruɑ kĩɑsu sɔɔ.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Domi nɑ wunɛn bɛrum mɔ yèn sɔ̃ ɑ sɑ̃ɑ tɔn sɛ̃sɔɡii. A rɑ suewɑ ye ɑ kun yii, kpɑ ɑ ɡɛ̃ mi ɑ kun duure.
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 U nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ kon nun siriwɑ wunɛn ɡɑri sɔɔn di, yoo kɑm. A yɛ̃ mɑ nɑ sɑ̃ɑ tɔn sɛ̃sɔɡii, nɑ rɑ sue ye nɑ kun yii, kpɑ n ɡɛ̃ mi nɑ kun duure.
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ ɡoo nɛn ɡobi yi wɛ̃ u kɑ ɡobi mɛro ko, kpɑ n nɛnyɑm mwɑ kɑ ɑre sɑnɑm mɛ nɑ wɔmɑ.
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 Mɑ be bɑ wɑ̃ɑ mi, u bu sɔ̃ɔwɑ bu ɡobi yi mɔɔ bu wɔkuruɡii wi wɛ̃.
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 Bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, yinni, u wɔkuru mɔ kɔ.
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 U nɛɛ, nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, wi u mɔ, win mɔru sɔɔrɑ bɑ koo nùn sosiɑ. Wi u kun mɑɑ mɔ, fiiko ye u mɑm mɔ bɑ koo nùn mwɑɑri.
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 Yen biru i kɑ nɛn yibɛrɛbɑ nɑ mini be bɑ kun kĩ n bɑndu di kpɑ i bu sɑkiri nɛn wuswɑɑɔ.
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Ye Yesu yeni ɡeruɑ u kpɑ, u win swɑɑ mwɑ u bu ɡbiiyɑ Yerusɑlɛmu ɡiɑ.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 Sɑnɑm mɛ u Bɛtefɑɡi kɑ Betɑni turuku kuɑ, ɡuurun berɑ ɡiɑ te bɑ rɑ soku Olifin ɡuuru, u tɔmbu yiru ɡɔrɑ win bwɑ̃ɑbu sɔɔ
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 u nɛɛ, bu doo wuu ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ ben wuswɑɑɔ mi. Bɑ̀ n duɑ bɑ koo kɛtɛku buu wɑ ɡɑ sɔri ɡe ɡoo kun sɔnire. U nɛɛ, bu ɡu sɔsiɑmɑ bu kɑ nɑ.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 Goo ù n bu bikiɑ mbɑn sɔ̃nɑ bɑ ɡu sɔsiɑmɔ, bu nɛɛ, Yinniwɑ u ɡen bukɑtɑ mɔ.
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 Be u ɡɔrɑ bɑ doonɑ, mɑ bɑ yɑbu bɑɑyere deemɑ nɡe mɛ u bu sɔ̃ɔwɑ.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 Ye bɑ kɛtɛku buu ɡe sɔsiɑmɔ, ɡen yinnibɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ i kɛtɛku buu ɡe sɔsiɑmɔ.
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Bɑ nɛɛ, Yinniwɑ u ɡen bukɑtɑ mɔ.
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 Mɑ bɑ kɑ Yesu kɛtɛku buu ɡe nɑɑwɑ. Bɑ ben yɑ̃nu tɛriɑ ɡen wɔllɔ mɑ bɑ Yesu sɔndi.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Ye u dɔɔ, mɛyɑ tɔmbɑ ben yɑ̃nu tɛriɑmɔ swɑɑ sɔɔ.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 Sɑnɑm mɛ u Yerusɑlɛmu turuku kuɑ Olifin ɡuurun swɑɑn bɔkuɔ, win bwɑ̃ɑbu kpuro bɑ nɔɔɡiru suɑ bɑ Gusunɔ siɑrɑmɔ kɑ nuku dobu sɔm mɑɑmɑɑkiɡinu kpuron sɔ̃ ye bɑ wɑ.
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 Bɑ nɛɛ, Gusunɔ u sunɔ wi u sisi kɑ win yĩsiru domɑru kuo, ɑlɑfiɑ yɑ n wɑ̃ɑ wɔllɔ, kpɑ yiiko yɑ n wɑ̃ɑ wɔwɔlleɔ.
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do ­Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Fɑlisi ɡɑbu sɑɑ tɔn wɔrun suunu sɔɔn di bɑ Yesu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, yinni ɑ wunɛn bwɑ̃ɑ be mɑrisio.
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 U bu wisɑ u nɛɛ, nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, bɑɑ beni bɑ̀ n mɑri, kpenu koo ɡbɑ̃rɑ.
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 Sɑnɑm mɛ Yesu u Yerusɑlɛmu turuku kuɑ, ye u ye wɑ yerɑ u swĩi wɔri yen sɔ̃,
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 u nɛɛ, wunɛ Yerusɑlɛmu ɑ̀ n dɑɑ tɛ̃ yɛ̃ ye yɑ koo kɑ nun ɑlɑfiɑ nɑɑwɑ ni, bɑɑ ɡisɔ! Adɑmɑ wee, yɑ nun kukue.
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Sɑnɑm koo nun nɑɑwɑ mɛ̀ sɔɔ wunɛn yibɛrɛbɑ bɑ koo nun tɑrusi, kpɑ bu nun kooro bure bu nun sɛ̃kenɛ beri berikɑ kpuron di.
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 Bɑ koo nun nɑm, wunɛ kɑ wunɛn bibu be bɑ wɑ̃ɑ wunɛn suunu sɔɔ. Bɑ ǹ derimɔ kpenu nu sɔnnɑ wunɛ sɔɔ, yèn sɔ̃ ɑ ǹ tubɑ sɑɑ ye Gusunɔ u nun nɑɑwɑ.
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Yesu duɑ sɑ̃ɑ yerɔ mɑ u kiɑ dɔrobu ɡirɑm wɔri.
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 U bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɑ yoruɑ, “Nɛn diru tɑ ko n sɑ̃ɑwɑ kɑnɑrun diru.” Adɑmɑ bɛɛ i tu kuɑ ɡbɛnɔbun wɑ̃ɑ yeru.
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 Bɑɑdommɑ u rɑ n Gusunɔn ɡɑrin keu sɔ̃ɔsimɔ sɑ̃ɑ yerɔ. Yerɑ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ woodɑ yɛ̃robu kɑ Yuubɑn wiruɡibu bɑ kĩ bu nùn ɡo.
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 Adɑmɑ bɑ ǹ yɛ̃ nɡe mɛ bɑ koo koosinɑ, domi tɔmbu kpurowɑ bɑ nùn swɑɑ dɑki mɑ n bu mɑɑmɑɑki sɑ̃ɑ.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.