Lucas 15
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs BKJ
1 Gbere mwɑɔbu kɑ kɔ̃sɑn kowobu kpuro bɑ susi Yesun mi bu kɑ win ɡɑri nɔ.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Mɑ Fɑlisibɑ kɑ woodɑ yɛ̃robu bɑ wɔkinu wɔri bɑ nɛɛ, durɔ wini u kɑ kɔ̃sɑn kowobu mɛnnɑmɔ mɑ u kɑ bu dimɔ sɑnnu.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Yerɑ u bu mɔn teni kuɑ u nɛɛ,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 wɑrɑ bɛɛ sɔɔ, ù n yɑ̃ɑnu wunɔbu (100) mɔ, mɑ teerɑ nùn kɔ̃ɔrɑri, u ǹ koo wunɔbu tiɑ sɑri yeni deri ɡbɑburɔ kpɑ u tu kɑsum dɑ sere u kɑ tu dɔbɑ.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Sɑɑ ye u tu dɔbɑ, u koo tu seru sɔndi kɑ nuku dobu.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Ù n tunumɑ yɛnuɔ u koo win bɔrɔbɑ kɑ win berusebu soku kpɑ u nɛɛ, i kɑ mɑn nuku dobu koowo, domi nɑ nɛn yɑ̃ɑru dɔbɑ te tɑ rɑɑ kɔ̃ɔrɑ.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, mɛyɑ wɔrukobun nuku dobu bu ko n kpɑ̃ toro turon sɔ̃ wi u ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ n kere ɡeeɡibu wunɔbu tiɑ sɑri be bɑ kun ɡɔ̃ru ɡɔsiɑbun bukɑtɑ mɔ.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu mɑɑ nɛɛ, nɡe kurɔ wɑrɑ, ù n sii ɡeesun ɡobi wɑsi wɔkuru mɔ, mɑ yin tiɑ kɔ̃ɔrɑ, u ǹ koo fitilɑ mɛni kpɑ u diru kurɑ u kɑ ye kɑsu kɑ lɑɑkɑri sere u kɑ wɑ.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ù n wɑ, u koo win bɔrɔbɑ kɑ win berusebu soku kpɑ u nɛɛ, i kɑ mɑn nuku dobu koowo, domi nɑ nɛn ɡobi yi yi rɑɑ kɔ̃ɔrɑ wɑ.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Nɡe mɛyɑ nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, nuku dobu wɑ̃ɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑn wuswɑɑɔ toro turon sɔ̃ wi u ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 U kpɑm nɛɛ, durɔ ɡoo wɑ̃ɑ u bii tɔn durɔbu yiru mɔ.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Wi u yɑ̃kɑbu bo u ben tundo sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ u nùn win dukiɑn bɔnu wɛ̃ ye yɑ ko n sɑ̃ɑ wiɡiɑ. Mɑ ben bɑɑ u bu win dukiɑ bɔnu kuɑ.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Sɔ̃ɔ mɛɛrun biru yɑ̃kɑbu wi, u mɛnnɑ kpuro ye u mɔ, mɑ u kɑ wuu doonɑ ɡe ɡɑ tomɑ. Miyɑ u win dukiɑ ye kpuro di kɑ dɑɑ bɛrɛtɛkɛ.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Sɑnɑm mɛ u kpuro di ye u mɔ, ɡɔ̃ɔ bɑkɑrɑ duɑ tem mɛ sɔɔ, mɑ u wɔri yɑ̃ɑru sɔɔ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 U dɑ u win tii wuu miɡii ɡoo wɛ̃ mɑ yɛ̃ro kɑ nùn dɑ ɡberɔ u kɑ win kurusɔnu kɔ̃su.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 U kĩɑ u tii debiɑ kɑ dĩɑ kokosu si kurusɔnu dimɔ, ɑdɑmɑ ɡoo kun nùn wɛ̃.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Sɑnɑm mɛ win lɑɑkɑri wurɑmɑ u nɛɛ, nɛn bɑɑbɑn sɔm kowobu kpuro bɑ dĩɑnu mɔ nu yibɑ, mɑ nɛ wee mini nɑ ɡbimɔ kɑ ɡɔ̃ɔru.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Nɑ kon se kpɑ n dɑ nɛn bɑɑbɑn mi n nùn sɔ̃ n nɛɛ, nɑ nùn torɑri, nɑ mɑɑ Gusunɔ torɑri.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Yen sɔ̃, u ku mɑn soku win bii. U mɑn koowo win sɔm kowo.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 U seewɑ mɑ u doonɑ win bɑɑn mi ɡiɑ.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Bii wi, u nɛɛ, bɑɑbɑ, nɑ nun torɑri, nɑ mɑɑ Gusunɔ torɑri. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑɑ mɑn soku wunɛn bii.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Adɑmɑ tundo wi, u win yobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i kumbooro tɑmɑ fuuku ɡe ɡɑ burɑm bo, kpɑ i nùn sebusiɑ. I nùn tɑɑbu wɛ̃ɛyɔ u doke, kɑ mɑɑ bɑrɑnu.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 I doo i nɑɑ kpɛmɑ ye suɑmɑ, ye yɑ ɡum mɔ, kpɑ i ye ɡo. Su di kpɑ su tɔ̃ɔ bɑkɑru ko kɑ nuku dobu.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Domi nɛn bii wi, n sɑ̃ɑre u rɑɑ ɡu, mɑ u wurɑmɑ wɑ̃ɑru sɔ̃ɔ. U rɑɑ kɔ̃ɔrɑ mɑ u wɑɑrɑ. Mɑ bɑ nuku dobu wɔri.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 N deemɑ bii yerumɑ u woo ɡberɔ. Sɑɑ ye u wee, ye u yɛnu turuku kuɑ, u ɡɑ̃ɑsu kɑ yɑɑbu nɔɔmɔ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 U yobun turo sokɑ u bikiɑ mbɑ n kuɑ.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Yoo wi, u nɛɛ, wunɛn wɔnɔwɑ u wɔmɑ, yerɑ bɛɛn tundo u nɑɑ kpɛmɑ ye ɡo ye yɑ ɡum mɔ yèn sɔ̃ u nùn wɑ ɑlɑfiɑ sɔɔ.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Mɑ yerumɑ wi, u mɔru bɑrɑ sere u ǹ kĩ u du yɛnuɔ. Mɑ tundo u yɑrimɑ u kɑ nùn kɔkiri.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Yerɑ u tundo wisɑ u nɛɛ, ɑ mɛɛrio wɔ̃ɔ dɑbi tèn di nɑ nun sɑ̃ɑmɔ. Nɑ ǹ wunɛn woodɑ ɡɑɑ sɑrɑre, mɑ bɑɑ boo buu, ɑ ǹ mɑn kɛ̃ɛre n kɑ nuku dobu ko kɑ nɛn bɔrɔbɑ.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Adɑmɑ sɑnɑm mɛ wunɛn bii wi, u tunumɑ, wi u wunɛn dukiɑ di kɑ kurɔ tɑnɔbu, win sɔ̃nɑ ɑ nɑɑ kpɛmɑ ye ɡo.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Yerɑ tundo nɛɛ, wunɛ nɛn bii bɑɑdommɑwɑ ɑ kɑ mɑn wɑ̃ɑ, ye nɑ mɑɑ mɔ kpuro, wunɛɡiɑ.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Adɑmɑ n weenɛ su nuku dobu ko kpɑ su yɛ̃ɛri yèn sɔ̃ wunɛn wɔnɔ wini n sɑ̃ɑre u rɑɑ ɡu, mɑ u wurɑmɑ wɑ̃ɑru sɔɔ. U rɑɑ kɔ̃ɔrɑ, u mɑɑ wɑɑrɑ.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.