Lucas 15
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ACF
1 Gbere mwɑɔbu kɑ kɔ̃sɑn kowobu kpuro bɑ susi Yesun mi bu kɑ win ɡɑri nɔ.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Mɑ Fɑlisibɑ kɑ woodɑ yɛ̃robu bɑ wɔkinu wɔri bɑ nɛɛ, durɔ wini u kɑ kɔ̃sɑn kowobu mɛnnɑmɔ mɑ u kɑ bu dimɔ sɑnnu.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Yerɑ u bu mɔn teni kuɑ u nɛɛ,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 wɑrɑ bɛɛ sɔɔ, ù n yɑ̃ɑnu wunɔbu (100) mɔ, mɑ teerɑ nùn kɔ̃ɔrɑri, u ǹ koo wunɔbu tiɑ sɑri yeni deri ɡbɑburɔ kpɑ u tu kɑsum dɑ sere u kɑ tu dɔbɑ.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Sɑɑ ye u tu dɔbɑ, u koo tu seru sɔndi kɑ nuku dobu.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ù n tunumɑ yɛnuɔ u koo win bɔrɔbɑ kɑ win berusebu soku kpɑ u nɛɛ, i kɑ mɑn nuku dobu koowo, domi nɑ nɛn yɑ̃ɑru dɔbɑ te tɑ rɑɑ kɔ̃ɔrɑ.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, mɛyɑ wɔrukobun nuku dobu bu ko n kpɑ̃ toro turon sɔ̃ wi u ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ n kere ɡeeɡibu wunɔbu tiɑ sɑri be bɑ kun ɡɔ̃ru ɡɔsiɑbun bukɑtɑ mɔ.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu mɑɑ nɛɛ, nɡe kurɔ wɑrɑ, ù n sii ɡeesun ɡobi wɑsi wɔkuru mɔ, mɑ yin tiɑ kɔ̃ɔrɑ, u ǹ koo fitilɑ mɛni kpɑ u diru kurɑ u kɑ ye kɑsu kɑ lɑɑkɑri sere u kɑ wɑ.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ù n wɑ, u koo win bɔrɔbɑ kɑ win berusebu soku kpɑ u nɛɛ, i kɑ mɑn nuku dobu koowo, domi nɑ nɛn ɡobi yi yi rɑɑ kɔ̃ɔrɑ wɑ.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Nɡe mɛyɑ nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, nuku dobu wɑ̃ɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑn wuswɑɑɔ toro turon sɔ̃ wi u ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 U kpɑm nɛɛ, durɔ ɡoo wɑ̃ɑ u bii tɔn durɔbu yiru mɔ.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Wi u yɑ̃kɑbu bo u ben tundo sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ u nùn win dukiɑn bɔnu wɛ̃ ye yɑ ko n sɑ̃ɑ wiɡiɑ. Mɑ ben bɑɑ u bu win dukiɑ bɔnu kuɑ.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Sɔ̃ɔ mɛɛrun biru yɑ̃kɑbu wi, u mɛnnɑ kpuro ye u mɔ, mɑ u kɑ wuu doonɑ ɡe ɡɑ tomɑ. Miyɑ u win dukiɑ ye kpuro di kɑ dɑɑ bɛrɛtɛkɛ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Sɑnɑm mɛ u kpuro di ye u mɔ, ɡɔ̃ɔ bɑkɑrɑ duɑ tem mɛ sɔɔ, mɑ u wɔri yɑ̃ɑru sɔɔ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 U dɑ u win tii wuu miɡii ɡoo wɛ̃ mɑ yɛ̃ro kɑ nùn dɑ ɡberɔ u kɑ win kurusɔnu kɔ̃su.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 U kĩɑ u tii debiɑ kɑ dĩɑ kokosu si kurusɔnu dimɔ, ɑdɑmɑ ɡoo kun nùn wɛ̃.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Sɑnɑm mɛ win lɑɑkɑri wurɑmɑ u nɛɛ, nɛn bɑɑbɑn sɔm kowobu kpuro bɑ dĩɑnu mɔ nu yibɑ, mɑ nɛ wee mini nɑ ɡbimɔ kɑ ɡɔ̃ɔru.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Nɑ kon se kpɑ n dɑ nɛn bɑɑbɑn mi n nùn sɔ̃ n nɛɛ, nɑ nùn torɑri, nɑ mɑɑ Gusunɔ torɑri.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Yen sɔ̃, u ku mɑn soku win bii. U mɑn koowo win sɔm kowo.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 U seewɑ mɑ u doonɑ win bɑɑn mi ɡiɑ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Bii wi, u nɛɛ, bɑɑbɑ, nɑ nun torɑri, nɑ mɑɑ Gusunɔ torɑri. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑɑ mɑn soku wunɛn bii.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Adɑmɑ tundo wi, u win yobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i kumbooro tɑmɑ fuuku ɡe ɡɑ burɑm bo, kpɑ i nùn sebusiɑ. I nùn tɑɑbu wɛ̃ɛyɔ u doke, kɑ mɑɑ bɑrɑnu.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 I doo i nɑɑ kpɛmɑ ye suɑmɑ, ye yɑ ɡum mɔ, kpɑ i ye ɡo. Su di kpɑ su tɔ̃ɔ bɑkɑru ko kɑ nuku dobu.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Domi nɛn bii wi, n sɑ̃ɑre u rɑɑ ɡu, mɑ u wurɑmɑ wɑ̃ɑru sɔ̃ɔ. U rɑɑ kɔ̃ɔrɑ mɑ u wɑɑrɑ. Mɑ bɑ nuku dobu wɔri.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 N deemɑ bii yerumɑ u woo ɡberɔ. Sɑɑ ye u wee, ye u yɛnu turuku kuɑ, u ɡɑ̃ɑsu kɑ yɑɑbu nɔɔmɔ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 U yobun turo sokɑ u bikiɑ mbɑ n kuɑ.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Yoo wi, u nɛɛ, wunɛn wɔnɔwɑ u wɔmɑ, yerɑ bɛɛn tundo u nɑɑ kpɛmɑ ye ɡo ye yɑ ɡum mɔ yèn sɔ̃ u nùn wɑ ɑlɑfiɑ sɔɔ.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Mɑ yerumɑ wi, u mɔru bɑrɑ sere u ǹ kĩ u du yɛnuɔ. Mɑ tundo u yɑrimɑ u kɑ nùn kɔkiri.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Yerɑ u tundo wisɑ u nɛɛ, ɑ mɛɛrio wɔ̃ɔ dɑbi tèn di nɑ nun sɑ̃ɑmɔ. Nɑ ǹ wunɛn woodɑ ɡɑɑ sɑrɑre, mɑ bɑɑ boo buu, ɑ ǹ mɑn kɛ̃ɛre n kɑ nuku dobu ko kɑ nɛn bɔrɔbɑ.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Adɑmɑ sɑnɑm mɛ wunɛn bii wi, u tunumɑ, wi u wunɛn dukiɑ di kɑ kurɔ tɑnɔbu, win sɔ̃nɑ ɑ nɑɑ kpɛmɑ ye ɡo.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Yerɑ tundo nɛɛ, wunɛ nɛn bii bɑɑdommɑwɑ ɑ kɑ mɑn wɑ̃ɑ, ye nɑ mɑɑ mɔ kpuro, wunɛɡiɑ.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Adɑmɑ n weenɛ su nuku dobu ko kpɑ su yɛ̃ɛri yèn sɔ̃ wunɛn wɔnɔ wini n sɑ̃ɑre u rɑɑ ɡu, mɑ u wurɑmɑ wɑ̃ɑru sɔɔ. U rɑɑ kɔ̃ɔrɑ, u mɑɑ wɑɑrɑ.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.