Lucas 15
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Gbere mwɑɔbu kɑ kɔ̃sɑn kowobu kpuro bɑ susi Yesun mi bu kɑ win ɡɑri nɔ.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Mɑ Fɑlisibɑ kɑ woodɑ yɛ̃robu bɑ wɔkinu wɔri bɑ nɛɛ, durɔ wini u kɑ kɔ̃sɑn kowobu mɛnnɑmɔ mɑ u kɑ bu dimɔ sɑnnu.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Yerɑ u bu mɔn teni kuɑ u nɛɛ,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 wɑrɑ bɛɛ sɔɔ, ù n yɑ̃ɑnu wunɔbu (100) mɔ, mɑ teerɑ nùn kɔ̃ɔrɑri, u ǹ koo wunɔbu tiɑ sɑri yeni deri ɡbɑburɔ kpɑ u tu kɑsum dɑ sere u kɑ tu dɔbɑ.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Sɑɑ ye u tu dɔbɑ, u koo tu seru sɔndi kɑ nuku dobu.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ù n tunumɑ yɛnuɔ u koo win bɔrɔbɑ kɑ win berusebu soku kpɑ u nɛɛ, i kɑ mɑn nuku dobu koowo, domi nɑ nɛn yɑ̃ɑru dɔbɑ te tɑ rɑɑ kɔ̃ɔrɑ.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, mɛyɑ wɔrukobun nuku dobu bu ko n kpɑ̃ toro turon sɔ̃ wi u ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ n kere ɡeeɡibu wunɔbu tiɑ sɑri be bɑ kun ɡɔ̃ru ɡɔsiɑbun bukɑtɑ mɔ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu mɑɑ nɛɛ, nɡe kurɔ wɑrɑ, ù n sii ɡeesun ɡobi wɑsi wɔkuru mɔ, mɑ yin tiɑ kɔ̃ɔrɑ, u ǹ koo fitilɑ mɛni kpɑ u diru kurɑ u kɑ ye kɑsu kɑ lɑɑkɑri sere u kɑ wɑ.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ù n wɑ, u koo win bɔrɔbɑ kɑ win berusebu soku kpɑ u nɛɛ, i kɑ mɑn nuku dobu koowo, domi nɑ nɛn ɡobi yi yi rɑɑ kɔ̃ɔrɑ wɑ.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Nɡe mɛyɑ nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, nuku dobu wɑ̃ɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑn wuswɑɑɔ toro turon sɔ̃ wi u ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 U kpɑm nɛɛ, durɔ ɡoo wɑ̃ɑ u bii tɔn durɔbu yiru mɔ.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Wi u yɑ̃kɑbu bo u ben tundo sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ u nùn win dukiɑn bɔnu wɛ̃ ye yɑ ko n sɑ̃ɑ wiɡiɑ. Mɑ ben bɑɑ u bu win dukiɑ bɔnu kuɑ.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Sɔ̃ɔ mɛɛrun biru yɑ̃kɑbu wi, u mɛnnɑ kpuro ye u mɔ, mɑ u kɑ wuu doonɑ ɡe ɡɑ tomɑ. Miyɑ u win dukiɑ ye kpuro di kɑ dɑɑ bɛrɛtɛkɛ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Sɑnɑm mɛ u kpuro di ye u mɔ, ɡɔ̃ɔ bɑkɑrɑ duɑ tem mɛ sɔɔ, mɑ u wɔri yɑ̃ɑru sɔɔ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 U dɑ u win tii wuu miɡii ɡoo wɛ̃ mɑ yɛ̃ro kɑ nùn dɑ ɡberɔ u kɑ win kurusɔnu kɔ̃su.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 U kĩɑ u tii debiɑ kɑ dĩɑ kokosu si kurusɔnu dimɔ, ɑdɑmɑ ɡoo kun nùn wɛ̃.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Sɑnɑm mɛ win lɑɑkɑri wurɑmɑ u nɛɛ, nɛn bɑɑbɑn sɔm kowobu kpuro bɑ dĩɑnu mɔ nu yibɑ, mɑ nɛ wee mini nɑ ɡbimɔ kɑ ɡɔ̃ɔru.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Nɑ kon se kpɑ n dɑ nɛn bɑɑbɑn mi n nùn sɔ̃ n nɛɛ, nɑ nùn torɑri, nɑ mɑɑ Gusunɔ torɑri.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Yen sɔ̃, u ku mɑn soku win bii. U mɑn koowo win sɔm kowo.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 U seewɑ mɑ u doonɑ win bɑɑn mi ɡiɑ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Bii wi, u nɛɛ, bɑɑbɑ, nɑ nun torɑri, nɑ mɑɑ Gusunɔ torɑri. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑɑ mɑn soku wunɛn bii.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Adɑmɑ tundo wi, u win yobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i kumbooro tɑmɑ fuuku ɡe ɡɑ burɑm bo, kpɑ i nùn sebusiɑ. I nùn tɑɑbu wɛ̃ɛyɔ u doke, kɑ mɑɑ bɑrɑnu.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 I doo i nɑɑ kpɛmɑ ye suɑmɑ, ye yɑ ɡum mɔ, kpɑ i ye ɡo. Su di kpɑ su tɔ̃ɔ bɑkɑru ko kɑ nuku dobu.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Domi nɛn bii wi, n sɑ̃ɑre u rɑɑ ɡu, mɑ u wurɑmɑ wɑ̃ɑru sɔ̃ɔ. U rɑɑ kɔ̃ɔrɑ mɑ u wɑɑrɑ. Mɑ bɑ nuku dobu wɔri.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 N deemɑ bii yerumɑ u woo ɡberɔ. Sɑɑ ye u wee, ye u yɛnu turuku kuɑ, u ɡɑ̃ɑsu kɑ yɑɑbu nɔɔmɔ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 U yobun turo sokɑ u bikiɑ mbɑ n kuɑ.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Yoo wi, u nɛɛ, wunɛn wɔnɔwɑ u wɔmɑ, yerɑ bɛɛn tundo u nɑɑ kpɛmɑ ye ɡo ye yɑ ɡum mɔ yèn sɔ̃ u nùn wɑ ɑlɑfiɑ sɔɔ.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Mɑ yerumɑ wi, u mɔru bɑrɑ sere u ǹ kĩ u du yɛnuɔ. Mɑ tundo u yɑrimɑ u kɑ nùn kɔkiri.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Yerɑ u tundo wisɑ u nɛɛ, ɑ mɛɛrio wɔ̃ɔ dɑbi tèn di nɑ nun sɑ̃ɑmɔ. Nɑ ǹ wunɛn woodɑ ɡɑɑ sɑrɑre, mɑ bɑɑ boo buu, ɑ ǹ mɑn kɛ̃ɛre n kɑ nuku dobu ko kɑ nɛn bɔrɔbɑ.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Adɑmɑ sɑnɑm mɛ wunɛn bii wi, u tunumɑ, wi u wunɛn dukiɑ di kɑ kurɔ tɑnɔbu, win sɔ̃nɑ ɑ nɑɑ kpɛmɑ ye ɡo.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Yerɑ tundo nɛɛ, wunɛ nɛn bii bɑɑdommɑwɑ ɑ kɑ mɑn wɑ̃ɑ, ye nɑ mɑɑ mɔ kpuro, wunɛɡiɑ.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Adɑmɑ n weenɛ su nuku dobu ko kpɑ su yɛ̃ɛri yèn sɔ̃ wunɛn wɔnɔ wini n sɑ̃ɑre u rɑɑ ɡu, mɑ u wurɑmɑ wɑ̃ɑru sɔɔ. U rɑɑ kɔ̃ɔrɑ, u mɑɑ wɑɑrɑ.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.