Juízes 9
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Yen biruwɑ Abimɛlɛki, Gedeonin bii, u dɑ Sikɛmuɔ win dwɑɑnibun mi, u kɑ bu ɡɑri kuɑ.
1 Abimeleque, filho de Gideão, foi à cidade de Siquém, onde viviam todos os parentes da sua mãe. Ele pediu
2 U nɛɛ, i doo i Sikɛmun wiruɡibu bikiɑ, mbɑ bɑ kĩru bo, Gedeonin bibu wɑtɑ kɑ wɔku te kpuro tɑ n sɑ̃ɑ ben kpɑrobu? Nɡe tɔn turowɑ bɑ kĩ. I de bu yɑɑyɑ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ ben mɛro bisi wi bɑ bu mɑruɑ.
2 que eles perguntassem aos homens de Siquém: — O que é que vocês preferem: ser governados pelos setenta filhos de Gideão ou por um só homem? Lembrem que Abimeleque é do mesmo sangue de vocês.
3 Mɑ win dwɑɑni be, bɑ win ɡɑri yi kpuro Sikɛmun wiruɡii be sɔ̃ɔwɑ. Mɑ ben lɑɑkɑri yɑ wurɑ win mi mɑm mɑm yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ ben mɛro bisi.
3 Então os parentes da sua mãe falaram sobre isso com os homens de Siquém, e eles resolveram seguir Abimeleque porque era parente deles.
4 Bɑ nùn sii ɡeesun ɡobi wɑtɑ kɑ wɔkuru wɛ̃ yi bɑ suɑ Bɑɑli Beritin sɑ̃ɑ yerun di. Kɑ ɡobi yiyɑ u tɔn ɡɑru koo sɑribɑ kɑ nɑɑnɑɑnuɡibu kɑsu bɑ nùn swĩi.
4 Deram a ele oitocentos gramas de prata tirados do templo de Baal-Berite. Com essa prata Abimeleque contratou alguns homens ordinários para o seguirem.
5 U dɑ win tundon yɛnuɔ Ofɑrɑɔ, mɑ u win tundo turosibu wɑtɑ kɑ wɔku te ɡo kperu ɡɑrun wɔllɔ mɑ n kun mɔ ben dɑ̃ɑko Yotɑmu wi u dɑ u kukuɑ.
5 Abimeleque foi para a casa do seu pai em Ofra e ali, em cima de uma só pedra, ele matou os seus setenta irmãos, os filhos de Gideão. Mas Jotão, o filho mais moço, se escondeu e por isso não foi assassinado.
6 Mɑ Sikɛmuɡibu kpuro kɑ Milon yɛnuɡibu bɑ dɑ bɑ mɛnnɑ Sikɛmu mi, dɑ̃ɑ bɑkɑru ɡɑrun nuurɔ kpee te bɑ ɡirɑn bɔkuɔ, mɑ bɑ Abimɛlɛki wi kuɑ ben kpɑro.
6 Então todos os homens de Siquém e de Bete-Milo se reuniram na árvore sagrada de Siquém e ali fizeram de Abimeleque o seu rei.
7 Ye Yotɑmu u ɡɑri yi nuɑ, u dɑ u yɔ̃rɑ ɡuuru wɔllɔ te bɑ mɔ̀ Gɑrisimu u nɔɔɡiru suɑ u ɡbɑ̃rɑ u nɛɛ, i nɛn ɡɑri swɑɑ dɑkio bɛɛ Sikɛmuɡibu, kpɑ Gusunɔ u mɑɑ bɛɛɡii swɑɑ dɑki.
7 Quando Jotão soube disso, subiu até o alto do monte Gerizim e gritou para eles: — Homens de Siquém, me escutem, e Deus escutará vocês!
8 Sɔ̃ɔ teeru dɑ̃nu mɛnnɑ nu sunɔ kɑso dɑ wi u koo bɑndu di nin suunu sɔɔ. Nu dɑ̃ɑ te bɑ mɔ̀ olifi deemɑ nu nɛɛ, ɑ de ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
8 Aí Jotão disse: — Uma vez as árvores resolveram procurar um rei para elas. Então disseram à oliveira: “Seja o nosso rei.”
9 Adɑmɑ olifi ye, yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn ɡum kobu derimɔ n ko bɛɛn sunɔ, domi mɛnɑ bɑ rɑ kɑ tɔnu wɔlle sue kpɑ bu mɑɑ kɑ mu Gusunɔ bɛɛrɛ wɛ̃.
9 E a oliveira respondeu: “Para governar vocês, eu teria de parar de dar o meu azeite, usado para honrar os deuses e os seres humanos.”
10 Mɑ nu dɑ̃ɑ ye bɑ mɔ̀ fiɡie deemɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
10 — Aí as árvores pediram à figueira: “Venha ser o nosso rei.”
11 Adɑmɑ fiɡie ye, yɑ nu wisɑ yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn bii ɡeenu kɑ nɛn bɑm derimɔ n ko bɛɛn sunɔ.
11 Mas a figueira respondeu: “Para governar vocês, eu teria de parar de dar os meus figos tão doces.”
12 Mɑ dɑ̃ɑ ni, nu mɑɑ dɑ resɛm mi, nu ye sɔ̃ɔwɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
12 — Então as árvores disseram à parreira : “Venha ser o nosso rei.”
13 Adɑmɑ resɛm ye, yɑ nu wisɑ yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn tɑm derimɔ n ko bɛɛn sunɔ, domi tɑm mɛnɑ mu Gusunɔ kɑ tɔmbu nuku dobu wɛ̃ɛmɔ.
13 Mas a parreira respondeu: “Para governar vocês, eu teria de parar de dar o meu vinho, que alegra os deuses e os seres humanos.”
14 Sɑɑ yerɑ dɑ̃ɑ ni kpuro nu mɑɑ dɑ nu ɑwĩi deemɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
14 — Aí todas as árvores pediram ao espinheiro: “Venha ser o nosso rei.”
15 Mɑ ɑwĩi yi, yi dɑ̃ɑ ni wisɑ yi nɛɛ, ì n kĩ n ko bɛɛn sunɔ kɑ ɡem, i nɑ i kuke nɛn kɔkɔrɔ. Mɑ n kun mɛ, dɔ̃ɔ u koo yɑri sɑɑ nɛn min di, kpɑ u Libɑnin dɑ̃ɑ bɑkɑ ni bɑ mɔ̀ sɛdurubɑ mwɑ.
15 E o espinheiro respondeu: “Se vocês querem mesmo me fazer o seu rei, venham e fiquem debaixo da minha sombra. Se vocês não fizerem isso, sairá fogo do espinheiro e queimará os cedros do Líbano.”
16 Mɑ Yotɑmu u kpɑm nɛɛ, tɛ̃ nɑ bɛɛ bikiɑmɔ, ye i Abimɛlɛki kuɑ bɛɛn kpɑro mi, i ye kuɑwɑ kɑ nuku tiɑ murɑfitiru sɑri? I bɛsɛn tundo Gedeoni kɑ win yɛnuɡibu tɔn ɡeeru sɔ̃ɔsi? I nùn kuɑ nɡe mɛ u bɛɛ kuɑ?
16 E Jotão continuou: — Será que vocês foram sinceros e honestos quando fizeram de Abimeleque um rei? E será que vocês trataram Gideão e a sua família com decência e de acordo com o que ele merecia?
17 Domi nɛn tundo u bɛɛ sɑnnɑ, u win wɑ̃ɑru kɑri bɔrie ye u kɑ bɛɛ wɔrɑ Mɑdiɑnibɑn nɔmɑn di.
17 Lembrem que o meu pai lutou por vocês. Ele arriscou a vida para salvá-los dos midianitas.
18 Bɛɛ wee, i nɛn tundon yɛnuɡibu seesi ɡisɔ mɑ i nɛn mɑɑbu wɑtɑ kɑ nɔɔbɑ nnɛ mwɛɛrɑ i ɡo kperu ɡɑrun wɔllɔ. Mɑ i win yoo tɔn kurɔn bii Abimɛlɛki kuɑ bɛɛ Sikɛmuɡibun kpɑro yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ bɛɛn mɛro bisi.
18 Mas hoje vocês estão contra a família do meu pai. Vocês mataram os seus setenta filhos em cima de uma só pedra! E depois fizeram do seu filho Abimeleque, que é filho de uma escrava, o rei de Siquém. Fizeram isso somente porque ele é parente de vocês.
19 Tɛ̃ ye i Gedeoni kɑ win yɛnuɡibu kuɑ mi, ì n ye kuɑn nɑ kɑ nuku tiɑ murɑfitiru sɑri, Gusunɔ u de bɛɛ kɑ Abimɛlɛki i n wɑ̃ɑsinɛ kɑ nuku dobu.
19 Agora, se o que vocês fizeram hoje com Gideão e a sua família foi sincero e honesto, então sejam felizes com Abimeleque, e que ele seja feliz com vocês!
20 Adɑmɑ yɑ̀ kun sɑ̃ɑ mɛ, u de dɔ̃ɔ u yɑri Abimɛlɛkin min di u bɛɛ Sikɛmuɡibu kɑ Milon yɛnuɡibu mwɑ, kpɑ dɔ̃ɔ u mɑɑ yɑri bɛɛ Sikɛmuɡibu kɑ Milon yɛnuɡibun min di u Abimɛlɛki mwɑ.
20 Mas, se não, que de Abimeleque saia fogo e queime os homens de Siquém e de Bete-Milo! E que saia fogo dos homens de Siquém e de Bete-Milo e queime Abimeleque!
21 Yen biru Yotɑmu u dukɑ suɑ u doonɑ min di, u dɑ u sinɑ Beriɔ yèn sɔ̃ u win mɔɔ Abimɛlɛkin bɛrum mɔ.
21 Aí Jotão fugiu e foi viver em Beer porque estava com medo do seu irmão Abimeleque.
22 Abimɛlɛki u Isirelibɑ kpɑrɑ wɔ̃ɔ itɑ.
22 Abimeleque governou o povo de Israel durante três anos.
23 Yen biru Gusunɔ u derɑ Abimɛlɛki kɑ Sikɛmuɡibu bɑ ku rɑ nɔɔsinɛ. Yen sɔ̃nɑ tɔn be, bɑ Abimɛlɛki seesi.
23 Então Deus fez com que Abimeleque e os homens de Siquém se odiassem. E eles se revoltaram contra Abimeleque.
24 Yeni yɑ koorɑwɑ kpɑ Abimɛlɛki kɑ Sikɛmuɡii be bɑ rɑɑ Gedeonin bibu wɑtɑ kɑ wɔkuru ɡo mi, bu kɑ yen nɔni swɑ̃ɑru wɑ. Domi be kpurowɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ kɑ bu ɡo.
24 Isso aconteceu para que Abimeleque e os homens de Siquém, que o haviam ajudado a matar os setenta filhos de Gideão, pagassem pelo seu crime.
25 Sikɛmuɡibu bu kɑ Abimɛlɛkin wɑɑru ɡo, yerɑ bɑ tɔmbu ɡɑbu beruɑ ɡuunu wɔllɔ. Tɔn be, bɑ̀ n ɡoo wɑ u sɑrɔ mi, kpɑ bu yɛ̃ro sɛ̃re bu win yɑ̃nu mwɑ. Yerɑ bɑ dɑ bɑ ye Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ.
25 Os moradores de Siquém puseram homens escondidos no alto das montanhas para matar Abimeleque. Eles assaltavam todos os que passavam por aquele caminho. E Abimeleque soube disso.
26 Sɔ̃ɔ teeru Gɑɑli, Ebɛdin bii, u dɑ Sikɛmuɔ, wi kɑ wiɡibu. Mɑ Sikɛmuɡibu bɑ nùn tii wɛ̃.
26 Gaal, filho de Ebede, foi com os seus irmãos para Siquém, e os homens dali confiaram nele.
27 Yerɑ bɑ dɑ ben ɡbeɑɔ bɑ resɛmbɑ sɔrɑ bɑ ɡɑmɑ mɑ bɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru kuɑ. Bɑ dɑ ben bũu dirɔ bɑ di bɑ nɔrɑ mɑ bɑ Abimɛlɛki bɔ̃rusi.
27 Eles foram até as suas plantações, apanharam uvas e prepararam vinho. Então fizeram uma festa. Depois entraram no templo do seu deus, comeram, beberam e amaldiçoaram Abimeleque.
28 Gɑɑli u Sikɛmuɡibu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ bɛsɛ Sikɛmuɡibu sɑ ko kɑ wurɑ Abimɛlɛki u sun tɑɑre. Wɑrɑ rɑ n Abimɛlɛki. N ǹ Gedeonin bii ro? N ǹ Sebuluwɑ u sɑ̃ɑ win tɑbu sunɔ ro? Ǹ n mɛn nɑ, i de su bɛsɛn sikɑdo Hɑmɔri wiru kpĩiyɑ wi u wuu ɡe swĩi. Domi nɑǹ wɑ mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ko Abimɛlɛki sɑ̃.
28 Aí Gaal disse: — Por que estamos sendo dominados por Abimeleque? Que tipo de homens somos nós, os homens de Siquém? E quem é ele? É o filho de Gideão. No entanto, Zebul recebe ordens dele. Por que devemos ser dominados por ele? Sejam fiéis ao seu antepassado Hamor, pai de Siquém.
29 Bɑ̀ n dɑɑ mɑn kuɑ wuu ɡen kpɑro, kon dɑɑ Abimɛlɛki fukɑwɑ, kpɑ n nùn sɔ̃ n nɛɛ, u wureo u win tɑbu yɑ̃nu sosi kpɑ u nɑ u kɑ mɑn wɔri.
29 Ah! Se eu fosse o líder deste povo! Expulsaria Abimeleque e diria: “Já que o seu exército é tão grande, então saia e lute!”
30 Sɑnɑm mɛ Sebulu wi u wuu ɡe kpɑre, u nuɑ ye Gɑɑli u ɡeruɑ kpuro, yerɑ u mɔru bɛsirɑ.
30 Zebul, o governador da cidade, ficou com muita raiva quando soube o que Gaal tinha dito.
31 Mɑ u tɔmbu ɡɔrɑ ɑsiri sɔɔ u nɛɛ, bu Abimɛlɛki sɔ̃ mɑ Gɑɑli, Ebɛdin bii u tunumɑ u tɔmbu ɡɑri kɛ̃mɔ bu kɑ wi Abimɛlɛki fukɑ.
31 E mandou mensageiros a Abimeleque, que estava em Arumá, para dizerem a ele: — Gaal, filho de Ebede, e os seus irmãos vieram a Siquém e estão atiçando o povo da cidade contra você.
32 Yen sɔ̃, u de wi kɑ win tɔmbu bu dɑ bu kuke wɔ̃kuru yɑkɑsɔ,
32 Por isso faça o seguinte: durante a noite você e os seus homens saiam e se escondam nos campos.
33 kpɑ u wuu ɡe wɔrimɑ buru buru yellu, sɑɑ ye Gɑɑli kɑ wiɡibu bɑ yɑrimɑ kpɑ u bu kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
33 Amanhã levantem-se ao nascer do sol e ataquem de surpresa a cidade. E, quando Gaal e os seus homens saírem para lutar, ataquem com tudo o que vocês tiverem!
34 Ye n kuɑ sisirun wɔ̃kuru, yerɑ Abimɛlɛki u win tɑbu kowobu bɔnu kuɑ wuunu nnɛ, mɑ bɑ dɑ bɑ kukuɑ Sikɛmun biruɔ.
34 Então Abimeleque e todos os seus homens saíram durante a noite e se esconderam fora de Siquém, divididos em quatro grupos.
35 Sɑɑ ye Gɑɑli kɑ win tɔmbu bɑ yɑrimɑ wuu ɡen min di, yerɑ Abimɛlɛki kɑ wiɡibu bɑ yɑrimɑ ben kuku yenun di bu kɑ nùn wɔri.
35 Gaal se levantou e foi para o portão da cidade. Aí Abimeleque e os seus homens saíram de onde estavam escondidos.
36 Ye Gɑɑli u bu wɑ, yerɑ u Sebulu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɛɛrio nɡe mɛ tɔmbɑ sɑrɑm wee ɡuunun di.
36 Quando Gaal os viu, disse a Zebul: — Veja! Vem gente descendo do alto das montanhas! Mas Zebul respondeu: — Não são homens. São as sombras das montanhas.
37 Gɑɑli u nɛɛ, kɑ ɡem, tɔmbɑ bɑ sɑrɑm wee ɡuu te tɑ wɑ̃ɑ suunu sɔɔn di. Mɑ ɡɑbɑ mɑɑ wee dɑ̃ɑ bɑkɑrun berɑn di mi sɔrobɑ rɑ sinɛ.
37 Porém Gaal disse: — Veja! Vem gente descendo bem na nossa frente, e um grupo vem vindo da árvore sagrada.
38 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sebulu u nɛɛ, ɡɑri dori yi ɑ rɑɑ mɑɑ sɑɑrimɔ mi ni? Yi ɑ sun sɔ̃ɔwɑ ɑ nɛɛ, wɑrɑ rɑ n Abimɛlɛki su kɑ de u sun tɑɑre. Tɛ̃ wiyɑ wee mi, kɑ win tɔmbu be ɑ ɡɛmɑ mi. Ǹ n mɛn nɑ, i wɔrinɔ wunɛ kɑ wi.
38 Então Zebul disse: — Onde foi parar toda a sua conversa? Não foi você quem perguntou por que devíamos servir Abimeleque? Pois são estes os homens de quem você estava caçoando. Saia agora e lute contra eles.
39 Mɑ Gɑɑli u ɡɔsirɑ u Sikɛmuɡibu mɛnnɑ u bu kpɑrɑ bɑ kɑ Abimɛlɛki tɑbu kuɑ.
39 Aí Gaal saiu na frente dos homens de Siquém e lutou contra Abimeleque.
40 Adɑmɑ u nùn kpɑnɑ u dukɑ suɑ. Mɑ Abimɛlɛki u nùn nɑɑ ɡirɑ u win tɔn dɑbiru mɛɛrɑ kuɑ ɡooɡookum, bu sere wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔ turi.
40 Abimeleque o atacou, e Gaal fugiu. Muitos homens caíram feridos, até perto do portão da cidade.
41 Mɑ Abimɛlɛki u dɑ u wɑ̃ɑ Arumɑɔ. Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sebulu u Gɑɑli ɡirɑ kɑ sere mɑɑ Sikɛmuɡii be bɑ kɑ nùn yɔ̃rɑ. Mɑ u nɛɛ, bu ku rɑɑ mɑɑ wurɑmɑ wuu mi.
41 Então Abimeleque voltou para Arumá, e Zebul foi até Siquém e expulsou de lá Gaal e os seus irmãos.
42 Sisiru, Sikɛmuɡii be bɑ tie, bɑ sɔɔru kuɑ bɑ ɡbeɑ dɔɔ. Yerɑ bɑ dɑ bɑ ye Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ.
42 No dia seguinte o povo de Siquém saiu para os campos. E Abimeleque ficou sabendo disso.
43 Mɑ u win tɔmbu bɔnu kuɑ wuunu itɑ, u derɑ bɑ kukuɑ yɑkɑsɔ. Ye bɑ Sikɛmuɡii be wɑ bɑ yɑrimɑ wuun di, yerɑ bɑ bu tɑbu wɔri.
43 Então ele dividiu os seus homens em três grupos e os deixou escondidos no campo, esperando. Quando Abimeleque viu o povo saindo da cidade, saiu de onde estava escondido e os matou.
44 Mɑ Abimɛlɛkin tii kɑ wuu teeru bɑ dɑ bɑ yɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔwɔ. Yerɑ wuunu yiru ye yɑ tie, yɑ dɑ yɑ be bɑ wɑ̃ɑ ɡbeɑɔ mi deemɑ yɑ bu ɡo ɡo.
44 Abimeleque e o seu grupo atacaram de surpresa e tomaram conta do portão da cidade. Os outros dois grupos atacaram o povo que estava nos campos e mataram todos.
45 Mɑ bɑ kɑ wuu ɡen tɔmbu tɑbu kuɑ, sere sɔ̃ɔ u kɑ kpɑ. Mɑ u ɡen tii kɔsukɑ mɑm mɑm u bɔru wisi ɡen kpɛɛkpɛɛku wɔllɔ u kɑ sɔ̃ɔsi mɑ u ɡu bɔ̃rusi.
45 Abimeleque combateu os homens da cidade o dia todo. Tomou a cidade e matou os seus moradores. Então destruiu a cidade e espalhou sal no chão.
46 Sɑnɑm mɛ be bɑ wɑ̃ɑ Sikɛmun tɑbu kowobun kɑriɔ, bɑ nuɑ mɛ, yerɑ be kpuro bɑ duɑ wɔruɔ bũu wi bɑ mɔ̀ Beritin dirun temɔ.
46 Quando os chefes de Torre de Siquém souberam disso, foram todos para a fortaleza do templo de Baal-Berite para ficar em segurança.
47 Mɑ ɡoo u nɑ u Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbɑ wɑ̃ɑ bɑ mɛnnɛ wɔru ɡe sɔɔ.
47 Mas Abimeleque soube que eles estavam reunidos lá.
48 Yerɑ Abimɛlɛki kɑ wiɡibu bɑ nɑ ɡuu te bɑ mɔ̀ Sɑɑmɔɔwɔ, mɑ u ɡbɑ̃ɑ suɑ u kɑ dɑ̃ɑ kɑ̃ɑsɑ ɡɑɑ burɑ u seru sɔndi. Yen biru u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ bu mɑɑ koowo nɡe mɛ.
48 Aí subiu o monte Salmom com os seus homens. Pegou um machado, cortou um galho de árvore e o pôs no ombro. Disse aos homens para fazerem depressa a mesma coisa.
49 Mɑ ben bɑɑwure u dɑ̃ɑ kɑ̃ɑsɑ burɑ u seru sɔndi bɑ kɑ nùn swĩi. Mɑ be kpuro bɑ ben dɑ̃ɑ ye sure wɔru ɡen kɔnnɔwɔ. Yen biru bɑ ye dɔ̃ɔ doke. Mɑ Sikɛmuɡii be bɑ wɑ̃ɑ wɔru ɡe sɔɔ kpuro bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑrɑ. Bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000), kurɔbu kɑ durɔbu.
49 E cada um deles cortou um galho de árvore. Depois eles seguiram Abimeleque e fizeram uma pilha de galhos encostados na fortaleza. Em seguida puseram fogo nos galhos e queimaram a fortaleza com toda a gente dentro. Assim morreram todos os moradores de Torre de Siquém, mais ou menos mil homens e mulheres.
50 Yen biru Abimɛlɛki u mɑɑ dɑ u wuu ɡe bɑ mɔ̀ Tebɛsi wɔri, u ɡu kɑmiɑ.
50 Depois Abimeleque foi a Tebes, cercou a cidade e a conquistou.
51 N deemɑ wuu ɡe sɔɔ, bɑ kuku yeru ɡɑru mɔ te bɑ bɑnɑ. Tɑ sɑ̃ɑwɑ dii tɛɛrɑ. Ten wɔllɔwɑ wuu ɡen tɔmbu, kurɔbu kɑ durɔbu kpuro kɑ ɡen wiruɡibu bɑ yɔɔwɑ bɑ kukuɑ.
51 Em Tebes havia uma forte torre. Todos os homens e mulheres e os líderes da cidade correram e entraram nela. Fecharam as portas e foram para o terraço.
52 Mɑ Abimɛlɛki u kpĩɑ u dɑ dii tɛɛrɑ yen bɔkuɔ u kɑ bu wɔri. Sɑnɑm mɛ u wɑ̃ɑ ten kɔnnɔwɔ, u kɑ tu dɔ̃ɔ sɔ̃re,
52 Abimeleque avançou, atacou a torre e chegou até a porta, para pôr fogo nela.
53 yerɑ kurɔ ɡoo u nùn nɛɛ biɑ kɑrɑ u wiru kɔrɑ.
53 Mas uma mulher jogou uma pedra de moinho na cabeça dele e quebrou o seu crânio.
54 Sɑɑ yerɑ Abimɛlɛki u ɑluwɑɑsi wi u win tɑbu yɑ̃nu sɔɔwɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn wunɛn tɑkobi sɔkuo n ɡbi kpɑ bu ku nɛɛ tɔn kurɔwɑ u mɑn ɡo.
54 Aí ele chamou depressa o moço que carregava as suas armas e disse: — Tire a sua espada e me mate. Não quero que digam que fui morto por uma mulher. Então o rapaz tirou a espada e o matou.
55 Ye Isirelibɑ bɑ wɑ Abimɛlɛki u ɡu, yerɑ bɑ yɑrinɑ be kpuro. Ben bɑɑwure u dɑ win yɛnuɔ.
55 Quando os israelitas viram que Abimeleque estava morto, voltaram todos para casa.
56 Mɛsumɑ Yinni Gusunɔ u kɑ Abimɛlɛki kɔsie kɔ̃sɑ ye u win tundo turosibu wɑtɑ kɑ nɔɔbɑ nnɛ ye kuɑ be u ɡo.
56 E assim Deus castigou Abimeleque pelo crime que havia cometido contra o seu pai — o crime de matar os seus setenta irmãos.
57 Mɛyɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ Sikɛmuɡibu ben kɔ̃sɑ ye bɑ kuɑ kɔsie. Mɑ Yotɑmu, Gedeonin biin bɔ̃ri yi bu di.
57 E, como castigo pela maldade dos homens de Siquém, Deus fez com que eles sofressem. E assim aconteceu o que Jotão, filho de Gideão, tinha dito que ia acontecer quando os amaldiçoou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.