Juízes 9
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NAA
1 Yen biruwɑ Abimɛlɛki, Gedeonin bii, u dɑ Sikɛmuɔ win dwɑɑnibun mi, u kɑ bu ɡɑri kuɑ.
1 Abimeleque, filho de Jerubaal, foi a Siquém, aos parentes de sua mãe, e falou com eles e com toda a geração da casa de seu avô materno, dizendo:
2 U nɛɛ, i doo i Sikɛmun wiruɡibu bikiɑ, mbɑ bɑ kĩru bo, Gedeonin bibu wɑtɑ kɑ wɔku te kpuro tɑ n sɑ̃ɑ ben kpɑrobu? Nɡe tɔn turowɑ bɑ kĩ. I de bu yɑɑyɑ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ ben mɛro bisi wi bɑ bu mɑruɑ.
2 — Peço-lhes que perguntem a todos os cidadãos de Siquém: “O que é melhor para vocês: que setenta homens, todos os filhos de Jerubaal, dominem sobre vocês ou que vocês sejam dominados por apenas um?” Lembrem-se também de que eu sou osso e carne de vocês.
3 Mɑ win dwɑɑni be, bɑ win ɡɑri yi kpuro Sikɛmun wiruɡii be sɔ̃ɔwɑ. Mɑ ben lɑɑkɑri yɑ wurɑ win mi mɑm mɑm yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ ben mɛro bisi.
3 Então os parentes de sua mãe falaram a todos os cidadãos de Siquém todas aquelas palavras, e o coração deles se inclinou a seguir Abimeleque, porque disseram: “É nosso irmão.”
4 Bɑ nùn sii ɡeesun ɡobi wɑtɑ kɑ wɔkuru wɛ̃ yi bɑ suɑ Bɑɑli Beritin sɑ̃ɑ yerun di. Kɑ ɡobi yiyɑ u tɔn ɡɑru koo sɑribɑ kɑ nɑɑnɑɑnuɡibu kɑsu bɑ nùn swĩi.
4 E deram-lhe setenta peças de prata, da casa de Baal-Berite, com as quais Abimeleque contratou uns homens levianos e atrevidos, que o seguiram.
5 U dɑ win tundon yɛnuɔ Ofɑrɑɔ, mɑ u win tundo turosibu wɑtɑ kɑ wɔku te ɡo kperu ɡɑrun wɔllɔ mɑ n kun mɔ ben dɑ̃ɑko Yotɑmu wi u dɑ u kukuɑ.
5 Foi à casa de seu pai, em Ofra, e matou os seus irmãos, os filhos de Jerubaal, setenta homens, sobre uma pedra. Porém Jotão, o filho mais moço de Jerubaal, escapou, porque havia se escondido.
6 Mɑ Sikɛmuɡibu kpuro kɑ Milon yɛnuɡibu bɑ dɑ bɑ mɛnnɑ Sikɛmu mi, dɑ̃ɑ bɑkɑru ɡɑrun nuurɔ kpee te bɑ ɡirɑn bɔkuɔ, mɑ bɑ Abimɛlɛki wi kuɑ ben kpɑro.
6 Então se reuniram todos os cidadãos de Siquém e toda Bete-Milo, foram e proclamaram Abimeleque rei, junto ao carvalho memorial que está perto de Siquém.
7 Ye Yotɑmu u ɡɑri yi nuɑ, u dɑ u yɔ̃rɑ ɡuuru wɔllɔ te bɑ mɔ̀ Gɑrisimu u nɔɔɡiru suɑ u ɡbɑ̃rɑ u nɛɛ, i nɛn ɡɑri swɑɑ dɑkio bɛɛ Sikɛmuɡibu, kpɑ Gusunɔ u mɑɑ bɛɛɡii swɑɑ dɑki.
7 Quando soube disto, Jotão foi e se pôs no alto do monte Gerizim. E, em alta voz, gritou, dizendo: — Cidadãos de Siquém, escutem o que vou dizer, e Deus escutará vocês!
8 Sɔ̃ɔ teeru dɑ̃nu mɛnnɑ nu sunɔ kɑso dɑ wi u koo bɑndu di nin suunu sɔɔ. Nu dɑ̃ɑ te bɑ mɔ̀ olifi deemɑ nu nɛɛ, ɑ de ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
8 Certa vez as árvores foram ungir para si um rei. Disseram à oliveira: “Reine sobre nós.”
9 Adɑmɑ olifi ye, yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn ɡum kobu derimɔ n ko bɛɛn sunɔ, domi mɛnɑ bɑ rɑ kɑ tɔnu wɔlle sue kpɑ bu mɑɑ kɑ mu Gusunɔ bɛɛrɛ wɛ̃.
9 Porém a oliveira lhes respondeu: “Deixaria eu o meu óleo, apreciado por Deus e pelos homens, para dominar sobre as árvores?”
10 Mɑ nu dɑ̃ɑ ye bɑ mɔ̀ fiɡie deemɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
10 Então as árvores disseram à figueira: “Venha você e reine sobre nós.”
11 Adɑmɑ fiɡie ye, yɑ nu wisɑ yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn bii ɡeenu kɑ nɛn bɑm derimɔ n ko bɛɛn sunɔ.
11 Porém a figueira lhes respondeu: “Deixaria eu a minha doçura, o meu bom fruto, para dominar sobre as árvores?”
12 Mɑ dɑ̃ɑ ni, nu mɑɑ dɑ resɛm mi, nu ye sɔ̃ɔwɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
12 Então as árvores disseram à videira: “Venha você e reine sobre nós.”
13 Adɑmɑ resɛm ye, yɑ nu wisɑ yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn tɑm derimɔ n ko bɛɛn sunɔ, domi tɑm mɛnɑ mu Gusunɔ kɑ tɔmbu nuku dobu wɛ̃ɛmɔ.
13 Porém a videira lhes respondeu: “Deixaria eu o meu vinho, que agrada a Deus e aos homens, para dominar sobre as árvores?”
14 Sɑɑ yerɑ dɑ̃ɑ ni kpuro nu mɑɑ dɑ nu ɑwĩi deemɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
14 Então todas as árvores disseram ao espinheiro: “Venha você e reine sobre nós.”
15 Mɑ ɑwĩi yi, yi dɑ̃ɑ ni wisɑ yi nɛɛ, ì n kĩ n ko bɛɛn sunɔ kɑ ɡem, i nɑ i kuke nɛn kɔkɔrɔ. Mɑ n kun mɛ, dɔ̃ɔ u koo yɑri sɑɑ nɛn min di, kpɑ u Libɑnin dɑ̃ɑ bɑkɑ ni bɑ mɔ̀ sɛdurubɑ mwɑ.
15 E o espinheiro respondeu às árvores: “Se é verdade que querem me ungir rei sobre vocês, venham e se refugiem debaixo de minha sombra. Mas, se não, que do espinheiro saia fogo que consuma os cedros do Líbano.”
16 Mɑ Yotɑmu u kpɑm nɛɛ, tɛ̃ nɑ bɛɛ bikiɑmɔ, ye i Abimɛlɛki kuɑ bɛɛn kpɑro mi, i ye kuɑwɑ kɑ nuku tiɑ murɑfitiru sɑri? I bɛsɛn tundo Gedeoni kɑ win yɛnuɡibu tɔn ɡeeru sɔ̃ɔsi? I nùn kuɑ nɡe mɛ u bɛɛ kuɑ?
16 Jotão continuou: — E agora, se vocês agiram de boa fé e com sinceridade, proclamando Abimeleque como rei; se vocês fizeram o que é correto em relação a Jerubaal e à sua casa, e se o trataram segundo ele merecia pelo que fez
17 Domi nɛn tundo u bɛɛ sɑnnɑ, u win wɑ̃ɑru kɑri bɔrie ye u kɑ bɛɛ wɔrɑ Mɑdiɑnibɑn nɔmɑn di.
17 — porque o meu pai lutou por vocês, arriscou a vida e os livrou das mãos dos midianitas;
18 Bɛɛ wee, i nɛn tundon yɛnuɡibu seesi ɡisɔ mɑ i nɛn mɑɑbu wɑtɑ kɑ nɔɔbɑ nnɛ mwɛɛrɑ i ɡo kperu ɡɑrun wɔllɔ. Mɑ i win yoo tɔn kurɔn bii Abimɛlɛki kuɑ bɛɛ Sikɛmuɡibun kpɑro yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ bɛɛn mɛro bisi.
18 mas hoje vocês se levantaram contra a casa de meu pai e mataram os filhos dele, setenta homens, sobre uma pedra; e a Abimeleque, filho da escrava dele, vocês puseram como rei sobre os cidadãos de Siquém, porque é irmão de vocês —,
19 Tɛ̃ ye i Gedeoni kɑ win yɛnuɡibu kuɑ mi, ì n ye kuɑn nɑ kɑ nuku tiɑ murɑfitiru sɑri, Gusunɔ u de bɛɛ kɑ Abimɛlɛki i n wɑ̃ɑsinɛ kɑ nuku dobu.
19 se vocês agiram de boa fé e com sinceridade para com Jerubaal e a sua casa, então alegrem-se com Abimeleque, e que ele também se alegre com vocês.
20 Adɑmɑ yɑ̀ kun sɑ̃ɑ mɛ, u de dɔ̃ɔ u yɑri Abimɛlɛkin min di u bɛɛ Sikɛmuɡibu kɑ Milon yɛnuɡibu mwɑ, kpɑ dɔ̃ɔ u mɑɑ yɑri bɛɛ Sikɛmuɡibu kɑ Milon yɛnuɡibun min di u Abimɛlɛki mwɑ.
20 Mas, se este não for o caso, que saia fogo de Abimeleque e consuma os cidadãos de Siquém e Bete-Milo! E que saia fogo dos cidadãos de Siquém e de Bete-Milo, que consuma Abimeleque.
21 Yen biru Yotɑmu u dukɑ suɑ u doonɑ min di, u dɑ u sinɑ Beriɔ yèn sɔ̃ u win mɔɔ Abimɛlɛkin bɛrum mɔ.
21 Depois disso Jotão fugiu e foi para Beer, onde ficou morando, porque estava com medo de seu irmão Abimeleque.
22 Abimɛlɛki u Isirelibɑ kpɑrɑ wɔ̃ɔ itɑ.
22 Abimeleque havia dominado sobre Israel durante três anos,
23 Yen biru Gusunɔ u derɑ Abimɛlɛki kɑ Sikɛmuɡibu bɑ ku rɑ nɔɔsinɛ. Yen sɔ̃nɑ tɔn be, bɑ Abimɛlɛki seesi.
23 quando Deus suscitou um espírito de aversão entre Abimeleque e os cidadãos de Siquém, que foram desleais com Abimeleque.
24 Yeni yɑ koorɑwɑ kpɑ Abimɛlɛki kɑ Sikɛmuɡii be bɑ rɑɑ Gedeonin bibu wɑtɑ kɑ wɔkuru ɡo mi, bu kɑ yen nɔni swɑ̃ɑru wɑ. Domi be kpurowɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ kɑ bu ɡo.
24 Isto aconteceu para que fosse vingada a violência praticada contra os setenta filhos de Jerubaal, e para que fossem castigados tanto Abimeleque, que era irmão deles e os havia matado, como os cidadãos de Siquém, que contribuíram para que ele matasse os seus próprios irmãos.
25 Sikɛmuɡibu bu kɑ Abimɛlɛkin wɑɑru ɡo, yerɑ bɑ tɔmbu ɡɑbu beruɑ ɡuunu wɔllɔ. Tɔn be, bɑ̀ n ɡoo wɑ u sɑrɔ mi, kpɑ bu yɛ̃ro sɛ̃re bu win yɑ̃nu mwɑ. Yerɑ bɑ dɑ bɑ ye Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ.
25 Os cidadãos de Siquém puseram sobre os altos dos montes homens de emboscada contra Abimeleque, e eles assaltavam todos os que passavam pelo caminho perto deles. E Abimeleque foi informado disso.
26 Sɔ̃ɔ teeru Gɑɑli, Ebɛdin bii, u dɑ Sikɛmuɔ, wi kɑ wiɡibu. Mɑ Sikɛmuɡibu bɑ nùn tii wɛ̃.
26 Gaal, filho de Ebede, veio com os seus irmãos, e se estabeleceram em Siquém. E os cidadãos de Siquém confiaram nele,
27 Yerɑ bɑ dɑ ben ɡbeɑɔ bɑ resɛmbɑ sɔrɑ bɑ ɡɑmɑ mɑ bɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru kuɑ. Bɑ dɑ ben bũu dirɔ bɑ di bɑ nɔrɑ mɑ bɑ Abimɛlɛki bɔ̃rusi.
27 foram ao campo, cortaram os cachos das vinhas, pisaram as uvas, fizeram festas, foram à casa de seu deus, comeram, beberam e amaldiçoaram Abimeleque.
28 Gɑɑli u Sikɛmuɡibu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ bɛsɛ Sikɛmuɡibu sɑ ko kɑ wurɑ Abimɛlɛki u sun tɑɑre. Wɑrɑ rɑ n Abimɛlɛki. N ǹ Gedeonin bii ro? N ǹ Sebuluwɑ u sɑ̃ɑ win tɑbu sunɔ ro? Ǹ n mɛn nɑ, i de su bɛsɛn sikɑdo Hɑmɔri wiru kpĩiyɑ wi u wuu ɡe swĩi. Domi nɑǹ wɑ mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ko Abimɛlɛki sɑ̃.
28 E Gaal, filho de Ebede, disse: — Quem é Abimeleque, e quem somos nós de Siquém, para que o sirvamos? Não é ele filho de Jerubaal? E não é Zebul o seu oficial? Seria melhor servir os homens de Hamor, pai de Siquém. Mas nós, por que serviremos a ele?
29 Bɑ̀ n dɑɑ mɑn kuɑ wuu ɡen kpɑro, kon dɑɑ Abimɛlɛki fukɑwɑ, kpɑ n nùn sɔ̃ n nɛɛ, u wureo u win tɑbu yɑ̃nu sosi kpɑ u nɑ u kɑ mɑn wɔri.
29 Quem dera estivesse este povo na minha mão! Eu expulsaria Abimeleque. Eu diria a Abimeleque: “Multiplique o seu exército e venha lutar.”
30 Sɑnɑm mɛ Sebulu wi u wuu ɡe kpɑre, u nuɑ ye Gɑɑli u ɡeruɑ kpuro, yerɑ u mɔru bɛsirɑ.
30 Quando Zebul, governador da cidade, ouviu as palavras de Gaal, filho de Ebede, ficou furioso.
31 Mɑ u tɔmbu ɡɔrɑ ɑsiri sɔɔ u nɛɛ, bu Abimɛlɛki sɔ̃ mɑ Gɑɑli, Ebɛdin bii u tunumɑ u tɔmbu ɡɑri kɛ̃mɔ bu kɑ wi Abimɛlɛki fukɑ.
31 E enviou, secretamente, mensageiros a Abimeleque, dizendo: — Eis que Gaal, filho de Ebede, e seus irmãos vieram a Siquém e estão alvoroçando a cidade contra você.
32 Yen sɔ̃, u de wi kɑ win tɔmbu bu dɑ bu kuke wɔ̃kuru yɑkɑsɔ,
32 Levante-se de noite, você e o povo que estiver com você, e ponham-se de emboscada no campo.
33 kpɑ u wuu ɡe wɔrimɑ buru buru yellu, sɑɑ ye Gɑɑli kɑ wiɡibu bɑ yɑrimɑ kpɑ u bu kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
33 Levante-se pela manhã, ao sair o sol, e ataque a cidade. Quando Gaal com a sua gente sair para atacar, faça com ele o que estiver ao seu alcance.
34 Ye n kuɑ sisirun wɔ̃kuru, yerɑ Abimɛlɛki u win tɑbu kowobu bɔnu kuɑ wuunu nnɛ, mɑ bɑ dɑ bɑ kukuɑ Sikɛmun biruɔ.
34 Assim, Abimeleque se levantou, de noite, e todo o povo que estava com ele, e se puseram de emboscada contra Siquém, em quatro grupos.
35 Sɑɑ ye Gɑɑli kɑ win tɔmbu bɑ yɑrimɑ wuu ɡen min di, yerɑ Abimɛlɛki kɑ wiɡibu bɑ yɑrimɑ ben kuku yenun di bu kɑ nùn wɔri.
35 Gaal, filho de Ebede, saiu e pôs-se à entrada do portão da cidade. Com isto Abimeleque e todo o povo que estava com ele se levantaram das emboscadas.
36 Ye Gɑɑli u bu wɑ, yerɑ u Sebulu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɛɛrio nɡe mɛ tɔmbɑ sɑrɑm wee ɡuunun di.
36 Gaal viu aquele povo e disse a Zebul: — Veja! Vem gente descendo do alto dos montes. Mas Zebul respondeu: — Você está vendo as sombras dos montes. Elas se parecem com homens.
37 Gɑɑli u nɛɛ, kɑ ɡem, tɔmbɑ bɑ sɑrɑm wee ɡuu te tɑ wɑ̃ɑ suunu sɔɔn di. Mɑ ɡɑbɑ mɑɑ wee dɑ̃ɑ bɑkɑrun berɑn di mi sɔrobɑ rɑ sinɛ.
37 Porém Gaal tornou ainda a falar e disse: — Veja! Vem gente descendo bem na nossa frente, e uma tropa vem vindo do caminho do carvalho dos Adivinhos.
38 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sebulu u nɛɛ, ɡɑri dori yi ɑ rɑɑ mɑɑ sɑɑrimɔ mi ni? Yi ɑ sun sɔ̃ɔwɑ ɑ nɛɛ, wɑrɑ rɑ n Abimɛlɛki su kɑ de u sun tɑɑre. Tɛ̃ wiyɑ wee mi, kɑ win tɔmbu be ɑ ɡɛmɑ mi. Ǹ n mɛn nɑ, i wɔrinɔ wunɛ kɑ wi.
38 Então Zebul disse a Gaal: — Onde ficaram, agora, as suas ameaças? Não foi você quem dizia: “Quem é Abimeleque, para que o sirvamos?” Não é este o povo que você desprezou? Pois saia agora e vá lutar contra ele.
39 Mɑ Gɑɑli u ɡɔsirɑ u Sikɛmuɡibu mɛnnɑ u bu kpɑrɑ bɑ kɑ Abimɛlɛki tɑbu kuɑ.
39 Gaal saiu à frente dos cidadãos de Siquém e lutou contra Abimeleque.
40 Adɑmɑ u nùn kpɑnɑ u dukɑ suɑ. Mɑ Abimɛlɛki u nùn nɑɑ ɡirɑ u win tɔn dɑbiru mɛɛrɑ kuɑ ɡooɡookum, bu sere wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔ turi.
40 Abimeleque perseguiu Gaal, que fugiu dele. E muitos feridos caíram até a entrada do portão da cidade.
41 Mɑ Abimɛlɛki u dɑ u wɑ̃ɑ Arumɑɔ. Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sebulu u Gɑɑli ɡirɑ kɑ sere mɑɑ Sikɛmuɡii be bɑ kɑ nùn yɔ̃rɑ. Mɑ u nɛɛ, bu ku rɑɑ mɑɑ wurɑmɑ wuu mi.
41 Abimeleque ficou em Arumá. E Zebul expulsou Gaal e seus irmãos, para que não ficassem morando em Siquém.
42 Sisiru, Sikɛmuɡii be bɑ tie, bɑ sɔɔru kuɑ bɑ ɡbeɑ dɔɔ. Yerɑ bɑ dɑ bɑ ye Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ.
42 No dia seguinte, o povo de Siquém saiu ao campo, e Abimeleque foi avisado disto.
43 Mɑ u win tɔmbu bɔnu kuɑ wuunu itɑ, u derɑ bɑ kukuɑ yɑkɑsɔ. Ye bɑ Sikɛmuɡii be wɑ bɑ yɑrimɑ wuun di, yerɑ bɑ bu tɑbu wɔri.
43 Então ele reuniu os seus homens, e os dividiu em três grupos, e os pôs de emboscada no campo. Quando Abimeleque viu que o povo saía da cidade, levantou-se contra eles e os atacou.
44 Mɑ Abimɛlɛkin tii kɑ wuu teeru bɑ dɑ bɑ yɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔwɔ. Yerɑ wuunu yiru ye yɑ tie, yɑ dɑ yɑ be bɑ wɑ̃ɑ ɡbeɑɔ mi deemɑ yɑ bu ɡo ɡo.
44 Abimeleque e o grupo que estava com ele correram e tomaram posição junto à entrada da cidade, enquanto os dois outros grupos atacaram todos os que estavam no campo e os destroçaram.
45 Mɑ bɑ kɑ wuu ɡen tɔmbu tɑbu kuɑ, sere sɔ̃ɔ u kɑ kpɑ. Mɑ u ɡen tii kɔsukɑ mɑm mɑm u bɔru wisi ɡen kpɛɛkpɛɛku wɔllɔ u kɑ sɔ̃ɔsi mɑ u ɡu bɔ̃rusi.
45 Abimeleque lutou contra a cidade durante todo aquele dia. Tomou a cidade e matou o povo que nela havia. Arrasou a cidade e espalhou sal sobre ela.
46 Sɑnɑm mɛ be bɑ wɑ̃ɑ Sikɛmun tɑbu kowobun kɑriɔ, bɑ nuɑ mɛ, yerɑ be kpuro bɑ duɑ wɔruɔ bũu wi bɑ mɔ̀ Beritin dirun temɔ.
46 Todos os cidadãos da Torre de Siquém souberam disso e entraram na fortaleza, no templo de El-Berite.
47 Mɑ ɡoo u nɑ u Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbɑ wɑ̃ɑ bɑ mɛnnɛ wɔru ɡe sɔɔ.
47 Mas Abimeleque soube que todos os cidadãos da Torre de Siquém se haviam reunido.
48 Yerɑ Abimɛlɛki kɑ wiɡibu bɑ nɑ ɡuu te bɑ mɔ̀ Sɑɑmɔɔwɔ, mɑ u ɡbɑ̃ɑ suɑ u kɑ dɑ̃ɑ kɑ̃ɑsɑ ɡɑɑ burɑ u seru sɔndi. Yen biru u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ bu mɑɑ koowo nɡe mɛ.
48 Então ele subiu o monte Salmom, ele e todo o seu povo. Abimeleque pegou um machado e cortou o galho de uma árvore. Ele o levantou, pôs no ombro e disse ao povo que estava com ele: — O que vocês me viram fazer, façam também vocês, depressa.
49 Mɑ ben bɑɑwure u dɑ̃ɑ kɑ̃ɑsɑ burɑ u seru sɔndi bɑ kɑ nùn swĩi. Mɑ be kpuro bɑ ben dɑ̃ɑ ye sure wɔru ɡen kɔnnɔwɔ. Yen biru bɑ ye dɔ̃ɔ doke. Mɑ Sikɛmuɡii be bɑ wɑ̃ɑ wɔru ɡe sɔɔ kpuro bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑrɑ. Bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000), kurɔbu kɑ durɔbu.
49 Assim, cada um deles cortou um galho e seguiu Abimeleque. Puseram os galhos ao redor da fortaleza, e os incendiaram. Assim, morreram todos os que estavam na Torre de Siquém, mais ou menos mil pessoas, homens e mulheres.
50 Yen biru Abimɛlɛki u mɑɑ dɑ u wuu ɡe bɑ mɔ̀ Tebɛsi wɔri, u ɡu kɑmiɑ.
50 Então Abimeleque foi a Tebes, sitiou a cidade e a tomou.
51 N deemɑ wuu ɡe sɔɔ, bɑ kuku yeru ɡɑru mɔ te bɑ bɑnɑ. Tɑ sɑ̃ɑwɑ dii tɛɛrɑ. Ten wɔllɔwɑ wuu ɡen tɔmbu, kurɔbu kɑ durɔbu kpuro kɑ ɡen wiruɡibu bɑ yɔɔwɑ bɑ kukuɑ.
51 Havia, porém, no meio da cidade, uma torre forte, e todos os homens e mulheres, todos os moradores da cidade, fugiram para lá. Fecharam as portas da torre e subiram ao terraço.
52 Mɑ Abimɛlɛki u kpĩɑ u dɑ dii tɛɛrɑ yen bɔkuɔ u kɑ bu wɔri. Sɑnɑm mɛ u wɑ̃ɑ ten kɔnnɔwɔ, u kɑ tu dɔ̃ɔ sɔ̃re,
52 Abimeleque veio até a torre, lutou contra ela e se aproximou da porta para a incendiar.
53 yerɑ kurɔ ɡoo u nùn nɛɛ biɑ kɑrɑ u wiru kɔrɑ.
53 Mas uma mulher jogou uma pedra superior de moinho sobre a cabeça de Abimeleque e lhe quebrou o crânio.
54 Sɑɑ yerɑ Abimɛlɛki u ɑluwɑɑsi wi u win tɑbu yɑ̃nu sɔɔwɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn wunɛn tɑkobi sɔkuo n ɡbi kpɑ bu ku nɛɛ tɔn kurɔwɑ u mɑn ɡo.
54 Então Abimeleque chamou depressa o moço, seu escudeiro, e lhe disse: — Tire a sua espada e me mate, para que não se diga que uma mulher me matou. O moço o atravessou com a espada, e ele morreu.
55 Ye Isirelibɑ bɑ wɑ Abimɛlɛki u ɡu, yerɑ bɑ yɑrinɑ be kpuro. Ben bɑɑwure u dɑ win yɛnuɔ.
55 Quando os homens de Israel viram que Abimeleque já estava morto, foram embora, cada um para a sua casa.
56 Mɛsumɑ Yinni Gusunɔ u kɑ Abimɛlɛki kɔsie kɔ̃sɑ ye u win tundo turosibu wɑtɑ kɑ nɔɔbɑ nnɛ ye kuɑ be u ɡo.
56 Assim, Deus fez cair sobre Abimeleque o mal que ele havia feito a seu pai, ao matar os seus setenta irmãos.
57 Mɛyɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ Sikɛmuɡibu ben kɔ̃sɑ ye bɑ kuɑ kɔsie. Mɑ Yotɑmu, Gedeonin biin bɔ̃ri yi bu di.
57 De igual modo, Deus fez cair sobre a cabeça dos homens de Siquém todo o mal que haviam praticado. Assim, veio sobre eles a maldição de Jotão, filho de Jerubaal.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.