Juízes 9

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yen biruwɑ Abimɛlɛki, Gedeonin bii, u dɑ Sikɛmuɔ win dwɑɑnibun mi, u kɑ bu ɡɑri kuɑ.
1 Abimeleque, filho de Jerubaal, foi a Siquém, aos irmãos de sua mãe, e falou-lhes, e a toda a parentela da casa de pai de sua mãe, dizendo:
2 U nɛɛ, i doo i Sikɛmun wiruɡibu bikiɑ, mbɑ bɑ kĩru bo, Gedeonin bibu wɑtɑ kɑ wɔku te kpuro tɑ n sɑ̃ɑ ben kpɑrobu? Nɡe tɔn turowɑ bɑ kĩ. I de bu yɑɑyɑ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ ben mɛro bisi wi bɑ bu mɑruɑ.
2 Falai, peço-vos, aos ouvidos de todos os cidadãos de Siquém: Que é melhor para vós? que setenta homens, todos os filhos de Jerubaal, dominem sobre vós, ou que um só domine sobre vós? Lembrai-vos também de que sou vosso osso e vossa carne.
3 Mɑ win dwɑɑni be, bɑ win ɡɑri yi kpuro Sikɛmun wiruɡii be sɔ̃ɔwɑ. Mɑ ben lɑɑkɑri yɑ wurɑ win mi mɑm mɑm yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ ben mɛro bisi.
3 Então os irmãos de sua mãe falaram todas essas palavras a respeito dele aos ouvidos de todos os cidadãos de Siquém; e o coração deles se inclinou a seguir Abimeleque; pois disseram: E nosso irmão.
4 Bɑ nùn sii ɡeesun ɡobi wɑtɑ kɑ wɔkuru wɛ̃ yi bɑ suɑ Bɑɑli Beritin sɑ̃ɑ yerun di. Kɑ ɡobi yiyɑ u tɔn ɡɑru koo sɑribɑ kɑ nɑɑnɑɑnuɡibu kɑsu bɑ nùn swĩi.
4 E deram-lhe setenta siclos de prata, da casa de Baal-Berite, com os quais alugou Abimeleque alguns homens ociosos e levianas, que o seguiram;
5 U dɑ win tundon yɛnuɔ Ofɑrɑɔ, mɑ u win tundo turosibu wɑtɑ kɑ wɔku te ɡo kperu ɡɑrun wɔllɔ mɑ n kun mɔ ben dɑ̃ɑko Yotɑmu wi u dɑ u kukuɑ.
5 e foi à casa de seu pai, a Ofra, e matou a seus irmãos, os filhos de Jerubaal, setenta homens, sobre uma só pedra. Mas Jotão, filho menor de Jerubaal, ficou, porquanto se tinha escondido.
6 Mɑ Sikɛmuɡibu kpuro kɑ Milon yɛnuɡibu bɑ dɑ bɑ mɛnnɑ Sikɛmu mi, dɑ̃ɑ bɑkɑru ɡɑrun nuurɔ kpee te bɑ ɡirɑn bɔkuɔ, mɑ bɑ Abimɛlɛki wi kuɑ ben kpɑro.
6 Então se ajuntaram todos os cidadãos de Siquém e toda a Bete-Milo, e foram, e constituíram rei a Abimeleque, junto ao carvalho da coluna que havia em Siquém.
7 Ye Yotɑmu u ɡɑri yi nuɑ, u dɑ u yɔ̃rɑ ɡuuru wɔllɔ te bɑ mɔ̀ Gɑrisimu u nɔɔɡiru suɑ u ɡbɑ̃rɑ u nɛɛ, i nɛn ɡɑri swɑɑ dɑkio bɛɛ Sikɛmuɡibu, kpɑ Gusunɔ u mɑɑ bɛɛɡii swɑɑ dɑki.
7 Jotão, tendo sido avisado disso, foi e, pondo-se no cume do monte Gerizim, levantou a voz e clamou, dizendo: Ouvi-me a mim, cidadãos de Siquém, para que Deus: vos ouça a vos.
8 Sɔ̃ɔ teeru dɑ̃nu mɛnnɑ nu sunɔ kɑso dɑ wi u koo bɑndu di nin suunu sɔɔ. Nu dɑ̃ɑ te bɑ mɔ̀ olifi deemɑ nu nɛɛ, ɑ de ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
8 Foram uma vez as árvores a ungir para si um rei; e disseram à oliveira: Reina tu sobre nós.
9 Adɑmɑ olifi ye, yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn ɡum kobu derimɔ n ko bɛɛn sunɔ, domi mɛnɑ bɑ rɑ kɑ tɔnu wɔlle sue kpɑ bu mɑɑ kɑ mu Gusunɔ bɛɛrɛ wɛ̃.
9 Mas a oliveira lhes respondeu: Deixaria eu a minha gordura, que Deus e os homens em mim prezam, para ir balouçar sobre as árvores?
10 Mɑ nu dɑ̃ɑ ye bɑ mɔ̀ fiɡie deemɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
10 Então disseram as árvores à figueira: Vem tu, e reina sobre nós.
11 Adɑmɑ fiɡie ye, yɑ nu wisɑ yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn bii ɡeenu kɑ nɛn bɑm derimɔ n ko bɛɛn sunɔ.
11 Mas a figueira lhes respondeu: Deixaria eu a minha doçura, o meu bom fruto, para ir balouçar sobre as árvores?
12 Mɑ dɑ̃ɑ ni, nu mɑɑ dɑ resɛm mi, nu ye sɔ̃ɔwɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
12 Disseram então as árvores à videira: Vem tu, e reina sobre nós.
13 Adɑmɑ resɛm ye, yɑ nu wisɑ yɑ nɛɛ, nɑǹ nɛn tɑm derimɔ n ko bɛɛn sunɔ, domi tɑm mɛnɑ mu Gusunɔ kɑ tɔmbu nuku dobu wɛ̃ɛmɔ.
13 Mas a videira lhes respondeu: Deixaria eu o meu mosto, que alegra a Deus e aos homens, para ir balouçar sobre as árvores?
14 Sɑɑ yerɑ dɑ̃ɑ ni kpuro nu mɑɑ dɑ nu ɑwĩi deemɑ nu nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn sunɔ.
14 Então todas as árvores disseram ao espinheiro: Vem tu, e reina sobre nós.
15 Mɑ ɑwĩi yi, yi dɑ̃ɑ ni wisɑ yi nɛɛ, ì n kĩ n ko bɛɛn sunɔ kɑ ɡem, i nɑ i kuke nɛn kɔkɔrɔ. Mɑ n kun mɛ, dɔ̃ɔ u koo yɑri sɑɑ nɛn min di, kpɑ u Libɑnin dɑ̃ɑ bɑkɑ ni bɑ mɔ̀ sɛdurubɑ mwɑ.
15 O espinheiro, porém, respondeu às árvores: Se de boa fé me ungis por vosso rei, vinde refugiar-vos debaixo da minha sombra; mas, se não, saia fogo do espinheiro, e devore os cedros do Líbano.
16 Mɑ Yotɑmu u kpɑm nɛɛ, tɛ̃ nɑ bɛɛ bikiɑmɔ, ye i Abimɛlɛki kuɑ bɛɛn kpɑro mi, i ye kuɑwɑ kɑ nuku tiɑ murɑfitiru sɑri? I bɛsɛn tundo Gedeoni kɑ win yɛnuɡibu tɔn ɡeeru sɔ̃ɔsi? I nùn kuɑ nɡe mɛ u bɛɛ kuɑ?
16 Agora, pois, se de boa fé e com retidão procedestes, constituindo rei a Abimeleque, e se bem fizestes para com Jerubaal e para com a sua casa, e se com ele usastes conforme o merecimento das suas mãos
17 Domi nɛn tundo u bɛɛ sɑnnɑ, u win wɑ̃ɑru kɑri bɔrie ye u kɑ bɛɛ wɔrɑ Mɑdiɑnibɑn nɔmɑn di.
17 {porque meu pai pelejou por vós, desprezando a própria vida, e vos livrou da mão de Midiã;
18 Bɛɛ wee, i nɛn tundon yɛnuɡibu seesi ɡisɔ mɑ i nɛn mɑɑbu wɑtɑ kɑ nɔɔbɑ nnɛ mwɛɛrɑ i ɡo kperu ɡɑrun wɔllɔ. Mɑ i win yoo tɔn kurɔn bii Abimɛlɛki kuɑ bɛɛ Sikɛmuɡibun kpɑro yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ bɛɛn mɛro bisi.
18 porém vós hoje vos levantastes contra a casa de meu pai, e matastes a seus filhos, setenta homens, sobre uma só pedra; e a Abimeleque, filho da sua serva, fizestes reinar sobre os cidadãos de Siquém, porque é vosso irmão};
19 Tɛ̃ ye i Gedeoni kɑ win yɛnuɡibu kuɑ mi, ì n ye kuɑn nɑ kɑ nuku tiɑ murɑfitiru sɑri, Gusunɔ u de bɛɛ kɑ Abimɛlɛki i n wɑ̃ɑsinɛ kɑ nuku dobu.
19 se de boa fé e com retidão procedestes hoje para com Jerubaal e para com a sua casa, alegrai-vos em Abimeleque, e também ele se alegre em vós;
20 Adɑmɑ yɑ̀ kun sɑ̃ɑ mɛ, u de dɔ̃ɔ u yɑri Abimɛlɛkin min di u bɛɛ Sikɛmuɡibu kɑ Milon yɛnuɡibu mwɑ, kpɑ dɔ̃ɔ u mɑɑ yɑri bɛɛ Sikɛmuɡibu kɑ Milon yɛnuɡibun min di u Abimɛlɛki mwɑ.
20 mas se não, saia fogo de Abimeleque, e devore os cidadãos de Siquém, e a Bete-Milo; e saia fogo dos cidadãos de Siquém e de Bete-Milo, e devore Abimeleque.
21 Yen biru Yotɑmu u dukɑ suɑ u doonɑ min di, u dɑ u sinɑ Beriɔ yèn sɔ̃ u win mɔɔ Abimɛlɛkin bɛrum mɔ.
21 E partindo Jotão, fugiu e foi para Beer, e ali habitou, por medo de Abimeleque, seu irmão.
22 Abimɛlɛki u Isirelibɑ kpɑrɑ wɔ̃ɔ itɑ.
22 Havendo Abimeleque reinado três anos sobre Israel,
23 Yen biru Gusunɔ u derɑ Abimɛlɛki kɑ Sikɛmuɡibu bɑ ku rɑ nɔɔsinɛ. Yen sɔ̃nɑ tɔn be, bɑ Abimɛlɛki seesi.
23 Deus suscitou um espírito mau entre Abimeleque e os cidadãos de Siquém; e estes procederam aleivosamente para com Abimeleque;
24 Yeni yɑ koorɑwɑ kpɑ Abimɛlɛki kɑ Sikɛmuɡii be bɑ rɑɑ Gedeonin bibu wɑtɑ kɑ wɔkuru ɡo mi, bu kɑ yen nɔni swɑ̃ɑru wɑ. Domi be kpurowɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ kɑ bu ɡo.
24 para que a violência praticada contra os setenta filhos de Jerubaal, como também o sangue deles, recaíssem sobre Abimeleque, seu irmão, que os matara, e sobre os cidadãos de Siquém, que fortaleceram as mãos dele para matar a seus irmãos.
25 Sikɛmuɡibu bu kɑ Abimɛlɛkin wɑɑru ɡo, yerɑ bɑ tɔmbu ɡɑbu beruɑ ɡuunu wɔllɔ. Tɔn be, bɑ̀ n ɡoo wɑ u sɑrɔ mi, kpɑ bu yɛ̃ro sɛ̃re bu win yɑ̃nu mwɑ. Yerɑ bɑ dɑ bɑ ye Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ.
25 E os cidadãos de Siquém puseram de emboscada contra ele, sobre os cumes dos montes, homens que roubavam a todo aquele que passava por eles no caminho. E contou-se isto a Abimeleque.
26 Sɔ̃ɔ teeru Gɑɑli, Ebɛdin bii, u dɑ Sikɛmuɔ, wi kɑ wiɡibu. Mɑ Sikɛmuɡibu bɑ nùn tii wɛ̃.
26 Também veio Gaal, filho de Ebede, com seus irmãos, e estabeleceu-se em Siquém; e confiaram nele os cidadãos de Siquém.
27 Yerɑ bɑ dɑ ben ɡbeɑɔ bɑ resɛmbɑ sɔrɑ bɑ ɡɑmɑ mɑ bɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru kuɑ. Bɑ dɑ ben bũu dirɔ bɑ di bɑ nɔrɑ mɑ bɑ Abimɛlɛki bɔ̃rusi.
27 Saindo ao campo, vindimaram as suas vinhas, pisaram as uvas e fizeram uma festa; e, entrando na casa de seu deus, comeram e beberam, e amaldiçoaram a Abimeleque.
28 Gɑɑli u Sikɛmuɡibu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ bɛsɛ Sikɛmuɡibu sɑ ko kɑ wurɑ Abimɛlɛki u sun tɑɑre. Wɑrɑ rɑ n Abimɛlɛki. N ǹ Gedeonin bii ro? N ǹ Sebuluwɑ u sɑ̃ɑ win tɑbu sunɔ ro? Ǹ n mɛn nɑ, i de su bɛsɛn sikɑdo Hɑmɔri wiru kpĩiyɑ wi u wuu ɡe swĩi. Domi nɑǹ wɑ mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ko Abimɛlɛki sɑ̃.
28 E disse Gaal, filho de Ebede: Quem é Abimeleque, e quem é Siquém, para que sirvamos a Abimeleque? não é, porventura, filho de Jerubaal? e não é Zebul o seu mordomo? Servi antes aos homens de Hamor, pai de Siquém; pois, por que razão serviríamos nós a Abimeleque?
29 Bɑ̀ n dɑɑ mɑn kuɑ wuu ɡen kpɑro, kon dɑɑ Abimɛlɛki fukɑwɑ, kpɑ n nùn sɔ̃ n nɛɛ, u wureo u win tɑbu yɑ̃nu sosi kpɑ u nɑ u kɑ mɑn wɔri.
29 Ah! se este povo estivesse sob a minha mão, eu transtornaria a Abimeleque. Eu lhe diria: Multiplica o teu exército, e vem.
30 Sɑnɑm mɛ Sebulu wi u wuu ɡe kpɑre, u nuɑ ye Gɑɑli u ɡeruɑ kpuro, yerɑ u mɔru bɛsirɑ.
30 Quando Zebul, o governador da cidade, ouviu as palavras de Gaal, filho de Ebede, acendeu-se em ira.
31 Mɑ u tɔmbu ɡɔrɑ ɑsiri sɔɔ u nɛɛ, bu Abimɛlɛki sɔ̃ mɑ Gɑɑli, Ebɛdin bii u tunumɑ u tɔmbu ɡɑri kɛ̃mɔ bu kɑ wi Abimɛlɛki fukɑ.
31 E enviou secretamente mensageiros a Abimeleque, para lhe dizerem: Eis que Gaal, filho de Ebede, e seus irmãos vieram a Siquém, e estão sublevando a cidade contra ti.
32 Yen sɔ̃, u de wi kɑ win tɔmbu bu dɑ bu kuke wɔ̃kuru yɑkɑsɔ,
32 Levanta-te, pois, de noite, tu e o povo que tiveres contigo, e põe-te de emboscada no campo.
33 kpɑ u wuu ɡe wɔrimɑ buru buru yellu, sɑɑ ye Gɑɑli kɑ wiɡibu bɑ yɑrimɑ kpɑ u bu kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
33 E pela manhã, ao nascer do sol, levanta-te, e dá de golpe sobre a cidade; e, saindo contra ti Gaal e o povo que tiver com ele, faze-lhe como te permitirem as circunstâncias.
34 Ye n kuɑ sisirun wɔ̃kuru, yerɑ Abimɛlɛki u win tɑbu kowobu bɔnu kuɑ wuunu nnɛ, mɑ bɑ dɑ bɑ kukuɑ Sikɛmun biruɔ.
34 Levantou-se, pois, de noite Abimeleque, e todo o povo que com ele havia, e puseram emboscadas a Siquém, em quatro bandos.
35 Sɑɑ ye Gɑɑli kɑ win tɔmbu bɑ yɑrimɑ wuu ɡen min di, yerɑ Abimɛlɛki kɑ wiɡibu bɑ yɑrimɑ ben kuku yenun di bu kɑ nùn wɔri.
35 E Gaal, filho de Ebede, saiu e pôs-se à entrada da porta da cidade; e das emboscadas se levantou Abimeleque, e todo o povo que estava com ele.
36 Ye Gɑɑli u bu wɑ, yerɑ u Sebulu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɛɛrio nɡe mɛ tɔmbɑ sɑrɑm wee ɡuunun di.
36 Quando Gaal viu aquele povo, disse a Zebul: Eis que desce gente dos cumes dos montes. Respondeu-lhe Zebul: Tu vês as sombras dos montes como se fossem homens.
37 Gɑɑli u nɛɛ, kɑ ɡem, tɔmbɑ bɑ sɑrɑm wee ɡuu te tɑ wɑ̃ɑ suunu sɔɔn di. Mɑ ɡɑbɑ mɑɑ wee dɑ̃ɑ bɑkɑrun berɑn di mi sɔrobɑ rɑ sinɛ.
37 Gaal, porém, tornou a falar, e disse: Eis que desce gente do meio da terra; também vem uma tropa do caminho do carvalho de Meonenim.
38 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sebulu u nɛɛ, ɡɑri dori yi ɑ rɑɑ mɑɑ sɑɑrimɔ mi ni? Yi ɑ sun sɔ̃ɔwɑ ɑ nɛɛ, wɑrɑ rɑ n Abimɛlɛki su kɑ de u sun tɑɑre. Tɛ̃ wiyɑ wee mi, kɑ win tɔmbu be ɑ ɡɛmɑ mi. Ǹ n mɛn nɑ, i wɔrinɔ wunɛ kɑ wi.
38 Então lhe disse Zebul: Onde está agora a tua boca, com a qual dizias: Quem é Abimeleque, para que o sirvamos? Não é esse, porventura, o povo que desprezaste. Sai agora e peleja contra ele!
39 Mɑ Gɑɑli u ɡɔsirɑ u Sikɛmuɡibu mɛnnɑ u bu kpɑrɑ bɑ kɑ Abimɛlɛki tɑbu kuɑ.
39 Assim saiu Gaal, à frente dos cidadãos de Siquém, e pelejou contra Abimeleque.
40 Adɑmɑ u nùn kpɑnɑ u dukɑ suɑ. Mɑ Abimɛlɛki u nùn nɑɑ ɡirɑ u win tɔn dɑbiru mɛɛrɑ kuɑ ɡooɡookum, bu sere wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔ turi.
40 Mas Abimeleque o perseguiu, pois Gaal fugiu diante dele, e muitos caíram feridos até a entrada da porta.
41 Mɑ Abimɛlɛki u dɑ u wɑ̃ɑ Arumɑɔ. Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sebulu u Gɑɑli ɡirɑ kɑ sere mɑɑ Sikɛmuɡii be bɑ kɑ nùn yɔ̃rɑ. Mɑ u nɛɛ, bu ku rɑɑ mɑɑ wurɑmɑ wuu mi.
41 Abimeleque ficou em Arumá. E Zebul expulsou Gaal e seus irmãos, para que não habitassem em Siquém.
42 Sisiru, Sikɛmuɡii be bɑ tie, bɑ sɔɔru kuɑ bɑ ɡbeɑ dɔɔ. Yerɑ bɑ dɑ bɑ ye Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ.
42 No dia seguinte sucedeu que o povo saiu ao campo; disto foi avisado Abimeleque,
43 Mɑ u win tɔmbu bɔnu kuɑ wuunu itɑ, u derɑ bɑ kukuɑ yɑkɑsɔ. Ye bɑ Sikɛmuɡii be wɑ bɑ yɑrimɑ wuun di, yerɑ bɑ bu tɑbu wɔri.
43 o qual, tomando o seu povo, dividiu-o em três bandos, que pôs de emboscada no campo. Quando viu que o povo saía da cidade, levantou-se contra ele e o feriu.
44 Mɑ Abimɛlɛkin tii kɑ wuu teeru bɑ dɑ bɑ yɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔwɔ. Yerɑ wuunu yiru ye yɑ tie, yɑ dɑ yɑ be bɑ wɑ̃ɑ ɡbeɑɔ mi deemɑ yɑ bu ɡo ɡo.
44 Abimeleque e os que estavam com ele correram e se puseram à porta da cidade; e os outros dois bandos deram de improviso sobre todos quantos estavam no campo, e os feriram.
45 Mɑ bɑ kɑ wuu ɡen tɔmbu tɑbu kuɑ, sere sɔ̃ɔ u kɑ kpɑ. Mɑ u ɡen tii kɔsukɑ mɑm mɑm u bɔru wisi ɡen kpɛɛkpɛɛku wɔllɔ u kɑ sɔ̃ɔsi mɑ u ɡu bɔ̃rusi.
45 Abimeleque pelejou contra a cidade todo aquele dia, tomou-a e matou o povo que nela se achava; e, assolando-a, a semeou de sal.
46 Sɑnɑm mɛ be bɑ wɑ̃ɑ Sikɛmun tɑbu kowobun kɑriɔ, bɑ nuɑ mɛ, yerɑ be kpuro bɑ duɑ wɔruɔ bũu wi bɑ mɔ̀ Beritin dirun temɔ.
46 Tendo ouvido isso todos os cidadãos de Migdol-Siquém, entraram na fortaleza, na casa de El-Berite.
47 Mɑ ɡoo u nɑ u Abimɛlɛki sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbɑ wɑ̃ɑ bɑ mɛnnɛ wɔru ɡe sɔɔ.
47 E contou-se a Abimeleque que todos os cidadãos de Migdol-Siquém se haviam congregado.
48 Yerɑ Abimɛlɛki kɑ wiɡibu bɑ nɑ ɡuu te bɑ mɔ̀ Sɑɑmɔɔwɔ, mɑ u ɡbɑ̃ɑ suɑ u kɑ dɑ̃ɑ kɑ̃ɑsɑ ɡɑɑ burɑ u seru sɔndi. Yen biru u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ bu mɑɑ koowo nɡe mɛ.
48 Então Abimeleque subiu ao monte Zalmom, ele e todo o povo que com ele havia; e, tomando na mão um machado, cortou um ramo de árvore e, levantando-o, pô-lo ao seu ombro, e disse ao povo que estava com ele: O que me vistes fazer, apressai-vos a fazê-lo também.
49 Mɑ ben bɑɑwure u dɑ̃ɑ kɑ̃ɑsɑ burɑ u seru sɔndi bɑ kɑ nùn swĩi. Mɑ be kpuro bɑ ben dɑ̃ɑ ye sure wɔru ɡen kɔnnɔwɔ. Yen biru bɑ ye dɔ̃ɔ doke. Mɑ Sikɛmuɡii be bɑ wɑ̃ɑ wɔru ɡe sɔɔ kpuro bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑrɑ. Bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000), kurɔbu kɑ durɔbu.
49 Tendo, pois, cada um cortado o seu ramo, seguiram a Abimeleque; e, pondo os ramos junto da fortaleza, queimaram-na a fogo com os que nela estavam; de modo que morreram também todos os de Migdol-Siquém, cerca de mil homens e mulheres.
50 Yen biru Abimɛlɛki u mɑɑ dɑ u wuu ɡe bɑ mɔ̀ Tebɛsi wɔri, u ɡu kɑmiɑ.
50 Então Abimeleque foi a Tebez, e a sitiou e tomou.
51 N deemɑ wuu ɡe sɔɔ, bɑ kuku yeru ɡɑru mɔ te bɑ bɑnɑ. Tɑ sɑ̃ɑwɑ dii tɛɛrɑ. Ten wɔllɔwɑ wuu ɡen tɔmbu, kurɔbu kɑ durɔbu kpuro kɑ ɡen wiruɡibu bɑ yɔɔwɑ bɑ kukuɑ.
51 Havia, porém, no meio da cidade uma torre forte, na qual se refugiaram todos os habitantes da cidade, homens e mulheres; e fechando após si as portas, subiram ao eirado da torre.
52 Mɑ Abimɛlɛki u kpĩɑ u dɑ dii tɛɛrɑ yen bɔkuɔ u kɑ bu wɔri. Sɑnɑm mɛ u wɑ̃ɑ ten kɔnnɔwɔ, u kɑ tu dɔ̃ɔ sɔ̃re,
52 E Abimeleque, tendo chegado até a torre, atacou-a, e chegou-se à porta da torre, para lhe meter fogo.
53 yerɑ kurɔ ɡoo u nùn nɛɛ biɑ kɑrɑ u wiru kɔrɑ.
53 Nisso uma mulher lançou a pedra superior de um moinho sobre a cabeça de Abimeleque, e quebrou-lhe o crânio.
54 Sɑɑ yerɑ Abimɛlɛki u ɑluwɑɑsi wi u win tɑbu yɑ̃nu sɔɔwɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn wunɛn tɑkobi sɔkuo n ɡbi kpɑ bu ku nɛɛ tɔn kurɔwɑ u mɑn ɡo.
54 Então ele chamou depressa o moço, seu escudeiro, e disse-lhe: Desembainha a tua espada e mata-me, para que não se diga de mim: uma mulher o matou. E o moço o traspassou e ele morreu.
55 Ye Isirelibɑ bɑ wɑ Abimɛlɛki u ɡu, yerɑ bɑ yɑrinɑ be kpuro. Ben bɑɑwure u dɑ win yɛnuɔ.
55 Vendo, pois, os homens de Israel que Abimeleque já era morto, foram-se cada um para o seu lugar.
56 Mɛsumɑ Yinni Gusunɔ u kɑ Abimɛlɛki kɔsie kɔ̃sɑ ye u win tundo turosibu wɑtɑ kɑ nɔɔbɑ nnɛ ye kuɑ be u ɡo.
56 Assim Deus fez tornar sobre Abimeleque o mal que tinha feito a seu pai, matando seus setenta irmãos;
57 Mɛyɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ Sikɛmuɡibu ben kɔ̃sɑ ye bɑ kuɑ kɔsie. Mɑ Yotɑmu, Gedeonin biin bɔ̃ri yi bu di.
57 como também fez tornar sobre a cabeça dos homens de Siquém todo o mal que fizeram; e veio sobre eles a maldição de Jotão, filho de Jerubaal.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.