João 4

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Fɑlisibɑ bɑ nuɑ mɑ Yinni Yesu u bwɑ̃ɑbu wɑɑmɔ u bɑtɛmu mɔ̀ n Yohɑnu kere.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 N sere deemɑ n ǹ Yesun tii u rɑ bɑtɛmu ye ko, win bwɑ̃ɑbɑ bɑ mɔ̀.
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Sɑnɑm mɛ Yesu u nuɑ ye bɑ ɡerumɔ, u yɑrɑ Yudeɑn di mɑ u ɡɔsirɑ u dɑ Gɑlile ɡiɑ.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Ye u dɔɔ mi, tilɑsiwɑ u kɑ Sɑmɑri sɑrɑ.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Mɑ u turɑ Sɑmɑrin wuu ɡɑɡu sɔɔ ɡe bɑ rɑ nɛɛ Sikɑri, ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ tem mɛn bɔkuɔ mɛ Yɑkɔbu u Yosɛfu win bii kɑ̃.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Miyɑ Yɑkɔbun dɔkɔ yɑ wɑ̃ɑ. Yesu u wɑsirɑ win sɑnum sɔɔ, mɑ u sinɑ dɔkɔ yen bɔkuɔ. N deemɑ sɑɑ ye, sɔ̃ɔ wii wɔllɑ.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 N wee kurɔ Sɑmɑriɡii ɡoo u nim tɑkɑm nɑ mi, mɑ Yesu u nùn nim kɑnɑ u nɔ.
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 Sɑɑ ye, win bwɑ̃ɑbɑ kusenu dwem dɑ wuu sɔɔ.
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Mɑ kurɔ Sɑmɑriɡii wi, u nùn bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ Yuu, ɑ kɑ mɑn nim kɑnɑmɔ ɑ nɔ, nɛ wi nɑ sɑ̃ɑ Sɑmɑriɡii.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Yesu u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑ̀ n dɑɑ Gusunɔn kɛ̃ru yɛ̃, mɑ ɑ mɑɑ nùn yɛ̃ wi u nun nim bikiɑmɔ, kɑɑ rɑɑ mɑn bikiɑwɑ kpɑ n nun nim wɑ̃ɑruɡim kɛ̃.
10 Então Jesus disse:
11 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, tɔnwero, mɑ ɑ kun mɑɑ dɔkɔ kɑɑru mɔ ni, dɔkɔ ye wee yɑ mɑɑ duku, mɑ ɡiɑrɑ kɑɑ nim wɑ̃ɑruɡim mɛ wɑ.
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Bɛsɛn sikɑdo Yɑkɔbu wiyɑ u sun dɔkɔ yeni ɡbeeyɑ. Wi kɑ win bibu kɑ win yɑɑ sɑbenu kpuro bɑ mɑɑ nɔrɑ mi. Wunɛ ɑ Yɑkɔbu bɛsɛn sikɑdo wi kerewɑ?
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Yesu u nùn wisɑ u nɛɛ, bɑɑwure wi u nim mɛ nɔrumɔ, nim nɔru ɡɑ koo mɑɑ nùn ko.
13 Então Jesus disse:
14 Adɑmɑ bɑɑwure wi u koo nim nɔ, mɛ kon nùn kɛ̃, nim nɔru ɡɑ ǹ mɑɑ yɛ̃ro mɔ̀ kɑ bɑɑdommɑɔ. Domi nim mɛ nɑ kon nùn kɛ̃ mu koo ko bwiɑ yɛ̃ro sɔɔ, ye yɑ ko n nim sumɔ, mɛ mu tɔnu wɑ̃ɑru te tɑ ku rɑ kpe wɛ̃ɛmɔ.
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, tɔnwero, ɑ mɑn nim mɛ kɛ̃ɛyɔ kpɑ nim nɔru ɡu ku mɑɑ mɑn ko n sere nɛɛ, kon nim tɑkɑm nɑ mini.
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo ɑ wunɛn durɔ sokumɑ i nɑ mini.
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, nɑ ǹ durɔ mɔ.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 domi durɔbu nɔɔbuwɑ ɑ rɑɑ mɔ. Wi ɑ mɑɑ mɔ tɛ̃, u ǹ sɑ̃ɑ wunɛn durɔ. Gemɑ ɑ mɑn sɔ̃ɔwɑ.
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, tɔnwero, nɑ wɑ mɑ wunɛ Gusunɔn sɔmɔwɑ.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Bɛsɛ Sɑmɑriɡibu, bɛsɛn sikɑdobɑ bɑ rɑ rɑɑ Gusunɔ sɑ̃wɑ ɡuu tenin wɔllɔ, mɑ bɛɛ Yuubɑ i nɛɛ, Yerusɑlɛmuɔrɑ n weenɛ bɑ n dɑ Gusunɔ sɑ̃.
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, kurɔ wunɛ, ɑ nɛn ɡɑri nɑɑnɛ koowo yi nɑ nun sɔ̃ɔmɔ. Sɑɑ yɑ sisi yè sɔɔ bɑ ǹ mɑɑ Gusunɔ Bɑɑbɑ sɑ̃ɑmɔ ɡuu tenin wɔllɔ, ǹ kun mɛ Yerusɑlɛmuɔ.
21 Jesus disse:
22 Bɛɛ Sɑmɑriɡibu, i ǹ yɛ̃ wi i sɑ̃ɑmɔ. Bɛsɛ Yuubɑ sɑ yɛ̃ wi sɑ sɑ̃ɑmɔ domi fɑɑbɑ yɑ weewɑ sɑɑ Yuubɑn min di.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Adɑmɑ sɑɑ yɑ sisi, yɑ mɑm tunumɑ kɔ, yè sɔɔ sɑ̃ɔ ɡeobu bɑ ko n Gusunɔ Bɑɑbɑ sɑ̃ɑmɔ hunde sɔɔ kɑ ɡem sɔɔ. Benin bweserɑ u kɑsu bu nùn sɑ̃.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Gusunɔ u sɑ̃ɑwɑ hunde, be bɑ mɑɑ nùn sɑ̃ɑmɔ, bɑ koo nùn sɑ̃wɑ hunde sɔɔ kɑ ɡem sɔɔ.
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Mɑ kurɔ wi, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ yɛ̃ mɑ Mɛsi wi, wi bɑ rɑ mɑɑ soku Kirisi, u sisi. Wiyɑ ù n tunumɑ u koo sun bɑɑyere nɔɔsiɑ.
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Mɑ Yesu u nɛɛ, nɛnɑ mi, nɛ wi nɑ kɑ nun ɡɑri mɔ̀.
26 Então Jesus afirmou:
27 Sɑnɑm mɛ sɔɔrɑ Yesun bwɑ̃ɑbɑ tunumɑ. N bu biti kuɑ too too ye bɑ wɑ u kɑ tɔn kurɔ ɡɑri mɔ̀. Kɑ mɛ, ben suunu sɔɔ ɡoo kun kurɔ wi bikie mbɑ u kĩ. Bɑ ǹ mɑɑ Yesu bikie, mbɑ n kuɑ u kɑ kurɔ wi ɡɑri mɔ̀.
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Sɑnɑm mɛyɑ kurɔ wi, u win tooru deri, mɑ u ɡɔsirɑ u dɑ wuuɔ.
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 U wuuɡibu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i nɑ i durɔ ɡoo wɑ wi u mɑn sɔ̃ɔwɑ ye nɑ rɑɑ kuɑ kpuro. Ǹ n mɑn nɑ, n ǹ Kirisi wi mi re?
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Bɑ yɑrimɑ wuun di mɑ bɑ dɑ win mi ɡiɑ.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Sɑɑ ye sɔɔrɑ win bwɑ̃ɑbɑ nùn suuru kɑnɑ bɑ nɛɛ, yinni ɑ den ɡɑ̃ɑnu dio.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Adɑmɑ u nɛɛ, nɑ dĩɑnu ɡɑnu mɔ ni bɛɛ i ǹ yɛ̃.
32 Jesus respondeu:
33 Yen sɔ̃nɑ bwɑ̃ɑ be, bɑ bikiɑnɑmɔ nɡe ɡoo u ko n kɑ nùn dĩɑnu nɑɑwɛwɑ u di?
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Yesu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn dĩɑnɑ n wi u mɑn ɡɔrimɑn ɡɔ̃ru kĩru ko kpɑ n win sɔmburu wiru ɡo.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Bɛɛ i rɑ ɡere i nɛɛ, n tie suru nnɛ ɡɛ̃ɛbun sɑɑ yu kɑ turi. Adɑmɑ nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, i ɡbeɑ mɛɛrio i wɑ nɡe mɛ bɑɑyeren sɔmbu turɑ.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Wi u ɡɛ̃ɛmɔ u win kɔsiɑru mwɑɑmɔ kɔ, u mɑɑ ɡurɑmɔ ye yɑ ko n wɑ̃ɑ sere kɑ bɑɑdommɑɔ, kpɑ wi kɑ duuro bɑ n nuku dobu mɔ sɑnnu.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Mɔn teni, tɑ sɑ̃ɑ ɡem te tɑ ɡerumɔ tɑ nɛɛ, ɡoo u duurumɔ, ɡoo mɑɑ ɡɛ̃ɛmɔ.
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Nɑ bɛɛ ɡɔrɑ i kɑ ɡɛ̃ mi i ǹ dɑɑ duure. Gɑbɑ bɑ duurɑ, wee bɛɛ i yen ɑre dimɔ.
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Sɑmɑriɡibu dɑbiru wuu ɡe sɔɔ, bɑ Yesu nɑɑnɛ doke kurɔ win seedɑn sɔ̃, ye u ɡeruɑ mɑ Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ yɑbu ye u rɑɑ kuɑ kpuro.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Yen sɔ̃nɑ ye Sɑmɑriɡibu bɑ dɑ bɑ nùn deemɑ, bɑ nùn suuru kɑnɑ u kɑ bu sinɑ. Mɑ u kɑ bu sinɑ sɔ̃ɔ yiru.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Be bɑ mɑɑ nùn nɑɑnɛ doke win tiin ɡɑrin sɔ̃, beyɑ bɑ dɑbiru bo.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Mɑ bɑ kurɔ wi sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ n ǹ mɔ win ɡere tɔnɑn sɔ̃ be, bɑ Yesu nɑɑnɛ doke. Bɑ mɑɑ nùn nɑɑnɛ dokewɑ win tiin ɡɑri yi bɑ nuɑn sɔ̃, mɑ bɑ ɡiɑ kɑ ɡem mɑ wiyɑ Kirisi, hɑnduniɑn Fɑɑbɑ kowo.
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Sɔ̃ɔ yiru yen biru Yesu u doonɑ min di, mɑ u dɑ Gɑlilen temɔ.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Domi win tii u ɡeruɑ u nɛɛ, sɔmɔ ku rɑ n bɛɛrɛ mɔ win tiin temɔ.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Sɑnɑm mɛ u turɑ Gɑlileɔ, mɑ Gɑlileɡibu bɑ nùn dɑm koosiɑ kɑ nuku dobu domi ben tii bɑ rɑɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru dɑ Yerusɑlɛmuɔ, bɑ mɑɑ bɑɑyere wɑ ye u kuɑ tɔ̃ɔ bɑkɑ te sɔɔ.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Mɑ Yesu u kpɑm wurɑ Kɑnɑɔ Gɑlilen temɔ, mi u nim ɡɔsiɑ tɑm. Durɔ ɡoo mɑɑ wɑ̃ɑ mi, sunɔn ɑsɑkpɔbu sɔɔ wìn bii u bɑrɔ Kɑpenɑmuɔ.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Ye ɑsɑkpɔ wi nuɑ mɑ Yesu u yɑrɑ Yudeɑn di u nɑ Gɑlileɔ, yerɑ u dɑ win mi, mɑ u nùn suuru kɑnɑ u nɑ Kɑpenɑmuɔ u nùn win bii bɛkiɑ, wi u wɑsikirɑmɔ.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Yerɑ Yesu nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mɑ n kun mɔ bɛɛ i yĩreru wɑ kɑ sɔm mɑɑmɑɑkiɡinu, i ǹ nɑɑnɛ dokemɔ.
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Mɑ ɑsɑkpɔ wi, u nɛɛ, Yinni ɑ ɡem mɔ, ɑ nɑ ɑ bii wi wɑ u sere ɡbi.
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Mɑ Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, u doo, win bii u bɛkurɑ.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Sɑnɑm mɛ u dɔɔ yɛnuɔ, u kɑ win sɔm kowobu yinnɑ swɑɑɔ mɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ mɑ win bii u bɛkurɑ.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Mɑ u bu bikiɑ sɑɑ yerɑ̀ u bɛkurɑ. Bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, ɡĩɑ sɔ̃ɔ sɔɔn kɔbɑ tiɑ dee deewɑ bɑrɑ te, tɑ nùn deri.
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Sɑnɑm mɛyɑ bii win bɑɑbɑ u yɑɑyɑ mɑ sɑɑ yerɑ mɑm mɑm Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ mɑ win bii u bɛkurɑ. Mɑ ɑsɑkpɔ wi kɑ win yɛnuɡibu kpuro bɑ Yesu nɑɑnɛ doke.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Yeniwɑ mɑɑmɑɑki yiruse ye Yesu u kuɑ, sɑnɑm mɛ u yɑrɑ sɑɑ Yudeɑn di u dɑ Gɑlileɔ.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.