João 11

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 N wee durɔ ɡoo wi bɑ rɑ soku Lɑsɑɑ wi u wɑ̃ɑ Betɑniɔ u bɑrɑ. Betɑni sɑ̃ɑwɑ Mɑɑri kɑ win mɔɔ Mɑɑtɑn wuu.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 Mɑɑri wiyɑ u ɡɑsɔ Yinnin nɑɑsu turɑre wisi, mɑ u kɑ win wirun seri su sunkɑ. Win sesu Lɑsɑɑwɑ bɑrɑ.
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Mɑ wi kɑ win mɔɔ Mɑɑtɑ bɑ Yesu nɔɔ mɔrisiɑ bɑ nɛɛ, Yinni, wunɛn bɔrɔ kĩnɑsi u bɑrɔ.
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Ye Yesu u yeni nuɑ u nɛɛ, bɑrɑ te, tɑ ǹ ɡɔɔɡiru ɑdɑmɑ tɑ koo Gusunɔn yiiko sɔ̃ɔsi, kpɑ bu kɑ Gusunɔn Bii bɛɛrɛ wɛ̃.
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 N deemɑ Yesu u sɑ̃ɑwɑ Mɑɑtɑ kɑ win wɔnɔ kɑ ben sesu Lɑsɑɑn bɔrɔ kĩnɑsi.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Ye u nuɑ mɑ Lɑsɑɑ u bɑrɔ, u ɡinɑ sinɑ wuu mi u wɑ̃ɑ mi sɔ̃ɔ yiru.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Yen biru u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, su kpɑm wurɑ Yudeɑɔ.
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Win bwɑ̃ɑbɑ nɛɛ, yinni, sɔ̃ɔ mɛɛ terɑ Yuubɑ bɑ kĩ bu nun kpenu kɑsuku, mɑ ɑ kpɑm kĩ ɑ wurɑ mi?
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Yesu u bu bikiɑ u nɛɛ, n ǹ sɑɑ wɔkurɑ yiruwɑ sɔ̃ɔ rɑ n wɑ̃ɑ sɔ̃ɔ teeru sɔɔ? Goo ù n sĩimɔ sɔ̃ɔ sɔɔ, u ǹ sokurɑmɔ yèn sɔ̃ u hɑnduniɑn yɑm bururɑm wɑɑmɔ.
9 Jesus respondeu:
10 Adɑmɑ wi u sĩimɔ wɔ̃kuru sɔɔ u koo sokurɑ domi yɑm bururɑm sɑri yɛ̃ro sɔɔ.
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Yenibɑn biru u kpɑm nɛɛ, Lɑsɑɑ bɛsɛn bɔrɔ u dòwɑ ɑdɑmɑ nɑ dɔɔ n nùn yɑmiɑ.
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Bwɑ̃ɑ be, bɑ nɛɛ, Yinni, ù n dòn nɑ, u koo bɛkurɑ.
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Adɑmɑ Yesu u bu Lɑsɑɑn ɡɔɔ sɔ̃ɔmɔwɑ. Be, bɑ tɑmɑɑ dom dirun ɡɑriyɑ u bu sɔ̃ɔmɔ.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Yen sɔ̃nɑ Yesu u bu sɔ̃ɔwɑ kpɑsɑsɑ u nɛɛ, Lɑsɑɑ u ɡuwɑ,
14 Então Jesus disse claramente:
15 ɑdɑmɑ bɛɛn sɔ̃nɑ nɛn nukurɑ do ye nɑ ǹ kɑ wɑ̃ɑ mi, kpɑ i kɑ nɑɑnɛ doke. I nɑ su dɑ win mi.
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Tomɑɑ wi bɑ rɑ mɑɑ soku Sikɑ, u win bwɑ̃ɑsibu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i de su dɑ, kpɑ su kɑ yinni ɡbi sɑnnu.
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Ye Yesu u turɑ mi, u deemɑ Lɑsɑɑ kuɑ sɔ̃ɔ nnɛ sikiru sɔɔ kɔ.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Betɑni kɑ Yerusɑlɛmun tondɑm kun kere kilo itɑ.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Mɑ Yuu dɑbiru bɑ yɑrimɑ ben wuun di bɑ nɑ Mɑɑtɑ kɑ Mɑɑrin mi bu kɑ bu nukuru yɛmiɑsiɑ ben sesun ɡɔɔn sɔ̃.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Sɑnɑm mɛ Mɑɑtɑ u nuɑ mɑ Yesu u sisi, mɑ u nùn sennɔ dɑ. Adɑmɑ Mɑɑri u sɔ̃ yɛnuɔ.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Mɑ Mɑɑtɑ u Yesu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Yinni ɑ̀ n dɑɑ wɑ̃ɑ mini nɛn sesu kun ɡbimɔ.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Adɑmɑ bɑɑ tɛ̃, nɑ yɛ̃ mɑ yɑbu bɑɑyere ye kɑɑ bikiɑ Gusunɔn nɔmuɔ u koo nun wɛ̃.
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Mɑ Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɛn sesu u koo se ɡɔrin di.
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Mɑ Mɑɑtɑ u nɛɛ, ɡeemɑ, nɑ yɛ̃ mɑ u koo kpɑm se, ɡɔribu bɑ̀ n seemɔ sɑnɑm dɑ̃ɑkim sɔɔ.
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Mɑ Yesu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛnɑ nɑ rɑ ɡɔribu seeye, nɛnɑ nɑ rɑ wɑ̃ɑru wɛ̃. Bɑɑwure wi u mɑn nɑɑnɛ doke u ko n wɑ̃ɑwɑ wɑ̃ɑru sɔɔ bɑɑ ù n ɡu.
25 Então Jesus afirmou:
26 Bɑɑwure wi u mɑɑ wɑsi mɑ u mɑn nɑɑnɛ doke, u ǹ ɡbimɔ kɑ bɑɑdommɑɔ. A nɑɑnɛ doke nɡe mɛ?
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Mɑɑtɑ u Yinni wisɑ u nɛɛ, mɛyɑ nɑ nɑɑnɛ doke mɑ wunɑ Kirisi wi, Gusunɔn Bii, wi u sisi hɑnduniɑɔ.
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Sɑnɑm mɛ Mɑɑtɑ u yeni ɡeruɑ u kpɑ, u win wɔnɔ Mɑɑri sokum dɑ, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ tɛɛru mɑ yinni u tunumɑ u nùn soku.
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Ye Mɑɑri u yeni nuɑ u seewɑ kɑ sɛndɑru mɑ u dɑ win mi.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 N deemɑ Yesu kun ɡinɑ wuu dum kpɑ, u wɑ̃ɑwɑ yɑm mi Mɑɑtɑ kɑ nùn yinnɑ.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Yuu be bɑ Mɑɑri nukuru yɛmiɑsiɑmɔ dirɔ, ye bɑ wɑ u seewɑ kɑ sɛndɑru u yɑrɑ tɔɔwɔ, bɑ nùn swĩi. Bɑ tɑmɑɑ u dɔɔwɑ sikirɔ u swĩ.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Sɑnɑm mɛ Mɑɑri u turɑ mi Yesu u wɑ̃ɑ, ye u nùn wɑ u yiirɑ u nɛɛ, Yinni ɑ̀ n dɑɑ wɑ̃ɑ mini nɛn sesu kun ɡbimɔ.
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Ye Yesu u wɑ u sumɔ, mɑ Yuu be bɑ kɑ nùn nɑ, ben tii bɑ sumɔ, yerɑ u diirɑ kɑ nuku sɑnkirɑnu.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 U bu bikiɑ u nɛɛ, mɑnɑ i nùn sikɑ.
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Mɑ Yesu u swĩ.
35 Jesus chorou.
36 Yen sɔ̃nɑ Yuubɑ bɑ nɛɛ, i mɛɛrio i wɑ nɡe mɛ u nùn kĩ n nɛ.
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Adɑmɑ ben ɡɑbu bɑ nɛɛ, durɔ wini u wɔ̃ko yɑm wɑɑsiɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ u derɑ Lɑsɑɑ u ɡu.
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Yesu u kpɑm diirɑ, mɑ u dɑ sikirɔ. Siki te, kpee wɔruwɑ, mɑ bɑ ɡen nɔɔ kɔruɑ kɑ kperu.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Mɑ Yesu u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu kpee te bɔrio min di.
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Mɑ Yesu u nùn bikiɑ u nɛɛ, nɑ ǹ dɑɑ nun sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, ɑ̀ n nɑɑnɛ doke, kɑɑ Gusunɔn yiiko wɑ?
40 Jesus respondeu:
41 Mɑ bɑ kpee te bimiɑ min di. Mɑ Yesu u win nɔni suɑ wɔllɔ u nɛɛ, nɛn Bɑɑbɑ, nɑ nun siɑrɑ yèn sɔ̃ ɑ nɛn ɡɑri swɑɑ dɑki.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Nɑ yɛ̃ mɑ ɑ rɑ nɛn ɡɑri nɔ bɑɑdommɑ, ɑdɑmɑ nɑ yeni ɡerumɔwɑ tɔn benin sɔ̃ be bɑ yɔ̃ mi, kpɑ bu kɑ nɑɑnɛ doke mɑ wunɑ ɑ mɑn ɡɔrimɑ.
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Sɑnɑm mɛ u yeni ɡeruɑ u kpɑ, mɑ u ɡbɑ̃rɑ kɑ dɑm u nɛɛ, Lɑsɑɑ, ɑ yɑrimɑ!
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Wi u rɑɑ ɡu mi, u yɑrimɑ sikirun di kɑ win ɡorun bekuru te bɑ win nɔmɑ kɑ nɑɑsu tɛ̃kuɑ kɑ mɑɑ wirɔ. Mɑ Yesu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bu nùn kusio u sĩ.
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 N wee Yuu dɑbiru be bɑ Mɑɑri swĩimɑ mi, mɑ bɑ wɑ ye Yesu u kuɑ, bɑ nùn nɑɑnɛ doke.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Adɑmɑ ben ɡɑbu bɑ ɡɔsirɑ bɑ dɑ Fɑlisibɑn mi, bɑ bu sɔ̃ɔwɑ ye Yesu u kuɑ.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Sɑnɑm mɛyɑ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ Fɑlisibɑ bɑ ɡuro ɡurobu mɛnnɑ mɑ bɑ bikiɑnɑmɔ bɑ mɔ̀, ɑmɔnɑ sɑ ko ko. Durɔ wi wee, u sɔm mɑɑmɑɑkiɡii dɑbinu mɔ̀.
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Sɑ̀ n nùn deri mɛ, tɔmbu kpurowɑ bɑ koo nùn nɑɑnɛ doke. Romuɡibu bɑ koo mɑɑ nɑ bu bɛsɛn sɑ̃ɑ yeru wɔrɑ kpɑ bu bɛsɛn bweseru ɡurɑ.
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Adɑmɑ ben turo wi bɑ rɑ nɛɛ Kɑifɑ, wi u sɑ̃ɑ yɑ̃ku kowo tɔnwero wɔ̃ɔ ɡe sɔɔ, u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛɛ i ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu yɛ̃ bɑɑ fiiko.
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Mɛyɑ, n ǹ mɑɑ bɛɛ yeeri mɑ bɛɛn ɑrufɑɑniwɑ tɔn turo u kɑ ɡbi tɔn dɑbirun sɔ̃, kpɑ bɛsɛn bweseru kpuro tu ku kɑ kɑm ko.
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 N ǹ mɔ kɑ win tiin yɛ̃rɑ u yeni ɡeruɑ. U ye ɡeruɑwɑ yèn sɔ̃ wiyɑ u sɑ̃ɑ yɑ̃ku kowo tɔnwero wɔ̃ɔ ɡe sɔɔ, yen sɔ̃nɑ u ɡeruɑ u nɛɛ, Yesu koo ɡbi Yuubɑn bweserun sɔ̃.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 N ǹ mɑɑ mɔ be tɔnɑn sɔ̃, ɑdɑmɑ u kɑ mɑɑ Gusunɔn bibu kpuro kowɑ tɔn teebu be bɑ wɑ̃ɑ bɑɑmɑ.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Yen sɔ̃nɑ sɑɑ dɔmɑ ten di, bɑ wesiɑnɑ bu kɑ Yesu ɡo.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Yenin sɔ̃nɑ u ǹ mɑɑ sĩimɔ bɑtumɑ sɔɔ Yuubɑn suunuɔ, ɑdɑmɑ u doonɑ min di tem ɡɑm ɡiɑ ɡbɑburu sɔɔ, mi u wuu ɡɑɡu duɑ ɡe bɑ rɑ soku Efɑrɑimu. Miyɑ u sinɑ kɑ win bwɑ̃ɑbu.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Yuubɑn tɔ̃ɔ bɑkɑru te bɑ rɑ soku Gɔɔ sɑrɑribu tɑ turuku kuɑ, mɑ tɔn dɑbiru sɑɑ bɑru kpɑɑnun di bɑ dɑ Yerusɑlɛmuɔ bu kɑ tii sɑ̃rɑsiɑ tɔ̃ɔ bɑkɑ te, tu sere turi.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Mɑ bɑ Yesu kɑsu. Bɑ yɔ̃ sɑ̃ɑ yerɔ bɑ bikiɑnɑmɔ, bɑ mɔ̀ ɑmɔnɑ i bwisikumɔ. U ǹ tɔ̃ɔ bɑkɑru sisiwɑ?
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ Fɑlisibɑ bɑ rɑɑ woodɑ wɛ̃ bɑ nɛɛ, ɡoo ù n yɛ̃ mi Yesu u wɑ̃ɑ u bu sɔ̃ɔwɔ kpɑ be, bu nùn mwɑ.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.