Gênesis 8
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Adɑmɑ Gusunɔ kun Nɔwɛ duɑri kɑ ɡbeeku yɛɛ kpuro kɑ yɑɑ sɑbe ni kpuro yi yi kɑ nùn wɑ̃ɑ kpɑkoro te sɔɔ. Mɑ u derɑ woo ɡɑ kuɑ tem sɔɔ mɑ nim mɛ, mu kɑɑrɑm toruɑ.
1 Então Deus lembrou de Noé e de todos os animais que estavam com ele na barca. Deus fez com que um vento soprasse sobre a terra, e a água começou a baixar.
2 Nim mɛ mu kurɑmɔ tem di mu yɔ̃rɑ, wɔllɑ mɑɑ kɛnuɑ, ɡurɑ yɔ̃rɑ.
2 As fontes do grande mar e as janelas do céu se fecharam. Parou de chover,
3 Nim mu doonɑmɔ fiiko fiiko. Sɔ̃ɔ wunɑɑ weeru kɑ wɔkurun biru mɑ mu kɑɑrɑ.
3 e durante cento e cinquenta dias a água foi baixando pouco a pouco.
4 Suru nɔɔbɑ yirusen sɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiruse sɔɔ, yerɑ kpɑkoro te, tɑ dɑ tɑ yɔ̃rɑ ɡuu te bɑ mɔ̀ Arɑrɑtin wɔllɔ.
4 No dia dezessete do sétimo mês, a barca parou na região montanhosa de Ararate.
5 Nim mu kɑɑrɑmɔ sere n kɑ kuɑ suru wɔkuruse. Suru win tɔ̃ɔ ɡbiikiru sɔɔrɑ ɡuunun wii wɔllɑ terɑ.
5 A água continuou a baixar, até que no primeiro dia do décimo mês apareceram os picos das montanhas.
6 Ye n mɑɑ kuɑ sɔ̃ɔ weeru, mɑ Nɔwɛ u kpɑkoro ten fɛnɛnti wukiɑ.
6 No fim de quarenta dias, Noé abriu a janela que havia feito na barca
7 U ɡbɑnɑmɡbɑɑru yɔ̃su tɑ n kɑ yɑɑyɑɑre mɔ̀ tɑ n dɑɑmɔ tɑ n wurɑmɑmɔ sere nim mu kɑ ɡberɑ temɔ.
7 e soltou um corvo, que ficou voando de um lado para outro, esperando que a terra secasse.
8 Yen biru u totobɛrɛru yɔ̃su u kɑ wɑ nim mù n kɑɑrɑ temɔ.
8 Depois Noé soltou uma pomba a fim de ver se a terra já estava seca;
9 Adɑmɑ totobɛrɛ te, tɑ ǹ ɑyeru wɑ mi tɑ koo surɑ. Mɑ tɑ wurɑ win mi, kpɑkoro te sɔɔ, yèn sɔ̃ nim ɡinɑ tie tem sɔɔ kpuro. Mɑ Nɔwɛ u nɔmu dɛmiɑ u tu mwɑ u doke kpɑkororu sɔɔ.
9 mas a pomba não achou lugar para pousar porque a terra ainda estava toda coberta de água. Aí Noé estendeu a mão, pegou a pomba e a pôs dentro da barca.
10 U mɑɑ mɑrɑ n kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru u sere mɑɑ totobɛrɛ te yɔ̃su.
10 Noé esperou mais sete dias e soltou a pomba de novo.
11 Tɑ wurɑmɑ win mi yokɑ tɑ dɑ̃ɑ wuru beku nɔɔ bɛri. Mɑ Nɔwɛ u ɡiɑ mɑ nim mu kɑɑrɑwɑ temɔ.
11 Ela voltou à tardinha, trazendo no bico uma folha verde de oliveira. Assim Noé ficou sabendo que a água havia baixado.
12 Mɑ u mɑɑ mɑrɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru, u kpɑm totobɛrɛ te yɔ̃su. Tɑ ǹ mɑɑ wurɑmɛ win mi.
12 E ele esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba, e dessa vez ela não voltou.
13 Yen dɔmɑ terɑ n kuɑ Nɔwɛn wɔ̃ɔ nɑtɑ kɑ tiɑsen (601) suru ɡbiikoon tɔ̃ɔ ɡbiikiru. Mɑ u kpɑkoro te kpɛɛyɑ u deemɑ wee, nim mu kpɑ tem mu ɡberɑmɑ.
13 Quando Noé tinha seiscentos e um anos, as águas que estavam sobre a terra secaram. No dia primeiro do primeiro mês, Noé tirou a cobertura da barca e viu que a terra estava secando.
14 Ye n kuɑ suru yirusen sɔ̃ɔ yɛndɑ nɔɔbu kɑ yiru, yerɑ u deemɑ wee, tem mu ɡberɑ mɑm mɑm.
14 No dia vinte e sete do segundo mês, a terra estava bem seca.
15 Yerɑ Gusunɔ u Nɔwɛ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ,
15 Aí Deus disse a Noé:
16 i yɑrio kpɑkororun di wunɛ kɑ wunɛn kurɔ kɑ wunɛn bibu kɑ ben kurɔbu.
16 — Saia da barca junto com a sua mulher, os seus filhos e as suas noras.
17 I kɑ yɛɛ bwese bwesekɑ kpuro yɑrio sɑɑ ɡunɔsu sere yɛɛ nɑɑsu nnɛɡii kɑ yɛɛ yi yi rɑ kɑbiri temɔ, kpɑ yi mɑrurɑ yi dɑbiɑ kpɑ yi tɛriɑ temɔ.
17 Faça sair também todos os animais que estão com você, isto é, as aves, os animais domésticos, os animais selvagens e os que se arrastam pelo chão. Que eles se espalhem por toda parte e tenham muitas crias para encherem a terra.
18 Mɑ Nɔwɛ u yɑrɑ wi kɑ win kurɔ kɑ win bibu kɑ ben kurɔbu.
18 Assim Noé e a sua mulher saíram da barca, junto com os seus filhos e as suas noras.
19 Mɑ yɛɛ yi yi nɑɑsu nnɛ mɔ kpuro kɑ yi yi rɑ kɑbiri kɑ ɡunɔsu kpuro, yɑɑ bɑɑyere ɡesi ye yɑ wɑ̃ɑ temɔ kpurowɑ yɑ yɑrɑ ɡoon di, bɑɑyere kɑ yen bweseru.
19 Também saíram todos os animais e as aves, em grupos, de acordo com as suas espécies.
20 Sɑɑ yerɑ Nɔwɛ u yɑ̃ku yeru bɑnɑ mi u koo Yinni Gusunɔ sɑ̃. Mɑ u yɛɛ kɑ ɡunɔsu ɡɔsɑ bweseru bɑɑtere sɔɔ te bɑ rɑ kɑ yɑ̃kuru ko. Mɑ u kɑ yɑ̃ku dɔ̃ɔ mwɑɑrɑruɡinu kuɑ yɑ̃ku yee ten wɔllɔ.
20 Noé construiu um altar para oferecer sacrifícios a Deus, o Senhor . Ele pegou aves e animais puros , um de cada espécie, e os queimou como sacrifício no altar.
21 Mɑ Yinni Gusunɔ u yɑ̃ku ni mwɑ mɑ u tii sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ ǹ kon mɑɑ tem bɔ̃rusi tɔnun sɔ̃. Domi tɔnun ɡɔ̃run bwisikunu sɑ̃ɑwɑ kɔ̃sunu sɑɑ win birun di. Nɑ ǹ mɑɑ hunde konibɑ kpuro kpeerɑsiɑmɔ nɡe mɛ nɑ kuɑ.
21 O cheiro dos sacrifícios agradou ao Senhor , e ele pensou assim: “Nunca mais vou amaldiçoar a terra por causa da raça humana, pois eu sei que desde a sua juventude as pessoas só pensam em coisas más.
22 Sere duniɑ yu kɑ kpe,
22 Também nunca mais destruirei todos os seres vivos, como fiz desta vez. Enquanto o mundo existir, sempre haverá semeadura e colheita, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.