Gênesis 47
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 — ausente —
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Sunɔ wi, u bu bikiɑ u nɛɛ, sɔmbu terɑ̀ i rɑ ko.
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Bɑ mɑɑ nɛɛ, sɑ nɑwɑ su kɑ sinɑ tem mi, domi yɑkɑ bekusu sɑri si bɛsɛn yɑɑ sɑbenu koo di, yèn sɔ̃ ɡɔ̃ɔ te, tɑ Kɑnɑnin tem nɛni. Yen sɔ̃nɑ sɑ nun kɑnɑmɔ ɑ de su sinɑ Gosɛnin temɔ.
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Yerɑ sunɔ wi, u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, wunɛn tundo kɑ wunɛn mɑɑbu bɑ wɔmɑ wunɛn mi.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Eɡibitin tem kpuro wee wunɛn nɔmuɔ. A de bu sinɑ Gosɛniɔ, domi min temɑ mu ɡeɑ sɑ̃ɑ. À n mɑɑ yɛ̃ ɡɑbɑ kpɑrɑbun hɑniɑ mɔ be sɔɔ, ɑ bu nɛn yɑɑ sɑbenu nɔmu sɔndio.
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Yen biru Yosɛfu u kɑ win tundo Yɑkɔbu dɑ Eɡibiti sunɔn mi, bɑ tɔbirinɑ. Mɑ Yɑkɔbu u sunɔ wi domɑru kuɑ.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Yerɑ sunɔ u nùn bikiɑ u nɛɛ, wunɛn wɔ̃ɔ nyewɑ mini.
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Yɑkɔbu u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn wɔ̃ɔ wunɑɑ teeru kɑ wɔkurɑ mi, mìn di nɑ hɑnduniɑ duɑ, nɑ mɑɑ sirenɛwɑ. Nɛn wɔ̃ɔ ɡɑ ǹ dɑbi, ɡɑ ǹ mɑɑ nuku dobu mɔ, mɛyɑ ɡɑ ǹ mɑɑ nɛn bɑɑbɑbɑɡuu turɑ ɡe bɑ kuɑ sɑnɑm mɛ bɑ wɑ̃ɑ hunde sɔɔ.
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Mɑ Yɑkɔbu u kpɑm sunɔ domɑru kuɑ bɑ sere yɑrɑ win min di.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Yosɛfu u win tundo kɑ win mɑɑbu sin yeru kuɑ, u bu tem wɛ̃ Rɑmusɛsin berɑ ɡiɑ mi n ɡeɑ bo Eɡibitin tem sɔɔ, nɡe mɛ sunɔ u rɑɑ nùn sɔ̃ɔwɑ u ko.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Mɑ u win tundon yɛnuɡii be kpuro dĩɑnu wɛ̃ nɡe mɛ ben ɡeerɑ nɛ.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Sɑnɑm dɔɔ sɑnɑm wee, ɡɔ̃ɔrɑ kpɛ̃ɑ tem mɛ sɔɔ. Bɑɑ dĩɑ burɑ kun mɑɑ wɑ̃ɑ. Eɡibitiɡibu kɑ Kɑnɑnibɑ bɑ wururɑwɑ kpuro ɡɔ̃ɔ ten sɔ̃.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Bɑ kɑ ben ɡobi kpuro dĩɑnu dwɑ. Mɑ Yosɛfu u ɡobi yi mɛnnɑ u yi sunɔn yɛnuɔ.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Sɑnɑm mɛ ɡobi kpɑ Eɡibitiɔ kɑ Kɑnɑniɔ, Eɡibitiɡibu kpuro bɑ nɑ bɑ Yosɛfu deemɑ bɑ nɛɛ, ɑ sun dĩɑnu wɛ̃ɛmɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ko ɡbi ɑ n sun mɛɛrɑ, domi bɛsɛn ɡobi kpɑ.
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Yosɛfu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ì kun ɡobi mɔ, i mɑn bɛɛn yɑɑ sɑbenu wɛ̃ɛmɑ kpɑ n bɛɛ dĩɑnu wɛ̃.
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Bɑ kɑ ben dumi kɑ yɑ̃ɑnu kɑ bonu kɑ nɛɛ kɑ kɛtɛkunu Yosɛfu nɑɑwɑ. Mɑ u kɑ ye kpuro bu dĩɑnu kɔsinɑ. Nɡe mɛyɑ bɑ kɑ ben sɑbenu kpuro dĩɑnu kɔsinɑ wɔ̃ɔ ɡe.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Ye wɔ̃ɔ ɡe, ɡɑ doonɑ, bɑ kpɑm nɑ Yosɛfun mi, bɑ nɛɛ, yinni, sɑ ǹ kpɛ̃ su nun ɡɑ̃ɑnu beruɑ. Bɛsɛn ɡobi kpɑ, bɛsɛn yɑɑ sɑbenu kpuro mɑɑ wɑ̃ɑ wunɛn mi. A yɛ̃ mɑ ɡɑ̃ɑnu kun mɑɑ sun tie mɑ n kun mɔ bɛsɛn wɑsi kɑ bɛsɛn ɡbeɑ.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Mbɑn sɔ̃nɑ kɑɑ n sun mɛɛrɑ sɑ n ɡbiɔ, kpɑ bɛsɛn ɡbeɑ yu kɑm ko. Yen sɔ̃, ɑ kɑ sun dĩɑnu kɔsinɔ kpɑ bɛsɛn ɡbeɑ yu ko sunɔɡiɑ kpɑ su ko win yobu. A sun dĩɑ bweseru wɛ̃ɛyɔ su duure ni sɑ ko rɑ di sɑ n kɑ wɑ̃ɑ, kpɑ ɡbeɑ ye, yu ku ko ɡbee diinu.
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Mɑ Yosɛfu u Eɡibitiɡibun ɡbeɑ kpuro sunɔ dwiɑ, domi ɡɔ̃ɔrɑ derɑ bɑ nùn ye dɔre. Yerɑ tem mɛ kpuro mu kuɑ sunɔɡim.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Mɑ Yosɛfu u tɔmbu kpuro yɑrinɑsiɑ u bu yoo sɔmburu koosiɑ Eɡibitin tem kpuro sɔɔ.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Adɑmɑ u ǹ yɑ̃ku kowobun ɡbeɑ dwɑ, domi Eɡibiti sunɔ u woodɑ ɡɑɑ mɔ ye yɑ derɑ u rɑ bu dĩɑnu wɛ̃. Yen sɔ̃nɑ bɑ ǹ ben ɡbeɑ dɔre.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Mɑ Yosɛfu u tɔmbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡisɔ nɑ bɛɛ dwɑ bɛɛ kɑ bɛɛn ɡbeɑ i kuɑ sunɔn yobu. Wee, nɑ bɛɛ dĩɑ bweseru wɛ̃ɛmɔ i kɑ duure ɡbeɑ ye sɔɔ.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Sɑnɑm mɛ dĩɑnu rɑ ye, i nu bɔnu koowo subɑ nɔɔbu, i sunɔ sube teeru wɛ̃ kpɑ i subɑ nnɛ tii yiiyɑ. Mi sɔɔrɑ ko i bweseru wunɑ i kɑ duure kpɑ i ye yɑ tie di, bɛɛ kɑ bɛɛn tɔmbu.
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Mɑ bɑ nɛɛ, wunɛn durom mɛ, mu sun fɑɑbɑ kuɑ. Tɛ̃ sɑ ko ko sunɔn yobu.
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Nɡe mɛyɑ Yosɛfu u kɑ woodɑ yeni yi, ye yɑ nɛɛ, bɑ n dɑ Eɡibitin ɡbeɑn dĩɑnu bɔnu ko subɑ nɔɔbu kpɑ sube teeru tu ko sunɔɡiru. Woodɑ ye, yɑ wɑ̃ɑ sere kɑ ɡisɔ. Yɑ̃ku kowobun ɡbeɑ tɔnɑwɑ yɑ ǹ kue wiɡiɑ.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Yɑkɔbu wi bɑ mɑɑ sokumɔ Isireli kɑ wiɡibu bɑ sinɑ Eɡibitin temɔ Gosɛnin berɑ ɡiɑ. Bɑ dukiɑ kpɑɑsinɑmɔ mi, bɑ mɑrurɑmɔ bɑ dɑbiɑmɔ.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Yɑkɔbu u kuɑ wɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiru Eɡibitin temɔ. Mɑ win wɑ̃ɑrun sɑnɑm kpuro mu kuɑ wɔ̃ɔ wunɑɑ weeru kɑ nɔɔbɑ yiru.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Ye win ɡɔɔ turuku kuɑ, u win bii Yosɛfu sokɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ̀ n wunɛn kĩi ɡeeru wɑ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ wunɛn nɔmu dokeo nɛn tɔbuɔ ɑ kɑ bɔ̃re mɑ ɑ ǹ mɑn sikumɔ Eɡibitin tem mini.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Sɑnɑm mɛ kon kpunɑ n ɡbi n nɛn bɑɑbɑbɑ deemɑ, ɑ nɛn ɡoru suo ɑ kɑ yɑri Eɡibitin di kpɑ ɑ tu sike ben sikɑɔ.
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Yɑkɔbu nɛɛ, ɑ bɔ̃ruo.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.