Gênesis 45

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yosɛfu u den kpɑnɑ u tii nɛnɛ Eɡibitiɡii be bɑ wɑ̃ɑ mi kpuron wuswɑɑɔ. Yerɑ u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu yɑrio min di.
1 José não conseguiu mais se conter. Havia muita gente na sala, e ele disse a seus assistentes: “Saiam todos daqui!”. Assim, ficou a sós com seus irmãos e lhes revelou sua identidade.
2 U wurɑ kuɑ sere Eɡibitiɡii be bɑ wɑ̃ɑ turuku mi, bɑ ye nuɑ, mɑ bɑ ye sunɔn yɛnuɡibu sɔ̃ɔwɑ.
2 José se emocionou e começou a chorar. Chorou tão alto que os egípcios o ouviram, e logo a notícia chegou ao palácio do faraó.
3 Yosɛfu u win mɑɑbu kɑ wɔnɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛnɑ Yosɛfu. Bɛsɛn bɑɑbɑ u wɑ̃ɑ hunde sɔɔ?
3 “Sou eu, José!”, disse a seus irmãos. “Meu pai ainda está vivo?” Mas seus irmãos ficaram espantados ao se dar conta de que o homem diante deles era José e perderam a fala.
4 Mɑ u nɛɛ, i suuru koowo i susimɑ nɛn bɔkuɔ.
4 “Cheguem mais perto”, disse José. Quando eles se aproximaram, José continuou: “Eu sou José, o irmão que vocês venderam como escravo ao Egito.
5 Tɛ̃, i ku nuki sɑnkirɑ, i ku mɑɑ tɑɑrɛ wɛ̃ɛnɑ ye i kɑ mɑn dɔrɑ. Domi Gusunɔwɑ u derɑ nɑ nɑ mini n kɑ bɛɛ fɑɑbɑ ko.
5 Agora, não fiquem aflitos ou furiosos uns com os outros por terem me vendido para cá. Foi Deus quem me enviou adiante de vocês para lhes preservar a vida.
6 Wee, ɡɔ̃ɔ ten wɔ̃ɔ yirusewɑ sɑ dɔɔ mini. N mɑɑ tie wɔ̃ɔ nɔɔbu yè sɔɔ ɡoo kun kpɛ̃ u duure u sere ɡɛ̃.
6 A fome que assola a terra há dois anos continuará por mais cinco anos, e não haverá plantio nem colheita.
7 Gusunɔn sinɑrɑ nɑ kɑ nɑ tem mini n kɑ bɛɛ dĩɑnu beruɑ kpɑ n bɛɛ yɑrɑ ɡɔ̃ɔ ten di n bɛɛn bweseru fɑɑbɑ ko.
7 Deus me enviou adiante para salvar a vida de vocês e de suas famílias, e para salvar muitas vidas.
8 N ǹ bɛɛ i derɑ nɑ nɑ mini. Gusunɔwɑ u derɑ nɑ nɑ, mɑ u mɑn kuɑ Eɡibiti sunɔn yɛnu yɛ̃ro kɑ win ye u mɔ kpuron wiruɡii kɑ sere mɑɑ tem mɛn wiruɡii.
8 Portanto, foi Deus quem me mandou para cá, e não vocês! E foi ele quem me fez conselheiro do faraó, administrador de todo o seu palácio e governador de todo o Egito.
9 Yen sɔ̃, i ɡɔsiro fuuku bɛsɛn tundon mi, i nùn sɔ̃ i nɛɛ, ɑmɛniwɑ nɛ win bii Yosɛfu nɑ ɡeruɑ, Gusunɔ u mɑn kuɑ Eɡibitin tem wiruɡii, u de u nɑ fuuku.
9 “Agora, voltem depressa a meu pai e digam-lhe: ‘Assim diz seu filho José: Deus me fez senhor de toda a terra do Egito. Venha para cá sem demora!
10 Ù n nɑ kon de u sinɑ Gosɛniɔ kpɑ u n wɑ̃ɑ nɛn bɔkuɔ, wi kɑ win bibu kɑ win debuminu kɑ win yɑ̃ɑnu kɑ win kɛtɛbɑ kɑ win ye u mɔ kpuro ɡesi.
10 O senhor poderá viver na região de Gósen, onde estará perto de mim com todos os seus filhos e netos, rebanhos e gado, e todos os seus bens.
11 Yèn bukɑtɑ u mɔ kpuro kon nùn wɛ̃, domi ɡɔ̃ɔrɑ mɑɑ tie wɔ̃ɔ nɔɔbu. Ù n wɑ̃ɑ nɛn bɔkuɔ, ɡɔ̃ɔ te, tɑ ǹ mɑɑ bu ɡoomɔ kɑ win yɛnuɡibu kɑ win ye u mɔ kpuro.
11 Ali eu cuidarei do senhor, pois ainda haverá cinco anos de escassez. Do contrário, o senhor e toda a sua família perderão tudo que têm’”.
12 Bɛɛ kpuro kɑ wunɛn tii Bɛnyɑmɛɛ, i wɑ kɑ nɔni mɑ nɛnɑ Yosɛfu, nɛ wi nɑ kɑ bɛɛ ɡɑri mɔ̀ mini.
12 José acrescentou: “Vejam! Vocês podem comprovar com seus próprios olhos, e também meu irmão Benjamim, que sou eu mesmo, José, que falo com vocês!
13 Ǹ n mɛn nɑ, i doo i bɛsɛn tundo sɔ̃ nɡe mɛ nɛn yiiko yɑ nɛ Eɡibitiɔ kɑ ye i wɑ mini kpuro. I doo fuuku i nùn tɑmɑ.
13 Contem a meu pai a posição de honra que ocupo aqui no Egito. Descrevam para ele tudo que viram e tragam-no para cá o mais rápido possível”.
14 Yen biru Yosɛfu u win wɔnɔ Bɛnyɑmɛɛ nɛnuɑ u bɔkɑsi wĩirɔ, mɑ u swĩ. Bɛnyɑmɛɛn tii u mɑɑ swĩ mi bɑ bɔkɑsinɛ.
14 Chorando de alegria, ele abraçou Benjamim, e Benjamim também o abraçou e chorou.
15 Ye u Bɛnyɑmɛɛ yɔ̃su, yerɑ u win mɑɑ ben bɑɑwure bɔkɑsi u sɔ̃su u kɑ swĩisimɔ. Yen biruwɑ bɑ kɑ nùn ɡɑri kuɑ.
15 Então José beijou cada um de seus irmãos e chorou com eles; depois os irmãos conversaram à vontade com ele.
16 Ye Eɡibiti sunɔn yɛnuɡibɑ nuɑ mɑ Yosɛfun mɑɑbɑ tunumɑ, yerɑ yɑ sunɔn tii kɑ win tɔmbu dore.
16 A notícia não demorou a chegar ao palácio do faraó: “Os irmãos de José estão aqui!”. O faraó e seus oficiais se alegraram muito quando souberam disso.
17 Mɑ u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wunɛn mɑɑ be sɔ̃ɔwɔ bu ben kɛtɛkunu sɔmunu sɔbio bu dɑ Kɑnɑnin temɔ
17 O faraó disse a José: “Diga a seus irmãos: ‘Coloquem as cargas em seus animais e voltem depressa à terra de Canaã.
18 bu kɑ bɛɛn tundo kɑ bɛɛn yɛnuɡibu nɑ nɛn turuku. Kon bu tem ɡem wɛ̃ kpɑ bɑ n dĩɑ ɡeenu mɔ bɑ n dimɔ.
18 Tragam seu pai e todas as suas famílias para cá. Eu lhes darei a melhor terra do Egito, e vocês comerão do que esta terra produz de melhor’”.
19 A mɑɑ bu sɔ̃ɔwɔ bu Eɡibitin sɑrɛtibɑ suo bu kɑ dɑ bu bɛɛn tundo kɑ ben kurɔbu kɑ ben bibu suɑmɑ.
19 O faraó prosseguiu: “Diga a seus irmãos: ‘Levem carruagens do Egito para transportar as crianças pequenas, as mulheres e também seu pai.
20 Bu ku wururɑ ben ye bɑ koo derin sɔ̃, domi ɡɑ̃ɑ ni nu ɡeɑ sɑ̃ɑ Eɡibiti mini, niyɑ nu koo ko beɡinu.
20 Não se preocupem com seus pertences, pois o melhor de toda a terra do Egito será de vocês’”.
21 Mɑ Isirelin bii be, bɑ kuɑ mɛ. Yosɛfu u bu sɑrɛtibɑ wɛ̃ mɑ u bu dĩɑnu kusenu kuɑ ni bɑ koo di swɑɑɔ nɡe mɛ sunɔ u ɡeruɑ.
21 Os filhos de Jacó seguiram essas instruções. José providenciou carruagens, conforme o faraó havia ordenado, e lhes deu mantimentos para a viagem.
22 U ben bɑɑwure yɑbe kpɑɑru kɑ̃. Adɑmɑ yɑbe kpɑɑnu nɔɔbuwɑ u Bɛnyɑmɛɛ kɑ̃ kɑ sii ɡeesun ɡobi ɡoobɑ wunɔbu (300).
22 Também presenteou cada irmão com um traje novo, mas a Benjamim deu cinco roupas novas e trezentas peças de prata.
23 Mɑ u ben tundo Eɡibitin ɡɑ̃ɑ ɡeenu mɔrisiɑ u nu kɛtɛkunu wɔkuru sɔbi. U dĩɑnu suɑ u bu wɛ̃ kɑ kuse ni bɑ koo di swɑɑɔ bɑ̀ n wee Eɡibitiɔ. Mɑ u mɑɑ ni kɛtɛku ninu wɔkuru sɔbi.
23 E, a seu pai, enviou dez jumentos carregados com os melhores produtos do Egito e dez jumentas carregadas com cereais, pães e outros mantimentos para a viagem.
24 Yen biru u derɑ win mɑɑ be, bɑ swɑɑ wɔri. Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i suuru koowo, i ku rɑ sɑnnɑ swɑɑɔ.
24 Depois, José se despediu de seus irmãos e, enquanto partiam, disse a eles: “Não briguem no caminho por causa do que aconteceu”.
25 Mɑ bɑ doonɑmɑ sɑɑ Eɡibitin di bɑ nɑ ben tundo Yɑkɔbun mi Kɑnɑniɔ.
25 Eles saíram do Egito e voltaram a seu pai, Jacó, na terra de Canaã.
26 Ye bɑ turɑ, bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, Yosɛfu kun ɡu, u wɑsi. Wiyɑ u mɑm Eɡibitin tem kpuro kpɑre.
26 “José ainda está vivo!”, eles disseram a seu pai. “É o governador de toda a terra do Egito!” Jacó ficou atônito com a notícia. Não podia acreditar.
27 Adɑmɑ ye bɑ nùn kpuro sɑɑriɑ ye Yosɛfu u bu sɔ̃ɔwɑ, mɑ u sɑrɛti be wɑ be u mɔrisiɑmɑ bu kɑ nùn suɑmɑ, yerɑ win bwɛ̃rɑ den yɛmiɑ mɑ win dɑm wurɑmɑ.
27 Quando, porém, repetiram para Jacó tudo que José lhes tinha dito, e quando ele viu as carruagens que José havia mandado para levá-lo, encheu-se de ânimo.
28 Yerɑ u nɛɛ, wee tɛ̃, nɛn bii Yosɛfu u wɑ̃ɑ hunde sɔɔ, nɛn bwɛ̃rɑ kpunɑ tɛ̃. Kon dɑ n nùn wɑ n sere ɡbi.
28 Então Jacó exclamou: “Deve ser verdade! Meu filho José está vivo! Preciso ir e vê-lo antes que eu morra!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.