Gênesis 45
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Yosɛfu u den kpɑnɑ u tii nɛnɛ Eɡibitiɡii be bɑ wɑ̃ɑ mi kpuron wuswɑɑɔ. Yerɑ u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu yɑrio min di.
1 José não conseguiu mais controlar a sua emoção diante dos seus empregados, de modo que gritou: — Saiam todos daqui! Por isso nenhum dos empregados estava ali quando José contou aos irmãos quem ele era.
2 U wurɑ kuɑ sere Eɡibitiɡii be bɑ wɑ̃ɑ turuku mi, bɑ ye nuɑ, mɑ bɑ ye sunɔn yɛnuɡibu sɔ̃ɔwɑ.
2 Ele começou a chorar tão alto, que os egípcios ouviram, e a notícia chegou até o palácio do rei.
3 Yosɛfu u win mɑɑbu kɑ wɔnɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛnɑ Yosɛfu. Bɛsɛn bɑɑbɑ u wɑ̃ɑ hunde sɔɔ?
3 José disse aos irmãos: — Eu sou José. O meu pai ainda está vivo? Quando os irmãos ouviram isso, ficaram tão assustados, que não puderam responder nada.
4 Mɑ u nɛɛ, i suuru koowo i susimɑ nɛn bɔkuɔ.
4 E José disse: — Cheguem mais perto de mim, por favor. Eles chegaram, e ele continuou: — Eu sou o seu irmão José, aquele que vocês venderam a fim de ser trazido para o Egito.
5 Tɛ̃, i ku nuki sɑnkirɑ, i ku mɑɑ tɑɑrɛ wɛ̃ɛnɑ ye i kɑ mɑn dɔrɑ. Domi Gusunɔwɑ u derɑ nɑ nɑ mini n kɑ bɛɛ fɑɑbɑ ko.
5 Agora não fiquem tristes nem aborrecidos com vocês mesmos por terem me vendido a fim de ser trazido para cá. Foi para salvar vidas que Deus me enviou na frente de vocês.
6 Wee, ɡɔ̃ɔ ten wɔ̃ɔ yirusewɑ sɑ dɔɔ mini. N mɑɑ tie wɔ̃ɔ nɔɔbu yè sɔɔ ɡoo kun kpɛ̃ u duure u sere ɡɛ̃.
6 Já houve dois anos de fome no mundo, e ainda haverá mais cinco anos em que ninguém vai preparar a terra, nem colher.
7 Gusunɔn sinɑrɑ nɑ kɑ nɑ tem mini n kɑ bɛɛ dĩɑnu beruɑ kpɑ n bɛɛ yɑrɑ ɡɔ̃ɔ ten di n bɛɛn bweseru fɑɑbɑ ko.
7 Deus me enviou na frente de vocês a fim de que ele, de um modo maravilhoso, salvasse a vida de vocês aqui neste país e garantisse que teriam descendentes.
8 N ǹ bɛɛ i derɑ nɑ nɑ mini. Gusunɔwɑ u derɑ nɑ nɑ, mɑ u mɑn kuɑ Eɡibiti sunɔn yɛnu yɛ̃ro kɑ win ye u mɔ kpuron wiruɡii kɑ sere mɑɑ tem mɛn wiruɡii.
8 Portanto, não foram vocês que me mandaram para cá, mas foi Deus. Ele me pôs como o mais alto ministro do rei. Eu tomo conta do palácio dele e sou o governador de todo o Egito.
9 Yen sɔ̃, i ɡɔsiro fuuku bɛsɛn tundon mi, i nùn sɔ̃ i nɛɛ, ɑmɛniwɑ nɛ win bii Yosɛfu nɑ ɡeruɑ, Gusunɔ u mɑn kuɑ Eɡibitin tem wiruɡii, u de u nɑ fuuku.
9 — Agora voltem depressa para casa e digam ao meu pai que o seu filho José manda lhe dizer o seguinte: “Deus me fez governador de todo o Egito. Venha me ver logo; não demore.
10 Ù n nɑ kon de u sinɑ Gosɛniɔ kpɑ u n wɑ̃ɑ nɛn bɔkuɔ, wi kɑ win bibu kɑ win debuminu kɑ win yɑ̃ɑnu kɑ win kɛtɛbɑ kɑ win ye u mɔ kpuro ɡesi.
10 O senhor morará na região de Gosém e assim ficará perto de mim — o senhor, os seus filhos, os seus netos, as suas ovelhas, as suas cabras, o seu gado e tudo o que é seu.
11 Yèn bukɑtɑ u mɔ kpuro kon nùn wɛ̃, domi ɡɔ̃ɔrɑ mɑɑ tie wɔ̃ɔ nɔɔbu. Ù n wɑ̃ɑ nɛn bɔkuɔ, ɡɔ̃ɔ te, tɑ ǹ mɑɑ bu ɡoomɔ kɑ win yɛnuɡibu kɑ win ye u mɔ kpuro.
11 A fome ainda vai durar mais cinco anos, e em Gosém eu darei mantimentos ao senhor, à sua família e aos seus animais. Assim não lhes faltará nada.”
12 Bɛɛ kpuro kɑ wunɛn tii Bɛnyɑmɛɛ, i wɑ kɑ nɔni mɑ nɛnɑ Yosɛfu, nɛ wi nɑ kɑ bɛɛ ɡɑri mɔ̀ mini.
12 José continuou: — Todos vocês e Benjamim, o meu irmão, podem ver que sou eu mesmo, José, quem está falando.
13 Ǹ n mɛn nɑ, i doo i bɛsɛn tundo sɔ̃ nɡe mɛ nɛn yiiko yɑ nɛ Eɡibitiɔ kɑ ye i wɑ mini kpuro. I doo fuuku i nùn tɑmɑ.
13 Contem ao meu pai como sou poderoso aqui no Egito, contem tudo o que têm visto. Vão depressa e tragam o meu pai para cá.
14 Yen biru Yosɛfu u win wɔnɔ Bɛnyɑmɛɛ nɛnuɑ u bɔkɑsi wĩirɔ, mɑ u swĩ. Bɛnyɑmɛɛn tii u mɑɑ swĩ mi bɑ bɔkɑsinɛ.
14 José abraçou o seu irmão Benjamim e começou a chorar. E, abraçado com José, Benjamim também chorou.
15 Ye u Bɛnyɑmɛɛ yɔ̃su, yerɑ u win mɑɑ ben bɑɑwure bɔkɑsi u sɔ̃su u kɑ swĩisimɔ. Yen biruwɑ bɑ kɑ nùn ɡɑri kuɑ.
15 Então, ainda chorando, José abraçou e beijou cada um dos seus irmãos. Depois disso os irmãos começaram a falar com ele.
16 Ye Eɡibiti sunɔn yɛnuɡibɑ nuɑ mɑ Yosɛfun mɑɑbɑ tunumɑ, yerɑ yɑ sunɔn tii kɑ win tɔmbu dore.
16 A notícia de que os irmãos de José tinham vindo chegou até o palácio do rei do Egito, e ele e os seus servidores ficaram contentes com isso.
17 Mɑ u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wunɛn mɑɑ be sɔ̃ɔwɔ bu ben kɛtɛkunu sɔmunu sɔbio bu dɑ Kɑnɑnin temɔ
17 O rei disse a José: — Diga aos seus irmãos que carreguem os animais e voltem para a terra de Canaã.
18 bu kɑ bɛɛn tundo kɑ bɛɛn yɛnuɡibu nɑ nɛn turuku. Kon bu tem ɡem wɛ̃ kpɑ bɑ n dĩɑ ɡeenu mɔ bɑ n dimɔ.
18 E me tragam o pai deles e as famílias deles. Eu lhes darei as melhores terras que há no Egito, e eles comerão o que este país produz de melhor.
19 A mɑɑ bu sɔ̃ɔwɔ bu Eɡibitin sɑrɛtibɑ suo bu kɑ dɑ bu bɛɛn tundo kɑ ben kurɔbu kɑ ben bibu suɑmɑ.
19 Que os seus irmãos levem daqui do Egito carretas para trazerem as mulheres, as crianças pequenas e também o pai deles.
20 Bu ku wururɑ ben ye bɑ koo derin sɔ̃, domi ɡɑ̃ɑ ni nu ɡeɑ sɑ̃ɑ Eɡibiti mini, niyɑ nu koo ko beɡinu.
20 E não se preocupem por deixarem para trás as coisas que têm, pois o melhor que há na terra do Egito será deles.
21 Mɑ Isirelin bii be, bɑ kuɑ mɛ. Yosɛfu u bu sɑrɛtibɑ wɛ̃ mɑ u bu dĩɑnu kusenu kuɑ ni bɑ koo di swɑɑɔ nɡe mɛ sunɔ u ɡeruɑ.
21 Os filhos de Jacó fizeram isso. José lhes deu carretas, como o rei havia mandado, e mantimento para a viagem.
22 U ben bɑɑwure yɑbe kpɑɑru kɑ̃. Adɑmɑ yɑbe kpɑɑnu nɔɔbuwɑ u Bɛnyɑmɛɛ kɑ̃ kɑ sii ɡeesun ɡobi ɡoobɑ wunɔbu (300).
22 Também lhes deu roupas novas, mas a Benjamim deu trezentas barras de prata e cinco mudas de roupas.
23 Mɑ u ben tundo Eɡibitin ɡɑ̃ɑ ɡeenu mɔrisiɑ u nu kɛtɛkunu wɔkuru sɔbi. U dĩɑnu suɑ u bu wɛ̃ kɑ kuse ni bɑ koo di swɑɑɔ bɑ̀ n wee Eɡibitiɔ. Mɑ u mɑɑ ni kɛtɛku ninu wɔkuru sɔbi.
23 Para o pai, José mandou dez jumentos carregados das melhores coisas do Egito e dez jumentos carregados de trigo, pão e outros mantimentos para a viagem.
24 Yen biru u derɑ win mɑɑ be, bɑ swɑɑ wɔri. Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i suuru koowo, i ku rɑ sɑnnɑ swɑɑɔ.
24 Os irmãos se despediram, e na hora de partir José aconselhou: — Não briguem pelo caminho.
25 Mɑ bɑ doonɑmɑ sɑɑ Eɡibitin di bɑ nɑ ben tundo Yɑkɔbun mi Kɑnɑniɔ.
25 Eles saíram do Egito e, quando chegaram a Canaã, foram à casa de Jacó, o seu pai.
26 Ye bɑ turɑ, bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, Yosɛfu kun ɡu, u wɑsi. Wiyɑ u mɑm Eɡibitin tem kpuro kpɑre.
26 Então lhe disseram: — José está vivo! Ele é o governador de todo o Egito! Jacó quase desmaiou e não podia acreditar.
27 Adɑmɑ ye bɑ nùn kpuro sɑɑriɑ ye Yosɛfu u bu sɔ̃ɔwɑ, mɑ u sɑrɛti be wɑ be u mɔrisiɑmɑ bu kɑ nùn suɑmɑ, yerɑ win bwɛ̃rɑ den yɛmiɑ mɑ win dɑm wurɑmɑ.
27 Porém, quando lhe contaram tudo o que José tinha dito, e quando viu as carretas que havia mandado para levá-lo para o Egito, Jacó ficou muito animado.
28 Yerɑ u nɛɛ, wee tɛ̃, nɛn bii Yosɛfu u wɑ̃ɑ hunde sɔɔ, nɛn bwɛ̃rɑ kpunɑ tɛ̃. Kon dɑ n nùn wɑ n sere ɡbi.
28 E disse: — Já chega! O meu filho José ainda está vivo. Quero vê-lo antes de eu morrer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.