Gênesis 44
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Yosɛfu u win yɛnun sɔm kowobun wiruɡii sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ tɔn ben sɑɑkibɑ yibio nɡe mɛ ben bɑɑwure u koo kpĩ u sɔbe, kpɑ ɑ ben bɑɑwuren ɡobi wesiɑ win sɑɑkiɔ.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Kpɑ ɑ nɛn nɔrɑ ye bɑ kuɑ kɑ sii ɡeesu doke ben yɑ̃kɑbun sɑɑkiɔ kɑ sere mɑɑ win dĩɑnun ɡobi.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Bururu yɑm sɑ̃reru bɑ bu kɑrɑ bɑ doonɑ kɑ ben kɛtɛkunu.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Ye bɑ swɑɑ wɔri n ǹ tɛ, yerɑ Yosɛfu u win sɔm kowo wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ tɔn be nɑɑ swĩiyɔ kpɑ ɑ bu sɔ̃ ɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ bɑ bu ɡeɑ kuɑ mɑ bɑ kɔ̃sɑ wesiɑ.
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Bɑ ǹ yɛ̃ mɑ nɔrɑ yerɑ nɛ wunɛn yinni nɑ rɑ kɑ tɑm nɔ, kpɑ n kɑ wɑ ye yɑ wee siɑ? Mbɑn sɔ̃nɑ bɑ kɔ̃sɑ yenin bweseru kuɑ.
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Mɑ sɔm kowo wi, u bu nɑɑ swĩi. Ye u bu nɑɑmwɛ, u bu ɡɑri yi sɔ̃ɔwɑ.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ɡɑri yinin bweseru ɡeruɑ. Sere kɑ Gusunɔ wi sɑ sɑ̃ɑmɔn yĩsiru, sɑ ǹ yenin bweseru kue.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Bɛsɛ be sɑ kɑ nun ɡobi yi ɑ duɑri bɛsɛn sɑɑkibɑ sɔɔ nɑɑwɑ sɑɑ Kɑnɑnin di, bɛsɛrɑ sɑ ko mɑɑ sii ɡeesu ǹ kun mɛ wurɑ ɡbɛni wunɛn yinnin dirun di?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Yen sɔ̃, wìn mi ɑ nɔrɑ ye wɑ, yɛ̃ro u ɡbi, kpɑ bɛsɛ be sɑ tie, su ko wunɛn yobu.
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Mɑ sɔm kowo wi, u bu wisɑ u nɛɛ, yɑ wɑ̃ ye i ɡeruɑ. Adɑmɑ wìn mi nɑ nɔrɑ ye wɑ, wi turowɑ u koo ko nɛn yoo. Bɛɛ be i tie, kpɑ i doonɑ.
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Mɑ ben bɑɑwure u win sɑɑki yi temɔ kɑ sɛndɑru u kusiɑ.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Mɑ sɔm kowo wi, u nɑ u sɑɑki be mɛɛrɑ mɛɛrɑ sɑɑ bukuroɡiɑn min di n kɑ ɡirɑri ben yɑ̃kɑbuɡiɑɔ. Mɑ u nɔrɑ ye wɑ Bɛnyɑmɛɛn sɑɑkiɔ.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Mɑ bɑ ben tiin yɑbenu nɛnuɑ bɑ kɑsukɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. Yerɑ bɑ mɑɑ ben kɛtɛkunu sɔmunu sɔbi bɑ wurɑ wuuɔ.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Yudɑ kɑ wiɡibu bɑ tunumɑ Yosɛfun yɛnuɔ bɑ deemɑ u ǹ ɡinɑ yɑrɑ. Mɑ bɑ yiirɑ win wuswɑɑɔ.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Yosɛfu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn bweserɑ i kuɑ mɛ. I ǹ yɛ̃ mɑ tɔnu nɡe nɛ u koo kpĩ u wɑ ye yɑ wee siɑ?
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Mɑ Yudɑ nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, yen yerɑ̀ kon mɑɑ ɡere su kɑ yɑri tɑɑrɛn di. Domi Gusunɔ u sun wɑ mɑ sɑ sɑ̃ɑ tɑɑrɛɡibu. Tɛ̃ ɑ sun mɔɔ su ko wunɛn yobu, bɛsɛ kɑ wìn mi bɑ nɔrɑ ye wɑ.
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Yerɑ Yosɛfu u nɛɛ, su ku wɑ mɛ bu nɛɛ, nɛnɑ nɑ yen bweseru kuɑ. Adɑmɑ wìn mi bɑ nɔrɑ ye wɑ, wiyɑ u koo ko nɛn yoo. Ǹ n mɛn nɑ, bɛɛ be i tie, i ɡɔsiro yɛnuɔ kɑ bɔri yɛndu i bɛɛn tundo deemɑ.
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Mɑ Yudɑ u mɑɑ Yosɛfu susi u nɛɛ, ɑ suuru koowo yinni, nɑ̀ n mɑɑ ɡɑ̃ɑnu ɡeruɑ, ɑ ku mɔru ko, domi ɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe Eɡibitin sunɔ.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Yinni, wunɑ ɑ sun bikiɑ ɑ nɛɛ, sɑ tundo mɔ? Sɑ wɔnɔ mɔ?
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Mɑ sɑ nun wisɑ sɑ nɛɛ, sɑ tundo mɔ u tɔkɔ kuɑ, kɑ wɔnɔ turo wi bɑ mɑrɑ tɔkɔru sɔɔ. Bii win mɔɔ u ɡu, wi turowɑ u tie win mɛron berɑ ɡiɑ. Bɛsɛn tundo wi, u mɑɑ nùn kĩ too.
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Ye sɑ yeni ɡeruɑ, yinni, mɑ ɑ nɛɛ, su kɑ nùn nɑ wunɛn mi, ɑ nùn wɑ kɑ nɔni.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Mɑ sɑ wisɑ sɑ nɛɛ, n ǹ koorɔ bii wi, u bɛsɛn tundo deri, domi ù n nùn deri, tundo wi, u koo ɡbi.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Mɑ ɑ sun sɔ̃ɔwɑ ɑ nɛɛ, sɑ̀ kun kɑ nùn sisi, su ku rɑ nɛ wunɛn mi.
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Sɑɑ ye sɑ turɑ bɛsɛn tundon mi, sɑ wunɛn ɡɑri yi nùn sɔ̃ɔwɑ.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Sɔ̃ɔ mɛɛrun biru mɑ u nɛɛ, su ɡɔsirɑmɑ mini su kɑ mɑɑ nùn dĩɑnu dwiɑ fiiko.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Yerɑ sɑ nùn wisɑ sɑ nɛɛ, sɑ ǹ dɔɔ mɑ n kun mɔ kɑ bɛsɛn wɔnɔ sɑnnu, domi sɑ ǹ kpɛ̃ su nɑ wunɛn wuswɑɑɔ n kun kɑ wi.
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Mɑ bɛsɛn tundo u sun sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sɑ yɛ̃ mɑ bibu yiruwɑ win kurɔ Rɑsɛli u nùn mɑruɑ.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Ben turo u yɑrɑ yɛnun di, u ǹ mɑɑ nùn wɑ sere kɑ ɡisɔ. U yĩiyɔ mɑ ɡbeeku yɑɑ yɑ nùn sɛ̃re yɑ kɑsukɑ.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Yen sɔ̃, sɑ̀ n mɑɑ nùn yiruse wi suɑri, ù n nuɑ wɑhɑlɑ ɡɑɑ yɑ nùn deemɑ, nuku sɑnkirɑnu koo be nùn ɡo, domi u tɔkɔ kuɑ.
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
32 Yen biru nɛ wi nɑ ɡɑri mɔ̀ mini, nɛnɑ nɑ tii bii wi sɔbi, domi nɑ nɛɛ, nɑ̀ kun kɑ nùn wurɑmɛ, n kuɑ nɛn sɔmunu sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Yen sɔ̃ tɛ̃, nɑ nun kɑnɑmɔ ɑ mɑn koowo yoo bii win ɑyerɔ, kpɑ wi kɑ be bɑ tie bu ɡɔsirɑ yɛnuɔ.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Domi nɑ ǹ yɛ̃ ɑmɔnɑ kon bɛsɛn tundo tusiɑ nɑ̀ n sĩɑ bii wi sɑri. Gusunɔ u ku de nɛn nɔni yi wɑ kɔ̃sɑ ye yɑ koo durɔ tɔkɔ te deemɑ.
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.