Gênesis 43

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Sɑnɑm dɔɔ sɑnɑm wee, ɡɔ̃ɔrɑ dɑm mɔ̀ Kɑnɑnin temɔ tɑ dɔɔ.
1 A fome pesava sobre o país.
2 Ye Yɑkɔbu kɑ win bibu bɑ dĩɑ ni di bɑ kpɑ, ni bɑ rɑɑ dweemɑ Eɡibitin di mi, yerɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i mɑɑ wuro Eɡibiti mi, i sun dĩɑnu fiiko dwiɑmɑ.
2 E tendo acabado o trigo trazido do Egito, o pai disse aos seus filhos: "Voltai e comprai-nos um pouco de víveres."
3 Yudɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Eɡibitin wiruɡii wi, u sun sɔ̃ɔwɑ u sirewɑ u nɛɛ, su ku nɑ win wuswɑɑɔ mɑ sɑ ǹ bɛsɛn wɔnɔ Bɛnyɑmɛɛ nɛni.
3 Judá respondeu-lhe: "Aquele homem nos declarou formalmente que não voltássemos à sua presença sem levar conosco nosso irmão.
4 Ǹ n mɛn nɑ, ɑ̀ n wurɑ u sun swĩi, sɑ ko dɑ su nun dĩɑnu dwiɑmɑ.
4 Se mandas nosso irmão conosco, desceremos para comprar víveres.
5 À n mɑɑ yinɑ, sɑ ǹ dɔɔ. Domi durɔ wi, u nɛɛ, su ku rɑ nɛ win wuswɑɑɔ mɑ n kun kɑ bɛsɛn wɔnɔ wi.
5 Mas, se o não deixas ir, não desceremos, porque ele nos disse: Não sereis admitidos em minha presença, se vosso irmão não estiver convosco."
6 Mɑ Yɑkɔbu wi bɑ mɑɑ sokumɔ Isireli, u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡɑri kɔ̃si yiren bweserɑ i mɑn kuɑ mɛ, ye i nɛɛ, i mɑɑ wɔnɔ mɔ u bɛɛ tie.
6 Israel disse: "Por que me fizestes este mal, dando-lhe a conhecer que tínheis ainda um irmão?"
7 Bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, durɔ wi, u sun bikiɑ u sirewɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ sɑ sɑ̃ɑ. Wɑrɑ sun mɑrɑ. Bɛsɛn tundo u wɑ̃ɑ hunde sɔɔ? Sɑ mɑɑ wɔnɔ ɡoo mɔ? Mɑ sɑ nùn wisɑ ye u sun bikiɑ kpuro. Amɔnɑ sɑ ko n kɑ yɛ̃ mɑ u koo nɛɛwɑ su kɑ bɛsɛn wɔnɔ nɑ.
7 "Aquele homem, responderam eles, perguntou por nós e por nossa família, e quis saber se nosso pai vivia ainda, se tínhamos outro irmão; e respondemos às suas perguntas. Podíamos, porventura, adivinhar que ele nos ia mandar levar a ele o nosso irmão?"
8 Yudɑ u win tundo Isireli sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de bɛsɛn wɔnɔ wi, u kɑ mɑn dɑ kpɑ su doonɑ kpɑ bɛsɛ kpuro su ku rɑ ɡbi, bɛsɛ kɑ wunɛ kɑ bɛsɛn bibu.
8 E Judá disse a Israel, seu pai: "Deixa partir o menino comigo, e pôr-nos-emos a caminho para essa viagem. Desse modo poderemos viver, e escaparemos à morte, nós, tu e nossos filhinhos.
9 Ye n nùn deemɑ kpuro nɛnɑ kon ye sɔbe kpɑ nɑ n sɑ̃ɑ tɑɑrɛɡii wunɛn mi, nɑ̀ kun kɑ nùn wurɑmɛ.
9 Eu respondo por ele: é de mim que tu o reclamarás. Se eu não to reconduzir e não o recolocar diante de ti, serei eternamente culpado diante de ti.
10 Wunɛn tii ɑ wɑ sɑɑ mìn di sɑ ɡɑri yi mɔ̀, sɑ̀ n dɔɔn nɑ, sɑ n ɡɔsirɑmɛ nɔn mɛɛruse.
10 Se não tivéssemos demorado tanto, certamente já pela segunda vez estaríamos de volta."
11 Isireli u ɡeruɑ u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, yɑ̀ n kuɑ tilɑsi, i ɡɑ̃ɑ burɑnu suo ni nu sɑ̃ɑ bɛsɛn tem miɡinu ni nu ǹ wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ i kɑ durɔ wi dɑɑwɑ, nɡe ɡum sɑwɑrɑm kɑ tim fiiko kɑ turɑre fiiko kɑ dɑ̃ɑ mɑrum fiiko kɑ tii bi bɑ rɑ soku miru.
11 "Se assim é, disse-lhes Israel, seu pai, tomai em vossas bagagens os melhores produtos da terra, e levai-os como presente a esse homem: um pouco de bálsamo, um pouco de mel, resina, ládano, nozes de pistácia e amêndoas.
12 Kpɑ i n ɡobi nɛni nɡe mɛ i rɑɑ kɑ dɑn nɔn yiru. Ì n turɑ mi, kpɑ i bu yiɔnɔ wesiɑ yi sɑ deemɑ bɛɛn sɑɑkibɑ sɔɔ. À ku tubɑ, bɑ yi duɑriwɑ.
12 Levai também convosco o dinheiro em dobro para restituir a soma que encontrastes na boca dos sacos, certamente por engano.
13 Yen biru i bɛɛn wɔnɔ wi suo kpɑ i dɑ.
13 Tomai vosso irmão, parti e ide ter com esse homem.
14 Gusunɔ Dɑm kpuroɡii u koo de durɔ wi, u bɛɛn wɔnwɔndu wɑ kpɑ u de i wurɑmɑ kɑ Simɛɔ kɑ Bɛnyɑmɛɛ. Nɑ̀ n kon mɑɑ bibu biɑn nɑ, to, kpɑ n biɑ.
14 Que o Deus todo-poderoso vos faça ganhar os favores desse homem, a fim de que ele deixe voltar vosso irmão, juntamente com Benjamim. Quanto a mim, se devo ser privado de meus filhos, paciência, que eu seja privado deles!"
15 Mɑ bii be, bɑ kɛ̃ɛ ni suɑ kɑ ɡobi yi bɑ rɑɑ kɑ dɑn nɔn yiru kɑ Bɛnyɑmɛɛ sɑnnu. Mɑ bɑ seewɑ bɑ swɑɑ wɔri bɑ dɑ Eɡibitiɔ. Ye bɑ turɑ mi, bɑ dɑ Yosɛfun mi.
15 Tomaram, pois, consigo o presente e uma soma dobrada de dinheiro, assim como Benjamim, e partiram para o Egito. E apresentaram-se a José.
16 Sɑnɑm mɛ Yosɛfu u bu wɑ kɑ Bɛnyɑmɛɛ sɑnnu, u win sɔm kowobun wiruɡii sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ tɔn be duusio nɛn dirɔ. Yen biru ɑ doo ɑ yɑɑ ɡo. Domi sɑnnɑ sɑ ko di sɔ̃ɔ sɔɔ ɡe nɛ kɑ be.
16 José, vendo-os e com eles Benjamim, disse ao seu intendente: "Faze entrar estes homens na casa, mata um animal, e prepara-o, pois comerão comigo ao meio-dia."
17 Mɑ sɔm kowo wi, u kuɑ nɡe mɛ Yosɛfu u nùn sɔ̃ɔwɑ. U kɑ bu dɑ diru mi.
17 Fez o intendente como José tinha dito: introduziu-os na casa de José.
18 Ye bɑ wɑ̃ɑ diru mi, yerɑ bɛrum bu mwɑ bɑ tii sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, ɡobi yi bɑ wesiɑ bɛsɛn sɑɑkibɑ sɔɔ, yin sɔ̃nɑ bɑ kɑ sun nɑ mini, kpɑ bu sun mwɑ kɑ dɑm kɑ bɛsɛn kɛtɛkunu, kpɑ su ko ben yobu.
18 Vendo isto, ficaram amedrontados: "É, diziam eles, por causa do dinheiro, encontrado da outra vez nos nossos sacos, que nos conduzem aqui. Vão-nos assaltar, cair sobre nós, escravizar-nos e apoderar-se de nossos jumentos."
19 Yerɑ sɑɑ Yosɛfun dii kɔnnɔn di bɑ sɔm kowo wi sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ,
19 Então, aproximando-se do intendente da casa de José, falaram-lhe à entrada da casa:
20 yinni, ɑ sun suuru kuo. Ye sɑ ɡbiɑ sɑ nɑ mini sɑ dĩɑnu dwɑ,
20 "Desculpa, meu senhor, disseram eles, viemos já uma vez comprar víveres.
21 sɑɑ ye sɑ kɑ nu dɔɔ yɛnuɔ, sɑ yɔ̃rɑ swɑɑɔ su kɑ wɛ̃rɑ. Yerɑ sɑ bɛsɛn sɑɑkibɑ kusiɑ mɑ sɑ deemɑ ɡobi yi sɑ kɔsiɑ kpuro wee, yi wɑ̃ɑ bɛsɛn bɑɑwuren sɑɑki sɔɔ. Yi wee, sɑ kɑ wurɑmɑ.
21 Quando chegamos à estalagem e abrimos nossos sacos, o dinheiro de cada um se encontrava na boca de seu saco: era o peso exato do dinheiro. Tornamos a trazê-lo conosco;
22 Domi sɑ ǹ yɛ̃ wi u yi wesiɑ bɛsɛn sɑɑkibɑ sɔɔ. Mɛyɑ sɑ mɑɑ kɑ ɡobi nɑ su kɑ wure su dĩɑnu dwe.
22 e trazemos, ao mesmo tempo, outro dinheiro para comprar víveres. Não sabemos quem tenha metido nosso dinheiro em nossos sacos."
23 Sɔm kowo wi, u bu wisɑ u nɛɛ, i ku nɑndɑ, i ku wururɑ. Gusunɔ, bɛɛn bɑɑbɑn Yinniwɑ u bɛɛ yi kɑ̃. Nɑ rɑɑ bɛɛn ɡobi yi mwɑ.
23 "Ficai tranqüilos, respondeu-lhes ele, nada temais. É o vosso Deus, o Deus de vossos pais, quem vos pôs um tesouro em vossos sacos; o vosso dinheiro me foi entregue." Depois trouxe-lhes Simeão.
24 Mɑ u bu duusiɑ Yosɛfun yɛnuɔ u derɑ bɑ ben kɔ̃ri kpɑkiɑ, u mɑɑ ben kɛtɛkunu tɑkɑ wɛ̃.
24 Fê-los em seguida entrar na casa de José, deu-lhes água para lavarem os pés e forragem para os seus jumentos.
25 Mɑ Yosɛfun mɑɑ be, bɑ ben kɛ̃nu sɔɔru mɔ̀ sere u kɑ tunumɑ sɔ̃ɔ sɔɔ, domi bɑ nuɑ mɑ sɑnnɑ bɑ koo di kɑ wi.
25 E, enquanto esperavam por José, que devia voltar ao meio-dia, preparavam o seu presente, pois foi-lhes anunciado que comeriam em casa dele.
26 Ye Yosɛfu u tunumɑ yerɑ bɑ dɑ bɑ yiirɑ bɑ nùn kɛ̃ɛ ni wɛ̃.
26 Logo que José entrou em casa, ofereceram-lhe os presentes que tinham trazido, prostrando-se diante dele até a terra.
27 Mɑ u ben ɑlɑfiɑ bikiɑ u nɛɛ, bɛɛn durɔ tɔkɔ wìn ɡɑri i ɡeruɑ mi, u bwɑ̃ɑ do? U wɑ̃ɑ hunde sɔɔ sere kɑ tɛ̃?
27 Ele perguntou pela saúde deles e ajuntou: "Vosso velho pai, do qual me falastes, vai bem? Ainda vive?"
28 Bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛn tundo, wunɛn bɔ̃ɔ u wɑ̃ɑ hunde sɔɔ, u bwɑ̃ɑ do.
28 "Teu servo, nosso pai, está passando bem; e vive ainda", responderam-lhe inclinando-se até o solo.
29 Ye Yosɛfu u nɔni seeyɑ u win wɔnɔ Bɛnyɑmɛɛ wɑ, yerɑ u bikiɑ u nɛɛ, bɛɛn wɔnɔ wìn ɡɑri i mɑn sɔ̃ɔwɑ mi, wiyɑ mini?
29 Então, levantando os olhos, José viu Benjamim, seu irmão, filho de sua mãe. "É este, disse ele, vosso irmão mais novo do qual me falastes?" E ajuntou: "Que Deus te faça misericórdia, meu filho!"
30 Mɑ u seewɑ fiɑ u bu deri u dɑ u swĩ dii sɔɔwɔ, domi win wɔnɔn kĩrɑ nùn nɛnuɑ too too.
30 E retirou-se precipitadamente, porque suas entranhas se tinham comovido por causa de seu irmão, e tinha vontade de chorar; entrou em seu quarto e deu livre curso às lágrimas.
31 Ye u swĩ u kpɑ, u wubɑ mɑ u yɑrimɑ. Kɑ mɛ, u mɑɑ tii dɑm kɑ̃ɑwɑ u ku kɑ swĩ ben wuswɑɑɔ. Mɑ u woodɑ wɛ̃ bu kɑ dĩɑ ni nɑ.
31 Depois de ter lavado o rosto saiu e, procurando dominar-se, disse: "Servi a mesa".
32 Mɑ u sinɑ nɛnɛm, win mɑɑbu kɑ wɔnɔ mɑɑ nɛnɛm, Eɡibitiɡii be bɑ rɑ mɑɑ kɑ nùn di, be mɑɑ nɛnɛm. Domi Eɡibitiɡibu bɑ ku rɑ kɑ̃ bu kɑ Heberubɑ di sɑnnu yèn sɔ̃ bɑ bu ɡɑrisi disiɡibu.
32 Serviu-se-lhe à parte, seus irmãos também à parte, e igualmente à parte os egípcios, seus comensais, porque lhes é proibido comer com hebreus; isto é para eles uma coisa abominável.
33 Yosɛfu u win mɑɑ be sinɑsiɑ nɡe mɛ bɑ kɑ kerɑnɛ sɑɑ ɡbiikoon di sere kɑ dɑ̃ɑkowɔ. Mɑ bɑ mɛɛrinɑ kɑ biti ye u kɑ bu sinɑsiɑ.
33 Os irmãos de José foram colocados diante dele, desde o mais velho até o mais novo, segundo sua idade, o que lhes fez olhar uns para os outros assombrados.
34 Mɑ bɑ bu dĩɑ ni wɛ̃ɛmɔ ni nu wɑ̃ɑ Yosɛfun tɑbulu wɔllɔ, ɑdɑmɑ Bɛnyɑmɛɛɡinu nu sɑ̃ɑwɑ beɡinun nɔn nɔɔbu. Mɑ bɑ di bɑ nɔrɑ bɑ nuku dobu kuɑ.
34 José mandou que se lhes trouxessem porções de sua própria mesa, e a parte de Benjamim foi cinco vezes maior que a dos outros. Eles beberam e alegraram-se com ele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.