Gênesis 41

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Wɔ̃ɔ yirun biru Eɡibiti sunɔn tii u dosɑ. Wee u yɔ̃ dɑru bɔ̃ɔwɔ.
1 Passados dois anos inteiros, Faraó sonhou que estava em pé junto ao rio Nilo;
2 Yerɑ nɑɑ mɛro burɛ nɔɔbɑ yiru yi yi bɔɔru yi yɑrimɑ dɑɑrun di yi dimɔ dɑru bɔ̃ɔwɔ.
2 e eis que subiam do rio sete vacas, formosas à vista e gordas de carne, e pastavam no carriçal.
3 Mɑ nɛɛ nɔɔbɑ yiru ɡɛɛ mɑɑ yɑrimɑ dɑɑrun di yi yi woore yi ǹ wɑɑbu wɑ̃, yi yɔ̃rɑ yiɔnɔn bɔkuɔ dɑru bɔ̃ɔ mi.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, feias à vista e magras de carne; e paravam junto às outras vacas à beira do Nilo.
4 Mɑ yi nɛɛ burɛ yi yi bɔɔru mwɛ. Mɑ u dom yɑndɑ.
4 E as vacas feias à vista e magras de carne devoravam as sete formosas à vista e gordas. Então Faraó acordou.
5 U kpɑm dweeyɑ mɑ u dosɑ nɔn mɛɛruse. Wee, doo ɡɑ̃ɑ teeru sɔɔ, u doo wii ɡeenu nɔɔbɑ yiru wɑ ni nu bɛm mɔ swɛɛ swɛɛ.
5 Depois dormiu e tornou a sonhar; e eis que brotavam dum mesmo pé sete espigas cheias e boas.
6 Mɑ doo winu nɔɔbɑ yiru ɡɑnu nu mɑɑ yɑrɑ niɔnɔn temɔ, ni nu sɑkosu sɑ̃ɑ nu ɡbere sɔ̃ɔ kɑ woon sɔ̃.
6 Após elas brotavam sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental;
7 Doo wii sɑko si, su doo wii ɡeenu mwɛ mwɛ. Mɑ u dom yɑndɑ u deemɑ u dosɑwɑ.
7 e as espigas miúdas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então Faraó acordou, e eis que era um sonho.
8 Ye n kuɑ bururu win bwɛ̃rɑ kun kpunɛ. U sɔrobu kɑ bwisiɡibu kpuro sokɑ be bɑ wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ. U bu win dosu si kpuro sɑɑriɑ. Adɑmɑ bɑɑ ben turo kun kpĩɑ u nùn dosu si tubusie.
8 Pela manhã o seu espírito estava perturbado; pelo que mandou chamar todos os adivinhadores do Egito, e todos os seus sábios. Faraó contou-lhes os seus sonhos, mas não havia quem lhos interpretasse. Estavam no cárcere da casa de seu senhor, dizendo vossos semblantes tão tristes hoje?
9 Sɑɑ ye sɔɔrɑ win nɔri wɛ̃ɔ wi, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡisɔrɑ nɑ yɑɑyɑ mɑ nɑ torɑ.
9 Então disse o copeiro-mor a Faraó: Das minhas faltas me lembro hoje:
10 Sɑnɑm mɛ ɑ mɔru kuɑ kɑ bɛsɛ wunɛn sɔm kowobu, mɑ ɑ derɑ bɑ sun kpɛ̃ɛ nɛ kɑ pɛ̃ɛ kowobun wiruɡii pirisɔm kɔ̃sobun wiruɡiin dirɔ,
10 Faraó estava muito indignado contra os seus servos, e entregou-me à prisão na casa do capitão da guarda, a mim e ao padeiro chefe.
11 bɛsɛ yiru ye, sɑ dosɑ wɔ̃ku teeru. Mɑ bɛsɛn bɑɑwure u win dosun tubusiɑnu nuɑ nɡe mɛ u dosɑ.
11 Então tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele, e cada sonho com sua própria interpretação.
12 N deemɑ bɛsɛ kɑ Heberu bii ɡoowɑ sɑ wɑ̃ɑ mi, wi u sɑ̃ɑ pirisɔm kɔ̃sobun wiruɡiin yoo. Ye sɑ nùn bɛsɛn dosu si sɑɑriɑ, yerɑ u sun si tubusiɑ.
12 Estava ali conosco um moço hebreu, servo do capitão da guarda, e contamos-lhe os sonhos, e ele interpretou os nossos sonhos, a cada um interpretou conforme o seu sonho.
13 Mɑ n kuɑ nɡe mɛ u bɑɑwure tubusiɑ. A mɑn wesiɑ nɛn sɔmburu sɔɔ, mɑ ɑ derɑ bɑ pɛ̃ɛ kowobun wiruɡii wi sɑ̃ɑrusiɑ.
13 E conforme a sua interpretação, assim mesmo aconteceu: eu fui restituído ao meu cargo, e ele foi enforcado.
14 Ye Eɡibiti sunɔ u nuɑ mɛ, u Yosɛfu sokusiɑ. Mii mii bɑ nùn yɑrɑmɑ pirisɔm dirun di, u win toburu kɔnɑ kɑ win bɑɑ sɑnsu u yɑ̃nu kɔsɑ, mɑ u seewɑ u dɑ sunɔ win mi.
14 Então Faraó mandou chamar a José, e o fizeram sair apressadamente da masmorra. Ele se barbeou, mudou de roupa e apresentou-se a Faraó.
15 Sunɔ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ dosɑ. Goo kun kpĩɑ u mɑn dosu ɡe tubusie. Nɑ mɑɑ nuɑ ɑ rɑ dosu tubusie bɑ̀ n nun ɡu sɔ̃ɔwɑ.
15 Disse Faraó a José: Eu tive um sonho e não há quem o interprete. Mas de ti ouvi dizer que, ouvindo contar um sonho, podes interpretá-lo.
16 Mɑ Yosɛfu u nùn wisɑ u nɛɛ, n ǹ nɛ, Gusunɔwɑ u koo nun ɡe tubusiɑ n dorɑ.
16 Respondeu José a Faraó: Isso não está em mim, mas Deus é que dará uma resposta de paz a Faraó.
17 Mɑ sunɔ u nɛɛ, wee, nɛn dosu sɔɔ nɑ yɔ̃ dɑru bɔ̃ɔwɔ.
17 Então disse Faraó a José: Em meu sonho eu estava em pé à beira do rio Nilo,
18 Yerɑ nɑɑ mɛro burɛ nɔɔbɑ yiru yi yi bɔɔru yi yɑrimɑ dɑɑrun di yi dimɔ dɑru bɔ̃ɔwɔ.
18 e subiam do rio sete vacas gordas e formosas à vista, e pastavam entre os juncos.
19 Mɑ nɛɛ nɔɔbɑ yiru ɡɛɛ mɑɑ yɑrimɑ dɑɑrun di yi yi woore yi ǹ wɑɑbu wɑ̃. Nɑ ǹ nɑɑ kɔ̃simii nin bweseru wɑɑre Eɡibitin tem kpuro sɔɔ.
19 Após elas subiam outras sete vacas, fracas, muito feias à vista e magras de carne, tão feias quais nunca vi em toda terra do Egito.
20 Nɛɛ yi, yi nɛɛ ɡbiikii nɔɔbɑ yiru yi yi bɔɔru mi mwɛ.
20 As vacas magras e feias devoravam as primeiras sete vacas gordas.
21 Adɑmɑ ye yi yi mwɛ mɛ, ɑ ǹ kɑɑ n mɑm yɛ̃ nɡe yi ɡɑ̃ɑnu mwɛ. Domi mɛ yi woore yellun di, mɛyɑ yi woore mi. Mɑ nɑ dom yɑndɑ.
21 Mas depois de as terem consumido, não se podia reconhecer que as houvessem consumido; a sua aparência era tão feia como no princípio. Então acordei.
22 Yen biru nɑ kpɑm dosɑ nɑ doo ɡɑ̃ɑ teeru sɔɔ doo wii ɡeenu nɔɔbɑ yiru wɑ ni nu bɛm mɔ swɛɛ swɛɛ.
22 Depois vi, em meu sonho, que de um mesmo pé subiam sete espigas cheias e boas.
23 Mɑ doo winu nɔɔbɑ yiru ɡɑnu nu mɑɑ yɑrɑ niɔnɔn temɔ ni nu sɑkosu sɑ̃ɑ nu ɡbere sɔ̃ɔ kɑ woon sɔ̃.
23 Após elas brotavam sete espigas secas, miúdas e queimadas do vento oriental.
24 Doo wii sɑko si, su doo wii ɡee ni mwɛ mwɛ. Nɑ dosu ɡe nɛn sɔrobu sɑɑriɑ ɑdɑmɑ ben ɡoo kun mɑn ɡu tubusie.
24 As sete espigas miúdas devoravam as sete espigas boas. Contei-o aos magos, mas não houve quem o interpretasse.
25 Yosɛfu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡɑ̃ɑ teenɑ ɑ dosɑ. Gusunɔwɑ u nun sɔ̃ɔsi ye u koo ko.
25 Então disse José a Faraó: O sonho de Faraó é um só. O que Deus há de fazer, notificou-o a Faraó.
26 Nɑɑ mɛro burɛ nɔɔbɑ yiru ye, kɑ doo wii ɡeenu nɔɔbɑ yiru ye, wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiruwɑ. Ye kpuro yɑ sɑ̃ɑwɑ dosu teu.
26 As sete vacas boas são sete anos, e as sete espigas boas também são sete anos; o sonho é um só.
27 Nɛɛ nɔɔbɑ yiru yi yi woore yi ǹ wɑɑbu wɑ̃ mi, yi yi yɑrɑ yiɔnɔn biruɔ, kɑ doo wii sɑkosu nɔɔbɑ yiru si su ɡbere sɔ̃ɔ kɑ woon sɔ̃ mi, nu sɑ̃ɑwɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru yè sɔɔ ɡɔ̃ɔrɑ ko n wɑ̃ɑ.
27 As sete vacas magras e feias que subiam após as primeiras, são sete anos, como as sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental: são sete anos de fome.
28 Gusunɔwɑ nun sɔ̃ɔsi ye u koo ko nɡe mɛ nɑ rɑɑ nun sɔ̃ɔwɑ, sunɔ.
28 Esta é a palavra que eu disse a Faraó: o que Deus há de fazer mostro-o a Faraó.
29 N wee, wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru sɔɔ, deburɑ ko n wɑ̃ɑ Eɡibitin tem kpuro sɔɔ.
29 Vêm sete anos de grande fartura em toda terra do Egito.
30 — ausente —
30 Depois deles levantar-se-ão sete anos de fome, e toda aquela fartura será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra.
31 — ausente —
31 Não será conhecida a abundância na terra, por causa daquela fome que seguirá; porquanto será gravíssima.
32 Ye ɑ kɑ dosu ɡe kuɑ nɔn mɛɛru, Gusunɔ u kĩ ɑ n yɛ̃ mɑ yɑ koo koorɑwɑ yɑ ǹ mɑɑ tɛɛmɔ.
32 Ora, se o sonho foi duplicado a Faraó, é porque esta coisa é determinada por Deus, e ele brevemente a fará.
33 Tɛ̃, sunɔ, n weenɛ ɑ bwisiɡii ɡoo kɑsu wi u lɑsɑbu mɔ, kpɑ ɑ nùn ko Eɡibitin wiruɡii.
33 Portanto, proveja-se agora Faraó de um homem entendido e sábio, e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Kpɑ ɑ mɑɑ tɔmbu ɡɑbu wunɑ be bɑ koo deburun sɑɑn dĩɑnu kpuro bɔnu ko subɑ nɔɔbu kpɑ bu nin sube teeru mwɑ bɑɑwuren mi.
34 Faça isto Faraó: nomeie administradores sobre a terra, que tomem a quinta parte dos produtos da terra do Egito nos sete anos de fartura;
35 Kpɑ bu dĩɑ ni kpuro mɛnnɑ kɑ wunɛn yiiko bu doo bɔkunu bere birɑnu sɔɔ wuu bɑɑɡeren sɔ̃ kpɑ bɑ n nu kɔ̃su.
35 e ajuntem eles todo o mantimento destes bons anos que vêm, e amontoem trigo debaixo da mão de Faraó, para mantimento nas cidades e o guardem;
36 Niyɑ nu ko n beruɑ tɔmbun sɔ̃ bɑ n kɑ ɡɔ̃ɔrun wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru ye mɑrɑ ye yɑ wee tem mɛ sɔɔ, kpɑ tu ku rɑɑ kɑ tɔmbu kpuro ɡo.
36 assim será o mantimento para provimento da terra, para os sete anos de fome, que haverá na terra do Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Mɑ Yosɛfun ɡɑri yi, yi Eɡibiti sunɔ dore kɑ win sinɑ ɑsɑkpɔbu kpuro.
37 Esse parecer foi bom aos olhos de Faraó, e aos olhos de todos os seus servos.
38 Yerɑ u bu bikiɑ u nɛɛ, mɑnɑ sɑ ko mɑɑ tɔnu wɑ wi u Gusunɔn Hunde mɔ nɡe wini.
38 Perguntou, pois, Faraó a seus servos: Poderíamos achar um homem como este, em quem haja o espírito de Deus?
39 Mɑ u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɡe mɛ Gusunɔ u nun ye kpuro sɔ̃ɔsi, ɡoo mɑɑ sɑri wi u bwisi kɑ lɑsɑbu mɔ nɡe wunɛ.
39 Depois disse Faraó a José: Porquanto Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão entendido e sábio como tu.
40 Kon nun ko nɛn yɛnu yɛ̃ro. Nɛn tɔmbu kpuro bɑ koo wunɛn ɡɑri mɛm nɔɔwɑ. Nɛn sinɑ ɡɔnɑ tɔnɑwɑ ko nɑ n kɑ nun kere.
40 Tu estarás sobre a minha casa, e por tua voz se governará todo o meu povo; somente no trono eu serei maior que tu.
41 U mɑɑ nɛɛ, wee, nɑ nun kuɑ Eɡibitin tem kpuron wiruɡii.
41 Disse mais Faraó a José: Vê, eu te hei posto sobre toda a terra do Egito.
42 Yerɑ u win tɑɑbu ɡe ɡɑ win yĩreru mɔ potɑ win nɔmun di u Yosɛfu dokeɑ win nɔmuɔ. Mɑ u nùn yɑ̃ɑ burɑnu sebusiɑ. Yen biru u nùn yɔni wurɑɡii dokeɑ wĩirɔ.
42 E Faraó tirou da mão o seu anel-sinete e pô-lo na mão de José, vestiu-o de traje de linho fino, e lhe pôs ao pescoço um colar de ouro.
43 Mɑ u derɑ bɑ nùn yɔɔsiɑ kɛkɛ sɔɔ ye dumi ɡɑwe yɑ wiɡiɑ swĩi. Gɑbɑ nùn ɡbiiye bɑ mɔ̀, i yiiro i yiiro. Nɡe mɛyɑ Eɡibiti sunɔ u kɑ Yosɛfu kuɑ tem mɛ kpuron wiruɡii.
43 Ademais, fê-lo subir ao seu segundo carro, e clamavam diante dele: Ajoelhai-vos. Assim Faraó o constituiu sobre toda a terra do Egito.
44 Mɑ u kpɑm nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛ Eɡibiti sunɔ, nɛnɑ nɑ ɡeruɑ, Eɡibitin tem kpuro sɔɔ, ɡoo kun kpɛ̃ u ɡɑ̃ɑnu ko mɑ n kun mɔ kɑ wunɛn woodɑ.
44 Ainda disse Faraó a José: Eu sou Faraó; sem ti, pois, ninguém levantará a mão ou o pé em toda a terra do Egito.
45 — ausente —
45 Faraó chamou a José Zafnate-Paneã, e deu-lhe por mulher Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om. Depois saiu José por toda a terra do Egito.
46 — ausente —
46 Ora, José era da idade de trinta anos, quando se apresentou a Faraó, rei do Egito. E saiu José da presença de Faraó e passou por toda a terra do Egito.
47 Deburun wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru ye sɔɔ, tem mu dĩɑnu kuɑ ɡem ɡem.
47 Durante os sete anos de fartura a terra produziu com abundância;
48 Yerɑ Yosɛfu u wuu bɑɑɡeren ɡbeɑn dĩɑnu mɛnnɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru ye sɔɔ, u nu beruɑ wuu ɡen birɑnu sɔɔ.
48 e José ajuntou todo o mantimento dos sete anos, que houve na terra do Egito, e o guardou nas cidades; o mantimento do campo que estava ao redor de cada cidade, guardou-o dentro da mesma.
49 Dĩɑ ni u mɛnnɑ mi, nin kpɑ̃ɑrɑ bɑndɑ sere bɑ ǹ kpɛ̃ bu nin ɡeeru ɡiɑ. Nu sɑ̃ɑwɑ nɡe yɑni sɛɛri.
49 Assim José ajuntou muitíssimo trigo, como a areia do mar, até que cessou de contar; porque não se podia mais contá-lo.
50 Gɔ̃ɔ ten sɑɑ yu sere nɑ, Asinɑti, Potiferɑn bii u Yosɛfu bii tɔn durɔbu yiru mɑruɑ.
50 Antes que viesse o ano da fome, nasceram a José dois filhos, que lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Yen ɡbiikoowɑ Yosɛfu u yĩsiru kɑ̃ Mɑnɑse, u nɛɛ, domi Gusunɔ u derɑ nɑ nɛn wɑhɑlɑ kpuro duɑri kɑ mɑɑ nɛn bɑɑn yɛnu kpuro.
51 E chamou José ao primogênito Manassés; porque disse: Deus me fez esquecer de todo o meu trabalho, e de toda a casa de meu pai.
52 Mɑ u yiruse yĩsiru kɑ̃ Efɑrɑimu, u nɛɛ, domi Gusunɔ u derɑ nɑ mɑrɑ tem mi nɑ nɔni swɑ̃ɑru wɑ.
52 Ao segundo chamou Efraim; porque disse: Deus me fez crescer na terra da minha aflição.
53 Sɑnɑm dɔɔ sɑnɑm wee, debu bɑkɑ ten wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru yen bɑɑ doonɑ Eɡibitin temɔ.
53 Acabaram-se, então, os sete anos de fartura que houve na terra do Egito;
54 Mɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru ɡɔ̃ɔruɡiɑ yɑ tunumɑ nɡe mɛ Yosɛfu u rɑɑ ɡeruɑ. Gɔ̃ɔ te, tɑ tem bɑɑmɑ kpuro nɛnuɑ, mɑ n kun mɔ Eɡibitin tem tɔnɑ sɔɔ mi dĩɑnu wɑ̃ɑ.
54 e começaram a vir os sete anos de fome, como José tinha dito; e havia fome em todas as terras; porém, em toda a terra do Egito havia pão.
55 Adɑmɑ ye ɡɔ̃ɔrɑ rɑ duɑ mi, tɔmbɑ Eɡibiti sunɔ wuri koosimɔ bu kɑ dĩɑnu wɑn sɔ̃. Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bu doo Yosɛfun mi, kpɑ bu ko ye u koo bu sɔ̃.
55 Depois toda a terra do Egito teve fome, e o povo clamou a Faraó por pão; e Faraó disse a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser, fazei.
56 Ye Yosɛfu u wɑ ɡɔ̃ɔrɑ tem mɛ kpuro nɛnuɑ, yerɑ u birɑ ni kpuro wukiɑ u tɔmbu dĩɑnu dɔremɔ. Gɔ̃ɔ te, tɑ kpɛ̃ɑmɔ.
56 De modo que, havendo fome sobre toda a terra, abriu José todos os depósitos, e vendia aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Mɑ tɔmbɑ nɑɑmɔ Eɡibitiɔ tem kpuron di bu kɑ dĩɑnu dwe Yosɛfun mi, domi ɡɔ̃ɔ te, tɑ tem kpuro nɛni ɡem ɡem.
57 Também de todas as terras vinham ao Egito, para comprarem de José; porquanto a fome prevaleceu em todas as terras.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.