Gênesis 37

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yɑkɔbu u sinɑ Kɑnɑnin temɔ mi win tundo u rɑɑ sinɑ.
1 Jacó passou a morar na terra de Canaã, onde seu pai tinha vivido como estrangeiro.
2 Win bibun ɡɑri wee. Ye Yosɛfu u kuɑ wɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiru, u yɑɑ sɑbenu kpɑrɑmɔ kɑ win mɑɑbu. U rɑ n wɑ̃ɑwɑ kɑ win tundo turosibu, Bilihɑ kɑ Silipɑn bibu sɑnnu. Yerɑ u rɑ ben tundo dɔmɛyɛ dɑɑ kɔ̃sɑ ye win mɑɑ be, bɑ mɔ̀.
2 Este é o relato de Jacó e sua família. Quando José tinha 17 anos, cuidava dos rebanhos de seu pai. Trabalhava com seus meios-irmãos, os filhos de Bila e Zilpa, mulheres de seu pai, e contava para seu pai algumas das coisas erradas que seus irmãos faziam.
3 N deemɑ Yɑkɔbu wi bɑ mɑɑ mɔ̀ Isireli u Yosɛfu kĩ n win bii be bɑ tie kpuro kere, yèn sɔ̃ tɔkɔru sɔɔrɑ u nùn mɑrɑ. Mɑ u nùn tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ kuɑ.
3 Jacó amava José mais que a qualquer outro de seus filhos, pois José havia nascido quando Jacó era idoso. Por isso, certo dia Jacó encomendou um presente especial para José: uma linda túnica.
4 Ye win mɑɑbɑ wɑ ben tundo u nùn kĩ n be kpuro kere, yerɑ bɑ nùn tusiru seewɑ. Bɑ ku rɑ kpĩ bu kɑ nùn kĩru ɡɑri sɔ̃.
4 Os irmãos de José, por sua vez, o odiavam, pois o pai deles o amava mais que a todos os outros filhos. Não eram capazes de lhe dizer uma única palavra amigável.
5 — ausente —
5 Certa noite, José teve um sonho e, quando o contou a seus irmãos, eles o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 “Ouçam este sonho que tive”, disse ele.
7 — ausente —
7 “Estávamos no campo, amarrando feixes de trigo. De repente, meu feixe se levantou e ficou em pé, e seus feixes se juntaram ao redor do meu e se curvaram diante dele!”
8 bɑ nɛɛ, wunɑ ɑ tɑmɑɑ kɑɑ ko bɛsɛn sunɔ kpɑ ɑ n sun kpɑre?
8 Seus irmãos responderam: “Você imagina que será nosso rei? Pensa mesmo que nos governará?”. E o odiaram ainda mais por causa de seus sonhos e da maneira como os contava.
9 Yen biru u kpɑm dosu ɡɑɡu kuɑ u ɡu win mɑɑbu sɑɑriɑ u nɛɛ, wee nɑ kpɑm dosɑ nɑ wɑ sɔ̃ɔ kɑ suru kɑ kperi wɔkurɑ tiɑ mɑn kpunɑmmɛ.
9 Pouco tempo depois, José teve outro sonho e, mais uma vez, contou-o a seus irmãos. “Ouçam, tive outro sonho”, disse ele. “O sol, a lua e onze estrelas se curvavam diante de mim!”
10 U mɑɑ ɡu win tundo sɔ̃ɔwɑ. Mɑ win tundo u nùn ɡerusi u nɛɛ, mbɑ wunɛn dosu ɡenin tubusiɑnu. Nɛ kɑ wunɛn mɛro kɑ wunɛn mɑɑbu sɑ ko nɑ su nun kpunɑwɑ?
10 Dessa vez, contou o sonho não apenas aos irmãos, mas também ao pai, que o repreendeu, dizendo: “Que sonho é esse? Por acaso eu, sua mãe e seus irmãos viremos e nos curvaremos até o chão diante de você?”.
11 Win mɑɑbɑ kɑ nùn nisinu nɛni, ɑdɑmɑ win tundo u ye kpuro lɑsɑbu mɔ̀ win ɡɔ̃ruɔ.
11 Os irmãos de José ficaram com inveja dele, mas seu pai se perguntou qual seria o significado dos sonhos.
12 Sɔ̃ɔ teeru Yosɛfun mɑɑbɑ kɑ ben tundon sɑbenu kɔsɔru dɑ Sikɛmuɔ.
12 Pouco depois, os irmãos de José levaram os rebanhos de seu pai para pastar junto de Siquém.
13 Mɑ Isireli u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ Sikɛmu ɡiɑ wunɛn mɑɑbɑ kɔsɔru dɑ? A nɑ n nun ɡɔri ben mi.
13 Então Jacó disse a José: “Seus irmãos estão cuidando das ovelhas em Siquém. Apronte-se, e eu o enviarei até eles”. “Estou pronto para ir”, respondeu José.
14 Mɑ Isireli u nɛɛ, ɑ doo ɑ mɛɛri bɑ̀ n bwɑ̃ɑ do kpɑ ɑ wɑ sɑbenu nù n mɑɑ ɑlɑfiɑ mɔ, kpɑ ɑ wurɑmɑ ɑ mɑn sɔ̃.
14 “Vá ver como estão seus irmãos e os rebanhos”, disse Jacó. “E traga-me notícias deles.” Jacó o enviou, e José viajou de sua casa no vale de Hebrom até Siquém.
15 Sɑnɑm mɛ u sirenɛ ɡbɑbu te sɔɔ, yerɑ durɔ ɡoo u kɑ nùn yinnɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kɑsu.
15 Quando José chegou a Siquém, um homem da região notou que ele andava perdido pelos campos. “O que você está procurando?”, perguntou o homem.
16 Yosɛfu u nɛɛ, nɛn mɑɑbɑ nɑ kɑsu. A ɡem mɔ ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ mi bɑ ben sɑbenu kpɑrɑmɔ.
16 “Estou procurando meus irmãos”, respondeu José. “O senhor sabe onde eles estão cuidando dos rebanhos?”
17 Durɔ wi, u nɛɛ, bɑ doonɑ minin di. Domi nɑ nuɑ bɑ nɛɛ, bu doonɑ Dotɑni ɡiɑ.
17 O homem lhe disse: “Sim, eles foram embora daqui, mas eu os ouvi dizer: ‘Vamos a Dotã’”. Então José foi atrás de seus irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Ye bɑ nùn wɑ sɑrun di, u sere turi ben mi, bɑ wesiɑnɑ kɔ bu kɑ nùn ɡo.
18 Quando os irmãos de José o viram, o reconheceram de longe. Antes que ele se aproximasse, planejaram uma forma de matá-lo.
19 Bɑ sɔ̃ɔnɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛn dosusuɡii wee u sisi.
19 “Lá vem o sonhador!”, disseram uns aos outros.
20 I de su nùn ɡo tɛ̃ su kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri ninin teeru sɔɔ, kpɑ su nɛɛ, yɑɑ kɔ̃sɑ ɡɑɑ yɑ nùn temɑ, kpɑ su wɑ mɛ win dosu si, su koo kɑ koorɑ.
20 “Vamos matá-lo e jogá-lo numa dessas cisternas. Diremos a nosso pai: ‘Um animal selvagem o devorou’. Então veremos o que será dos seus sonhos!”
21 Ye Rubɛni u nuɑ mɛ, u kɑsu u nùn fɑɑbɑ ko. Mɑ u nɛɛ, i ku de su nùn ɡo.
21 Mas, quando Rúben ouviu o plano, tratou de livrar José. “Não o matemos”, disse ele.
22 I nùn kpɛ̃ɛyɔ dɔkɔ kpiri teni sɔɔ ɡbɑburu mi. Adɑmɑ i ku nùn nɔmɑ doke.
22 “Por que derramar sangue? Joguem-no nesta cisterna vazia aqui no deserto e não toquemos nele.” Rúben planejava resgatar José e levá-lo de volta ao pai.
23 Sɑɑ ye Yosɛfu u tunumɑ ben mi, bɑ nùn win tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye potɑri.
23 Assim, quando José chegou, os irmãos lhe arrancaram a linda túnica que ele estava usando,
24 Mɑ bɑ nùn suɑ bɑ kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri te sɔɔ, te tɑ ǹ nim mɔ.
24 o agarraram e o jogaram na cisterna vazia, ou seja, sem água.
25 Yen biru bɑ sinɑ bɑ dimɔ. Ye bɑ nɔni seeyɑ bɑ tenku wuuru ɡɑru wɑ be bɑ sɑ̃ɑ Isimɛɛlibɑ bɑ swĩinɛ bɑ wee Gɑlɑdin di bɑ ben yooyoosu turɑre kɑ ɡum sɑwɑrɑm kɑ tim mɛ bɑ rɑ soku miru sɔbi bɑ kɑ dɔɔ Eɡibiti ɡiɑ.
25 Mais tarde, quando se sentaram para comer, viram ao longe uma caravana de camelos vindo em sua direção. Era um grupo de negociantes ismaelitas, que transportavam especiarias, bálsamo e mirra de Gileade para o Egito.
26 Mɑ Yudɑ u win mɑɑbu kɑ wɔnɔbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑrufɑɑni yerɑ̀ sɑ ko wɑ sɑ̀ n bɛsɛn wɔnɔ ɡo sɑ tii mɑrisi.
26 Judá disse a seus irmãos: “O que ganharemos se matarmos nosso irmão e encobrirmos o crime?
27 I nɑ su dɑ su nùn Isimɛɛlibɑ dɔre, su ku nùn nɔmɑ doke. U sɑ̃ɑwɑ bɛsɛn yɛm domi bɛsɛn wɔnɔwɑ.
27 Em vez de matá-lo, vamos vendê-lo aos negociantes ismaelitas. Afinal, ele é nosso irmão, sangue do nosso sangue!”. Seus irmãos concordaram.
28 Ye Isimɛɛli be, be bɑ sɑ̃ɑ Mɑdiɑnin temɡibu, bɑ sɑrɔ, yerɑ Yosɛfun mɑɑbɑ nùn ɡɑwɑ bɑ yɑrɑ dɔkɔ kpiri ten min di bɑ nùn Isimɛɛli be dɔre kɑ sii ɡeesun ɡobi yɛndu, mɑ bɑ kɑ nùn doonɑ Eɡibitiɔ.
28 Então, quando os ismaelitas, que eram negociantes midianitas, se aproximaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam para eles por vinte peças de prata. E os negociantes o levaram para o Egito.
29 Mɑ Rubɛni u wurɑmɑ dɔkɔ kpiri ten mi, u deemɑ wee, Yosɛfu kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi. Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃.
29 Algum tempo depois, Rúben voltou para tirar José da cisterna. Quando descobriu que seu irmão não estava lá, rasgou as roupas.
30 Mɑ u ɡɔsirɑ u wiɡibu deemɑ u nɛɛ, bii wi kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi ni! Nɛn wɑ̃ɑru! Mɑnɑ kon du!
30 Voltou a seus irmãos e lamentou-se: “O menino sumiu! E agora, o que farei?”.
31 Sɑnɑm mɛyɑ bɑ boo kinɛru ɡo mɑ bɑ Yosɛfun yɑberu suɑ bɑ kɑ tu boo ɡen yɛm tɛɛrɑ.
31 Então os irmãos mataram um bode e mergulharam a túnica de José no sangue do animal.
32 Yerɑ bɑ ɡoo ɡɔrɑ ben tundon mi kɑ tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye, u nùn sɔ̃ u nɛɛ, u mɛɛrio ye bɑ wɑ. Win biin yɑberɑ mi? Nɡe n ǹ te.
32 Enviaram a linda túnica para o pai, com a seguinte mensagem: “Veja o que encontramos. Não é a túnica de seu filho?”.
33 Ye u turɑ mi, Yɑkɔbu u yɑbe te tubɑ. Mɑ u nɛɛ, nɛn biin yɑberɑ mi. Gbeeku yɑɑ yɑ nùn kɑsukɑ yɑ temɑ.
33 O pai a reconheceu de imediato e disse: “Sim, é a túnica de meu filho. Um animal selvagem o deve ter devorado. Com certeza José morreu despedaçado!”.
34 Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ mɑ u sɑɑki suɑ u deewɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. U win biin ɡɔɔ wooru sinɑ sɔ̃ɔ dɑbi dɑbinu.
34 Jacó rasgou suas roupas e vestiu-se de pano de saco. Por longo tempo, lamentou profundamente a morte do filho.
35 Win bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu kpuro bɑ nɑ bu kɑ nùn nukuru yɛmiɑsiɑ, ɑdɑmɑ u yinɑ u ben ɡoon ɡɑri nɔ. U nɛɛ, u koo win biin ɡɔɔ swĩwɑ sere u kɑ nùn nɑɑmwɛ ɡɔriɔ. Mɑ u ɡɔɔ wi swĩ n kɑ tɛ.
35 A família toda tentou consolá-lo, mas ele se recusava. “Descerei à sepultura lamentando a morte de meu filho”, dizia, e continuou a lamentar-se.
36 Sɑɑ ye sɔɔ, Mɑdiɑni be, bɑ turɑ Eɡibitiɔ, mɑ bɑ Yosɛfu Potifɑɑ dore wi u sɑ̃ɑ Eɡibiti sunɔn sinɑ kpɑɑ kɔ̃sobun wiruɡii.
36 Enquanto isso, os negociantes midianitas chegaram ao Egito, onde venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do faraó.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.