Gênesis 37

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yɑkɔbu u sinɑ Kɑnɑnin temɔ mi win tundo u rɑɑ sinɑ.
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 Win bibun ɡɑri wee. Ye Yosɛfu u kuɑ wɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiru, u yɑɑ sɑbenu kpɑrɑmɔ kɑ win mɑɑbu. U rɑ n wɑ̃ɑwɑ kɑ win tundo turosibu, Bilihɑ kɑ Silipɑn bibu sɑnnu. Yerɑ u rɑ ben tundo dɔmɛyɛ dɑɑ kɔ̃sɑ ye win mɑɑ be, bɑ mɔ̀.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 N deemɑ Yɑkɔbu wi bɑ mɑɑ mɔ̀ Isireli u Yosɛfu kĩ n win bii be bɑ tie kpuro kere, yèn sɔ̃ tɔkɔru sɔɔrɑ u nùn mɑrɑ. Mɑ u nùn tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ kuɑ.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Ye win mɑɑbɑ wɑ ben tundo u nùn kĩ n be kpuro kere, yerɑ bɑ nùn tusiru seewɑ. Bɑ ku rɑ kpĩ bu kɑ nùn kĩru ɡɑri sɔ̃.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 — ausente —
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 — ausente —
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 bɑ nɛɛ, wunɑ ɑ tɑmɑɑ kɑɑ ko bɛsɛn sunɔ kpɑ ɑ n sun kpɑre?
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Yen biru u kpɑm dosu ɡɑɡu kuɑ u ɡu win mɑɑbu sɑɑriɑ u nɛɛ, wee nɑ kpɑm dosɑ nɑ wɑ sɔ̃ɔ kɑ suru kɑ kperi wɔkurɑ tiɑ mɑn kpunɑmmɛ.
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 U mɑɑ ɡu win tundo sɔ̃ɔwɑ. Mɑ win tundo u nùn ɡerusi u nɛɛ, mbɑ wunɛn dosu ɡenin tubusiɑnu. Nɛ kɑ wunɛn mɛro kɑ wunɛn mɑɑbu sɑ ko nɑ su nun kpunɑwɑ?
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Win mɑɑbɑ kɑ nùn nisinu nɛni, ɑdɑmɑ win tundo u ye kpuro lɑsɑbu mɔ̀ win ɡɔ̃ruɔ.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Sɔ̃ɔ teeru Yosɛfun mɑɑbɑ kɑ ben tundon sɑbenu kɔsɔru dɑ Sikɛmuɔ.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 Mɑ Isireli u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ Sikɛmu ɡiɑ wunɛn mɑɑbɑ kɔsɔru dɑ? A nɑ n nun ɡɔri ben mi.
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Mɑ Isireli u nɛɛ, ɑ doo ɑ mɛɛri bɑ̀ n bwɑ̃ɑ do kpɑ ɑ wɑ sɑbenu nù n mɑɑ ɑlɑfiɑ mɔ, kpɑ ɑ wurɑmɑ ɑ mɑn sɔ̃.
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Sɑnɑm mɛ u sirenɛ ɡbɑbu te sɔɔ, yerɑ durɔ ɡoo u kɑ nùn yinnɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kɑsu.
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 Yosɛfu u nɛɛ, nɛn mɑɑbɑ nɑ kɑsu. A ɡem mɔ ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ mi bɑ ben sɑbenu kpɑrɑmɔ.
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 Durɔ wi, u nɛɛ, bɑ doonɑ minin di. Domi nɑ nuɑ bɑ nɛɛ, bu doonɑ Dotɑni ɡiɑ.
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Ye bɑ nùn wɑ sɑrun di, u sere turi ben mi, bɑ wesiɑnɑ kɔ bu kɑ nùn ɡo.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 Bɑ sɔ̃ɔnɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛn dosusuɡii wee u sisi.
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 I de su nùn ɡo tɛ̃ su kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri ninin teeru sɔɔ, kpɑ su nɛɛ, yɑɑ kɔ̃sɑ ɡɑɑ yɑ nùn temɑ, kpɑ su wɑ mɛ win dosu si, su koo kɑ koorɑ.
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 Ye Rubɛni u nuɑ mɛ, u kɑsu u nùn fɑɑbɑ ko. Mɑ u nɛɛ, i ku de su nùn ɡo.
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 I nùn kpɛ̃ɛyɔ dɔkɔ kpiri teni sɔɔ ɡbɑburu mi. Adɑmɑ i ku nùn nɔmɑ doke.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 Sɑɑ ye Yosɛfu u tunumɑ ben mi, bɑ nùn win tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye potɑri.
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 Mɑ bɑ nùn suɑ bɑ kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri te sɔɔ, te tɑ ǹ nim mɔ.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Yen biru bɑ sinɑ bɑ dimɔ. Ye bɑ nɔni seeyɑ bɑ tenku wuuru ɡɑru wɑ be bɑ sɑ̃ɑ Isimɛɛlibɑ bɑ swĩinɛ bɑ wee Gɑlɑdin di bɑ ben yooyoosu turɑre kɑ ɡum sɑwɑrɑm kɑ tim mɛ bɑ rɑ soku miru sɔbi bɑ kɑ dɔɔ Eɡibiti ɡiɑ.
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 Mɑ Yudɑ u win mɑɑbu kɑ wɔnɔbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑrufɑɑni yerɑ̀ sɑ ko wɑ sɑ̀ n bɛsɛn wɔnɔ ɡo sɑ tii mɑrisi.
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 I nɑ su dɑ su nùn Isimɛɛlibɑ dɔre, su ku nùn nɔmɑ doke. U sɑ̃ɑwɑ bɛsɛn yɛm domi bɛsɛn wɔnɔwɑ.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Ye Isimɛɛli be, be bɑ sɑ̃ɑ Mɑdiɑnin temɡibu, bɑ sɑrɔ, yerɑ Yosɛfun mɑɑbɑ nùn ɡɑwɑ bɑ yɑrɑ dɔkɔ kpiri ten min di bɑ nùn Isimɛɛli be dɔre kɑ sii ɡeesun ɡobi yɛndu, mɑ bɑ kɑ nùn doonɑ Eɡibitiɔ.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Mɑ Rubɛni u wurɑmɑ dɔkɔ kpiri ten mi, u deemɑ wee, Yosɛfu kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi. Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃.
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 Mɑ u ɡɔsirɑ u wiɡibu deemɑ u nɛɛ, bii wi kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi ni! Nɛn wɑ̃ɑru! Mɑnɑ kon du!
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Sɑnɑm mɛyɑ bɑ boo kinɛru ɡo mɑ bɑ Yosɛfun yɑberu suɑ bɑ kɑ tu boo ɡen yɛm tɛɛrɑ.
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 Yerɑ bɑ ɡoo ɡɔrɑ ben tundon mi kɑ tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye, u nùn sɔ̃ u nɛɛ, u mɛɛrio ye bɑ wɑ. Win biin yɑberɑ mi? Nɡe n ǹ te.
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Ye u turɑ mi, Yɑkɔbu u yɑbe te tubɑ. Mɑ u nɛɛ, nɛn biin yɑberɑ mi. Gbeeku yɑɑ yɑ nùn kɑsukɑ yɑ temɑ.
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ mɑ u sɑɑki suɑ u deewɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. U win biin ɡɔɔ wooru sinɑ sɔ̃ɔ dɑbi dɑbinu.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Win bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu kpuro bɑ nɑ bu kɑ nùn nukuru yɛmiɑsiɑ, ɑdɑmɑ u yinɑ u ben ɡoon ɡɑri nɔ. U nɛɛ, u koo win biin ɡɔɔ swĩwɑ sere u kɑ nùn nɑɑmwɛ ɡɔriɔ. Mɑ u ɡɔɔ wi swĩ n kɑ tɛ.
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Sɑɑ ye sɔɔ, Mɑdiɑni be, bɑ turɑ Eɡibitiɔ, mɑ bɑ Yosɛfu Potifɑɑ dore wi u sɑ̃ɑ Eɡibiti sunɔn sinɑ kpɑɑ kɔ̃sobun wiruɡii.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.