Gênesis 37

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yɑkɔbu u sinɑ Kɑnɑnin temɔ mi win tundo u rɑɑ sinɑ.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Win bibun ɡɑri wee. Ye Yosɛfu u kuɑ wɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiru, u yɑɑ sɑbenu kpɑrɑmɔ kɑ win mɑɑbu. U rɑ n wɑ̃ɑwɑ kɑ win tundo turosibu, Bilihɑ kɑ Silipɑn bibu sɑnnu. Yerɑ u rɑ ben tundo dɔmɛyɛ dɑɑ kɔ̃sɑ ye win mɑɑ be, bɑ mɔ̀.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 N deemɑ Yɑkɔbu wi bɑ mɑɑ mɔ̀ Isireli u Yosɛfu kĩ n win bii be bɑ tie kpuro kere, yèn sɔ̃ tɔkɔru sɔɔrɑ u nùn mɑrɑ. Mɑ u nùn tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ kuɑ.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Ye win mɑɑbɑ wɑ ben tundo u nùn kĩ n be kpuro kere, yerɑ bɑ nùn tusiru seewɑ. Bɑ ku rɑ kpĩ bu kɑ nùn kĩru ɡɑri sɔ̃.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 — ausente —
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 — ausente —
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 — ausente —
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 bɑ nɛɛ, wunɑ ɑ tɑmɑɑ kɑɑ ko bɛsɛn sunɔ kpɑ ɑ n sun kpɑre?
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Yen biru u kpɑm dosu ɡɑɡu kuɑ u ɡu win mɑɑbu sɑɑriɑ u nɛɛ, wee nɑ kpɑm dosɑ nɑ wɑ sɔ̃ɔ kɑ suru kɑ kperi wɔkurɑ tiɑ mɑn kpunɑmmɛ.
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 U mɑɑ ɡu win tundo sɔ̃ɔwɑ. Mɑ win tundo u nùn ɡerusi u nɛɛ, mbɑ wunɛn dosu ɡenin tubusiɑnu. Nɛ kɑ wunɛn mɛro kɑ wunɛn mɑɑbu sɑ ko nɑ su nun kpunɑwɑ?
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Win mɑɑbɑ kɑ nùn nisinu nɛni, ɑdɑmɑ win tundo u ye kpuro lɑsɑbu mɔ̀ win ɡɔ̃ruɔ.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Sɔ̃ɔ teeru Yosɛfun mɑɑbɑ kɑ ben tundon sɑbenu kɔsɔru dɑ Sikɛmuɔ.
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 Mɑ Isireli u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ Sikɛmu ɡiɑ wunɛn mɑɑbɑ kɔsɔru dɑ? A nɑ n nun ɡɔri ben mi.
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Mɑ Isireli u nɛɛ, ɑ doo ɑ mɛɛri bɑ̀ n bwɑ̃ɑ do kpɑ ɑ wɑ sɑbenu nù n mɑɑ ɑlɑfiɑ mɔ, kpɑ ɑ wurɑmɑ ɑ mɑn sɔ̃.
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 Sɑnɑm mɛ u sirenɛ ɡbɑbu te sɔɔ, yerɑ durɔ ɡoo u kɑ nùn yinnɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kɑsu.
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Yosɛfu u nɛɛ, nɛn mɑɑbɑ nɑ kɑsu. A ɡem mɔ ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ mi bɑ ben sɑbenu kpɑrɑmɔ.
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Durɔ wi, u nɛɛ, bɑ doonɑ minin di. Domi nɑ nuɑ bɑ nɛɛ, bu doonɑ Dotɑni ɡiɑ.
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Ye bɑ nùn wɑ sɑrun di, u sere turi ben mi, bɑ wesiɑnɑ kɔ bu kɑ nùn ɡo.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Bɑ sɔ̃ɔnɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛn dosusuɡii wee u sisi.
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 I de su nùn ɡo tɛ̃ su kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri ninin teeru sɔɔ, kpɑ su nɛɛ, yɑɑ kɔ̃sɑ ɡɑɑ yɑ nùn temɑ, kpɑ su wɑ mɛ win dosu si, su koo kɑ koorɑ.
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Ye Rubɛni u nuɑ mɛ, u kɑsu u nùn fɑɑbɑ ko. Mɑ u nɛɛ, i ku de su nùn ɡo.
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 I nùn kpɛ̃ɛyɔ dɔkɔ kpiri teni sɔɔ ɡbɑburu mi. Adɑmɑ i ku nùn nɔmɑ doke.
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Sɑɑ ye Yosɛfu u tunumɑ ben mi, bɑ nùn win tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye potɑri.
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 Mɑ bɑ nùn suɑ bɑ kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri te sɔɔ, te tɑ ǹ nim mɔ.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Yen biru bɑ sinɑ bɑ dimɔ. Ye bɑ nɔni seeyɑ bɑ tenku wuuru ɡɑru wɑ be bɑ sɑ̃ɑ Isimɛɛlibɑ bɑ swĩinɛ bɑ wee Gɑlɑdin di bɑ ben yooyoosu turɑre kɑ ɡum sɑwɑrɑm kɑ tim mɛ bɑ rɑ soku miru sɔbi bɑ kɑ dɔɔ Eɡibiti ɡiɑ.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Mɑ Yudɑ u win mɑɑbu kɑ wɔnɔbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑrufɑɑni yerɑ̀ sɑ ko wɑ sɑ̀ n bɛsɛn wɔnɔ ɡo sɑ tii mɑrisi.
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 I nɑ su dɑ su nùn Isimɛɛlibɑ dɔre, su ku nùn nɔmɑ doke. U sɑ̃ɑwɑ bɛsɛn yɛm domi bɛsɛn wɔnɔwɑ.
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Ye Isimɛɛli be, be bɑ sɑ̃ɑ Mɑdiɑnin temɡibu, bɑ sɑrɔ, yerɑ Yosɛfun mɑɑbɑ nùn ɡɑwɑ bɑ yɑrɑ dɔkɔ kpiri ten min di bɑ nùn Isimɛɛli be dɔre kɑ sii ɡeesun ɡobi yɛndu, mɑ bɑ kɑ nùn doonɑ Eɡibitiɔ.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Mɑ Rubɛni u wurɑmɑ dɔkɔ kpiri ten mi, u deemɑ wee, Yosɛfu kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi. Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃.
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 Mɑ u ɡɔsirɑ u wiɡibu deemɑ u nɛɛ, bii wi kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi ni! Nɛn wɑ̃ɑru! Mɑnɑ kon du!
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Sɑnɑm mɛyɑ bɑ boo kinɛru ɡo mɑ bɑ Yosɛfun yɑberu suɑ bɑ kɑ tu boo ɡen yɛm tɛɛrɑ.
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 Yerɑ bɑ ɡoo ɡɔrɑ ben tundon mi kɑ tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye, u nùn sɔ̃ u nɛɛ, u mɛɛrio ye bɑ wɑ. Win biin yɑberɑ mi? Nɡe n ǹ te.
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 Ye u turɑ mi, Yɑkɔbu u yɑbe te tubɑ. Mɑ u nɛɛ, nɛn biin yɑberɑ mi. Gbeeku yɑɑ yɑ nùn kɑsukɑ yɑ temɑ.
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ mɑ u sɑɑki suɑ u deewɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. U win biin ɡɔɔ wooru sinɑ sɔ̃ɔ dɑbi dɑbinu.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Win bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu kpuro bɑ nɑ bu kɑ nùn nukuru yɛmiɑsiɑ, ɑdɑmɑ u yinɑ u ben ɡoon ɡɑri nɔ. U nɛɛ, u koo win biin ɡɔɔ swĩwɑ sere u kɑ nùn nɑɑmwɛ ɡɔriɔ. Mɑ u ɡɔɔ wi swĩ n kɑ tɛ.
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Sɑɑ ye sɔɔ, Mɑdiɑni be, bɑ turɑ Eɡibitiɔ, mɑ bɑ Yosɛfu Potifɑɑ dore wi u sɑ̃ɑ Eɡibiti sunɔn sinɑ kpɑɑ kɔ̃sobun wiruɡii.
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.