Gênesis 37

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Yɑkɔbu u sinɑ Kɑnɑnin temɔ mi win tundo u rɑɑ sinɑ.
1 E Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Win bibun ɡɑri wee. Ye Yosɛfu u kuɑ wɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiru, u yɑɑ sɑbenu kpɑrɑmɔ kɑ win mɑɑbu. U rɑ n wɑ̃ɑwɑ kɑ win tundo turosibu, Bilihɑ kɑ Silipɑn bibu sɑnnu. Yerɑ u rɑ ben tundo dɔmɛyɛ dɑɑ kɔ̃sɑ ye win mɑɑ be, bɑ mɔ̀.
2 Estas são as gerações de Jacó: Sendo José de dezessete anos, apascentava as ovelhas com seus irmãos; e estava este jovem com os filhos de Bila e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia uma má fama deles a seu pai.
3 N deemɑ Yɑkɔbu wi bɑ mɑɑ mɔ̀ Isireli u Yosɛfu kĩ n win bii be bɑ tie kpuro kere, yèn sɔ̃ tɔkɔru sɔɔrɑ u nùn mɑrɑ. Mɑ u nùn tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ kuɑ.
3 E Israel amava a José mais do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Ye win mɑɑbɑ wɑ ben tundo u nùn kĩ n be kpuro kere, yerɑ bɑ nùn tusiru seewɑ. Bɑ ku rɑ kpĩ bu kɑ nùn kĩru ɡɑri sɔ̃.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, aborreceram-no e não podiam falar com ele pacificamente.
5 — ausente —
5 Sonhou também José um sonho, que contou a seus irmãos; por isso, o aborreciam ainda mais.
6 — ausente —
6 E disse-lhes: Ouvi, peço-vos, este sonho, que tenho sonhado:
7 — ausente —
7 Eis que estávamos atando molhos no meio do campo, e eis que o meu molho se levantava e também ficava em pé; e eis que os vossos molhos o rodeavam e se inclinavam ao meu molho.
8 bɑ nɛɛ, wunɑ ɑ tɑmɑɑ kɑɑ ko bɛsɛn sunɔ kpɑ ɑ n sun kpɑre?
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Tu, pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso, tanto mais o aborreciam por seus sonhos e por suas palavras.
9 Yen biru u kpɑm dosu ɡɑɡu kuɑ u ɡu win mɑɑbu sɑɑriɑ u nɛɛ, wee nɑ kpɑm dosɑ nɑ wɑ sɔ̃ɔ kɑ suru kɑ kperi wɔkurɑ tiɑ mɑn kpunɑmmɛ.
9 E sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que ainda sonhei um sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam a mim.
10 U mɑɑ ɡu win tundo sɔ̃ɔwɑ. Mɑ win tundo u nùn ɡerusi u nɛɛ, mbɑ wunɛn dosu ɡenin tubusiɑnu. Nɛ kɑ wunɛn mɛro kɑ wunɛn mɑɑbu sɑ ko nɑ su nun kpunɑwɑ?
10 E, contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai e disse-lhe: Que sonho é este que sonhaste? Porventura viremos eu, e tua mãe, e teus irmãos a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Win mɑɑbɑ kɑ nùn nisinu nɛni, ɑdɑmɑ win tundo u ye kpuro lɑsɑbu mɔ̀ win ɡɔ̃ruɔ.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; seu pai, porém, guardava este negócio no seu coração.
12 Sɔ̃ɔ teeru Yosɛfun mɑɑbɑ kɑ ben tundon sɑbenu kɔsɔru dɑ Sikɛmuɔ.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai, junto de Siquém.
13 Mɑ Isireli u Yosɛfu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ Sikɛmu ɡiɑ wunɛn mɑɑbɑ kɔsɔru dɑ? A nɑ n nun ɡɔri ben mi.
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam os teus irmãos junto de Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. E ele lhe disse: Eis-me aqui.
14 Mɑ Isireli u nɛɛ, ɑ doo ɑ mɛɛri bɑ̀ n bwɑ̃ɑ do kpɑ ɑ wɑ sɑbenu nù n mɑɑ ɑlɑfiɑ mɔ, kpɑ ɑ wurɑmɑ ɑ mɑn sɔ̃.
14 E ele lhe disse: Ora, vai, e vê como estão teus irmãos e como está o rebanho, e traze-me resposta. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e José veio a Siquém.
15 Sɑnɑm mɛ u sirenɛ ɡbɑbu te sɔɔ, yerɑ durɔ ɡoo u kɑ nùn yinnɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kɑsu.
15 E achou-o um varão, porque ele andava errado pelo campo, e perguntou-lhe o varão, dizendo: Que procuras?
16 Yosɛfu u nɛɛ, nɛn mɑɑbɑ nɑ kɑsu. A ɡem mɔ ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ mi bɑ ben sɑbenu kpɑrɑmɔ.
16 E ele disse: Procuro meus irmãos; dize-me, peço-te, onde eles apascentam.
17 Durɔ wi, u nɛɛ, bɑ doonɑ minin di. Domi nɑ nuɑ bɑ nɛɛ, bu doonɑ Dotɑni ɡiɑ.
17 E disse aquele varão: Foram-se daqui, porque ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos e achou-os em Dotã.
18 Ye bɑ nùn wɑ sɑrun di, u sere turi ben mi, bɑ wesiɑnɑ kɔ bu kɑ nùn ɡo.
18 E viram-no de longe e, antes que chegasse a eles, conspiraram contra ele, para o matarem.
19 Bɑ sɔ̃ɔnɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛn dosusuɡii wee u sisi.
19 E disseram uns aos outros: Eis lá vem o sonhador-mor!
20 I de su nùn ɡo tɛ̃ su kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri ninin teeru sɔɔ, kpɑ su nɛɛ, yɑɑ kɔ̃sɑ ɡɑɑ yɑ nùn temɑ, kpɑ su wɑ mɛ win dosu si, su koo kɑ koorɑ.
20 Vinde, pois, agora, e matemo-lo, e lancemo-lo numa destas covas, e diremos: Uma besta-fera o comeu; e veremos que será dos seus sonhos.
21 Ye Rubɛni u nuɑ mɛ, u kɑsu u nùn fɑɑbɑ ko. Mɑ u nɛɛ, i ku de su nùn ɡo.
21 E, ouvindo-o Rúben, livrou-o das suas mãos e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 I nùn kpɛ̃ɛyɔ dɔkɔ kpiri teni sɔɔ ɡbɑburu mi. Adɑmɑ i ku nùn nɔmɑ doke.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova que está no deserto e não lanceis mãos nele; para livrá-lo das suas mãos e para torná-lo a seu pai.
23 Sɑɑ ye Yosɛfu u tunumɑ ben mi, bɑ nùn win tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye potɑri.
23 E aconteceu que, chegando José a seus irmãos, tiraram a José a sua túnica, a túnica de várias cores que trazia.
24 Mɑ bɑ nùn suɑ bɑ kpɛ̃ɛ dɔkɔ kpiri te sɔɔ, te tɑ ǹ nim mɔ.
24 E tomaram-no e lançaram-no na cova; porém a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Yen biru bɑ sinɑ bɑ dimɔ. Ye bɑ nɔni seeyɑ bɑ tenku wuuru ɡɑru wɑ be bɑ sɑ̃ɑ Isimɛɛlibɑ bɑ swĩinɛ bɑ wee Gɑlɑdin di bɑ ben yooyoosu turɑre kɑ ɡum sɑwɑrɑm kɑ tim mɛ bɑ rɑ soku miru sɔbi bɑ kɑ dɔɔ Eɡibiti ɡiɑ.
25 Depois, assentaram-se a comer pão, e levantaram os olhos, e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade; e seus camelos traziam especiarias, e bálsamo, e mirra; e iam levar isso ao Egito.
26 Mɑ Yudɑ u win mɑɑbu kɑ wɔnɔbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑrufɑɑni yerɑ̀ sɑ ko wɑ sɑ̀ n bɛsɛn wɔnɔ ɡo sɑ tii mɑrisi.
26 Então, Judá disse aos seus irmãos: Que proveito haverá em que matemos a nosso irmão e escondamos a sua morte?
27 I nɑ su dɑ su nùn Isimɛɛlibɑ dɔre, su ku nùn nɔmɑ doke. U sɑ̃ɑwɑ bɛsɛn yɛm domi bɛsɛn wɔnɔwɑ.
27 Vinde, e vendamo-lo a estes ismaelitas; e não seja nossa mão sobre ele, porque ele é nosso irmão, nossa carne. E seus irmãos obedeceram.
28 Ye Isimɛɛli be, be bɑ sɑ̃ɑ Mɑdiɑnin temɡibu, bɑ sɑrɔ, yerɑ Yosɛfun mɑɑbɑ nùn ɡɑwɑ bɑ yɑrɑ dɔkɔ kpiri ten min di bɑ nùn Isimɛɛli be dɔre kɑ sii ɡeesun ɡobi yɛndu, mɑ bɑ kɑ nùn doonɑ Eɡibitiɔ.
28 Passando, pois, os mercadores midianitas, tiraram, e alçaram a José da cova, e venderam José por vinte moedas de prata aos ismaelitas, os quais levaram José ao Egito.
29 Mɑ Rubɛni u wurɑmɑ dɔkɔ kpiri ten mi, u deemɑ wee, Yosɛfu kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi. Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃.
29 Tornando, pois, Rúben à cova, eis que José não estava na cova; então, rasgou as suas vestes,
30 Mɑ u ɡɔsirɑ u wiɡibu deemɑ u nɛɛ, bii wi kun mɑɑ wɑ̃ɑ mi ni! Nɛn wɑ̃ɑru! Mɑnɑ kon du!
30 e tornou a seus irmãos, e disse: O moço não aparece; e, eu, aonde irei?
31 Sɑnɑm mɛyɑ bɑ boo kinɛru ɡo mɑ bɑ Yosɛfun yɑberu suɑ bɑ kɑ tu boo ɡen yɛm tɛɛrɑ.
31 Então, tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Yerɑ bɑ ɡoo ɡɔrɑ ben tundon mi kɑ tɑko nɔni bwese bwesekɑɡiɑ ye, u nùn sɔ̃ u nɛɛ, u mɛɛrio ye bɑ wɑ. Win biin yɑberɑ mi? Nɡe n ǹ te.
32 E enviaram a túnica de várias cores, e fizeram levá-la a seu pai, e disseram: Temos achado esta túnica; conhece agora se esta será ou não a túnica de teu filho.
33 Ye u turɑ mi, Yɑkɔbu u yɑbe te tubɑ. Mɑ u nɛɛ, nɛn biin yɑberɑ mi. Gbeeku yɑɑ yɑ nùn kɑsukɑ yɑ temɑ.
33 E conheceu-a e disse: É a túnica de meu filho; uma besta-fera o comeu, certamente foi despedaçado José.
34 Yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ mɑ u sɑɑki suɑ u deewɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. U win biin ɡɔɔ wooru sinɑ sɔ̃ɔ dɑbi dɑbinu.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e pôs pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou a seu filho muitos dias.
35 Win bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu kpuro bɑ nɑ bu kɑ nùn nukuru yɛmiɑsiɑ, ɑdɑmɑ u yinɑ u ben ɡoon ɡɑri nɔ. U nɛɛ, u koo win biin ɡɔɔ swĩwɑ sere u kɑ nùn nɑɑmwɛ ɡɔriɔ. Mɑ u ɡɔɔ wi swĩ n kɑ tɛ.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; recusou, porém, ser consolado e disse: Na verdade, com choro hei de descer ao meu filho até à sepultura. Assim, o chorou seu pai.
36 Sɑɑ ye sɔɔ, Mɑdiɑni be, bɑ turɑ Eɡibitiɔ, mɑ bɑ Yosɛfu Potifɑɑ dore wi u sɑ̃ɑ Eɡibiti sunɔn sinɑ kpɑɑ kɔ̃sobun wiruɡii.
36 E os midianitas venderam-no no Egito a Potifar, eunuco de Faraó, capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.