Gênesis 29
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARA
1 Mɑ Yɑkɔbu u seewɑ u win sɑnum wɔri u dɑ sɔ̃ɔ yɑri yeru ɡiɑ.
1 Pôs-se Jacó a caminho e se foi à terra do povo do Oriente.
2 Ye u Hɑrɑni turuku tiɑ, yerɑ u mɛɛrɑ u dɔkɔ ɡɑɑ wɑ yɑkɑsɔ. U wɑ wee, yɑ̃ɑ ɡɔ̃su ɡɑsu itɑ yɑ kpĩ yɑ wɛ̃rɑmɔ dɔkɔ yen bɔkuɔ, domi miyɑ bɑ rɑ yɑɑ sɑbenu nim kɛ̃ nu nɔ. Kpee te bɑ mɑɑ kɑ dɔkɔ yen nɔɔ wukiri tɑ kpɑ̃.
2 Olhou, e eis um poço no campo e três rebanhos de ovelhas deitados junto dele; porque daquele poço davam de beber aos rebanhos; e havia grande pedra que tapava a boca do poço.
3 Miyɑ yɑɑ sɑbenu kpuro rɑ mɛnnɛ, kpɑ bu kpee te swɛnyɑ dɔkɔn nɔɔn di bu nu nim kɛ̃, kpɑ bu kpɑm wure bu dɔkɔ ye wukiri kɑ kpee te.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos, os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a colocá-la no seu devido lugar.
4 Yɑkɔbu u yɑ̃ɑ nin kpɑrobu bikiɑ u nɛɛ, kpɑɑsibu, sɑɑ mɑn diyɑ i nɑ.
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam: Somos de Harã.
5 U bu bikiɑ u nɛɛ, i Lɑbɑni Nɑkorin bii yɛ̃?
5 Perguntou-lhes: Conheceis a Labão, filho de Naor? Responderam: Conhecemos.
6 Mɑ u nɛɛ, u sere bwɑ̃ɑ do?
6 Ele está bom? Perguntou ainda Jacó. Responderam: Está bom. Raquel, sua filha, vem vindo aí com as ovelhas.
7 Yɑkɔbu u nɛɛ, wee sɔ̃ɔ kpɑ̃, sɑɑ kun turɑ ɡinɑ i kɑ yɑɑ sɑbenu mɛnnɑ. I nu nim kɛ̃ɛyɔ kpɑ i kpɑm dɑ i nu kpɑrɑ.
7 Então, lhes disse: É ainda pleno dia, não é tempo de se recolherem os rebanhos; dai de beber às ovelhas e ide apascentá-las.
8 Bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, sɑ ǹ kpɛ̃ sere yɑ̃ɑ ɡɔ̃su kpuro sù n mɛnnɑ. Sɑnɑm mɛyɑ sɑ rɑ kpee te swɛnyɛ dɔkɔn nɔɔn di su sere yɑ̃ɑnu nim kɛ̃.
8 Não o podemos, responderam eles, enquanto não se ajuntarem todos os rebanhos, e seja removida a pedra da boca do poço, e lhes demos de beber.
9 Sɑɑ ye u kɑ bu ɡɑri mɔ̀ mi, yerɑ Rɑsɛli u tunumɑ kɑ win tundon yɑ̃ɑnu, domi wiyɑ u sɑ̃ɑ nin kpɑro.
9 Falava-lhes ainda, quando chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porque era pastora.
10 Ye Yɑkɔbu u win dwɑɑni Lɑbɑnin bii Rɑsɛli wɑ kɑ win yɑ̃ɑ ɡɔ̃ɔ, u susi u kpee te swɛnyɑ dɔkɔn nɔɔn di mɑ u yɑ̃ɑ ni nim kɑ̃.
10 Tendo visto Jacó a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, chegou-se, removeu a pedra da boca do poço e deu de beber ao rebanho de Labão, irmão de sua mãe.
11 Mɑ u Rɑsɛli tɔburɑ u nùn sɔ̃su. Mɑ durɔ wurɑ nɔɔ kpɛ̃ɛ u swĩ nuku dobun sɔ̃.
11 Feito isso, Jacó beijou a Raquel e, erguendo a voz, chorou.
12 U Rɑsɛli sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sɑ sɑ̃ɑwɑ dusinu. Domi nɛ Rebekɑn biiwɑ.
12 Então, contou Jacó a Raquel que ele era parente de seu pai, pois era filho de Rebeca; ela correu e o comunicou a seu pai.
13 Ye Lɑbɑni u win dwɑɑnibu Yɑkɔbun lɑbɑɑri nuɑ, u dukɑ nɑ u nùn sennɑ. U nùn tɔburɑ u nùn bɔkɑsi u sɔ̃su, mɑ u kɑ nùn dɑ yɛnuɔ. Mɑ Yɑkɔbu u Lɑbɑni sɔ̃ɔwɑ kpuro ye u kɑ sĩimɔ.
13 Tendo Labão ouvido as novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou para casa. E contou Jacó a Labão os acontecimentos de sua viagem.
14 Yerɑ Lɑbɑni u nɛɛ, kɑ ɡem nɛ kɑ wunɛ yɛm temɑ.
14 Disse-lhe Labão: De fato, és meu osso e minha carne. E Jacó, pelo espaço de um mês, permaneceu com ele.
15 Yen biru Lɑbɑni u Yɑkɔbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, kɑɑ mɑn sɔmburu kuɑ kɑm yèn sɔ̃ ɑ sɑ̃ɑ nɛn dusi? A mɑn sɔ̃ɔwɔ nyen nɑ kɑɑ mɑn mwɑɑri.
15 Depois, disse Labão a Jacó: Acaso, por seres meu parente, irás servir-me de graça? Dize-me, qual será o teu salário?
16 N deemɑ Lɑbɑni u bii tɔn kurɔbu yiru mɔ. Gbiikoon yĩsirɑ Leɑ, wɔnɔɡirɑ mɑɑ Rɑsɛli.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: Lia, a mais velha, e Raquel, a mais moça.
17 Leɑn nɔni kun dɑm mɔ, ɑdɑmɑ Rɑsɛli kurɔ burɔwɑ, win wɑsi kɑ win wuswɑɑ yɑ ɡirimɑ mɔ.
17 Lia tinha os olhos baços, porém Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Yɑkɔbu u Rɑsɛli kĩ. Mɑ u Lɑbɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, kon nun sɔmburu kuɑ sere wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru wunɛn bii Rɑsɛlin sɔ̃.
18 Jacó amava a Raquel e disse: Sete anos te servirei por tua filha mais moça, Raquel.
19 Mɑ Lɑbɑni u nɛɛ, yɑ wɑ̃. N burɑm bo n nun wi kɛ̃, ye kon kɑ nùn durɔ ɡoo kɛ̃. Ǹ n mɛn nɑ, ɑ kɑ mɑn sinɔ.
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu ta dê, em vez de dá-la a outro homem; fica, pois, comigo.
20 Yerɑ n derɑ Yɑkɔbu u sɔmburu kuɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru Lɑbɑnin mi. Mɑ n nùn kuɑ nɡe sɔ̃ɔ yiru yèn sɔ̃ u Rɑsɛli kĩ.
20 Assim, por amor a Raquel, serviu Jacó sete anos; e estes lhe pareceram como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Yen biru u Lɑbɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn nɛn kurɔ wɛ̃ɛyɔ kpɑ n nùn yɛnu doke, domi nɛn tɔ̃rɑ yibɑ.
21 Disse Jacó a Labão: Dá-me minha mulher, pois já venceu o prazo, para que me case com ela.
22 Yerɑ Lɑbɑni u win wɔɔ berɑn tɔmbu mɛnnɑ kpuro mɑ u tɔ̃ɔ bɑkɑ dim kuɑ.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar e deu um banquete.
23 Ye n kuɑ yokɑ, u win bii Leɑ suɑ u Yɑkɔbu duusiɑ mɑ bɑ mɛnnɑ.
23 À noite, conduziu a Lia, sua filha, e a entregou a Jacó. E coabitaram.
24 Mɑ u win yoo tɔn kurɔ Silipɑ suɑ u win bii Leɑ wɛ̃.
24 (Para serva de Lia, sua filha, deu Labão Zilpa, sua serva.)
25 Sisiru bururu, wee Yɑkɔbu deemɑ Leɑwɑ. Mɑ u Lɑbɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn bweserɑ ɑ mɑn kuɑ mɛni. N ǹ Rɑsɛlin sɔ̃nɑ nɑ nun sɑ̃wɑ ro? Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn weesu kuɑ.
25 Ao amanhecer, viu que era Lia. Por isso, disse Jacó a Labão: Que é isso que me fizeste? Não te servi eu por amor a Raquel? Por que, pois, me enganaste?
26 Lɑbɑni u nɛɛ, n ǹ bɛsɛn komɑru bu wɔnɔ kurɔ kpɑɑru suɑ kpɑ mɔɔ u n wɑ̃ɑ.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra, dar-se a mais nova antes da primogênita.
27 A ɡinɑ kurɔ kpɑɑrun sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru dɑkuro kɑ Leɑ. Yen biru sɑ ko mɑɑ nun wiɔnɔ wɛ̃. Kpɑ ɑ kpɑm mɑn sɔmburu kuɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru win sɔ̃.
27 Decorrida a semana desta, dar-te-emos também a outra, pelo trabalho de mais sete anos que ainda me servirás.
28 Mɑ Yɑkɔbu u kuɑ nɡe mɛ. U sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru ye dɑkurɑ kɑ Leɑ. Yen biru Lɑbɑni u nùn win bii Rɑsɛli kɑ̃ kurɔ.
28 Concordou Jacó, e se passou a semana desta; então, Labão lhe deu por mulher Raquel, sua filha.
29 Mɑ u mɑɑ win yoo tɔn kurɔ Bilihɑ suɑ u win bii Rɑsɛli wɛ̃.
29 (Para serva de Raquel, sua filha, deu Labão a sua serva Bila.)
30 Yɑkɔbu u kɑ Rɑsɛli mɛnnɑ, u nùn kĩɑ n kere Leɑ. Mɑ u kpɑm Lɑbɑni sɔmburu kuɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru.
30 E coabitaram. Mas Jacó amava mais a Raquel do que a Lia; e continuou servindo a Labão por outros sete anos.
31 Ye Yinni Gusunɔ u wɑ mɑ Yɑkɔbu u ǹ Leɑ kĩ, mɑ u derɑ Rɑsɛli u kuɑ wĩro mɑ u Leɑ kuɑ bii mɛro.
31 Vendo o Senhor que Lia era desprezada, fê-la fecunda; ao passo que Raquel era estéril.
32 U ɡurɑ suɑ u bii tɔn durɔ mɑrɑ mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Rubɛni, u nɛɛ, Yinni Gusunɔ u wɑ mɑ bɑ mɑn ɡɛmɑ. Tɛ̃ nɛn durɔ u koo mɑn kĩɑ.
32 Concebeu, pois, Lia e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben, pois disse: O Senhor atendeu à minha aflição. Por isso, agora me amará meu marido.
33 Yen biru u mɑɑ ɡurɑ suɑ u bii tɔn durɔ mɑrɑ mɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ u nuɑ mɑ bɑ ǹ mɑn kĩ. Yerɑ u kɑ kpɑm mɑn wini kɑ̃.
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho, e disse: Soube o Senhor que era preterida e me deu mais este; chamou-lhe, pois, Simeão.
34 Simɛɔn biru u mɑɑ ɡurɑ suɑ u bii tɔn durɔ mɑrɑ, mɑ bɑ nùn yĩsiru kɑ̃ Lefi. Yerɑ u nɛɛ, tɛ̃rɑ nɛn durɔ u koo mɑn tii ɡɑwe, domi nɑ nùn bii tɔn durɔbu itɑ mɑruɑ.
34 Outra vez concebeu Lia, e deu à luz um filho, e disse: Agora, desta vez, se unirá mais a mim meu marido, porque lhe dei à luz três filhos; por isso, lhe chamou Levi.
35 Lefin biru u mɑɑ ɡurɑ suɑ u bii tɔn durɔ mɑrɑ, mɑ u nɛɛ, tɛ̃ kon Yinni Gusunɔ siɑrɑ. Yen sɔ̃nɑ u bii wi yĩsiru kɑ̃ Yudɑ.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; então, disse: Esta vez louvarei o Senhor . E por isso lhe chamou Judá; e cessou de dar à luz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.