Gênesis 27
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Sɑnɑm mɛ Isɑki u tɔkɔ kuɑ, win nɔni dɑm dwiiyɑ, u ǹ mɑɑ yɑm wɑɑmɔ, mɑ u win bii yerumɑ sokɑ u nɛɛ, Esɑu.
1 Quando Isaque já estava velho, e se lhe enfraqueciam os olhos, de maneira que não podia ver, chamou a Esaú, seu filho mais velho, e disse-lhe: Meu filho! Ele lhe respondeu: Eis-me aqui!
2 Mɑ Isɑki u nɛɛ, wee nɑ tɔkɔ kuɑ, nɑ ǹ mɑɑ nɛn ɡɔɔn tɔ̃ru yɛ̃.
2 Disse-lhe o pai: Eis que agora estou velho, e não sei o dia da minha morte;
3 Yen sɔ̃, nɑ nun kɑnɑmɔ tɛ̃, ɑ seewo ɑ wunɛn sɛ̃ɛ bwɑ̃ɑru kɑ wunɛn tɛndu suɑ ɑ dɑ yɑkɑsɔ ɑ mɑn yɑɑ ɡoowɑmɑ.
3 toma, pois, as tuas armas, a tua aljava e o teu arco; e sai ao campo, e apanha para mim alguma caça;
4 Kpɑ ɑ kɑ mɑn ye yɑɑ dibu kuɑ nɡe mɛ nɑ rɑ kɑ̃ ɑ kɑ mɑn nɑɑwɑ n di kpɑ n nun domɑru kuɑ n sere ɡbi.
4 e faze-me um guisado saboroso, como eu gosto, e traze-mo, para que eu coma; a fim de que a minha alma te abençoe, antes que morra.
5 Mɑ Esɑu u seewɑ u dɑ yɑkɑsɔ u kɑ ɡbeeku yɑɑ ye ɡoomɑ. N deemɑ Rebekɑ u nɔɔmɔ ye Isɑki u win bii Esɑu sɔ̃ɔmɔ.
5 Ora, Rebeca estava escutando quando Isaque falou a Esaú, seu filho. Saiu, pois, Esaú ao campo para apanhar caça e trazê-la.
6 Yerɑ u win bii Yɑkɔbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee nɑ nuɑ wunɛn bɑɑ u wunɛn mɔɔ Esɑu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ,
6 Disse então Rebeca a Jacó, seu filho: Eis que ouvi teu pai falar com Esaú, teu irmão, dizendo:
7 u doo u nùn yɑɑ ɡoowɑmɑ kpɑ u kɑ nùn ye yɑɑ dibu kuɑ u di kpɑ u nùn domɑru kuɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ u sere ɡbi.
7 Traze-me caça, e faze-me um guisado saboroso, para que eu coma, e te abençoe diante do Senhor, antes da minha morte.
8 Tɛ̃ nɛn bii, ɑ nɛn ɡɑri nɔɔwɔ yi kon nun sɔ̃.
8 Agora, pois, filho meu, ouve a minha voz naquilo que eu te ordeno:
9 A doo boo ɡɔ̃rɔ ɑ mɑn boo binu yiru tɑmɑ ni nu wɑ̃ kpɑ n nu wunɛn bɑɑbɑ kuɑ nɡe mɛ u rɑ kɑ̃,
9 Vai ao rebanho, e traze-me de lá das cabras dois bons cabritos; e eu farei um guisado saboroso para teu pai, como ele gosta;
10 kpɑ ɑ kɑ nùn dɑɑwɑ u di, kpɑ u nun domɑru kuɑ u sere ɡbi.
10 e levá-lo-ás a teu pai, para que o coma, a fim de te abençoar antes da sua morte.
11 Yɑkɔbu u win mɛro wisɑ u nɛɛ, wee, nɛn mɔɔ u sɑnsu mɔ ɑdɑmɑ nɛnɑ kun mɔ.
11 Respondeu, porém, Jacó a Rebeca, sua mãe: Eis que Esaú, meu irmão, é peludo, e eu sou liso.
12 À ku tubɑ, nɛn bɑɑbɑ koo mɑn bɑbɑ kpɑ n ko wee kowo win mi. Kpɑ domɑ te nɑ kĩ mi, tu ko bɔ̃ri.
12 Porventura meu pai me apalpará e serei a seus olhos como enganador; assim trarei sobre mim uma maldição, e não uma bênção.
13 Win mɛro nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn bii, ɑ de bɔ̃ri yi, yi wɔri nɛn wirɔ. A ɡesi nɛn ɡɑri nɔɔwɔ kpɑ ɑ mɑn boo ni tɑmɑ.
13 Respondeu-lhe sua mãe: Meu filho, sobre mim caia essa maldição; somente obedece à minha voz, e vai trazer-mos.
14 Mɑ Yɑkɔbu u dɑ u kɑ boo ni nɑ u win mɛro wɛ̃. U kɑ yɑɑ dibu kuɑ bi Isɑki u rɑ kɑ̃.
14 Então ele foi, tomou-os e os trouxe a sua mãe, que fez um guisado saboroso como seu pai gostava.
15 Yen biru u win bii ɡbiikoo Esɑun tɔ̃ɔ bɑkɑ yɑ̃nu suɑ ni nu wɑ̃ɑ dirɔ u nu Yɑkɔbu sebusiɑ.
15 Depois Rebeca tomou as melhores vestes de Esaú, seu filho mais velho, que tinha consigo em casa, e vestiu a Jacó, seu filho mais moço;
16 Mɑ u nùn boo bii nin ɡɔni tɛ̃kusi win nɔmɑɔ kɑ win wĩirɔ, domi u ǹ sɑnsu mɔ.
16 com as peles dos cabritos cobriu-lhe as mãos e a lisura do pescoço;
17 Mɑ u dĩɑ duro ni kɑ pɛ̃ɛ ye u kuɑ win bii Yɑkɔbu nɔmu bɛriɑ.
17 e pôs o guisado saboroso e o pão que tinha preparado, na mão de Jacó, seu filho.
18 Sɑɑ yerɑ Yɑkɔbu u kɑ nu dɑ win tundon mi, u nɛɛ, bɑɑbɑ.
18 E veio Jacó a seu pai, e chamou: Meu pai! E ele disse: Eis-me aqui; quem és tu, meu filho?
19 Yɑkɔbu u win tundo wisɑ u nɛɛ, nɛnɑ Esɑu, wunɛn bii yerumɑ. Wee, nɑ kuɑ nɡe mɛ ɑ ɡeruɑ. A seewo ɑ sinɑ ɑ nɛn tɑɑsorun yɑɑ tem, kpɑ ɑ mɑn domɑ te kuɑ.
19 Respondeu Jacó a seu pai: Eu sou Esaú, teu primogênito; tenho feito como me disseste; levanta-te, pois, senta-te e come da minha caça, para que a tua alma me abençoe.
20 Mɑ Isɑki u nùn bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ ɑ kɑ ye wɑ fuuku mɛ, nɛn bii.
20 Perguntou Isaque a seu filho: Como é que tão depressa a achaste, filho meu? Respondeu ele: Porque o Senhor, teu Deus, a mandou ao meu encontro.
21 Mɑ Isɑki u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, ɑ susimɑ nɛn bii, n nun bɑbɑ n wɑ ɑ̀ n sɑ̃ɑ Esɑun nɑ kɑ ɡem.
21 Então disse Isaque a Jacó: Chega-te, pois, para que eu te apalpe e veja se és meu filho Esaú mesmo, ou não.
22 Yɑkɔbu u susi win bɑɑbɑ Isɑkin mi, mɑ u nùn bɑbɑ u nɛɛ, Yɑkɔbun nɔɔwɑ nɑ nɔɔmɔ, ɑdɑmɑ Esɑun nɔmɑ nɑ bɑbɑ.
22 chegou-se Jacó a Isaque, seu pai, que o apalpou, e disse: A voz é a voz de Jacó, porém as mãos são as mãos de Esaú.
23 U ǹ nùn tubɑ yèn sɔ̃ win nɔmɑ sɑnsu mɔ nɡe Esɑuɡiɑ. Adɑmɑ ye u kĩ u nùn domɑru kuɑ,
23 E não o reconheceu, porquanto as suas mãos estavam peludas, como as de Esaú seu irmão; e abençoou-o.
24 u ɡinɑ nɛɛ, wunɑ nɛn bii Esɑu kɑ ɡem?
24 No entanto perguntou: Tu és mesmo meu filho Esaú? E ele declarou: Eu o sou.
25 Isɑki u nɛɛ, ɑ kɑ susimɑ n wunɛn tɑɑsorun yɑɑ tem kpɑ n nun domɑru kuɑ.
25 Disse-lhe então seu pai: Traze-mo, e comerei da caça de meu filho, para que a minha alma te abençoe: E Jacó lho trouxe, e ele comeu; trouxe-lhe também vinho, e ele bebeu.
26 Yen biru Isɑki u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ susimɑ ɑ mɑn sɔ̃su, nɛn bii.
26 Disse-lhe mais Isaque, seu pai: Aproxima-te agora, e beija-me, meu filho.
27 Yɑkɔbu u susi u nùn sɔ̃su. Isɑki u win yɑ̃nun nuburu nuɑ mɑ u nùn domɑru kuɑ u nɛɛ, wee nɛn biin nuburɑ kɑ ɡberun nuburu weenɛ te Yinni Gusunɔ u domɑru kuɑ.
27 E ele se aproximou e o beijou; e seu pai, sentindo-lhe o cheiro das vestes o abençoou, e disse: Eis que o cheiro de meu filho é como o cheiro de um campo que o Senhor abençoou.
28 Gusunɔ u de ɡurɑ yɑ n dɑ nun nɛɛyɛ tem bɑrukɑɡim sɔɔ,
28 Que Deus te dê do orvalho do céu, e dos lugares férteis da terra, e abundância de trigo e de mosto;
29 Tɔn dɑbinu nu nun wiru kpĩiyɑ,
29 sirvam-te povos, e nações se encurvem a ti; sê senhor de teus irmãos, e os filhos da tua mãe se encurvem a ti; sejam malditos os que te amaldiçoarem, e benditos sejam os que te abençoarem.
30 Ye Isɑki u Yɑkɔbu domɑru kuɑ u kpɑ, sɑnɑm mɛ Yɑkɔbu u doonɑ kese, yerɑ win mɔɔ Esɑu u wurɑmɑ tɑɑsorun di.
30 Tão logo Isaque acabara de abençoar a Jacó, e este saíra da presença de seu pai, chegou da caça Esaú, seu irmão;
31 Mɑ u dĩɑnu kuɑ u kɑ dɑ win tundon mi, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɑɑbɑ, ɑ seewo ɑ nɛn tɑɑsorun yɑɑ tem kpɑ ɑ mɑn domɑ te kuɑ.
31 e fez também ele um guisado saboroso e, trazendo-o a seu pai, disse-lhe: Levanta-te, meu pai, e come da caça de teu filho, para que a tua alma me abençoe.
32 Win tundo Isɑki u nùn bikiɑ u nɛɛ, wunɑ were.
32 Perguntou-lhe Isaque, seu pai: Quem és tu? Respondeu ele: Eu sou teu filho, o teu primogênito, Esaú.
33 Mɑ Isɑki u diirɑ ɡem ɡem u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, wɑrɑ u mɑn ɡbeeku yɑɑ tɑmɑ nɑ temɑ ɑ sere tunumɑ, nɑ mɑɑ nùn domɑru kuɑ. Yɛ̃ro koo mɑɑ bɑrukɑ ko.
33 Então estremeceu Isaque de um estremecimento muito grande e disse: Quem, pois, é aquele que apanhou caça e ma trouxe? Eu comi de tudo, antes que tu viesses, e abençoei-o, e ele será bendito.
34 Ye Esɑu u ɡɑri yi nuɑ win tundon nɔɔn di, yerɑ u wurɑ kuɑ kɑ nuku sɑnkirɑ bɑkɑnu, mɑ u win tundo sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɑɑbɑ, ɑ mɑɑ nɛn tii domɑru kuo.
34 Esaú, ao ouvir as palavras de seu pai, bradou com grande e mui amargo brado, e disse a seu pai: Abençoa-me também a mim, meu pai!
35 Isɑki u nɛɛ, wunɛn wɔnɔ u nɑ u wunɛn domɑru mwɑ kɑ bwisi.
35 Respondeu Isaque: Veio teu irmão e com sutileza tomou a tua bênção.
36 Esɑu u nɛɛ, wee u mɑn tɑki di nɔn yiru nɡe mɛ win yĩsiru. U mɑn nɛn yerumɑru mwɑɑri. Gisɔ u mɑɑ nɛn domɑru mwɑ. A ǹ mɑɑ domɑru ɡɑru mɔ ɑ mɑn kuɑ?
36 Disse Esaú: Não se chama ele com razão Jacó, visto que já por duas vezes me enganou? tirou-me o direito de primogenitura, e eis que agora me tirou a bênção. E perguntou: Não reservaste uma bênção para mim?
37 Isɑki u nùn wisɑ u nɛɛ, wee nɑ nùn kuɑ wunɛn yinni, nɑ mɑɑ nùn win mɛro bisibu kpuro wɛ̃ bu ko win yobu. Nɑ mɑɑ sii dĩɑnu kɑ dɑ̃ɑ bii ni bɑ rɑ kɑ tɑm ko kpuron domɑru kuɑ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑ kon kpĩ n mɑɑ nun kuɑ, nɛn bii.
37 Respondeu Isaque a Esaú: Eis que o tenho posto por senhor sobre ti, e todos os seus irmãos lhe tenho dado por servos; e de trigo e de mosto o tenho fortalecido. Que, pois, poderei eu fazer por ti, meu filho?
38 Esɑu u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, domɑ teni tɔnɑwɑ ɑ mɔ, bɑɑbɑ? A mɑɑ mɑn domɑru kuo.
38 Disse Esaú a seu pai: Porventura tens uma única bênção, meu pai? Abençoa-me também a mim, meu pai. E levantou Esaú a voz, e chorou.
39 Win tundo Isɑki u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee ye kon nun sɔ̃.
39 Respondeu-lhe Isaque, seu pai: Longe dos lugares férteis da terra será a tua habitação, longe do orvalho do alto céu;
40 Kɑɑ mɑɑ ko wunɛn wɔnɔn yoo.
40 pela tua espada viverás, e a teu irmão, serviras; mas quando te tornares impaciente, então sacudirás o seu jugo do teu pescoço.
41 Sɑɑ dɔmɑ ten diyɑ Esɑu u Yɑkɔbu tusɑ domɑ te ben tundo nùn kuɑn sɔ̃. Mɑ u ɡeruɑ win tii sɔɔ u nɛɛ, nɛn bɑɑbɑn ɡɔɔ turuku kuɑ. Win ɡɔɔ ɡbɑbu sindun biruwɑ kon nɛn wɔnɔ ɡo.
41 Esaú, pois, odiava a Jacó por causa da bênção com que seu pai o tinha abençoado, e disse consigo: Vêm chegando os dias de luto por meu pai; então hei de matar Jacó, meu irmão.
42 Bɑ Rebekɑ ɡɑri yi dɔmɛyɑ yi win bii ɡbiikoo Esɑu u ɡeruɑ. Mɑ u win bii dɑ̃ɑko Yɑkɔbu sokusiɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n wee, wunɛn mɔɔ u kĩ u win mɔru kɔsiɑ u nun ɡo.
42 Ora, foram denunciadas a Rebeca estas palavras de Esaú, seu filho mais velho; pelo que ela mandou chamar Jacó, seu filho mais moço, e lhe disse: Eis que Esaú teu irmão se consola a teu respeito, propondo matar-te.
43 Tɛ̃ nɛn bii, ɑ nɛn ɡɑri swɑɑ dɑkio. A seewo ɑ kpikiru dɑ nɛn sesu Lɑbɑnin mi Hɑrɑniɔ.
43 Agora, pois, meu filho, ouve a minha voz; levanta-te, refugia-te na casa de Labão, meu irmão, em Harã,
44 Kpɑ ɑ sinɑ mi sɔ̃ɔ mɛɛru ɡɑɑ sere wunɛn mɔɔn bwɛ̃rɑ yɑ̀ n kpunɑ.
44 e demora-te com ele alguns dias, até que passe o furor de teu irmão;
45 Win mɔru yɑ̀ n sɑrɑ wunɛn min di, u koo duɑri ye ɑ nùn kuɑ. Sɑnɑm mɛyɑ kon de ɑ ɡɔsirɑmɑ. Domi nɑ ǹ kĩ n bɛɛ yiru kpuro biɑ sɔ̃ɔ teeru.
45 até que se desvie de ti a ira de teu irmão, e ele se esqueça do que lhe fizeste; então mandarei trazer-te de lá; por que seria eu desfilhada de vós ambos num só dia?
46 Yerɑ Rebekɑ u dɑ u Isɑki sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ kɑ nɛn wɑ̃ɑru wɑsirɑ Esɑun kurɔ benin dɑɑn sɔ̃, be bɑ sɑ̃ɑ Hɛtibɑ. Yɑkɔbu ù n mɑɑ kurɔ suɑ tem mini nɡe be, mbɑn wɑ̃ɑrɑ ko nɑ n mɑɑ wɑ̃ɑ.
46 E disse Rebeca a Isaque: Enfadada estou da minha vida, por causa das filhas de Hete; se Jacó tomar mulher dentre as filhas de Hete, tais como estas, dentre as filhas desta terra, para que viverei?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.