Gênesis 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Tɔmbu yiru be bɑ rɑɑ Sodomun swɑɑ wɔri bɑ turɑ mi yokɑ. N deemɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑ. Wee, sɑɑ ye sɔɔ, Lɔtu u sɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ mi wuun wiruɡibu bɑ rɑ sinɛ. Ye u bu wɑ u seewɑ
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado junto ao portão da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e, indo ao encontro deles, prostrou-se com o rosto em terra
2 u bu sennɔ dɑ u yiirɑ ben wuswɑɑɔ u nɛɛ, i dɑm koomɑ nɛn yinnibu, i de su dɑ nɛn yɛnuɔ i bɛɛn kɔ̃ri kpɑkiɑ i kpunɑ mi. Bururu kpɑ i yellu se i bɛɛn swɑɑ wɔri.
2 e lhes disse: — Por favor, meus senhores, venham para a casa deste servo de vocês. Poderão passar a noite, lavar os pés, levantar-se de madrugada e seguir o seu caminho. Mas eles responderam: — Não; passaremos a noite na praça.
3 Adɑmɑ Lɔtu u bu nɔɔ ɡɛ̃ɛ bɑ sere wurɑ bɑ duɑ win yɛnuɔ. U tɔ̃ɔ bɑkɑ dim kuɑ kɑ pɛ̃ɛ ye bɑ kun seeyɑtiɑ doke mɑ bɑ di.
3 Ló insistiu tanto, que eles foram e entraram na casa dele. Deu-lhes um banquete, fez assar uns pães sem fermento, e eles comeram.
4 Bɑ ǹ ɡinɑ kpunɑm kpɑ Sodomuɡibu bɑ kɑ yɛnu ɡe tɑrusi sɑɑ bukurobun di sere kɑ ɑluwɑɑsi yɑ̃kɑminɔ, wuu ɡen tɔn durɔbu kpuro ɡesi.
4 Mas, antes que eles se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa. Eram os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados.
5 Mɑ bɑ Lɔtu sokɑ bɑ nɛɛ, mɑnɑ durɔ be, bɑ wɑ̃ɑ be bɑ sɔbiɑ wunɛn yɛnuɔ yokɑ ye. A bu yɑrɑmɑ su kɑ bu kpunɑ nɡe tɔn kurɔbu.
5 E chamaram Ló e lhe disseram: — Onde estão os homens que, à noitinha, entraram na sua casa? Traga-os aqui fora para que abusemos deles.
6 Mɑ Lɔtu u yɑrɑ u bu deemɑ yɛnu kɔnnɔwɔ, u ɡɑmbo kɛnuɑ birum birum.
6 Então Ló foi até a porta, fechou-a atrás de si
7 U nɛɛ, kpɑɑsibu, i suuru koowo i ku dɑɑ kɔ̃sɑ ko mɛ.
7 e lhes disse: — Meus irmãos, peço-lhes que não cometam essa maldade.
8 Wee, nɑ bii wɔndiɑbɑ yiru mɔ be bɑ kun ɡinɑ durɔ yɛ̃. I de n bɛɛ bu yɑrɑmɑ kpɑ i kɑ bu ko nɡe mɛ n bɛɛ wɛ̃re. Adɑmɑ durɔ beni, i mɑn bu derio domi sɔbɑ.
8 Olhem aqui! Tenho duas filhas, virgens, e vou trazê-las para vocês. Façam com elas o que quiserem, porém não façam nada a estes homens, porque se acham sob a proteção do meu teto.
9 Bɑ nɛɛ, wunɛ sɔɔwɑ, mɑ ɑ kĩ ɑ sun siri? A tii ɡɑwo min di, ǹ kun mɛ, ye sɑ ko nun kuɑ yɑ koo beɡiɑ kerɑ.
9 Eles, porém, disseram: — Saia daí! E acrescentaram: — Ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? Vamos fazer com você pior do que com eles. E atiraram-se contra o homem, contra Ló, e se aproximaram para arrombar a porta.
10 Sɑɑ yerɑ sɔɔ be, bɑ Lɔtu ɡɑwɑ bɑ sure yɛnuɔ bɑ ɡɑmbo kɛnuɑ.
10 Porém os homens, estendendo a mão, puxaram Ló para dentro e fecharam a porta.
11 Mɑ bɑ tɔn be kpuro wɔ̃koru kpɛ̃ɛ be bɑ yɔ̃ yɛnu ɡen kɔnnɔwɔ sɑɑ ɑluwɑɑsi yɑ̃kɑminun di sere kɑ bukurobɔ. Yerɑ bɑ bɑbi bɑbi bɑ ǹ kɔnnɔ ɡe wɑ.
11 E feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, desde o menor até o maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 Sɔɔ be, bɑ Lɔtu bikiɑ bɑ nɛɛ, wɑrɑ ɑ mɔ mini mɑɑ. Wunɛn bibun durɔbu kɑ wunɛn bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu. Be bɑ sɑ̃ɑ wunɛɡibu kpuro ɡesi, ɑ bu mɛnnɔ i yɑri minin di.
12 Então os homens disseram a Ló: — Você tem aqui mais alguém dos seus? Genro, filhos, filhas, todos quantos você tem na cidade, faça-os sair daqui,
13 Domi sɑ ko wuu ɡe kpeerɑsiɑ tɛ̃ yèn sɔ̃ tɔmbun weeweenu kpɛ̃ɑ ni bɑ Gusunɔ koosimɔ ɡen tɔmbun dɑɑ kɔ̃sɑn sɔ̃. Yen sɔ̃nɑ u sun ɡɔrimɑ su kɑ ɡu kɑm koosiɑ.
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado, chegando até a presença do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Mɑ Lɔtu u yɑrɑ u dɑ u win bibun durɔ kɛ̃ɛrobu sɔ̃ɔwɑ bu seewo bu yɑri min di domi Yinni Gusunɔ u koo wuu ɡe kɑm koosiɑ.
14 Então Ló saiu e foi falar com os seus genros, os que estavam para casar com as suas filhas. Ele disse: — Levantem-se e saiam deste lugar, porque o Mas eles pensaram que Ló estava brincando.
15 Buru buru yɑm sɑ̃reru ɡɔrɑdo be, bɑ Lɔtu nɔɔ ɡɛ̃ɛ bɑ mɔ̀, ɑ seewo ɑ wunɛn kurɔ suɑ kɑ wunɛn bii wɔndiɑbɑ yiru be bɑ wɑ̃ɑ mini kpɑ i ku rɑ kɑm ko bɑ̀ n wuu ɡe kpeerɑsiɑmɔ.
15 Ao amanhecer, os anjos apressaram Ló, dizendo: — Levante-se, pegue a sua mulher e as suas duas filhas, que aqui se encontram, e saia daqui, para que você não morra quando a cidade for castigada.
16 Ye bɑ wɑ mɑ Lɔtu u tɛɛmɔ, bɑ wi kɑ win kurɔ kɑ win bii wɔndiɑbɑ yiru yen nɔmu nɛnuɑ bɑ ɡɑwɑ bɑ kɑ yɑrɑ sere wuun biruɔ, domi Yinni Gusunɔ u ben wɔnwɔndu wɑ.
16 Como, porém, ele se demorasse, aqueles homens o pegaram pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 Ye bɑ bu yɑrɑ bɑ kpɑ ben turo u nɛɛ, ɑ kɑ wunɛn hunde dukɑo, ɑ ku rɑ sĩirɑ, ɑ ku rɑ mɑɑ yɔ̃rɑ bɑtumɑ mi. A dukɑ doo ɡuunun berɑ ɡiɑ kpɑ ɑ ku rɑ kɑm ko.
17 Havendo-os levado para fora, um deles disse: — Corra, para sair daqui com vida! Não olhe para trás, nem pare em toda a campina. Fuja para o monte, para que você não morra.
18 Mɑ Lɔtu u nɛɛ, ɑɑwo, yinni.
18 Mas Ló disse a eles: — Assim não, meu Senhor!
19 Wee, ɑ mɑn durom kuɑ, ɑ mɑɑ mɑn wunɛn wɔnwɔndun kpɑ̃ɑru sɔ̃ɔsi ye ɑ kɑ nɛn hunde fɑɑbɑ kuɑ. Adɑmɑ nɑ ǹ kpɛ̃ n dukɑ turi ɡuu ten mi, wɑhɑlɑ ye, yɑ kun kɑ mɑn bɑbe kpɑ n kɑm ko.
19 Eis que o teu servo encontrou favor diante dos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia para comigo, salvando-me a vida. Mas não posso fugir para o monte, pois receio que a destruição vá me alcançar, e eu morra.
20 Wuu ɡeni wee, ɡɑ wɑ̃ɑ turuku, ɡɑ ǹ mɑɑ kpɑ̃. A de n dɑ n kuke mi, kpɑ n fɑɑbɑ wɑ. Ye u wɑ ɡɔrɑdo wi, u ǹ wisɑ, mɑ u nɛɛ, nɡe ɡɑ ǹ piibu sɑ̃ɑ ro?
20 Eis aqui perto uma cidadezinha para a qual eu posso fugir. Ela é bem pequena. Permita que eu fuja para lá — ela é bem pequena, não é verdade? —, e nela poderei salvar a minha vida.
21 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nɛɛ, kon kpɑm nun durom kuɑ. Wuu ɡèn ɡɑri ɑ mɔ̀ mi, nɑ ǹ ɡu kpeerɑsiɑmɔ.
21 O anjo respondeu: — Quanto a isso, estou de acordo, para não destruir a cidade de que você acaba de falar.
22 A hɑniɑ koowo ɑ dɑ ɑ kuke mi, domi nɑ ǹ kpɛ̃ n ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu ko mɑ n kun mɔ ɑ turɑ mi.
22 Vá depressa e refugie-se nela; pois nada posso fazer, enquanto você não tiver chegado lá. Por isso, a cidade recebeu o nome de Zoar.
23 N deemɑ sɔ̃ɔ yɑrimɑ Lɔtu u sere duɑ Soɑriɔ.
23 O sol estava nascendo sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Yerɑ Yinni Gusunɔ u sɔ̃ɔ bisu kɑ dɔ̃ɔ nɛɛsiɑ sɑɑ wɔllun di Sodomu kɑ Gomɔrɑ sɔɔ.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra. Isso veio da parte do Senhor , desde os céus.
25 U wuu si kpeerɑsiɑ kɑ sin tɔmbu kpuro kɑ sin bɑtumɑ kɑ ye yɑ kpiɑ mi kpuro.
25 Ele destruiu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Adɑmɑ suɑru sɔɔ Lɔtun kurɔ u sĩirɑ, mɑ u ɡɔsirɑ bɔɔ kperu.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 Ye n kuɑ buru buru yellu, yerɑ Aburɑhɑmu u dɑ u yɔ̃rɑ mi u rɑɑ kɑ Yinni Gusunɔ ɡɑri kuɑ.
27 Na manhã seguinte, Abraão se levantou de madrugada e foi para o lugar onde tinha estado na presença do Senhor .
28 Ye u mɛɛrɑ Sodomu kɑ Gomɔrɑn berɑ kɑ bɑtumɑ yen mi ɡiɑ, u wɑ wee, dɔ̃ɔ wiirɑ seemɔ nɡe ɡbee burɔn dɔ̃ɔ wiiru.
28 Abraão olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma fornalha.
29 Sɑnɑm mɛ Gusunɔ u bɑtumɑ yen wusu kpeerɑsiɑmɔ, u Aburɑhɑmu yɑɑye mɑ u Lɔtu yɑrɑ kɑm koo bin min di.
29 Assim, quando destruiu as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, quando subverteu as cidades em que Ló tinha morado.
30 Yen biru Lɔtu u yɑrɑ Soɑrin di u dɑ u sinɑ ɡuuru ɡɑrun kpee wɔru sɔɔ kɑ win bii wɔndiɑbɑ yiru ye sɑnnu, domi u bɛrum bɑrɑ u sinɑ Soɑriɔ.
30 Ló partiu de Zoar e habitou no monte, ele e as duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar. Ló habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Yerɑ win bii yerumɑ u win wɔnɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛsɛn tundo wee, u tɔkɔ kuɑ. Tɔn durɔ ɡoo mɑɑ sɑri berɑ mi, wi u koo sun suɑ nɡe mɛ sibɑ mɔ̀ tem bɑɑmɑ.
31 Então a primogênita disse à mais moça: — Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 A nɑ su bɛsɛn tundo tɑm nɔrusiɑ mu n kpɑ̃ kpɑ su de u kɑ sun kpunɑ kpɑ win bweseru tu ku ɡbi.
32 Venha, vamos embebedá-lo com vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Wɔ̃ku te, bɑ ben tundo tɑm nɔrusiɑ, mɑ yerumɑ u dɑ u win tundo kpunɛ, ɑdɑmɑ Lɔtu kun yɛ̃ sɑɑ ye bii wi, u nɑ u kpunɑ kɑ sɑɑ ye u seewɑ.
33 Naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Yen sisiru yerumɑ wi, u win wɔnɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, ɡĩɑ wɔ̃kuru nɑ derɑ bɛsɛn tundo kɑ mɑn kpunɑ. Su kpɑm nùn tɑm nɔrusiɑ wɔ̃ku te, kpɑ wunɛ ɑ mɑɑ dɑ u kɑ nun kpunɑ kpɑ win bweseru tu ku ɡbi.
34 No dia seguinte, a primogênita disse à mais nova: — Ontem à noite, deitei-me com o meu pai. Vamos embebedá-lo também esta noite; entre e deite-se com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Mɑ bɑ wure bɑ ben tundo tɑm nɔrusiɑ wɔ̃ku te, mɑ wɔnɔ dɑ u nùn kpunɛ. Tundo kun yɛ̃ sɑɑ ye bii wi, u nɑ u kpunɑ kɑ sɑɑ ye u seewɑ.
35 De novo, naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Mɑ Lɔtun bii tɔn kurɔbu yiru ye, bɑ win ɡuri suɑ.
36 E assim as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 Bii yerumɑ wi, u mɑrɑ tɔn durɔ mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Mɔɑbu. Yen tubusiɑnɑ nɛn tundon bii. Win min diyɑ Mɔɑbubɑn bweserɑ yɑrɑ.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe deu o nome de Moabe. Este é o pai dos moabitas, até o dia de hoje.
38 Wɔnɔ wi, u mɑɑ mɑrɑ tɔn durɔ, mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Bɛni Ami. Yen tubusiɑnɑ nɛn dusin bii. Win min diyɑ Amɔnibɑn bweserɑ mɑɑ yɑrɑ.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe deu o nome de Ben-Ami. Este é o pai dos amonitas, até o dia de hoje.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.