Gênesis 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Tɔmbu yiru be bɑ rɑɑ Sodomun swɑɑ wɔri bɑ turɑ mi yokɑ. N deemɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑ. Wee, sɑɑ ye sɔɔ, Lɔtu u sɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ mi wuun wiruɡibu bɑ rɑ sinɛ. Ye u bu wɑ u seewɑ
1 E vieram os dois anjos a Sodoma à tarde, e estava Ló assentado à porta de Sodoma; e, vendo- os Ló, levantou-se ao seu encontro e inclinou-se com o rosto à terra.
2 u bu sennɔ dɑ u yiirɑ ben wuswɑɑɔ u nɛɛ, i dɑm koomɑ nɛn yinnibu, i de su dɑ nɛn yɛnuɔ i bɛɛn kɔ̃ri kpɑkiɑ i kpunɑ mi. Bururu kpɑ i yellu se i bɛɛn swɑɑ wɔri.
2 E disse: Eis agora, meus senhores, entrai, peço-vos, em casa de vosso servo, e passai nela a noite, e lavai os vossos pés; e de madrugada vos levantareis e ireis vosso caminho. E eles disseram: Não! Antes, na rua passaremos a noite.
3 Adɑmɑ Lɔtu u bu nɔɔ ɡɛ̃ɛ bɑ sere wurɑ bɑ duɑ win yɛnuɔ. U tɔ̃ɔ bɑkɑ dim kuɑ kɑ pɛ̃ɛ ye bɑ kun seeyɑtiɑ doke mɑ bɑ di.
3 E porfiou com eles muito, e vieram com ele e entraram em sua casa; e fez-lhes banquete e cozeu bolos sem levedura, e comeram.
4 Bɑ ǹ ɡinɑ kpunɑm kpɑ Sodomuɡibu bɑ kɑ yɛnu ɡe tɑrusi sɑɑ bukurobun di sere kɑ ɑluwɑɑsi yɑ̃kɑminɔ, wuu ɡen tɔn durɔbu kpuro ɡesi.
4 E, antes que se deitassem, cercaram a casa os varões daquela cidade, os varões de Sodoma, desde o moço até ao velho; todo o povo de todos os bairros.
5 Mɑ bɑ Lɔtu sokɑ bɑ nɛɛ, mɑnɑ durɔ be, bɑ wɑ̃ɑ be bɑ sɔbiɑ wunɛn yɛnuɔ yokɑ ye. A bu yɑrɑmɑ su kɑ bu kpunɑ nɡe tɔn kurɔbu.
5 E chamaram Ló e disseram-lhe: Onde estão os varões que a ti vieram nesta noite? Traze-os fora a nós, para que os conheçamos.
6 Mɑ Lɔtu u yɑrɑ u bu deemɑ yɛnu kɔnnɔwɔ, u ɡɑmbo kɛnuɑ birum birum.
6 Então, saiu Ló a eles à porta, e fechou a porta atrás de si,
7 U nɛɛ, kpɑɑsibu, i suuru koowo i ku dɑɑ kɔ̃sɑ ko mɛ.
7 e disse: Meus irmãos, rogo-vos que não façais mal.
8 Wee, nɑ bii wɔndiɑbɑ yiru mɔ be bɑ kun ɡinɑ durɔ yɛ̃. I de n bɛɛ bu yɑrɑmɑ kpɑ i kɑ bu ko nɡe mɛ n bɛɛ wɛ̃re. Adɑmɑ durɔ beni, i mɑn bu derio domi sɔbɑ.
8 Eis aqui, duas filhas tenho, que ainda não conheceram varão; fora vo-las trarei, e fareis delas como bom for nos vossos olhos; somente nada façais a estes varões, porque por isso vieram à sombra do meu telhado.
9 Bɑ nɛɛ, wunɛ sɔɔwɑ, mɑ ɑ kĩ ɑ sun siri? A tii ɡɑwo min di, ǹ kun mɛ, ye sɑ ko nun kuɑ yɑ koo beɡiɑ kerɑ.
9 Eles, porém, disseram: Sai daí. Disseram mais: Como estrangeiro, este indivíduo veio aqui habitar e quereria ser juiz em tudo? Agora, te faremos mais mal a ti do que a eles. E arremessaram-se sobre o varão, sobre Ló, e aproximaram-se para arrombar a porta.
10 Sɑɑ yerɑ sɔɔ be, bɑ Lɔtu ɡɑwɑ bɑ sure yɛnuɔ bɑ ɡɑmbo kɛnuɑ.
10 Aqueles varões, porém, estenderam a sua mão, e fizeram entrar a Ló consigo na casa, e fecharam a porta;
11 Mɑ bɑ tɔn be kpuro wɔ̃koru kpɛ̃ɛ be bɑ yɔ̃ yɛnu ɡen kɔnnɔwɔ sɑɑ ɑluwɑɑsi yɑ̃kɑminun di sere kɑ bukurobɔ. Yerɑ bɑ bɑbi bɑbi bɑ ǹ kɔnnɔ ɡe wɑ.
11 e feriram de cegueira os varões que estavam à porta da casa, desde o menor até ao maior, de maneira que se cansaram para achar a porta.
12 Sɔɔ be, bɑ Lɔtu bikiɑ bɑ nɛɛ, wɑrɑ ɑ mɔ mini mɑɑ. Wunɛn bibun durɔbu kɑ wunɛn bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu. Be bɑ sɑ̃ɑ wunɛɡibu kpuro ɡesi, ɑ bu mɛnnɔ i yɑri minin di.
12 Então, disseram aqueles varões a Ló: Tens alguém mais aqui? Teu genro, e teus filhos, e tuas filhas, e todos quantos tens nesta cidade, tira-os fora deste lugar;
13 Domi sɑ ko wuu ɡe kpeerɑsiɑ tɛ̃ yèn sɔ̃ tɔmbun weeweenu kpɛ̃ɑ ni bɑ Gusunɔ koosimɔ ɡen tɔmbun dɑɑ kɔ̃sɑn sɔ̃. Yen sɔ̃nɑ u sun ɡɔrimɑ su kɑ ɡu kɑm koosiɑ.
13 pois nós vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem engrossado diante da face do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Mɑ Lɔtu u yɑrɑ u dɑ u win bibun durɔ kɛ̃ɛrobu sɔ̃ɔwɑ bu seewo bu yɑri min di domi Yinni Gusunɔ u koo wuu ɡe kɑm koosiɑ.
14 Então, saiu Ló, e falou a seus genros, aos que haviam de tomar as suas filhas, e disse: Levantai-vos; saí deste lugar, porque o Senhor há de destruir a cidade. Foi tido, porém, por zombador aos olhos de seus genros.
15 Buru buru yɑm sɑ̃reru ɡɔrɑdo be, bɑ Lɔtu nɔɔ ɡɛ̃ɛ bɑ mɔ̀, ɑ seewo ɑ wunɛn kurɔ suɑ kɑ wunɛn bii wɔndiɑbɑ yiru be bɑ wɑ̃ɑ mini kpɑ i ku rɑ kɑm ko bɑ̀ n wuu ɡe kpeerɑsiɑmɔ.
15 E, ao amanhecer, os anjos apertaram com Ló, dizendo: Levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas que aqui estão, para que não pereças na injustiça desta cidade.
16 Ye bɑ wɑ mɑ Lɔtu u tɛɛmɔ, bɑ wi kɑ win kurɔ kɑ win bii wɔndiɑbɑ yiru yen nɔmu nɛnuɑ bɑ ɡɑwɑ bɑ kɑ yɑrɑ sere wuun biruɔ, domi Yinni Gusunɔ u ben wɔnwɔndu wɑ.
16 Ele, porém, demorava-se, e aqueles varões lhe pegaram pela mão, e pela mão de sua mulher, e pela mão de suas duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e tiraram-no, e puseram-no fora da cidade.
17 Ye bɑ bu yɑrɑ bɑ kpɑ ben turo u nɛɛ, ɑ kɑ wunɛn hunde dukɑo, ɑ ku rɑ sĩirɑ, ɑ ku rɑ mɑɑ yɔ̃rɑ bɑtumɑ mi. A dukɑ doo ɡuunun berɑ ɡiɑ kpɑ ɑ ku rɑ kɑm ko.
17 E aconteceu que, tirando-os fora, disse: Escapa-te por tua vida; não olhes para trás de ti e não pares em toda esta campina; escapa lá para o monte, para que não pereças.
18 Mɑ Lɔtu u nɛɛ, ɑɑwo, yinni.
18 E Ló disse-lhe: Assim, não, Senhor!
19 Wee, ɑ mɑn durom kuɑ, ɑ mɑɑ mɑn wunɛn wɔnwɔndun kpɑ̃ɑru sɔ̃ɔsi ye ɑ kɑ nɛn hunde fɑɑbɑ kuɑ. Adɑmɑ nɑ ǹ kpɛ̃ n dukɑ turi ɡuu ten mi, wɑhɑlɑ ye, yɑ kun kɑ mɑn bɑbe kpɑ n kɑm ko.
19 Eis que, agora, o teu servo tem achado graça aos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia que a mim me fizeste, para guardar a minha alma em vida; mas não posso escapar no monte, pois que tenho medo que me apanhe este mal, e eu morra.
20 Wuu ɡeni wee, ɡɑ wɑ̃ɑ turuku, ɡɑ ǹ mɑɑ kpɑ̃. A de n dɑ n kuke mi, kpɑ n fɑɑbɑ wɑ. Ye u wɑ ɡɔrɑdo wi, u ǹ wisɑ, mɑ u nɛɛ, nɡe ɡɑ ǹ piibu sɑ̃ɑ ro?
20 Eis, agora, aquela cidade está perto, para fugir para lá, e é pequena; ora, para ali me escaparei (não é pequena?), para que minha alma viva.
21 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nɛɛ, kon kpɑm nun durom kuɑ. Wuu ɡèn ɡɑri ɑ mɔ̀ mi, nɑ ǹ ɡu kpeerɑsiɑmɔ.
21 E disse-lhe: Eis aqui, tenho-te aceitado também neste negócio, para não derribar esta cidade de que falaste.
22 A hɑniɑ koowo ɑ dɑ ɑ kuke mi, domi nɑ ǹ kpɛ̃ n ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu ko mɑ n kun mɔ ɑ turɑ mi.
22 Apressa-te, escapa-te para ali; porque nada poderei fazer, enquanto não tiveres ali chegado. Por isso, se chamou o nome da cidade Zoar.
23 N deemɑ sɔ̃ɔ yɑrimɑ Lɔtu u sere duɑ Soɑriɔ.
23 Saiu o sol sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Yerɑ Yinni Gusunɔ u sɔ̃ɔ bisu kɑ dɔ̃ɔ nɛɛsiɑ sɑɑ wɔllun di Sodomu kɑ Gomɔrɑ sɔɔ.
24 Então, o Senhor fez chover enxofre e fogo, do Senhor desde os céus, sobre Sodoma e Gomorra.
25 U wuu si kpeerɑsiɑ kɑ sin tɔmbu kpuro kɑ sin bɑtumɑ kɑ ye yɑ kpiɑ mi kpuro.
25 E derribou aquelas cidades, e toda aquela campina, e todos os moradores daquelas cidades, e o que nascia da terra.
26 Adɑmɑ suɑru sɔɔ Lɔtun kurɔ u sĩirɑ, mɑ u ɡɔsirɑ bɔɔ kperu.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e ficou convertida numa estátua de sal.
27 Ye n kuɑ buru buru yellu, yerɑ Aburɑhɑmu u dɑ u yɔ̃rɑ mi u rɑɑ kɑ Yinni Gusunɔ ɡɑri kuɑ.
27 E Abraão levantou-se aquela mesma manhã de madrugada e foi para aquele lugar onde estivera diante da face do Senhor .
28 Ye u mɛɛrɑ Sodomu kɑ Gomɔrɑn berɑ kɑ bɑtumɑ yen mi ɡiɑ, u wɑ wee, dɔ̃ɔ wiirɑ seemɔ nɡe ɡbee burɔn dɔ̃ɔ wiiru.
28 E olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina; e viu, e eis que a fumaça da terra subia, como a fumaça duma fornalha.
29 Sɑnɑm mɛ Gusunɔ u bɑtumɑ yen wusu kpeerɑsiɑmɔ, u Aburɑhɑmu yɑɑye mɑ u Lɔtu yɑrɑ kɑm koo bin min di.
29 E aconteceu que, destruindo Deus as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, derribando aquelas cidades em que Ló habitara.
30 Yen biru Lɔtu u yɑrɑ Soɑrin di u dɑ u sinɑ ɡuuru ɡɑrun kpee wɔru sɔɔ kɑ win bii wɔndiɑbɑ yiru ye sɑnnu, domi u bɛrum bɑrɑ u sinɑ Soɑriɔ.
30 E subiu Ló de Zoar e habitou no monte, e as suas duas filhas com ele, porque temia habitar em Zoar; e habitou numa caverna, ele e as suas duas filhas.
31 Yerɑ win bii yerumɑ u win wɔnɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛsɛn tundo wee, u tɔkɔ kuɑ. Tɔn durɔ ɡoo mɑɑ sɑri berɑ mi, wi u koo sun suɑ nɡe mɛ sibɑ mɔ̀ tem bɑɑmɑ.
31 Então, a primogênita disse à menor: Nosso pai é já velho, e não há varão na terra que entre a nós, segundo o costume de toda a terra.
32 A nɑ su bɛsɛn tundo tɑm nɔrusiɑ mu n kpɑ̃ kpɑ su de u kɑ sun kpunɑ kpɑ win bweseru tu ku ɡbi.
32 Vem, demos a beber vinho a nosso pai e deitemo-nos com ele, para que em vida conservemos semente de nosso pai.
33 Wɔ̃ku te, bɑ ben tundo tɑm nɔrusiɑ, mɑ yerumɑ u dɑ u win tundo kpunɛ, ɑdɑmɑ Lɔtu kun yɛ̃ sɑɑ ye bii wi, u nɑ u kpunɑ kɑ sɑɑ ye u seewɑ.
33 E deram a beber vinho a seu pai naquela noite; e veio a primogênita e deitou-se com seu pai, e não sentiu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Yen sisiru yerumɑ wi, u win wɔnɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, ɡĩɑ wɔ̃kuru nɑ derɑ bɛsɛn tundo kɑ mɑn kpunɑ. Su kpɑm nùn tɑm nɔrusiɑ wɔ̃ku te, kpɑ wunɛ ɑ mɑɑ dɑ u kɑ nun kpunɑ kpɑ win bweseru tu ku ɡbi.
34 E sucedeu, no outro dia, que a primogênita disse à menor: Vês aqui, eu já ontem à noite me deitei com meu pai; demos-lhe a beber vinho também esta noite, e então entra tu, deita-te com ele, para que em vida conservemos semente de nosso pai.
35 Mɑ bɑ wure bɑ ben tundo tɑm nɔrusiɑ wɔ̃ku te, mɑ wɔnɔ dɑ u nùn kpunɛ. Tundo kun yɛ̃ sɑɑ ye bii wi, u nɑ u kpunɑ kɑ sɑɑ ye u seewɑ.
35 E deram a beber vinho a seu pai, também naquela noite; e levantou-se a menor e deitou-se com ele; e não sentiu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Mɑ Lɔtun bii tɔn kurɔbu yiru ye, bɑ win ɡuri suɑ.
36 E conceberam as duas filhas de Ló de seu pai.
37 Bii yerumɑ wi, u mɑrɑ tɔn durɔ mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Mɔɑbu. Yen tubusiɑnɑ nɛn tundon bii. Win min diyɑ Mɔɑbubɑn bweserɑ yɑrɑ.
37 E teve a primogênita um filho e chamou o seu nome Moabe; este é o pai dos moabitas, até ao dia de hoje.
38 Wɔnɔ wi, u mɑɑ mɑrɑ tɔn durɔ, mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Bɛni Ami. Yen tubusiɑnɑ nɛn dusin bii. Win min diyɑ Amɔnibɑn bweserɑ mɑɑ yɑrɑ.
38 E a menor também teve um filho e chamou o seu nome Ben-Ami; este é o pai dos filhos de Amom, até o dia de hoje.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.