Gênesis 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tɔmbu yiru be bɑ rɑɑ Sodomun swɑɑ wɔri bɑ turɑ mi yokɑ. N deemɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑ. Wee, sɑɑ ye sɔɔ, Lɔtu u sɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ mi wuun wiruɡibu bɑ rɑ sinɛ. Ye u bu wɑ u seewɑ
1 Ao anoitecer, vieram os dois anjos a Sodoma, a cuja entrada estava Ló assentado; este, quando os viu, levantou-se e, indo ao seu encontro, prostrou-se, rosto em terra.
2 u bu sennɔ dɑ u yiirɑ ben wuswɑɑɔ u nɛɛ, i dɑm koomɑ nɛn yinnibu, i de su dɑ nɛn yɛnuɔ i bɛɛn kɔ̃ri kpɑkiɑ i kpunɑ mi. Bururu kpɑ i yellu se i bɛɛn swɑɑ wɔri.
2 E disse-lhes: Eis agora, meus senhores, vinde para a casa do vosso servo, pernoitai nela e lavai os pés; levantar-vos-eis de madrugada e seguireis o vosso caminho. Responderam eles: Não; passaremos a noite na praça.
3 Adɑmɑ Lɔtu u bu nɔɔ ɡɛ̃ɛ bɑ sere wurɑ bɑ duɑ win yɛnuɔ. U tɔ̃ɔ bɑkɑ dim kuɑ kɑ pɛ̃ɛ ye bɑ kun seeyɑtiɑ doke mɑ bɑ di.
3 Instou-lhes muito, e foram e entraram em casa dele; deu-lhes um banquete, fez assar uns pães asmos, e eles comeram.
4 Bɑ ǹ ɡinɑ kpunɑm kpɑ Sodomuɡibu bɑ kɑ yɛnu ɡe tɑrusi sɑɑ bukurobun di sere kɑ ɑluwɑɑsi yɑ̃kɑminɔ, wuu ɡen tɔn durɔbu kpuro ɡesi.
4 Mas, antes que se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa, os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados;
5 Mɑ bɑ Lɔtu sokɑ bɑ nɛɛ, mɑnɑ durɔ be, bɑ wɑ̃ɑ be bɑ sɔbiɑ wunɛn yɛnuɔ yokɑ ye. A bu yɑrɑmɑ su kɑ bu kpunɑ nɡe tɔn kurɔbu.
5 e chamaram por Ló e lhe disseram: Onde estão os homens que, à noitinha, entraram em tua casa? Traze-os fora a nós para que abusemos deles.
6 Mɑ Lɔtu u yɑrɑ u bu deemɑ yɛnu kɔnnɔwɔ, u ɡɑmbo kɛnuɑ birum birum.
6 Saiu-lhes, então, Ló à porta, fechou-a após si
7 U nɛɛ, kpɑɑsibu, i suuru koowo i ku dɑɑ kɔ̃sɑ ko mɛ.
7 e lhes disse: Rogo-vos, meus irmãos, que não façais mal;
8 Wee, nɑ bii wɔndiɑbɑ yiru mɔ be bɑ kun ɡinɑ durɔ yɛ̃. I de n bɛɛ bu yɑrɑmɑ kpɑ i kɑ bu ko nɡe mɛ n bɛɛ wɛ̃re. Adɑmɑ durɔ beni, i mɑn bu derio domi sɔbɑ.
8 tenho duas filhas, virgens, eu vo-las trarei; tratai-as como vos parecer, porém nada façais a estes homens, porquanto se acham sob a proteção de meu teto.
9 Bɑ nɛɛ, wunɛ sɔɔwɑ, mɑ ɑ kĩ ɑ sun siri? A tii ɡɑwo min di, ǹ kun mɛ, ye sɑ ko nun kuɑ yɑ koo beɡiɑ kerɑ.
9 Eles, porém, disseram: Retira-te daí. E acrescentaram: Só ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? A ti, pois, faremos pior do que a eles. E arremessaram-se contra o homem, contra Ló, e se chegaram para arrombar a porta.
10 Sɑɑ yerɑ sɔɔ be, bɑ Lɔtu ɡɑwɑ bɑ sure yɛnuɔ bɑ ɡɑmbo kɛnuɑ.
10 Porém os homens, estendendo a mão, fizeram entrar Ló e fecharam a porta;
11 Mɑ bɑ tɔn be kpuro wɔ̃koru kpɛ̃ɛ be bɑ yɔ̃ yɛnu ɡen kɔnnɔwɔ sɑɑ ɑluwɑɑsi yɑ̃kɑminun di sere kɑ bukurobɔ. Yerɑ bɑ bɑbi bɑbi bɑ ǹ kɔnnɔ ɡe wɑ.
11 e feriram de cegueira aos que estavam fora, desde o menor até ao maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 Sɔɔ be, bɑ Lɔtu bikiɑ bɑ nɛɛ, wɑrɑ ɑ mɔ mini mɑɑ. Wunɛn bibun durɔbu kɑ wunɛn bii tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu. Be bɑ sɑ̃ɑ wunɛɡibu kpuro ɡesi, ɑ bu mɛnnɔ i yɑri minin di.
12 Então, disseram os homens a Ló: Tens aqui alguém mais dos teus? Genro, e teus filhos, e tuas filhas, todos quantos tens na cidade, faze-os sair deste lugar;
13 Domi sɑ ko wuu ɡe kpeerɑsiɑ tɛ̃ yèn sɔ̃ tɔmbun weeweenu kpɛ̃ɑ ni bɑ Gusunɔ koosimɔ ɡen tɔmbun dɑɑ kɔ̃sɑn sɔ̃. Yen sɔ̃nɑ u sun ɡɔrimɑ su kɑ ɡu kɑm koosiɑ.
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor se tem aumentado, chegando até à presença do Senhor ; e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Mɑ Lɔtu u yɑrɑ u dɑ u win bibun durɔ kɛ̃ɛrobu sɔ̃ɔwɑ bu seewo bu yɑri min di domi Yinni Gusunɔ u koo wuu ɡe kɑm koosiɑ.
14 Então, saiu Ló e falou a seus genros, aos que estavam para casar com suas filhas e disse: Levantai-vos, saí deste lugar, porque o Senhor há de destruir a cidade. Acharam, porém, que ele gracejava com eles.
15 Buru buru yɑm sɑ̃reru ɡɔrɑdo be, bɑ Lɔtu nɔɔ ɡɛ̃ɛ bɑ mɔ̀, ɑ seewo ɑ wunɛn kurɔ suɑ kɑ wunɛn bii wɔndiɑbɑ yiru be bɑ wɑ̃ɑ mini kpɑ i ku rɑ kɑm ko bɑ̀ n wuu ɡe kpeerɑsiɑmɔ.
15 Ao amanhecer, apertaram os anjos com Ló, dizendo: Levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas, que aqui se encontram, para que não pereças no castigo da cidade.
16 Ye bɑ wɑ mɑ Lɔtu u tɛɛmɔ, bɑ wi kɑ win kurɔ kɑ win bii wɔndiɑbɑ yiru yen nɔmu nɛnuɑ bɑ ɡɑwɑ bɑ kɑ yɑrɑ sere wuun biruɔ, domi Yinni Gusunɔ u ben wɔnwɔndu wɑ.
16 Como, porém, se demorasse, pegaram-no os homens pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 Ye bɑ bu yɑrɑ bɑ kpɑ ben turo u nɛɛ, ɑ kɑ wunɛn hunde dukɑo, ɑ ku rɑ sĩirɑ, ɑ ku rɑ mɑɑ yɔ̃rɑ bɑtumɑ mi. A dukɑ doo ɡuunun berɑ ɡiɑ kpɑ ɑ ku rɑ kɑm ko.
17 Havendo-os levado fora, disse um deles: Livra-te, salva a tua vida; não olhes para trás, nem pares em toda a campina; foge para o monte, para que não pereças.
18 Mɑ Lɔtu u nɛɛ, ɑɑwo, yinni.
18 Respondeu-lhes Ló: Assim não, Senhor meu!
19 Wee, ɑ mɑn durom kuɑ, ɑ mɑɑ mɑn wunɛn wɔnwɔndun kpɑ̃ɑru sɔ̃ɔsi ye ɑ kɑ nɛn hunde fɑɑbɑ kuɑ. Adɑmɑ nɑ ǹ kpɛ̃ n dukɑ turi ɡuu ten mi, wɑhɑlɑ ye, yɑ kun kɑ mɑn bɑbe kpɑ n kɑm ko.
19 Eis que o teu servo achou mercê diante de ti, e engrandeceste a tua misericórdia que me mostraste, salvando-me a vida; não posso escapar no monte, pois receio que o mal me apanhe, e eu morra.
20 Wuu ɡeni wee, ɡɑ wɑ̃ɑ turuku, ɡɑ ǹ mɑɑ kpɑ̃. A de n dɑ n kuke mi, kpɑ n fɑɑbɑ wɑ. Ye u wɑ ɡɔrɑdo wi, u ǹ wisɑ, mɑ u nɛɛ, nɡe ɡɑ ǹ piibu sɑ̃ɑ ro?
20 Eis aí uma cidade perto para a qual eu posso fugir, e é pequena. Permite que eu fuja para lá (porventura, não é pequena?), e nela viverá a minha alma.
21 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nɛɛ, kon kpɑm nun durom kuɑ. Wuu ɡèn ɡɑri ɑ mɔ̀ mi, nɑ ǹ ɡu kpeerɑsiɑmɔ.
21 Disse-lhe: Quanto a isso, estou de acordo, para não subverter a cidade de que acabas de falar.
22 A hɑniɑ koowo ɑ dɑ ɑ kuke mi, domi nɑ ǹ kpɛ̃ n ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu ko mɑ n kun mɔ ɑ turɑ mi.
22 Apressa-te, refugia-te nela; pois nada posso fazer, enquanto não tiveres chegado lá. Por isso, se chamou Zoar o nome da cidade.
23 N deemɑ sɔ̃ɔ yɑrimɑ Lɔtu u sere duɑ Soɑriɔ.
23 Saía o sol sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Yerɑ Yinni Gusunɔ u sɔ̃ɔ bisu kɑ dɔ̃ɔ nɛɛsiɑ sɑɑ wɔllun di Sodomu kɑ Gomɔrɑ sɔɔ.
24 Então, fez o Senhor chover enxofre e fogo, da parte do Senhor , sobre Sodoma e Gomorra.
25 U wuu si kpeerɑsiɑ kɑ sin tɔmbu kpuro kɑ sin bɑtumɑ kɑ ye yɑ kpiɑ mi kpuro.
25 E subverteu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Adɑmɑ suɑru sɔɔ Lɔtun kurɔ u sĩirɑ, mɑ u ɡɔsirɑ bɔɔ kperu.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e converteu-se numa estátua de sal.
27 Ye n kuɑ buru buru yellu, yerɑ Aburɑhɑmu u dɑ u yɔ̃rɑ mi u rɑɑ kɑ Yinni Gusunɔ ɡɑri kuɑ.
27 Tendo-se levantado Abraão de madrugada, foi para o lugar onde estivera na presença do Senhor ;
28 Ye u mɛɛrɑ Sodomu kɑ Gomɔrɑn berɑ kɑ bɑtumɑ yen mi ɡiɑ, u wɑ wee, dɔ̃ɔ wiirɑ seemɔ nɡe ɡbee burɔn dɔ̃ɔ wiiru.
28 e olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como a fumarada de uma fornalha.
29 Sɑnɑm mɛ Gusunɔ u bɑtumɑ yen wusu kpeerɑsiɑmɔ, u Aburɑhɑmu yɑɑye mɑ u Lɔtu yɑrɑ kɑm koo bin min di.
29 Ao tempo que destruía as cidades da campina, lembrou-se Deus de Abraão e tirou a Ló do meio das ruínas, quando subverteu as cidades em que Ló habitara.
30 Yen biru Lɔtu u yɑrɑ Soɑrin di u dɑ u sinɑ ɡuuru ɡɑrun kpee wɔru sɔɔ kɑ win bii wɔndiɑbɑ yiru ye sɑnnu, domi u bɛrum bɑrɑ u sinɑ Soɑriɔ.
30 Subiu Ló de Zoar e habitou no monte, ele e suas duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar; e habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Yerɑ win bii yerumɑ u win wɔnɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛsɛn tundo wee, u tɔkɔ kuɑ. Tɔn durɔ ɡoo mɑɑ sɑri berɑ mi, wi u koo sun suɑ nɡe mɛ sibɑ mɔ̀ tem bɑɑmɑ.
31 Então, a primogênita disse à mais moça: Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 A nɑ su bɛsɛn tundo tɑm nɔrusiɑ mu n kpɑ̃ kpɑ su de u kɑ sun kpunɑ kpɑ win bweseru tu ku ɡbi.
32 Vem, façamo-lo beber vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Wɔ̃ku te, bɑ ben tundo tɑm nɔrusiɑ, mɑ yerumɑ u dɑ u win tundo kpunɛ, ɑdɑmɑ Lɔtu kun yɛ̃ sɑɑ ye bii wi, u nɑ u kpunɑ kɑ sɑɑ ye u seewɑ.
33 Naquela noite, pois, deram a beber vinho a seu pai, e, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Yen sisiru yerumɑ wi, u win wɔnɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, ɡĩɑ wɔ̃kuru nɑ derɑ bɛsɛn tundo kɑ mɑn kpunɑ. Su kpɑm nùn tɑm nɔrusiɑ wɔ̃ku te, kpɑ wunɛ ɑ mɑɑ dɑ u kɑ nun kpunɑ kpɑ win bweseru tu ku ɡbi.
34 No dia seguinte, disse a primogênita à mais nova: Deitei-me, ontem, à noite, com o meu pai. Demos-lhe a beber vinho também esta noite; entra e deita-te com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Mɑ bɑ wure bɑ ben tundo tɑm nɔrusiɑ wɔ̃ku te, mɑ wɔnɔ dɑ u nùn kpunɛ. Tundo kun yɛ̃ sɑɑ ye bii wi, u nɑ u kpunɑ kɑ sɑɑ ye u seewɑ.
35 De novo, pois, deram, aquela noite, a beber vinho a seu pai, e, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Mɑ Lɔtun bii tɔn kurɔbu yiru ye, bɑ win ɡuri suɑ.
36 E assim as duas filhas de Ló conceberam do próprio pai.
37 Bii yerumɑ wi, u mɑrɑ tɔn durɔ mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Mɔɑbu. Yen tubusiɑnɑ nɛn tundon bii. Win min diyɑ Mɔɑbubɑn bweserɑ yɑrɑ.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe chamou Moabe: é o pai dos moabitas, até ao dia de hoje.
38 Wɔnɔ wi, u mɑɑ mɑrɑ tɔn durɔ, mɑ u nùn yĩsiru kɑ̃ Bɛni Ami. Yen tubusiɑnɑ nɛn dusin bii. Win min diyɑ Amɔnibɑn bweserɑ mɑɑ yɑrɑ.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe chamou Ben-Ami: é o pai dos filhos de Amom, até ao dia de hoje.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.