Atos 7

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yerɑ yɑ̃ku kowo tɔnwero u Etiɛni bikiɑ u nɛɛ, ɡɑri yi, ɡeemɑ?
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Etiɛni u wisɑ u nɛɛ, nɛn bisibu kɑ nɛn bɑɑbɑbɑ i mɑn swɑɑ dɑkio. Gusunɔ yiikoɡii u bɛsɛn bɑɑbɑ Aburɑhɑmu kure sɑnɑm mɛ u wɑ̃ɑ Mɛsopotɑmin tem sɔɔ u sere sinɑ Hɑrɑniɔ,
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, u win dusibu kɑ win tem derio kpɑ u dɑ tem ɡɑm mɛ u koo nùn sɔ̃ɔsi.
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 Yen sɔ̃nɑ Aburɑhɑmu u Kɑlɑdeɡibun tem yɑrɑ, mɑ u dɑ u sinɑ Hɑrɑniɔ. Ye win bɑɑ u ɡu u kpɑ, Gusunɔ u nùn seeyɑmɑ min di, u nɑ tem mɛ sɔɔ, mi bɛɛ i wɑ̃ɑ tɛ̃.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Sɑnɑm mɛ, u ǹ nùn ɑyeru ɡɑru kɑ̃ tem mɛ sɔɔ, bɑɑ nɑɑ dɑbusɑ teeru, ɑdɑmɑ bɑɑ mɛ Aburɑhɑmu kun ɡinɑ bii mɑrɑ Gusunɔ u nùn nɔɔ mwɛɛru kuɑ mɑ u koo nùn tem mɛ wɛ̃, kpɑ mu n sɑ̃ɑ wi kɑ mɑɑ win bibuɡim.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Ye wee ye Gusunɔ u Aburɑhɑmu sɔ̃ɔwɑ. U nɛɛ, win bibɑ koo sɔru di tem tukumɔ mi bɑ ko n sɑ̃ɑ yobu, kpɑ bu nɔni swɑ̃ɑru wɑ sere wɔ̃ɔ nɛɛru (400).
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Gusunɔ u mɑɑ nɛɛ, win tii koo kɑ bwese te siri te tɑ koo bu ko yobu. Yen biru bɑ koo yɑri tem min di bu nɑ tem mɛ sɔɔ mi bɑ koo nùn sɑ̃.
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 Sɑɑ ye sɔɔ, Gusunɔ mɑɑ Aburɑhɑmu bɑnɡo kobun woodɑ wɛ̃. Mɑ Aburɑhɑmu u win bii Isɑki bɑnɡo kuɑ ye bɑ wi mɑrɑ u kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ itɑ. Nɡe mɛyɑ Isɑki u mɑɑ Yɑkɔbu kuɑ, mɑ Yɑkɔbu u mɑɑ win bibu wɔkurɑ yiru kuɑ nɡe mɛ. Berɑ bɑ kuɑ Yuubɑn bwesenu wɔkurɑ yirun bɑɑbɑbɑ.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 Yɑkɔbun bii be, bɑ kɑ Yosɛfu nisinu kuɑ, mɑ bɑ nùn Eɡibitiɡibu dɔre bɑ kɑ doonɑ. Adɑmɑ Gusunɔ u wɑ̃ɑ kɑ wi,
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 mɑ u nùn yɑkiɑ sɑɑ win wɑhɑlɑ kpuron di. U mɑɑ nùn bwisi kɑ̃ mɑ u durom wɑ, Eɡibitin sinɑ bokon mi, mɑ u nùn kuɑ Eɡibitin tem yɛ̃ro kɑ mɑɑ win yɛnu yɛ̃ro.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 Gɔ̃ɔrɑ tunumɑ Eɡibiti kɑ Kɑnɑnin tem sɔɔ tɑ bu nɔni sɔ̃ɔwɑ too too. Bɛsɛn sikɑdobɑ bɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu wɑ bu di.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Ye Yɑkɔbu u nuɑ mɑ dĩɑnu wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ, u bɛsɛn sikɑdo be ɡɔrɑ mi, nɔn ɡbiikiru.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Ye bɑ dɑ mi nɔn mɛɛruse, Yosɛfu u tii win mɑɑbu tubusiɑ, mɑ Eɡibitin sunɔ u mɑɑ Yosɛfun dusibu ɡiɑ.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Mɑ Yosɛfu u Yɑkɔbu win tundo sokusiɑ kɑ win dusibu kpuro bu nɑ win mi. Ben ɡeerɑ sɑ̃ɑ tɔmbu wɑtɑ kɑ wɔkurɑ nɔɔbu.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Nɡe mɛyɑ Yɑkɔbu u kɑ dɑ Eɡibitiɔ. Miyɑ u ɡu, miyɑ mɑɑ bɛsɛn sikɑdo be, bɑ ɡu.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Mɑ bɑ kɑ be kpuron ɡonu wurɑ Sikɛmuɔ bɑ nu kpɛ̃ɛ siki kpee wɔruɡiru sɔɔ te Aburɑhɑmu dwɑ Hɑmɔrin bibun mi Sikɛmuɔ.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 Ye sɑɑ yɑ turuku kuɑ ye Gusunɔ u koo kɑ win nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te u Aburɑhɑmu kuɑ, bɛsɛn tɔmbɑ sosimɔ bɑ dɑbiɑmɔ Eɡibitiɔ
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 sere n kɑ kuɑ sinɑ boko ɡoon wɑɑti wi u kun Yosɛfun ɡɑri yɛ̃.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Sinɑ boko wi, u bɛsɛn tɔmbu nɔni wɔ̃kuɑ u kɑ bu kɔ̃sɑ kuɑ, u bu tilɑsi kuɑ bu kɑ ben bii wɛ̃ɛnu kɔ̃ kpɑ nu ɡbi.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 Sɑɑ ye sɔɔrɑ bɑ Mɔwisi mɑrɑ. Bii burɔwɑ wi u Gusunɔ wɛ̃remɔ. Bɑ nùn nɔɔri suru itɑ win tundon yɛnuɔ.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Ye bɑ kɑ nùn dɑ bɑ kɔ̃, Eɡibitin sunɔn bii tɔn kurɔ u nùn suɑ u kuɑ nɡe win tiin bii.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Bɑ nùn Eɡibitiɡibun keu kpuro sɔ̃ɔsi mɑ u kuɑ tɔn boko ɡɑri ɡerubu kɑ kookoosu sɔɔ.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 Sɑnɑm mɛ u wɔ̃ɔ weeru turɑ, u ɡɔ̃ru doke u win tɔmbu Isirelibɑ berɑm dɑ.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 U wɑ Eɡibitiɡii ɡoo u ben turo nɔni sɔ̃ɔmɔ. U wiɡii fɑɑbɑ dɑ, mɑ u Eɡibitiɡii wi so u ɡo.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 U tɑmɑɑ sɑ̃ɑ win tɔmbɑ koo tubuwɑ mɑ Gusunɔwɑ nùn ɡɔrɑ u kɑ bu yɑkiɑ, ɑdɑmɑ bɑ ǹ tubɑ.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Yen sisiru u deemɑ ben ɡɑbɑ sɑnnɑmɔ. Mɑ u kĩ u bu yɑkiɑnɑ u nɛɛ, i nɛn ɡɑri swɑɑ dɑkio. Bɛɛ, be i sɑ̃ɑ dusinu, mbɑn sɔ̃nɑ i mɛɛrɑ koonɑmɔ.
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 Adɑmɑ durɔ wi u win beruse nɔni sɔ̃ɔmɔ mi, u Mɔwisi bɔriɑ u nɛɛ, wɑrɑ nun kuɑ bɛsɛn wiruɡii kɑ siri kowo.
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 A kĩ ɑ mɑɑ mɑn ɡowɑ nɡe mɛ ɑ Eɡibitiɡii wi ɡo ɡĩɑ?
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Ye Mɔwisi u ɡɑri yi nuɑ, u kpikiru suɑ Mɑdiɑnin tem ɡiɑ. Miyɑ u bii tɔn durɔbu yiru mɑrɑ.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 Wɔ̃ɔ weerun biru, Gusunɔn ɡɔrɑdo u Mɔwisi kuremɑ ɑwĩi ɡɛɛ sɔɔ, yi yi sɑ̃ɑre yi dɔ̃ɔ mwɑɑrɑmɔ, ɡbɑburu sɔɔ mi ɡuuru ɡɑrɑ wɑ̃ɑ te bɑ rɑ soku Sinɑi.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Mɔwisi u biti soorɑ ye u yi wɑ, mɑ u yi susi u mɛɛrɑ tii. Sɑnɑm mɛyɑ u Yinni Gusunɔn nɔɔ nuɑ ɡɑ ɡeruɑ ɡɑ nɛɛ,
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 wiyɑ Gusunɔ win sikɑdobɑn Yinni, wiyɑ Aburɑhɑmu kɑ Isɑki kɑ Yɑkɔbun Yinni. Ye Mɔwisi u nuɑ mɛ, yerɑ u diirɑ, u ǹ mɑɑ kɑ̃kɑ u yɑm mi mɛɛrɑ.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Yinni Gusunɔ nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, u win sɑlubɑtɑ pweto, domi yɑm mi u yɔ̃ mi, yɑm dɛɛrɑmɑ.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 N wee, u win tɔmbun nɔni swɑ̃ɑru wɑ te bɑ wɑɑmɔ Eɡibitiɔ. U ben weeweenu nuɑ, yerɑ u sɑrɑmɑ u kɑ bu fɑɑbɑ ko. Tɛ̃, u nɑ u nùn ɡɔri Eɡibitiɔ.
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 Mɔwisi wi bɑ yinɑ mi, bɑ nɛɛ, wɑrɑ nùn kuɑ ben wiruɡii kɑ siri kowo, wiyɑ Gusunɔ u ɡɔrɑ u kuɑ ben wiruɡii kɑ fɑɑbɑ kowo, kɑ Gusunɔn ɡɔrɑdo win somiru wi u nùn kure ɑwĩi sɔɔ.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Durɔ wiyɑ u bu yɑrɑ sɑɑ Eɡibitin di. U mɑɑmɑɑki kɑ sɔm dɑmɡinu kuɑ Eɡibitiɔ kɑ nim wɔ̃ku sɔɔ ɡe bɑ mɔ̀ Nɑɑ yɑri kɑ mɑɑ ɡbɑburu sɔɔ mi bɑ kuɑ wɔ̃ɔ weeru.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Mɔwisi wiyɑ u Isirelibɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Gusunɔ koo bu sɔmɔ ɡoo seeyɑ ben bweserɔ, nɡe wi.
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Mɔwisi wiyɑ u wɑ̃ɑ ɡbɑburɔ Isirelibɑn suunu sɔɔ, kɑ bɛsɛn bɑɑbɑbɑ sɑnnu, kɑ mɑɑ Gusunɔn ɡɔrɑdo wi u kɑ nùn ɡɑri kuɑ ɡuuru wɔllɔ te bɑ rɑ soku Sinɑi. Mɑ u Gusunɔn ɡɑri wɑ̃ɑruɡii mwɑ, u kɑ sun yi wɛ̃.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 Adɑmɑ bɛsɛn bɑɑbɑ be, bɑ yinɑ bu nùn mɛm nɔɔwɑ. Bɑ nùn yinɑ bɑ kĩ bu kpɑm wurɑ Eɡibitiɔ.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Yen sɔ̃nɑ bɑ Aroni sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, u bu bũnu kuo ni nu koo bu swɑɑ ɡbiiyɑ. Domi Mɔwisi wi, wi u bu yɑrɑmɑ sɑɑ Eɡibitin tem di, bɑ ǹ yɛ̃ ye n nùn deemɑ.
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 Dɔmɑ terɑ bɑ bwɑ̃ɑroku kuɑ ɡe ɡɑ kɑ nɑɑ buu weenɛ, mɑ bɑ ɡu yɑ̃kuru koosi. Mɑ ben nukurɑ dorɑ ben nɔmɑn sɔmburun sɔ̃.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Adɑmɑ Gusunɔ u tii ɡɑwɑ ben min di, mɑ u derɑ bɑ sɔ̃ɔ kɑ suru kɑ kperi sɑ̃wɑ, nɡe mɛ u ɡeruɑ win sɔmɔbun tireru sɔɔ u nɛɛ,
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Bwɑ̃ɑrokunɑ i sɔɔwɑ ni i kuɑ i kɑ bũnu sɑ̃,
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 Bɛsɛn bɑɑbɑbɑ bɑ rɑɑ Gusunɔn kuu bekuruɡiru mɔ te tɑ sɑ̃ɑ seedɑ mɑ u wɑ̃ɑ kɑ be. Mɔwisi u tu kuɑ nɡe mɛ wi u kɑ nùn ɡɑri kuɑ, u nùn sɔ̃ɔwɑ. U tu kuɑwɑ mɑm mɑm nɡe te u wɑ.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Mɑ bɛsɛn bɑɑbɑbɑ be bɑ tu tubi di, be kɑ Yosue ben ɡbiikoo, bɑ kɑ tu duɑ tɔn tukobun tem sɔɔ mɛ bɑ mwɑ sɑnɑm mɛ Gusunɔ u tɔn tuko be ɡirɑ. Mɑ tɑ wɑ̃ɑ mi sere Dɑfidin wɑɑti.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 Gusunɔ u kɑ Dɑfidi nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, mɑ u kɑnɑru kuɑ u kɑ kpĩ u wi Yɑkɔbun Yinni diru bɑniɑ.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Adɑmɑ Sɑlomɔɔwɑ u nùn dii te bɑniɑ.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 Kɑ yen de kpuro Wɔrukoon wɑ̃ɑ yerɑ kun wɑ̃ɑ dinu sɔɔ ni tɔnu u bɑnɑ. Nɡe mɛ Gusunɔn sɔmɔ ɡoo u yoruɑ,
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 “Yinni Gusunɔ u nɛɛ,
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 N ǹ nɛn nɔmɑ yɑ ye kpuro tɑkɑ kuɑ?”
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 Etiɛni u mɑɑ bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛɛ deɡɑnɡɑmɡibu! Bɛɛn ɡɔ̃rusu kɑ bɛɛn swɑsu su sɑ̃ɑ nɡe be bɑ ǹ Gusunɔ nɑsieɡisu, i rɑ n Hunde Dɛɛro yinɑmɔ, i mɔ̀wɑ nɡe bɛɛn bɑɑbɑbɑ.
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 Gusunɔn sɔmɔ wɑrɑ bɛɛn bɑɑbɑbɑ bɑ ǹ nɔni sɔ̃ɔwɑ. Bɑ bu ɡo be bɑ Geeɡiin nɑɑrun ɡɑri kuɑ, mɑ tɛ̃, bɛɛn tii i Geeɡii wi kɔrumɔtɔnu kuɑ i nùn ɡo.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Bɛɛyɑ i Gusunɔn woodɑ mwɑ ye bɑ bɛɛ wɛ̃ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑn min di. Adɑmɑ i ǹ ye mɛm nɔɔwɛ.
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Ye bɑ Etiɛnin ɡɑri yi nuɑ, bɑ mɔru bɛsirɑ sere bɑ ben nikibii dwɛ̃ɛmɔ.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Adɑmɑ Etiɛni u Hunde Dɛɛro yibɑ, mɑ u wɔllu nɔni ɡirɑri u Gusunɔn yiiko wɑ, u mɑɑ Yesu wɑ u yɔ̃ Gusunɔn nɔm ɡeuɔ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Mɑ u nɛɛ, wee, nɑ wɑ wɔllɑ wukiɑre, mɑ Tɔnun Bii u yɔ̃ Gusunɔn nɔm ɡeuɔ.
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Sɑnɑm mɛyɑ bɑ ben swɑsu kɔruɑ kɑ nɔmɑ, bɑ kuuki kuɑ, mɑ bɑ duki dɑ sɑnnu bɑ nùn kunisi.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Bɑ nùn ɡɑwɑ bɑ yɑrɑ wuun di, mɑ bɑ nùn kpenu kɑsukum wɔri. Tɔn be, bɑ ben kumboorosu pwetɑ bɑ yi ɑluwɑɑsi ɡoon mi wi bɑ rɑ nɛɛ Sɔɔlu.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Sɑnɑm mɛ bɑ Etiɛni kpenu kɑsukumɔ u kɑnɑru kuɑ u nɛɛ, Yinni Yesu, ɑ nɛn hunde mɔɔ.
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 U yiirɑ u ɡbɑ̃rɑ wɔllɔ u nɛɛ, Yinni ɑ ku bu torɑ teni ɡɑrisi.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.