Atos 23
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 Pɔlu u be bɑ mɛnnɛ nɔni ɡirɑri, mɑ u nɛɛ, mɛro bisibu, nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ ǹ mɑn tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔ domi nɑ nɛn wɑ̃ɑru diwɑ dee dee Gusunɔn wuswɑɑɔ, sere kɑ ɡisɔn ɡisɔ.
1 Paulo olhou fixamente para o conselho dos líderes do povo e disse: “Irmãos, tenho vivido diante de Deus com a consciência limpa”.
2 Yɑ̃ku kowo tɔnwero wi bɑ rɑ soku Anɑniɑ u be bɑ yɔ̃ Pɔlun bɔkuɔ sɔ̃ɔwɑ bu nùn soowo win nɔɔwɔ.
2 No mesmo instante, o sumo sacerdote Ananias ordenou aos que estavam perto de Paulo que lhe dessem um tapa na boca.
3 Pɔlu u nɛɛ, Gusunɔ koo nun so, ɡɑni kpikɑ wunɛ! A sɔ̃wɑ ɑ kɑ mɑn siri Mɔwisin woodɑ sɔɔ, mɑ ɑ mɑɑ kpɑm woodɑ sɑrɑ ɑ nɛɛ, bu mɑn soowo.
3 Então Paulo lhe disse: “Deus o ferirá, seu grande hipócrita! Que espécie de juiz é o senhor, desrespeitando a lei ao mandar me agredir dessa forma?”.
4 Be bɑ yɔ̃ win bɔkuɔ bɑ nɛɛ, Gusunɔn yɑ̃ku kowo tɔnwerowɑ ɑ kɑ̃kɑ ɑ wɔmmɔ mɛ?
4 Os que estavam perto de Paulo lhe disseram: “Você ousa insultar o sumo sacerdote de Deus?”.
5 Pɔlu u nɛɛ, mɛro bisibu nɑ ǹ yɛ̃ yɑ̃ku kowo tɔnwerowɑ. Domi Gusunɔn ɡɑri yi nɛɛ, “I ku bɛɛn tɔmbun wiruɡiin kɔ̃sɑ ɡere.”
5 “Irmãos, não sabia que ele era o sumo sacerdote”, respondeu Paulo. “Pois as Escrituras dizem: ‘Não fale mal de suas autoridades’.”
6 Ye Pɔlu u tubɑ mɛnnɔ ɡe sɔɔ, mɑ ɡɑbɑ sɑ̃ɑwɑ Sɑdusibɑ, ɡɑbu mɑɑ Fɑlisibɑ, yerɑ u nɔɔɡiru suɑ mɛnnɔ ɡe sɔɔ u nɛɛ, mɛro bisibu, nɛ Fɑlisiwɑ wi Fɑlisibɑ bɑ mɑrɑ. I mɑn sirimɔwɑ yèn sɔ̃ nɑ yĩiyɔ mɑ ɡɔribɑ koo se ɡɔrin di.
6 Sabendo Paulo que alguns membros do conselho dos líderes do povo eram saduceus e outros fariseus, gritou: “Irmãos, sou fariseu, como eram meus antepassados! E estou sendo julgado por causa de minha esperança na ressurreição dos mortos!”.
7 Ye u yeni ɡeruɑ u kpɑ, Fɑlisibɑ kɑ Sɑdusibɑ bɑ sikirinɔ wɔri mɑ mɛnnɔ ɡe, ɡɑ bɔnu kuɑ yiru.
7 Quando Paulo disse isso, o conselho se dividiu, fariseus contra saduceus,
8 Domi Sɑdusibɑ bɑ rɑ nɛɛ ɡɔribɑ kun seemɔ ɡɔrin di, hunde kɑ wɔllun ɡɔrɑdo mɑɑ sɑri ɑdɑmɑ Fɑlisibɑ bɑ wurɑ mɑ yɑbu itɑ ye kpuro yɑ wɑ̃ɑ.
8 pois os saduceus afirmam não haver ressurreição, nem anjos, nem espíritos, mas os fariseus creem em todas essas coisas.
9 Mɑ wure bɑkɑnu tunumɑ ben suunu sɔɔ bɑ sikirinɑmɔ kɑ dɑm, mɑ woodɑ yɛ̃robu ɡɑbɑ seewɑ Fɑlisibɑ sɔɔ bɑ nɛɛ, sɑ ǹ tɑɑrɛ ɡɑɑ wɑ durɔ wi sɔɔ. Wɑrɑ yɛ̃ nɡe hundewɑ ǹ kun mɛ wɔllun ɡɔrɑdo ɡoowɑ u kɑ nùn ɡɑri kuɑ.
9 Houve grande alvoroço. Alguns dos mestres da lei que eram fariseus se levantaram e começaram a discutir energicamente. “Não vemos nada de errado com este homem!”, gritavam. “Talvez um espírito ou um anjo tenha falado a ele!”
10 Sikirinɔ ɡe, ɡɑ kpɛ̃ɑ ɡem ɡem sere tɑbu sunɔ wi, u bɛrum kuɑ bu ku rɑɑ Pɔlu kɑrɑnɑ. Mɑ u win tɑbu kowobu woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu doo bu Pɔlu wɔrɑmɑ kpɑ bu kɑ nùn dɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑn mi.
10 A discussão ficou cada vez mais violenta, e o comandante teve medo de que Paulo fosse feito em pedaços. Assim, ordenou que os soldados o retirassem à força e o levassem de volta à fortaleza.
11 Tɔ̃ɔ ten wɔ̃kuru sɔɔ, Yinni Gusunɔ u Pɔlu yɔ̃re mɑ u nɛɛ, ɑ ku mwiɑ kpɑnɑ. Nɡe mɛ ɑ mɑn seedɑ diiyɑ Yerusɑlɛmu mi, mɛyɑ kɑɑ mɑɑ mɑn seedɑ diiyɑ Romuɔ.
11 Naquela noite, o Senhor apareceu a Paulo e disse: “Tenha ânimo, Paulo! Assim como você testemunhou a meu respeito aqui em Jerusalém, deve fazê-lo também em Roma”.
12 Yen sisiru Yuubɑ bɑ mɛnnɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ bɔ̃ruɑ bɑ nɛɛ bɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu dimɔ, bɑɑ nim bɑ ǹ nɔrumɔ mɑ n kun mɔ bɑ Pɔlu ɡo.
12 Na manhã seguinte, alguns judeus se juntaram para conspirar, jurando solenemente que não comeriam nem beberiam antes de matar Paulo.
13 Tɔn be, bɑ tɔnu weeru kere be bɑ nɔɔ tiɑ ye kuɑ.
13 A conspiração envolveu mais de quarenta homens.
14 Mɑ bɑ dɑ bɑ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ ɡuro ɡurobu deemɑ bɑ nɛɛ, sɑ bɔ̃ruɑ sɑnnu mɑ sɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu dimɔ sere su kɑ Pɔlu ɡo.
14 Foram aos principais sacerdotes e aos líderes do povo e lhes disseram: “Juramos solenemente, sob pena de castigo divino, que não comeremos nem beberemos antes de matar Paulo.
15 Ǹ n mɛn nɑ, sɑ kĩ bɛɛ kɑ ɡuro ɡurobu i tɑbu sunɔ sɔ̃ u kɑ Pɔlu nɑ bɛɛn mɛnnɔ sɔɔ kpɑm, kpɑ n sɑ̃ɑre nɡe i kĩ i kpɑm win ɡɑri mɛɛrim sɔmɛ. Bɛsɛ sɑ ko n sɔɔru sɑ̃ɑ su kɑ nùn ɡo u sere tunumɑ.
15 Agora peçam, vocês e o conselho dos líderes do povo, que o comandante traga Paulo de volta ao conselho. Finjam que os senhores desejam examinar o caso com mais detalhes. Nós o mataremos no caminho”.
16 Adɑmɑ Pɔlun sesun bii tɔn durɔ u yinɑ yen ɡɑri nuɑ. U dɑ u duɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑ yen mi, mɑ u Pɔlu ɡɑri yi sɔ̃ɔwɑ.
16 Contudo, o sobrinho de Paulo, filho de sua irmã, soube do plano deles e foi à fortaleza contar a seu tio.
17 Mɑ Pɔlu u tɑbu kowobun tɔnwero turo sokɑ, u nùn sɔ̃ɔwɑ u kɑ ɑluwɑɑsi wi doo tɑbu sunɔn mi domi u ɡɑri mɔ u kĩ u nùn sɔ̃.
17 Então Paulo mandou chamar um dos oficiais romanos e disse: “Leve este rapaz ao comandante. Ele tem algo importante para lhe contar”.
18 Tɑbu kowobun tɔnwero wi, u kɑ nùn dɑ tɑbu sunɔn mi, mɑ u nɛɛ, Pɔlu pirisɔm wi, u mɑn sokɑ mɑ u mɑn kɑnɑ n kɑ ɑluwɑɑsi wi nɑ wunɛn mi domi u kĩ u nun ɡɑ̃ɑnu sɔ̃.
18 O oficial o levou ao comandante e explicou: “O preso Paulo me chamou e pediu que eu trouxesse ao senhor este rapaz, pois ele tem algo a lhe contar”.
19 Tɑbu sunɔ u ɑluwɑɑsi win nɔmu nɛnuɑ u kɑ nùn dɑ bɔ̃ɔrɔ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kĩ ɑ mɑn sɔ̃.
19 O comandante tomou o rapaz pela mão e o levou à parte. “O que você quer me dizer?”, perguntou.
20 U nɛɛ, Yuubɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nun bikiɑ siɑ ɑ kɑ Pɔlu dɑ ɡuro ɡurobun mɛnnɔwɔ, kpɑ n sɑ̃ɑre nɡe bɑ kĩ bu win ɡɑri mɛɛrim sɔmɛwɑ.
20 O sobrinho de Paulo respondeu: “Alguns judeus pedirão que o senhor apresente Paulo diante da reunião do conselho amanhã, fingindo que desejam obter mais informações.
21 Adɑmɑ ɑ ku ben ɡɑri nɔ, domi bɑ tɔnu weeru kere be bɑ koo kuke swɑɑɔ bu kɑ nùn mwɑ. Be kpuro bɑ bɔ̃ruɑ mɑ bɑ ǹ dimɔ, bɑ ǹ mɑɑ nɔrumɔ mɑ n kun mɔ bɑ nùn ɡo. Bɑɑ tɛ̃ bɑ sɔɔru sɑ̃ɑ bu kɑ ye ko. Wunɛn woodɑwɑ bɑ swɑɑ dɑki.
21 Não acredite neles. Há mais de quarenta homens emboscados para matar Paulo. Juraram solenemente, sob pena de castigo divino, que não comeriam nem beberiam antes de matá-lo. Estão de prontidão, apenas esperando sua permissão”.
22 Mɑ tɑbu sunɔ wi, u nɛɛ, ɑ ku ɡoo sɔ̃ mɑ ɑ mɑn ɡɑri yini dɔmɛɑ. Mɑ u derɑ ɑluwɑɑsi wi, u doonɑ.
22 O comandante despediu o rapaz e o advertiu: “Não deixe ninguém saber que você me contou isso”.
23 Mɑ tɑbu sunɔ wi, u tɑbu kowobun wiruɡibu yiru sokɑ u nɛɛ, i tɑbu kowo ɡoobu (200) sɔɔru koosio bu Sesɑre dɑ, kɑ mɑɑsɔbu wɑtɑ kɑ wɔkuru, kɑ sere yɑɑsiɡibu ɡoobu, bɑ n sɔɔru sɑ̃ɑ bu swɑɑ wɔri kɔbɑ nɔɔbɑ nnɛ wɔ̃ku te.
23 Então o comandante chamou dois de seus oficiais e ordenou: “Preparem duzentos soldados para partir a Cesareia hoje às nove da noite. Levem também duzentos lanceiros e setenta soldados a cavalo.
24 I mɑɑ dumi ɡɑɑri bɔkuo kpɑ i kɑ Pɔlu dɑ sinɑ wuu yɛ̃ro wi bɑ rɑ soku Felisin mi, i turi kɑ ɑlɑfiɑ.
24 Providenciem um cavalo para Paulo e levem-no em segurança ao governador Félix”.
25 Yen biru tɑbu sunɔ u tireru yoruɑ tè sɔɔ u nɛɛ,
25 Em seguida, escreveu a seguinte carta ao governador:
26 nɛ Kolodu Lisiɑsi, nɑ nun tɔburɑ tem yɛ̃ro Felisi bɛɛrɛɡii.
26 “De Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix. Saudações.
27 Yuubɑ bɑ durɔ wi mwɑwɑ, bɑ kĩ bu nùn ɡo. Ye nɑ ɡiɑ mɑ u sɑ̃ɑ Romuɡii, yeyɑ nɑ dɑ kɑ nɛn tɑbu kowobu nɑ nùn wɔrɑ. Yen biru nɑ kɑ nùn dɑ ben ɡuro ɡurobun wuswɑɑɔ.
27 “Este homem foi capturado por alguns judeus que estavam prestes a matá-lo quando cheguei com meus soldados. Ao ser informado de que ele era cidadão romano, transferi-o para um lugar seguro.
28 Domi nɑ kĩ nɑ n yɛ̃ yèn sɔ̃ bɑ nùn tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔ.
28 Então levei-o diante do conselho supremo dos judeus para investigar o motivo das acusações.
29 Miyɑ nɑ ɡiɑ mɑ u ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu kue ni nu kɑ ɡɔɔ weenɛ, bɑɑ mɑm pirisɔm. Nɑ deemɑ bɑ nùn tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔwɑ ben woodɑn ɡɑrin sɔ̃.
29 Não demorei a descobrir que ele era acusado de algo relacionado à lei religiosa, sem dúvida nada que justificasse a pena de morte ou mesmo a prisão.
30 Sɑnɑm mɛ bɑ mɑn sɔ̃ɔwɑ mɑ Yuubɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nùn ɡo, yɑnde nɑ derɑ bɑ kɑ nun nùn nɑɑwɑ. Nɑ win tɑɑrɛ wɛ̃ɔbu sɔ̃ɔwɑ bu nɑ bu ben ɡɑri ɡere wunɛn wuswɑɑɔ.
30 Fui informado, porém, de uma conspiração para matá-lo e enviei-o de imediato ao senhor. Também informei aos acusadores que devem apresentar suas denúncias diante do senhor”.
31 Yerɑ tɑbu kowo be, bɑ win woodɑ kpuro swĩi. Bɑ Pɔlu suɑ wɔ̃ku te, mɑ bɑ kɑ nùn dɑ sere Antipɑtiriɔ.
31 Naquela noite, os soldados cumpriram as ordens que haviam recebido e levaram Paulo até Antipátride.
32 Yen sisiru tɑbu kowo be, bɑ wurɑ ben sɑnsɑniɔ mɑ dumiɡibu bɑ kɑ nùn dɑ wuswɑɑɔ.
32 Voltaram à fortaleza na manhã seguinte, enquanto a cavalaria prosseguiu com ele.
33 Ye bɑ turɑ Sesɑreɔ bɑ tem yɛ̃ro tire te wɛ̃, bɑ mɑɑ nùn Pɔlu tusiɑ.
33 Quando chegaram a Cesareia, apresentaram Paulo e a carta ao governador Félix.
34 Ye tem yɛ̃ro u tire te ɡɑrɑ u kpɑ, u Pɔlu bikiɑ berɑ mìn di u nɑ. Pɔlu nɛɛ, Silisin di.
34 O governador leu a carta e perguntou a Paulo de que província ele era. “Da Cilícia”, respondeu Paulo.
35 Tem yɛ̃ro u nɛɛ u koo win ɡɑri nɔ sɑnɑm mɛ win tɑɑrɛ wɛ̃ɔbu bɑ tunumɑ.
35 “Ouvirei seu caso pessoalmente quando seus acusadores chegarem”, disse o governador. Em seguida, ordenou que Paulo fosse mantido na prisão do palácio que Herodes havia construído.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.