Atos 23

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Pɔlu u be bɑ mɛnnɛ nɔni ɡirɑri, mɑ u nɛɛ, mɛro bisibu, nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ ǹ mɑn tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔ domi nɑ nɛn wɑ̃ɑru diwɑ dee dee Gusunɔn wuswɑɑɔ, sere kɑ ɡisɔn ɡisɔ.
1 Fitando Paulo os olhos no sinédrio, disse: Varões irmãos, até o dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Yɑ̃ku kowo tɔnwero wi bɑ rɑ soku Anɑniɑ u be bɑ yɔ̃ Pɔlun bɔkuɔ sɔ̃ɔwɑ bu nùn soowo win nɔɔwɔ.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Pɔlu u nɛɛ, Gusunɔ koo nun so, ɡɑni kpikɑ wunɛ! A sɔ̃wɑ ɑ kɑ mɑn siri Mɔwisin woodɑ sɔɔ, mɑ ɑ mɑɑ kpɑm woodɑ sɑrɑ ɑ nɛɛ, bu mɑn soowo.
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá a ti, parede branqueada; tu estás aí sentado para julgar-me segundo a lei, e contra a lei mandas que eu seja ferido?
4 Be bɑ yɔ̃ win bɔkuɔ bɑ nɛɛ, Gusunɔn yɑ̃ku kowo tɔnwerowɑ ɑ kɑ̃kɑ ɑ wɔmmɔ mɛ?
4 Os que estavam ali disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Pɔlu u nɛɛ, mɛro bisibu nɑ ǹ yɛ̃ yɑ̃ku kowo tɔnwerowɑ. Domi Gusunɔn ɡɑri yi nɛɛ, “I ku bɛɛn tɔmbun wiruɡiin kɔ̃sɑ ɡere.”
5 Disse Paulo: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Ye Pɔlu u tubɑ mɛnnɔ ɡe sɔɔ, mɑ ɡɑbɑ sɑ̃ɑwɑ Sɑdusibɑ, ɡɑbu mɑɑ Fɑlisibɑ, yerɑ u nɔɔɡiru suɑ mɛnnɔ ɡe sɔɔ u nɛɛ, mɛro bisibu, nɛ Fɑlisiwɑ wi Fɑlisibɑ bɑ mɑrɑ. I mɑn sirimɔwɑ yèn sɔ̃ nɑ yĩiyɔ mɑ ɡɔribɑ koo se ɡɔrin di.
6 Sabendo Paulo que uma parte era de saduceus e outra de fariseus, clamou no sinédrio: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus; é por causa da esperança da ressurreição dos mortos que estou sendo julgado.
7 Ye u yeni ɡeruɑ u kpɑ, Fɑlisibɑ kɑ Sɑdusibɑ bɑ sikirinɔ wɔri mɑ mɛnnɔ ɡe, ɡɑ bɔnu kuɑ yiru.
7 Ora, dizendo ele isto, surgiu dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 Domi Sɑdusibɑ bɑ rɑ nɛɛ ɡɔribɑ kun seemɔ ɡɔrin di, hunde kɑ wɔllun ɡɔrɑdo mɑɑ sɑri ɑdɑmɑ Fɑlisibɑ bɑ wurɑ mɑ yɑbu itɑ ye kpuro yɑ wɑ̃ɑ.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Mɑ wure bɑkɑnu tunumɑ ben suunu sɔɔ bɑ sikirinɑmɔ kɑ dɑm, mɑ woodɑ yɛ̃robu ɡɑbɑ seewɑ Fɑlisibɑ sɔɔ bɑ nɛɛ, sɑ ǹ tɑɑrɛ ɡɑɑ wɑ durɔ wi sɔɔ. Wɑrɑ yɛ̃ nɡe hundewɑ ǹ kun mɛ wɔllun ɡɔrɑdo ɡoowɑ u kɑ nùn ɡɑri kuɑ.
9 Daí procedeu grande clamor; e levantando-se alguns da parte dos fariseus, altercavam, dizendo: Não achamos nenhum mal neste homem. E se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.
10 Sikirinɔ ɡe, ɡɑ kpɛ̃ɑ ɡem ɡem sere tɑbu sunɔ wi, u bɛrum kuɑ bu ku rɑɑ Pɔlu kɑrɑnɑ. Mɑ u win tɑbu kowobu woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu doo bu Pɔlu wɔrɑmɑ kpɑ bu kɑ nùn dɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑn mi.
10 E avolumando-se a dissenção, o comandante, temendo que Paulo fosse por eles despedaçado, mandou que os soldados descessem e o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.
11 Tɔ̃ɔ ten wɔ̃kuru sɔɔ, Yinni Gusunɔ u Pɔlu yɔ̃re mɑ u nɛɛ, ɑ ku mwiɑ kpɑnɑ. Nɡe mɛ ɑ mɑn seedɑ diiyɑ Yerusɑlɛmu mi, mɛyɑ kɑɑ mɑɑ mɑn seedɑ diiyɑ Romuɔ.
11 Na noite seguinte, apresentou-se-lhe o Senhor e disse: Tem bom ânimo: porque, como deste testemunho de mim em Jerusalém, assim importa que o dês também em Roma.
12 Yen sisiru Yuubɑ bɑ mɛnnɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ bɔ̃ruɑ bɑ nɛɛ bɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu dimɔ, bɑɑ nim bɑ ǹ nɔrumɔ mɑ n kun mɔ bɑ Pɔlu ɡo.
12 Quando já era dia, coligaram-se os judeus e juraram sob pena de maldição que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 Tɔn be, bɑ tɔnu weeru kere be bɑ nɔɔ tiɑ ye kuɑ.
13 Eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração;
14 Mɑ bɑ dɑ bɑ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ ɡuro ɡurobu deemɑ bɑ nɛɛ, sɑ bɔ̃ruɑ sɑnnu mɑ sɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu dimɔ sere su kɑ Pɔlu ɡo.
14 e estes foram ter com os principais sacerdotes e anciãos, e disseram: Conjuramo-nos sob pena de maldição a não provarmos coisa alguma até que matemos a Paulo.
15 Ǹ n mɛn nɑ, sɑ kĩ bɛɛ kɑ ɡuro ɡurobu i tɑbu sunɔ sɔ̃ u kɑ Pɔlu nɑ bɛɛn mɛnnɔ sɔɔ kpɑm, kpɑ n sɑ̃ɑre nɡe i kĩ i kpɑm win ɡɑri mɛɛrim sɔmɛ. Bɛsɛ sɑ ko n sɔɔru sɑ̃ɑ su kɑ nùn ɡo u sere tunumɑ.
15 Agora, pois, vós, com o sinédrio, rogai ao comandante que o mande descer perante vós como se houvésseis de examinar com mais precisão a sua causa; e nós estamos prontos para matá-lo antes que ele chegue.
16 Adɑmɑ Pɔlun sesun bii tɔn durɔ u yinɑ yen ɡɑri nuɑ. U dɑ u duɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑ yen mi, mɑ u Pɔlu ɡɑri yi sɔ̃ɔwɑ.
16 Mas o filho da irmã de Paulo, tendo sabido da cilada, foi, entrou na fortaleza e avisou a Paulo.
17 Mɑ Pɔlu u tɑbu kowobun tɔnwero turo sokɑ, u nùn sɔ̃ɔwɑ u kɑ ɑluwɑɑsi wi doo tɑbu sunɔn mi domi u ɡɑri mɔ u kĩ u nùn sɔ̃.
17 Chamando Paulo um dos centuriões, disse: Leva este moço ao comandante, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Tɑbu kowobun tɔnwero wi, u kɑ nùn dɑ tɑbu sunɔn mi, mɑ u nɛɛ, Pɔlu pirisɔm wi, u mɑn sokɑ mɑ u mɑn kɑnɑ n kɑ ɑluwɑɑsi wi nɑ wunɛn mi domi u kĩ u nun ɡɑ̃ɑnu sɔ̃.
18 Tomando-o ele, pois, levou-o ao comandante e disse: O preso Paulo, chamando-me, pediu-me que trouxesse à tua presença este moço, que tem alguma coisa a dizer-te.
19 Tɑbu sunɔ u ɑluwɑɑsi win nɔmu nɛnuɑ u kɑ nùn dɑ bɔ̃ɔrɔ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kĩ ɑ mɑn sɔ̃.
19 O comandante tomou-o pela mão e, retirando-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que é que tens a contar-me?
20 U nɛɛ, Yuubɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nun bikiɑ siɑ ɑ kɑ Pɔlu dɑ ɡuro ɡurobun mɛnnɔwɔ, kpɑ n sɑ̃ɑre nɡe bɑ kĩ bu win ɡɑri mɛɛrim sɔmɛwɑ.
20 Disse ele: Os judeus combinaram rogar-te que amanhã mandes Paulo descer ao sinédrio, como que tendo de inquirir com mais precisão algo a seu respeito.
21 Adɑmɑ ɑ ku ben ɡɑri nɔ, domi bɑ tɔnu weeru kere be bɑ koo kuke swɑɑɔ bu kɑ nùn mwɑ. Be kpuro bɑ bɔ̃ruɑ mɑ bɑ ǹ dimɔ, bɑ ǹ mɑɑ nɔrumɔ mɑ n kun mɔ bɑ nùn ɡo. Bɑɑ tɛ̃ bɑ sɔɔru sɑ̃ɑ bu kɑ ye ko. Wunɛn woodɑwɑ bɑ swɑɑ dɑki.
21 Tu, pois, não te deixes persuadir por eles; porque mais de quarenta homens dentre eles armaram ciladas, os quais juraram sob pena de maldição não comerem nem beberem até que o tenham morto; e agora estão aprestados, esperando a tua promessa.
22 Mɑ tɑbu sunɔ wi, u nɛɛ, ɑ ku ɡoo sɔ̃ mɑ ɑ mɑn ɡɑri yini dɔmɛɑ. Mɑ u derɑ ɑluwɑɑsi wi, u doonɑ.
22 Então o comandante despediu o moço, ordenando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Mɑ tɑbu sunɔ wi, u tɑbu kowobun wiruɡibu yiru sokɑ u nɛɛ, i tɑbu kowo ɡoobu (200) sɔɔru koosio bu Sesɑre dɑ, kɑ mɑɑsɔbu wɑtɑ kɑ wɔkuru, kɑ sere yɑɑsiɡibu ɡoobu, bɑ n sɔɔru sɑ̃ɑ bu swɑɑ wɔri kɔbɑ nɔɔbɑ nnɛ wɔ̃ku te.
23 Chamando dois centuriões, disse: Aprontai para a terceira hora da noite duzentos soldados de infantaria, setenta de cavalaria e duzentos lanceiros para irem até Cesaréia.
24 I mɑɑ dumi ɡɑɑri bɔkuo kpɑ i kɑ Pɔlu dɑ sinɑ wuu yɛ̃ro wi bɑ rɑ soku Felisin mi, i turi kɑ ɑlɑfiɑ.
24 E mandou que aparelhassem cavalgaduras para que Paulo montasse, a fim de o levarem salvo ao governador Félix.
25 Yen biru tɑbu sunɔ u tireru yoruɑ tè sɔɔ u nɛɛ,
25 E escreveu-lhe uma carta nestes termos:
26 nɛ Kolodu Lisiɑsi, nɑ nun tɔburɑ tem yɛ̃ro Felisi bɛɛrɛɡii.
26 Cláudio Lísias, ao excelentíssimo governador Félix, saúde.
27 Yuubɑ bɑ durɔ wi mwɑwɑ, bɑ kĩ bu nùn ɡo. Ye nɑ ɡiɑ mɑ u sɑ̃ɑ Romuɡii, yeyɑ nɑ dɑ kɑ nɛn tɑbu kowobu nɑ nùn wɔrɑ. Yen biru nɑ kɑ nùn dɑ ben ɡuro ɡurobun wuswɑɑɔ.
27 Este homem foi preso pelos judeus, e estava a ponto de ser morto por eles quando eu sobrevim com a tropa e o livrei ao saber que era romano.
28 Domi nɑ kĩ nɑ n yɛ̃ yèn sɔ̃ bɑ nùn tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔ.
28 Querendo saber a causa por que o acusavam, levei-o ao sinédrio deles;
29 Miyɑ nɑ ɡiɑ mɑ u ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu kue ni nu kɑ ɡɔɔ weenɛ, bɑɑ mɑm pirisɔm. Nɑ deemɑ bɑ nùn tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔwɑ ben woodɑn ɡɑrin sɔ̃.
29 e achei que era acusado de questões da lei deles, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou prisão.
30 Sɑnɑm mɛ bɑ mɑn sɔ̃ɔwɑ mɑ Yuubɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nùn ɡo, yɑnde nɑ derɑ bɑ kɑ nun nùn nɑɑwɑ. Nɑ win tɑɑrɛ wɛ̃ɔbu sɔ̃ɔwɑ bu nɑ bu ben ɡɑri ɡere wunɛn wuswɑɑɔ.
30 E quando fui informado que haveria uma cilada contra o homem, logo to enviei, intimando também aos acusadores que perante ti se manifestem contra ele. Passa bem.
31 Yerɑ tɑbu kowo be, bɑ win woodɑ kpuro swĩi. Bɑ Pɔlu suɑ wɔ̃ku te, mɑ bɑ kɑ nùn dɑ sere Antipɑtiriɔ.
31 Os soldados, pois, conforme lhes fora mandado, tomando a Paulo, o levaram de noite a Antipátride.
32 Yen sisiru tɑbu kowo be, bɑ wurɑ ben sɑnsɑniɔ mɑ dumiɡibu bɑ kɑ nùn dɑ wuswɑɑɔ.
32 Mas no dia seguinte, deixando aos de cavalaria irem com ele, voltaram à fortaleza;
33 Ye bɑ turɑ Sesɑreɔ bɑ tem yɛ̃ro tire te wɛ̃, bɑ mɑɑ nùn Pɔlu tusiɑ.
33 os quais, logo que chegaram a Cesaréia e entregaram a carta ao governador, apresentaram-lhe também Paulo.
34 Ye tem yɛ̃ro u tire te ɡɑrɑ u kpɑ, u Pɔlu bikiɑ berɑ mìn di u nɑ. Pɔlu nɛɛ, Silisin di.
34 Tendo lido a carta, o governador perguntou de que província ele era; e, sabendo que era da Cilícia, disse:
35 Tem yɛ̃ro u nɛɛ u koo win ɡɑri nɔ sɑnɑm mɛ win tɑɑrɛ wɛ̃ɔbu bɑ tunumɑ.
35 Ouvir-te-ei quando chegarem também os teus acusadores; e mandou que fosse guardado no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.