Atos 22

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Bɛɛ, nɛn bisibu kɑ bɑɑbɑbɑ, i swɑɑ dɑkio ye kon bɛɛ sɔ̃ n kɑ tii tubusiɑ.
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Ye bɑ nuɑ mɑ u kɑ Heberum ɡɑri mɔ̀, bɑ mɑri sɔ̃ɔ sɔ̃ɔ. Mɑ u nɛɛ,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 nɛ Yuuwɑ wi bɑ mɑrɑ Tɑɑsiɔ, Silisin temɔ ɑdɑmɑ wuu ɡeni sɔɔrɑ nɑ biru di. Gɑmɑliɛlin miyɑ nɑ keu kuɑ, nɑ bɛsɛn sikɑdobɑn woodɑ ɡiɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ, mɑ nɑ Gusunɔn bɛɛrɛ yɛ̃ nɡe mɛ bɛɛ kpuro i sɑ̃ɑ ɡisɔ.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Nɑ mɑɑ swɑɑ yen tɔmbu nɔni sɔ̃ɔwɑ ɡoo ɡookum, nɑ yen tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu mwɛɛrɑ nɑ bɔkuɑ nɑ pirisɔm doke.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Yɑ̃ku kowo tɔnwero kɑ Yuubɑn ɡuro ɡurobu kpuro bɑ koo kpĩ bu mɑn yen seedɑ diiyɑ. Nɑ tirenu mwɑ ben nɔmɑn di ni bɑ Yuubɑ yoruɑ be bɑ wɑ̃ɑ Dɑmɑsiɔ. Mɑ nɑ dɑ mi n kɑ swɑɑ yen tɔmbu mwɑ n bɔke be bɑ wɑ̃ɑ mi, kpɑ n kɑ bu nɑ Yerusɑlɛmuɔ n sɛɛyɑsiɑ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Sɑnɑm mɛ nɑ dɔɔ nɑ Dɑmɑsi turuku kuɑ sɔ̃ɔ wii wɔllun sɑkɑ, suɑru sɔɔ yɑm bururɑm nɑ bɑi wɔllun di mu mɑn wukiri.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Nɑ wɔrumɑ temɔ, mɑ nɑ nɔɔ ɡɑɡu nuɑ ɡɑ nɛɛ, Sɔɔlu, Sɔɔlu mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn nɔni sɔ̃ɔmɔ.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Nɑ bikiɑ nɑ nɛɛ, wunɑ were Yinni. U mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛnɑ Yesu Nɑsɑrɛtiɡii wi ɑ nɔni sɔ̃ɔmɔ.
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Durɔ be bɑ mɑn yɔ̃siriɔ bɑ yɑm bururɑm mɛ wɑ, ɑdɑmɑ bɑ ǹ tubɑ ye yɛ̃ro ɡeruɑ wi u kɑ mɑn ɡɑri kuɑ.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Nɑ bikiɑ nɑ nɛɛ, mbɑ kon ko Yinni. Mɑ u mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n seewo n du Dɑmɑsiɔ. Miyɑ bɑ koo mɑn sɔ̃ kpuro ye Gusunɔ u himbɑ sɑ̃ɑ n ko.
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Yɑm bururɑm mɛn kpɑ̃ɑrɑ derɑ nɑ wɔ̃ko kuɑ. Yen sɔ̃nɑ nɛn kpɑɑsibɑ mɑn nɔmu nɛnuɑ sɑ kɑ duɑ Dɑmɑsiɔ.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 N deemɑ durɔ ɡoo wɑ̃ɑ mi, wi bɑ rɑ nɛɛ Anɑniɑ, u Gusunɔn bɛɛrɛ yɛ̃, u Mɔwisin woodɑbɑ swĩi. Yuu be bɑ wɑ̃ɑ wuu ɡe sɔɔ kpuro bɑ win seedɑ ɡeɑ dimɔ.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 U nɑ nɛn mi, u yɔ̃rɑ nɛn bɔkuɔ mɑ u nɛɛ, Sɔɔlu nɛn beruse, ɑ yɑm wɑɑwo. Mii mii nɛn nɔni wukiɑrɑ mɑ nɑ nùn wɑ.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 U mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Gusunɔ bɛsɛn sikɑdobɑn Yinni u mɑn ɡɔsɑ n kɑ win kĩru ɡiɑ, n kɑ Geeɡii wɑ, kpɑ n mɑɑ kɑ win nɔɔn ɡɑri nɔ.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Domi kon ko win seedɑ dio, kpɑ n kɑ tɔmbu kpuro sɔ̃ ye nɑ wɑ kɑ ye nɑ nuɑ.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Tɛ̃, mbɑ n mɑɑ tie. N seewo bu mɑn bɑtɛmu ko, kpɑ n wobe n dɛɛrɑ nɛn torɑnun di nɑ n Yinnin yĩsiru sokumɔ.
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 Ye nɑ wurɑ Yerusɑlɛmuɔ, sɔ̃ɔ teeru sɑnɑm mɛ nɑ kɑnɑru mɔ̀ sɑ̃ɑ yerɔ, nɑ kɑ̃sɑ.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Kɑ̃si te sɔɔ, nɑ Yinni wɑ, u mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n koowo kpɑɑkɑ kpɑ n yɑri Yerusɑlɛmun di mii mii. Domi wuu min tɔmbu bɑ ǹ koo win ɡɑri wurɑ yìn seedɑ nɑ dimɔ.
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Nɑ nɛɛ, Yinni bɑ yɛ̃ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ mɑ nɑ Yuubɑn mɛnnɔ yenu dɑ dɑ, nɑ tɔmbu mwɛɛrɑ nɑ bu so be bɑ nun nɑɑnɛ doke.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Dɔmɑ te bɑ wunɛn seedɑ dio Etiɛni ɡo, nɛn tii nɑ wɑ̃ɑ mi, nɑ win ɡɔɔ wurɑ. Nɛnɑ nɑ win ɡowobun yɑ̃nu kɔ̃su ni bɑ subɑ.
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Mɑ Yinni u mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n doo, domi u koo mɑn ɡɔri n tomɑ tɔn tukobun mi.
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Tɔn be, bɑ Pɔlun ɡɑri swɑɑ dɑki sere u kɑ yeni ɡeruɑ u kpɑ. Sɑnɑm mɛyɑ be kpuro bɑ ɡbɑ̃sukum wɔri bɑ nɛɛ, i nùn ɡoowo, n ǹ weenɛ win bweseru tɑ n wɑ̃ɑ.
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Bɑ kuuki mɔ̀, bɑ ben yɑbenu yɔwemɔ, bɑ tuɑ seeyɑmɔ wɔllɔ.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Romun tɑbu sunɔ wi, u woodɑ wɛ̃ bu kɑ Pɔlu dɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑ sɔɔ bu nùn sɛni so sere u kɑ ɡem ɡere. Domi u kĩ u ɡiɑ mbɑn sɑɑbuwɑ bɑ nùn wuremɔ mɛ.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Ye bɑ Pɔlu bɔkuɑ bu kɑ nùn so, u tɑbu sunɔ bikiɑ wi u nùn yɔ̃re, u nɛɛ, n weenɛ i Romuɡii so i sere nùn siri?
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Ye tɔnwero wi, u ɡɑri yi nuɑ, u dɑ win tɑbu sunɔn mi, mɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kĩ ɑ ko mi. Durɔ wi, Romuɡiiwɑ.
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Mɑ tɑbu sunɔ u dɑ u Pɔlu bikiɑ u nɛɛ, ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ, wunɛ Romuɡiiwɑ?
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Tɑbu sunɔ wi, u nɛɛ, ɡobi bɛkɛyɑ nɑ kɔsiɑ nɑ kɑ sere kuɑ Romuɡii.
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Yen sɔ̃nɑ tɑbu kowo be bɑ sɔɔru sɑ̃ɑ bu kɑ nùn sɛni so u kɑ ɡem ɡere, bɑ nùn deri mii mii. Mɑ bɛrum tɑbu sunɔ wi mwɑ ye u nuɑ mɑ Pɔlu sɑ̃ɑwɑ Romuɡii domi u derɑ bɑ nùn bɔkuɑ.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Tɑbu sunɔ wi, u kĩ u ɡiɑ kɑm kɑm yèn sɑɑbu wɑhɑlɑ ye, yɑ seewɑ. Yen sɔ̃nɑ sisiru u derɑ bɑ Pɔlu kusiɑ, mɑ u nɛɛ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ Yuubɑn ɡuro ɡurobu bu mɛnnɑmɑ. Mɑ u kɑ Pɔlu dɑ ben wuswɑɑɔ.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.