Atos 22
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 Bɛɛ, nɛn bisibu kɑ bɑɑbɑbɑ, i swɑɑ dɑkio ye kon bɛɛ sɔ̃ n kɑ tii tubusiɑ.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Ye bɑ nuɑ mɑ u kɑ Heberum ɡɑri mɔ̀, bɑ mɑri sɔ̃ɔ sɔ̃ɔ. Mɑ u nɛɛ,
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 nɛ Yuuwɑ wi bɑ mɑrɑ Tɑɑsiɔ, Silisin temɔ ɑdɑmɑ wuu ɡeni sɔɔrɑ nɑ biru di. Gɑmɑliɛlin miyɑ nɑ keu kuɑ, nɑ bɛsɛn sikɑdobɑn woodɑ ɡiɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ, mɑ nɑ Gusunɔn bɛɛrɛ yɛ̃ nɡe mɛ bɛɛ kpuro i sɑ̃ɑ ɡisɔ.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nɑ mɑɑ swɑɑ yen tɔmbu nɔni sɔ̃ɔwɑ ɡoo ɡookum, nɑ yen tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu mwɛɛrɑ nɑ bɔkuɑ nɑ pirisɔm doke.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Yɑ̃ku kowo tɔnwero kɑ Yuubɑn ɡuro ɡurobu kpuro bɑ koo kpĩ bu mɑn yen seedɑ diiyɑ. Nɑ tirenu mwɑ ben nɔmɑn di ni bɑ Yuubɑ yoruɑ be bɑ wɑ̃ɑ Dɑmɑsiɔ. Mɑ nɑ dɑ mi n kɑ swɑɑ yen tɔmbu mwɑ n bɔke be bɑ wɑ̃ɑ mi, kpɑ n kɑ bu nɑ Yerusɑlɛmuɔ n sɛɛyɑsiɑ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Sɑnɑm mɛ nɑ dɔɔ nɑ Dɑmɑsi turuku kuɑ sɔ̃ɔ wii wɔllun sɑkɑ, suɑru sɔɔ yɑm bururɑm nɑ bɑi wɔllun di mu mɑn wukiri.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Nɑ wɔrumɑ temɔ, mɑ nɑ nɔɔ ɡɑɡu nuɑ ɡɑ nɛɛ, Sɔɔlu, Sɔɔlu mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn nɔni sɔ̃ɔmɔ.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Nɑ bikiɑ nɑ nɛɛ, wunɑ were Yinni. U mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛnɑ Yesu Nɑsɑrɛtiɡii wi ɑ nɔni sɔ̃ɔmɔ.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Durɔ be bɑ mɑn yɔ̃siriɔ bɑ yɑm bururɑm mɛ wɑ, ɑdɑmɑ bɑ ǹ tubɑ ye yɛ̃ro ɡeruɑ wi u kɑ mɑn ɡɑri kuɑ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Nɑ bikiɑ nɑ nɛɛ, mbɑ kon ko Yinni. Mɑ u mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n seewo n du Dɑmɑsiɔ. Miyɑ bɑ koo mɑn sɔ̃ kpuro ye Gusunɔ u himbɑ sɑ̃ɑ n ko.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Yɑm bururɑm mɛn kpɑ̃ɑrɑ derɑ nɑ wɔ̃ko kuɑ. Yen sɔ̃nɑ nɛn kpɑɑsibɑ mɑn nɔmu nɛnuɑ sɑ kɑ duɑ Dɑmɑsiɔ.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 N deemɑ durɔ ɡoo wɑ̃ɑ mi, wi bɑ rɑ nɛɛ Anɑniɑ, u Gusunɔn bɛɛrɛ yɛ̃, u Mɔwisin woodɑbɑ swĩi. Yuu be bɑ wɑ̃ɑ wuu ɡe sɔɔ kpuro bɑ win seedɑ ɡeɑ dimɔ.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 U nɑ nɛn mi, u yɔ̃rɑ nɛn bɔkuɔ mɑ u nɛɛ, Sɔɔlu nɛn beruse, ɑ yɑm wɑɑwo. Mii mii nɛn nɔni wukiɑrɑ mɑ nɑ nùn wɑ.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 U mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Gusunɔ bɛsɛn sikɑdobɑn Yinni u mɑn ɡɔsɑ n kɑ win kĩru ɡiɑ, n kɑ Geeɡii wɑ, kpɑ n mɑɑ kɑ win nɔɔn ɡɑri nɔ.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Domi kon ko win seedɑ dio, kpɑ n kɑ tɔmbu kpuro sɔ̃ ye nɑ wɑ kɑ ye nɑ nuɑ.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Tɛ̃, mbɑ n mɑɑ tie. N seewo bu mɑn bɑtɛmu ko, kpɑ n wobe n dɛɛrɑ nɛn torɑnun di nɑ n Yinnin yĩsiru sokumɔ.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Ye nɑ wurɑ Yerusɑlɛmuɔ, sɔ̃ɔ teeru sɑnɑm mɛ nɑ kɑnɑru mɔ̀ sɑ̃ɑ yerɔ, nɑ kɑ̃sɑ.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Kɑ̃si te sɔɔ, nɑ Yinni wɑ, u mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n koowo kpɑɑkɑ kpɑ n yɑri Yerusɑlɛmun di mii mii. Domi wuu min tɔmbu bɑ ǹ koo win ɡɑri wurɑ yìn seedɑ nɑ dimɔ.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Nɑ nɛɛ, Yinni bɑ yɛ̃ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ mɑ nɑ Yuubɑn mɛnnɔ yenu dɑ dɑ, nɑ tɔmbu mwɛɛrɑ nɑ bu so be bɑ nun nɑɑnɛ doke.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Dɔmɑ te bɑ wunɛn seedɑ dio Etiɛni ɡo, nɛn tii nɑ wɑ̃ɑ mi, nɑ win ɡɔɔ wurɑ. Nɛnɑ nɑ win ɡowobun yɑ̃nu kɔ̃su ni bɑ subɑ.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Mɑ Yinni u mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n doo, domi u koo mɑn ɡɔri n tomɑ tɔn tukobun mi.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Tɔn be, bɑ Pɔlun ɡɑri swɑɑ dɑki sere u kɑ yeni ɡeruɑ u kpɑ. Sɑnɑm mɛyɑ be kpuro bɑ ɡbɑ̃sukum wɔri bɑ nɛɛ, i nùn ɡoowo, n ǹ weenɛ win bweseru tɑ n wɑ̃ɑ.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Bɑ kuuki mɔ̀, bɑ ben yɑbenu yɔwemɔ, bɑ tuɑ seeyɑmɔ wɔllɔ.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Romun tɑbu sunɔ wi, u woodɑ wɛ̃ bu kɑ Pɔlu dɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑ sɔɔ bu nùn sɛni so sere u kɑ ɡem ɡere. Domi u kĩ u ɡiɑ mbɑn sɑɑbuwɑ bɑ nùn wuremɔ mɛ.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ye bɑ Pɔlu bɔkuɑ bu kɑ nùn so, u tɑbu sunɔ bikiɑ wi u nùn yɔ̃re, u nɛɛ, n weenɛ i Romuɡii so i sere nùn siri?
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ye tɔnwero wi, u ɡɑri yi nuɑ, u dɑ win tɑbu sunɔn mi, mɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ ɑ kĩ ɑ ko mi. Durɔ wi, Romuɡiiwɑ.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Mɑ tɑbu sunɔ u dɑ u Pɔlu bikiɑ u nɛɛ, ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ, wunɛ Romuɡiiwɑ?
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Tɑbu sunɔ wi, u nɛɛ, ɡobi bɛkɛyɑ nɑ kɔsiɑ nɑ kɑ sere kuɑ Romuɡii.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Yen sɔ̃nɑ tɑbu kowo be bɑ sɔɔru sɑ̃ɑ bu kɑ nùn sɛni so u kɑ ɡem ɡere, bɑ nùn deri mii mii. Mɑ bɛrum tɑbu sunɔ wi mwɑ ye u nuɑ mɑ Pɔlu sɑ̃ɑwɑ Romuɡii domi u derɑ bɑ nùn bɔkuɑ.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Tɑbu sunɔ wi, u kĩ u ɡiɑ kɑm kɑm yèn sɑɑbu wɑhɑlɑ ye, yɑ seewɑ. Yen sɔ̃nɑ sisiru u derɑ bɑ Pɔlu kusiɑ, mɑ u nɛɛ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ Yuubɑn ɡuro ɡurobu bu mɛnnɑmɑ. Mɑ u kɑ Pɔlu dɑ ben wuswɑɑɔ.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.