Atos 21

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ye sɑ nɔɔ kɑnɑnɑ kɑ be sɑ kpɑ, sɑ ɡoo nimkuu duɑ sɑ doonɑ sɔru sɔrum mɛ Kɔsiɔ. Yen sisiru sɑ dɑ Roduɔ. Sɑɑ min di, sɑ mɑɑ dɑ Pɑtɑrɑɔ.
1 Depois de nos apartarmos, fizemo-nos à vela e, correndo em direitura, chegamos a Cós; no dia seguinte, a Rodes, e dali, a Pátara.
2 Miyɑ sɑ ɡoo nimkuu wɑ ɡe ɡɑ dɔɔ Fɛnisi ɡiɑ, mɑ sɑ ɡu duɑ sɑ swɑɑ wɔri.
2 Achando um navio que ia para a Fenícia, embarcamos nele, seguindo viagem.
3 Sɑ tem bureru ɡɑru wɑ te bɑ mɔ̀ Sipu, sɑ tu sɛ̃ɛnɑ bɛsɛn nɔm dwɑrɔ mɑ sɑ dɑ Sirin tem ɡiɑ. Sɑ Tiri duɑ, mi ɡoo nimkuu ɡɑ koo sɔmunu sɑrɑsiɑ.
3 Quando Chipre já estava à vista, deixando-a à esquerda, navegamos para a Síria e chegamos a Tiro; pois o navio devia ser descarregado ali.
4 Sɑ nɑɑnɛ dokeobu kɑsu mɑ sɑ kɑ bu sinɑ ɑlusumɑ bɔ̃ɔ teeru. Hunde Dɛɛro derɑ bɑ Pɔlu sɔ̃ɔmɔ u ku Yerusɑlɛmu dɑ.
4 Encontrando os discípulos, permanecemos lá durante sete dias; e eles, movidos pelo Espírito, recomendavam a Paulo que não fosse a Jerusalém.
5 Adɑmɑ ye bɛsɛn sɑɑ turɑ sɑ kpɑm wurɑ ɡoo nimkuu mi. Be kpuro kɑ ben kurɔbu kɑ bibu bɑ sun yɔ̃siri sɑɑ wuun di. Bɛsɛ kpuro sɑ yiirɑ nim wɔ̃kun ɡoorɔ mɑ sɑ kɑnɑru kuɑ.
5 Passados aqueles dias, tendo-nos retirado, prosseguimos viagem, acompanhados por todos, cada um com sua mulher e filhos, até fora da cidade; ajoelhados na praia, oramos.
6 Ye sɑ nɔɔ kɑnɑnɑ sɑ kpɑ sɑ ɡoo nimkuu duɑ mɑ bɑ wurɑ ben yɛnusɔ.
6 E, despedindo-nos uns dos outros, então, embarcamos; e eles voltaram para casa.
7 Sɑɑ Tirin di sɑ kpɑm swɑɑ wɔri mɑ sɑ turɑ Tolemɑisiɔ. Miyɑ sɑ sɑrɑ ɡoo nimkuun di mɑ sɑ dɑ sɑ nɑɑnɛ dokeobu tɔburɑ mɑ sɑ kpunɑ mi nɔn teeru.
7 Quanto a nós, concluindo a viagem de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 Yen sisiru sɑ kpɑm swɑɑ wɔri mɑ sɑ turɑ Sesɑreɔ, mɑ sɑ dɑ sɑ sɔbiɑ Filipun yɛnuɔ wi u sɑ̃ɑ wɑɑsu kowo. N deemɑ u sɑ̃ɑ tɔnu nɔɔbɑ yiru yen turo be bɑ ɡɑsɔ ɡɔsɑ Yerusɑlɛmuɔ.
8 No dia seguinte, partimos e fomos para Cesareia; e, entrando na casa de Filipe, o evangelista, que era um dos sete, ficamos com ele.
9 Durɔ wi, u bii wɔndiɑbɑ nnɛ mɔ be bɑ sɑ̃ɑ Gusunɔn sɔmɔbu.
9 Tinha este quatro filhas donzelas, que profetizavam.
10 Ye sɑ sɔ̃ɔ mɛɛru kuɑ mi, Gusunɔn sɔmɔ ɡoo wi bɑ rɑ nɛɛ Aɡɑbusi, u nɑ mi sɑɑ Yudeɑn di.
10 Demorando-nos ali alguns dias, desceu da Judeia um profeta chamado Ágabo;
11 U nɑ bɛsɛn mi mɑ u Pɔlun kpɑkɑ suɑ u win tiin nɑɑsu kɑ nɔmɑ bɔkuɑ u nɛɛ, n wee ye Hunde Dɛɛro u ɡerumɔ. Wi u kpɑkɑ yeni mɔ, Yuu be bɑ wɑ̃ɑ Yerusɑlɛmuɔ bɑ koo nùn bɔke mɛsum kpɑ bu nùn tɔn tukobu nɔmu sɔndiɑ.
11 e, vindo ter conosco, tomando o cinto de Paulo, ligando com ele os próprios pés e mãos, declarou: Isto diz o Espírito Santo: Assim os judeus, em Jerusalém, farão ao dono deste cinto e o entregarão nas mãos dos gentios.
12 Ye sɑ ɡɑri yi nuɑ, bɛsɛ kɑ tɔn be bɑ wɑ̃ɑ mi, sɑ Pɔlu suuru kɑnɑm wɔri u ku Yerusɑlɛmu ye dɑ.
12 Quando ouvimos estas palavras, tanto nós como os daquele lugar, rogamos a Paulo que não subisse a Jerusalém.
13 Adɑmɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ i sumɔ mɛsum mɑ i nɛn wɔruɡɔru kpeesiɑmɔ. Nɑ mɑm sɔɔru sɑ̃ɑ n kɑ ɡbi Yinni Yesun yĩsirun sɔ̃ Yerusɑlɛmuɔ, n ǹ mɔ bɔkubu tɔnɑ.
13 Então, ele respondeu: Que fazeis chorando e quebrantando-me o coração? Pois estou pronto não só para ser preso, mas até para morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Ye sɑ deemɑ u ǹ bɛsɛn ɡɑri wure, sɑ mɑri mɑ sɑ nɛɛ, Gusunɔn kĩru tu koorɑ.
14 Como, porém, não o persuadimos, conformados, dissemos: Faça-se a vontade do Senhor!
15 Amɛn biru sɑ bɛsɛn sɔɔru kuɑ mɑ sɑ doonɑ Yerusɑlɛmu ɡiɑ.
15 Passados aqueles dias, tendo feito os preparativos, subimos para Jerusalém;
16 Nɑɑnɛ dokeobu ɡɑbu sɑɑ Sesɑren di bɑ sun yɔ̃siri bɑ kɑ sun dɑ Nɑsoni Sipuɡiin wɔɔrɔ mi sɑ ko sɔbiɑ. Durɔ wi, u nɑɑnɛ doke n tɛ.
16 e alguns dos discípulos também vieram de Cesareia conosco, trazendo consigo Mnasom, natural de Chipre, velho discípulo, com quem nos deveríamos hospedar.
17 Sɑnɑm mɛ sɑ turɑ Yerusɑlɛmuɔ, nɑɑnɛ dokeobɑ sun dɑm koosiɑ kɑ nuku dobu.
17 Tendo nós chegado a Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 Yen sisiru Pɔlu u kɑ sun Yɑkɔbu berɑm dɑ mɑ Yesun yiɡbɛ ɡuro ɡurobu kpuro bɑ mɛnnɑ mi.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco encontrar-se com Tiago, e todos os presbíteros se reuniram.
19 Ye Pɔlu u bu tɔburɑ u kpɑ u bu sɑɑriɑ tiɑ tiɑ sɔmbu te Gusunɔ u kuɑ tɔn tukobun suunu sɔɔ win wɑɑsun sɔ̃.
19 E, tendo-os saudado, contou minuciosamente o que Deus fizera entre os gentios por seu ministério.
20 Ye bɑ win ɡɑri nuɑ, be kpuro bɑ Gusunɔ siɑrɑ. Mɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, kĩnɑsi ɑ wɑ? Yuubɑ nye nyewɑ bɑ nɑɑnɛ doke, mɑ be kpuro bɑ kpɑm kɑ tii Mɔwisin woodɑ bɔkuɑ.
20 Ouvindo-o, deram eles glória a Deus e lhe disseram: Bem vês, irmão, quantas dezenas de milhares há entre os judeus que creram, e todos são zelosos da lei;
21 Bɑ bu wunɛn ɡɑri sɔ̃ɔwɑ mɑ ɑ Yuu be bɑ wɑ̃ɑ tɔn tukobun mi sɔ̃ɔmɔ bu Mɔwisin ɡɑri deri, bu ku deemɑ swĩi, bu ku mɑɑ ben bibu bɑnɡo ko.
21 e foram informados a teu respeito que ensinas todos os judeus entre os gentios a apostatarem de Moisés, dizendo-lhes que não devem circuncidar os filhos, nem andar segundo os costumes da lei.
22 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑ sɑ ko ko. Kɑ ɡem bɑ koo nɔ mɑ ɑ tunumɑ wuu mi.
22 Que se há de fazer, pois? Certamente saberão da tua chegada.
23 Yen sɔ̃, ɑ koowo ye sɑ ko nun sɔ̃. Durɔbu nnɛ ɡɑbɑ wɑ̃ɑ mi, be bɑ rɑɑ nɔɔ mwɛɛru kuɑ.
23 Faze, portanto, o que te vamos dizer: estão entre nós quatro homens que, voluntariamente, aceitaram voto;
24 A kɑ bu doo kpɑ i tii dɛɛrɑsiɑ sɑnnu kpɑ ɑ ben kɔnɑn ɡobi kɔsiɑ. Nɡe mɛyɑ bɑɑwure u ko n kɑ yɛ̃ mɑ ye bɑ nuɑ wunɛn sɔ̃, n ǹ ɡem, sɑnɑm mɛ, bɑ koo wɑ mɑ wunɛn tii ɑ Mɔwisin woodɑ swĩi.
24 toma-os, purifica-te com eles e faze a despesa necessária para que raspem a cabeça; e saberão todos que não é verdade o que se diz a teu respeito; e que, pelo contrário, andas também, tu mesmo, guardando a lei.
25 Adɑmɑ ye n sɑ̃ɑ tɔn tuko nɑɑnɛ dokeobuɡiɑ sɑ bu woodɑ yiiyɑ mɑ sɑ bu yen tireru mɔrisiɑ sɑ nɛɛ, bu ku bũu sɑ̃ɑ dĩɑnu di, bu ku yɑɑ yɛm di, bu ku yɑɑ tem ye bɑ wĩiru tɛmɑ bɑ kɑ ɡo, bu ku mɑɑ kɔ̃ɔ mɛnnɑ tɑntɑnɑru sɔɔ.
25 Quanto aos gentios que creram, já lhes transmitimos decisões para que se abstenham das coisas sacrificadas a ídolos, do sangue, da carne de animais sufocados e das relações sexuais ilícitas.
26 Mɑ Pɔlu u kɑ durɔ be dɑ. Yen sisiru bɑ tii dɛɛrɑsiɑ, mɑ u sɑ̃ɑ yeru duɑ u bu sɔ̃ɔwɑ sɑɑ ye dɛɛrɑsiɑ bin sɑnɑm koo kpe, kpɑ bu ben bɑɑwure yɑ̃kuru kuɑ dɔmɑ te.
26 Então, Paulo, tomando aqueles homens, no dia seguinte, tendo-se purificado com eles, entrou no templo, acertando o cumprimento dos dias da purificação, até que se fizesse a oferta em favor de cada um deles.
27 Ye sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru ye, yɑ kpeeyɔ, Yuu be bɑ nɑ Asin di bɑ Pɔlu wɑ sɑ̃ɑ yerɔ. Bɑ tɔn wɔru burinɑsiɑ, mɑ bɑ Pɔlu mwɑ.
27 Quando já estavam por findar os sete dias, os judeus vindos da Ásia, tendo visto Paulo no templo, alvoroçaram todo o povo e o agarraram,
28 Bɑ ɡbɑ̃sukumɔ bɑ mɔ̀, bɛɛ Isirelibɑ, fɑɑbɑ woo! Durɔ wiyɑ u rɑ de bɑɑmɑ kpuro u n Isirelibɑn kɔ̃sɑ ɡerumɔ, kɑ ye n sɑ̃ɑ Mɔwisin woodɑ kɑ mɑɑ sɑ̃ɑ yee teni. Wee, u mɑm kɑ tɔn tukobu ɡɑbu nɑ sɑ̃ɑ yee dɛɛrɑ tenin mi mɑ u tu disi doke.
28 gritando: Israelitas, socorro! Este é o homem que por toda parte ensina todos a serem contra o povo, contra a lei e contra este lugar; ainda mais, introduziu até gregos no templo e profanou este recinto sagrado.
29 Bɑ yeni ɡeruɑ yèn sɔ̃ bɑ rɑɑ Torofimu Efesuɡii wɑ kɑ Pɔlu sɑnnu wuu sɔɔ, yerɑ bɑ tɑmɑɑ Pɔlu u kɑ nùn dɑwɑ sɑ̃ɑ yeru mi.
29 Pois, antes, tinham visto Trófimo, o efésio, em sua companhia na cidade e julgavam que Paulo o introduzira no templo.
30 Mɑ wuu ɡɑ buuburu yɔ̃rɑ kpuro, tɔmbɑ duki nɑɑmɔ bɑɑmɑn di mɑ bɑ Pɔlu mwɑ bɑ ɡɑwɑ bɑ kɑ yɑrɑ sɑ̃ɑ yerun di. Mii mii mɑ bɑ ten ɡɑmbobɑ kɛnuɑ.
30 Agitou-se toda a cidade, havendo concorrência do povo; e, agarrando a Paulo, arrastaram-no para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Sɑnɑm mɛ bɑ kĩ bu nùn ɡo, yerɑ Romun tɑbu sunɔ u nuɑ mɑ Yerusɑlɛmu kpuro yɑ burinɑmɔ.
31 Procurando eles matá-lo, chegou ao conhecimento do comandante da força que toda a Jerusalém estava amotinada.
32 Mii mii u tɑbu wiruɡibu ɡɑbu suɑ kɑ tɑbu kowobu, mɑ u kɑ bu dukɑ dɑ tɔn wɔru ɡen mi. Sɑnɑm mɛ tɔn wɔru ɡe, ɡɑ nùn wɑ kɑ tɑbu kowobu sɑnnu, bɑ Pɔlu soberu deri.
32 Então, este, levando logo soldados e centuriões, correu para o meio do povo. Ao verem chegar o comandante e os soldados, cessaram de espancar Paulo.
33 Tɑbu sunɔ wi, u dɑ Pɔlun mi, u nùn mwɑ mɑ u woodɑ wɛ̃ bu nùn bɔke kɑ yɔni yiru. Mɑ u bu bikiɑ, wɑrɑ durɔ wi. Mbɑ u kuɑ.
33 Aproximando-se o comandante, apoderou-se de Paulo e ordenou que fosse acorrentado com duas cadeias, perguntando quem era e o que havia feito.
34 Gɑbu tɔn wɔru ɡe sɔɔ, bɑ ɡɑri tee ɡbɑ̃sukumɔ, ɡɑbu mɑɑ ɡɑri ɡɛɛ, sere tɑbu sunɔ u kpɑnɑ u ɡɑri yin ɡem ɡiɑ wure bɑkɑnun sɔ̃. Yen sɔ̃nɑ u woodɑ wɛ̃ bu kɑ Pɔlu dɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑn mi.
34 Na multidão, uns gritavam de um modo; outros, de outro; não podendo ele, porém, saber a verdade por causa do tumulto, ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza.
35 Ye bɑ ɡbɑ̃rɑ ten yɔɔtiru turɑ tɑbu kowobɑ Pɔlu suɑ bɑ sɔndi ben senu wɔllɔ, tɔn wɔru ɡen mɔrun sɔ̃.
35 Ao chegar às escadas, foi preciso que os soldados o carregassem, por causa da violência da multidão,
36 Mɑ tɔn be kpuro bɑ bu nɑɑ kɔtinu dimɔ bɑ ɡbɑ̃sukumɔ, bɑ mɔ̀ i nùn ɡoowo!
36 pois a massa de povo o seguia gritando: Mata-o!
37 Sɑnɑm mɛ bɑ kĩ bu Pɔlu duusiɑ sɑnsɑni ɡbɑ̃rɑruɡiɑ mi, u tɑbu sunɔ bikiɑ u nɛɛ, kon kpĩ n kɑ nun ɡɑri ko?
37 E, quando Paulo ia sendo recolhido à fortaleza, disse ao comandante: É-me permitido dizer-te alguma coisa? Respondeu ele: Sabes o grego?
38 Ǹ n mɛn nɑ, ɑ ǹ sɑ̃ɑ Eɡibitiɡii wi? Wi u ɡɑsɔ derɑ tɔmbɑ tem yɛ̃robu seesi, wi u tɔmbu nɔrɔbun subɑ nnɛ mɛnnɑ (4.000) swɑɑ diobun yiɡbɛrun di, mɑ u kɑ bu dɑ ɡbɑburɔ?
38 Não és tu, porventura, o egípcio que, há tempos, sublevou e conduziu ao deserto quatro mil sicários?
39 Pɔlu nùn wisɑ u nɛɛ, nɛ Yuuwɑ, bɑ mɑn mɑrɑwɑ Tɑɑsiɔ, Silisin tem sɔɔ. Nɑ sɑ̃ɑ kpɑɑ yɛ̃ro wuu ɡe sɔɔ, ɡe ɡɑ yĩsiru yɑrɑ. Nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ de n kɑ tɔn be ɡɑri ko.
39 Respondeu-lhe Paulo: Eu sou judeu, natural de Tarso, cidade não insignificante da Cilícia; e rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Tɑbu sunɔ wi, u nùn ɑyeru wɛ̃. Mɑ Pɔlu u yɔɔwɑ yɔɔtiru wɔllɔ u tɔn be kɑ nɔmu mɑrisiɑ. Ye bɑ mɑri, u bu sɔ̃ɔwɑ kɑ Heberum u nɛɛ,
40 Obtida a permissão, Paulo, em pé na escada, fez com a mão sinal ao povo. Fez-se grande silêncio, e ele falou em língua hebraica, dizendo:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.