Atos 20

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Sɑnɑm mɛ bɑ wɔki ni kpɑ, Pɔlu u nɑɑnɛ dokeobu mɛnnɑ. Ye u bu dɑm kɑ̃, u bu nɔɔ kɑnɑ u doonɑ Mɑsedɔni ɡiɑ.
1 Depois que cessou o tumulto, Paulo convocou os discípulos. Fez-lhes uma exortação, despediu-se e pôs-se a caminho para ir à Macedônia.
2 Ye u bɔsu tem mɛ kpuro sɔɔ, u nɑɑnɛ dokeobu dɑm kɑ̃ ɡem ɡem, mɑ u turɑ Gɛrɛkibɑn temɔ
2 Percorreu aquela região, exortou os discípulos com muitas palavras e chegou à Grécia,
3 u sinɑ mi suru itɑ. Sɑnɑm mɛ u kĩ u ɡoo nimkuu du u Siri dɑ, u deemɑ Yuubɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nùn ɡo. Mɑ u ɡɔ̃ru doke u kpɑm kpe kɑ Mɑsedɔniɔ.
3 onde se deteve por três meses. Como os judeus lhe armassem ciladas no momento em que ia embarcar para a Síria, tomou a resolução de voltar pela Macedônia.
4 Sopɑteri, Pirusin bii wi u nɑ sɑɑ Beren di, u Pɔlu yɔ̃siri, kɑ mɑɑ Aritɑɑki kɑ Sikundusi be bɑ nɑ sɑɑ Tɛsɑlonikɑn di, kɑ Gɑyusi Dɛɛbeɡii kɑ Timɔte kɑ mɑɑ Tisiki kɑ Torofimu be bɑ nɑ sɑɑ Asin di.
4 Acompanharam-no Sópatro de Beréia, filho de Pirro, e os tessalonicenses Aristarco e Segundo, Gaio de Derbe, Timóteo, Tíquico e Trófimo, da Ásia.
5 Beyɑ bɑ ɡbiɑ bɑ dɑ bɑ sun mɑrɑ Torɑsiɔ.
5 Estes foram na frente e esperaram-nos em Trôade.
6 Ye bɑ pɛ̃ɛ ye bɑ ǹ seeyɑtiɑ doken tɔ̃ɔ bɑkɑru kuɑ bɑ kpɑ, sɑ dɑ sɑ ɡoo nimkuu duɑ Filipiɔ. Mɑ sɔ̃ɔ nɔɔbun biru sɑ bu deemɑ Torɑsiɔ mi sɑ ɑlusumɑ tiɑ kuɑ.
6 Nós outros, só depois da festa de Páscoa é que navegamos de Filipos. E, cinco dias depois, fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Alusumɑ buu, sɑ mɛnnɛ su kɑ yɑɑ dibu kɑ mɑɑ Yinnin dĩɑ domɑruɡinu di sɑnnu, mɑ Pɔlu u wɑɑsu wɔri. Yèn sɔ̃ u kĩ u doonɑ yen sisiru, u win wɑɑsu dɛnyɑsiɑ yɑ turɑ sere wɔ̃kurun bɔnu.
7 No primeiro dia da semana, estando nós reunidos para partir o pão, Paulo, que havia de viajar no dia seguinte, conversava com os discípulos e prolongou a palestra até a meia-noite.
8 Fitilɑku dɑbirɑ wɑ̃ɑ ɡidɑmbisɑ ye sɔɔ, mi sɑ mɛnnɛ.
8 Havia muitas lâmpadas no quarto, onde nos achávamos reunidos.
9 Aluwɑɑsi ɡoo wi bɑ mɔ̀ Etiki, u sɔ̃ fɛnɛntiɔ. Nɡe mɛ Pɔlu u win ɡɑri dɛnyɑsiɑmɔ, ɑluwɑɑsi wi, u dom yĩburɑ sere u dweeyɑ, mɑ u wɔrumɑ temɔ ɡidɑmbisɑ itɑsen fɛnɛntin di. Bɑ nùn suɑ bɑ deemɑ ɡorɑ.
9 Acontece que um moço, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, foi tomado de profundo sono, enquanto Paulo ia prolongando seu discurso. Vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.
10 Adɑmɑ Pɔlu u sɑrɑmɑ mɑ u yɑ̃ɑrɑ u nùn suɑ u nɛɛ, i ku nɑndɑ, win hunde yɑ wɑ̃ɑ.
10 Paulo desceu, debruçou-se sobre ele, tomou-o nos braços e disse: Não vos perturbeis, porque a sua alma está nele.
11 Ye Pɔlu u kpɑm wurɑ ɡidɑmbisɑ yen wɔllɔ, u pɛ̃ɛ suɑ u mururɑ mɑ sɑ di, mɑ u wɑɑsu kuɑ sere yɑm kɑ sɑ̃rɑ, yen biru u doonɑ.
11 Então subiu, partiu o pão, comeu falou-lhes largamente até o romper do dia. Depois partiu.
12 Bɑ kɑ ɑluwɑɑsi wi wurɑ yɛnuɔ wɑsiru, mɑ ben nukurɑ yɛmiɑ ɡem ɡem.
12 Quanto ao moço, levaram-no dali vivo, cheios de consolação.
13 Sɑ ɡoo nimkuu duɑ, sɑ Pɔlu ɡbiiyɑ sɑ dɑ Asosiɔ, mìn di u koo kɑ sun ɡoo du. Domi mɛyɑ sɑ wesiɑnɑ yèn sɔ̃ u kĩ u dɑ mi kɑ nɑɑsu.
13 Nós nos tínhamos adiantado e navegado para Assos, para ali recebermos Paulo. Ele mesmo assim o havia disposto, preferindo fazer a viagem a pé.
14 Ye sɑ kɑ nùn yinnɑ Asosiɔ, min diyɑ u kɑ sun ɡoo duɑ sɑ kɑ dɑ Mitilɛniɔ.
14 Reuniu-se a nós em Assos, e nós o tomamos a bordo e fomos a Mitilene.
15 Min di, sɑ kpɑm ɡoo nimkuu duɑ mɑ sɑ turɑ Kioɔ yen sisiru. Sisi kpɑɑru sɑ turɑ Sɑmɔsiɔ, yen sɔ̃ɔ itɑsewɑ sɑ Miletu duɑ.
15 Continuando dali, sempre por mar, chegamos no dia seguinte defronte de Quios. No outro dia, chegamos a Samos, e um dia depois estávamos em Mileto.
16 Domi Pɔlu u ɡɔ̃ru doke u ku yɔ̃rɑ Efesuɔ, kpɑ u ku win sɑɑ kɔ̃ Asin tem sɔɔ yèn sɔ̃ u sɛnde u turi Yerusɑlɛmuɔ Pɑntikotin tɔ̃ru ǹ n koo koorɑ.
16 Paulo havia determinado não ir a Éfeso, para não se demorar na Ásia, pois se apressava para celebrar, se possível em Jerusalém, o dia de Pentecostes.
17 Pɔlu u nɔɔ mɔrisiɑ Efesuɔ sɑɑ Miletun di, u Yesun yiɡbɛ ɡuro ɡurobu sokusiɑ bu nɑ bu kɑ nùn yinnɑ mi.
17 Mas de Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 Ye bɑ tunumɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛɛn tii i yɛ̃ nɡe mɛ nɑ sĩisinɑ bɛɛn suunu sɔɔ sɑɑ tɔ̃ɔ tèn di nɑ duɑ Asin tem sɔɔ.
18 Quando chegaram, e estando todos reunidos, disse-lhes: Vós sabeis de que modo sempre me tenho comportado para convosco, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia.
19 Nɑ Gusunɔn sɔmburu kuɑ tii kɑwɑbu sɔɔ kɑ yĩresu sɑnnu. Nɑ mɑɑ wɑhɑlɑ dɑbiru wɑ yèn sɔ̃ Yuubɑ swɑɑ kɑsu bu nɛn wɑ̃ɑru kpeerɑsiɑ.
19 Servi ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e no meio das provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.
20 I mɑɑ yɛ̃ mɑ nɑ ǹ bɛɛ ɑrufɑɑnin ɡɑ̃ɑnu berue, nɑ bɛɛ ɡem kpuro sɔ̃ɔwɑwɑ bɑtumɑ sɔɔ kɑ mɑɑ yɛnusɔ.
20 Vós sabeis como não tenho negligenciado, como não tenho ocultado coisa alguma que vos podia ser útil. Preguei e vos instruí publicamente e dentro de vossas casas.
21 Nɑ Yuubɑ kɑ mɑɑ Gɛrɛkibɑ sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, bu yɑrio torɑnun di bu wurɑ Gusunɔn mi kpɑ bu bɛsɛn Yinni Yesu Kirisi nɑɑnɛ doke.
21 Preguei aos judeus e aos gentios a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.
22 Wee tɛ̃ nɑ Yerusɑlɛmu dɔɔ nɡe mɛ Hunde Dɛɛro u mɑn yiire, nɑ ǹ mɑɑ yɛ̃ yè n koo mɑn deemɑ mi,
22 Agora, constrangido pelo Espírito, vou a Jerusalém, ignorando a que ali me espera.
23 ɑdɑmɑ u mɑn sɔ̃ɔmɔ mi kon dɑ kpuro pirisɔm kɑ wɑhɑlɑ mɑn mɑrɑ.
23 Só sei que, de cidade em cidade, o Espírito Santo me assegura que me esperam em Jerusalém cadeias e perseguições.
24 Kɑ mɛ, nɑ ǹ nɛn wɑ̃ɑru ɡɑrisi ɡɑ̃ɑnu n ɡesi nɛn sɔmburu dɑkurɑ te Yinni Yesu u mɑn yiire n ko. Sɔmbu terɑ n Gusunɔn durom Lɑbɑɑri ɡeɑ kpɑrɑ.
24 Mas nada disso temo, nem faço caso da minha vida, contanto que termine a minha carreira e o ministério da palavra que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho ao Evangelho da graça de Deus.
25 Nɑ bɔsu bɛɛn suunu sɔɔ nɑ bɑn te Gusunɔ u swĩin wɑɑsu kuɑ. Tɛ̃ nɑ yɛ̃ mɑ ɡoo sɑri bɛɛn suunu sɔɔ wi u koo mɑn wɑ kpɑm.
25 Sei agora que não tornareis a ver a minha face, todos vós, por entre os quais andei pregando o Reino de Deus.
26 Yen sɔ̃nɑ nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ bɑtumɑ sɔɔ ɡisɔ, ɡoo ù n kɑm kuɑ bɛɛ sɔɔ, nɑ ǹ tɑɑrɛ mɔ.
26 Portanto, hoje eu protesto diante de vós que sou inocente do sangue de todos,
27 Domi nɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu beruɑ, nɑ bɛɛ Gusunɔn himbɑ kpuro nɔɔsiɑ.
27 porque nada omiti no anúncio que vos fiz dos desígnios de Deus.
28 I n tii sɛ, i mɑɑ ɡɔ̃ɔ kpuro kɔ̃suo ɡe Hunde Dɛɛro u bɛɛ nɔmu sɔndiɑ, ɡe ɡɑ sɑ̃ɑ Yinni Yesun yiɡbɛru. I tu kpɑro te u yɑkiɑ kɑ win tiin yɛm.
28 Cuidai de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastorear a Igreja de Deus, que ele adquiriu com o seu próprio sangue.
29 Nɑ yɛ̃ mɑ nɑ̀ n bɛɛ derin biru ɡɑbɑ koo du bɛɛn suunu sɔɔ nɡe mɛ dɛmɑkunu rɑ du yɑ̃ɑnun suunu sɔɔ, bɑ ǹ ko n wɔnwɔndu mɔ.
29 Sei que depois da minha partida se introduzirão entre vós lobos cruéis, que não pouparão o rebanho.
30 Sɑɑ mɑm bɛɛn suunu sɔɔn di ɡɑbɑ koo ɡem ɡɔsiɑ weesu kpɑ bu nɑɑnɛ dokeobu swɑɑ nim wiɑ bu kɑ ko ben bwɑ̃ɑbu.
30 Mesmo dentre vós surgirão homens que hão de proferir doutrinas perversas, com o intento de arrebatarem após si os discípulos.
31 Ǹ n mɛn nɑ, i n tii sɛ. I yɑɑyo mɑ wɔ̃ɔ itɑwɑ, nɑ bɛɛn bɑɑwure kirɔ kuɑ bururu kɑ yokɑ kɑ yĩresu.
31 Vigiai! Lembrai-vos, portanto, de que por três anos não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.
32 Tɛ̃ nɑ bɛɛ Gusunɔ nɔmu sɔndiɑ nɑ mɑɑ bɛɛ win durom ɡɑri nɔmu sɔndiɑ. Gɑri yi, yi koo kpĩ yi bɛɛ tɑ̃sisiɑ kpɑ yi bɛɛ fɑɑbɑ ko kɑ be kpuro be Gusunɔ u ɡɔsɑ u kuɑ wiɡibu.
32 Agora eu vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para edificar e dar a herança com os santificados.
33 Nɑ ǹ ɡoon sii ɡeesu ǹ kun mɛ win wurɑ ǹ kun mɛ win yɑberu binɛ koore.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.
34 Bɛɛn tii i yɛ̃ mɑ kɑ nɛn tiin nɔmɑ nɑ sɔmburu kuɑ nɑ kɑ tii diisiɑ kɑ mɑɑ be bɑ kɑ mɑn wɑ̃ɑ.
34 Vós mesmos sabeis: estas mãos proveram às minhas necessidades e às dos meus companheiros.
35 Nɑ bɛɛ sɔ̃ɔsi yɑbu kpuro sɔɔ mɑ n weenɛ i sɔmburu ko ɡem ɡem nɡe mɛsum, kpɑ i dɑm sɑriruɡibu somi, kpɑ i Yinni Yesun tiin ɡɑri yɑɑyɑ ye u nɛɛ, kɛ̃run wɛ̃ɛbu bu nuku dobu mɔ n kere kɛ̃run mwɑɑbu.
35 Em tudo vos tenho mostrado que assim, trabalhando, convém acudir os fracos e lembrar-se das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: É maior felicidade dar que receber!
36 Sɑnɑm mɛ Pɔlu u ɡɑri yi ɡeruɑ u kpɑ, u yiirɑ mɑ u kɑnɑru kuɑ kɑ be kpuro sɑnnu.
36 A essas palavras, ele se pôs de joelhos a orar.
37 Be kpuro bɑ swĩ. Ye bɑ nùn bɔkɑsi, bɑ nùn nɔɔ kɑnɑ kɑ kĩru,
37 Derramaram-se em lágrimas e lançaram-se ao pescoço de Paulo para abraçá-lo,
38 ben nukurɑ sɑnkirɑ n bɑndɑ yèn sɔ̃ u bu sɔ̃ɔwɑ mɑ bɑ ǹ mɑɑ wɑɑnɑmɔ. Mɑ bɑ nùn yɔ̃siri sere ɡoo nimkuu mi.
38 aflitos, sobretudo pela palavra que tinha dito: Já não vereis a minha face. Em seguida, acompanharam-no até o navio.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.