2 Samuel 3
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NAA
1 Sɔɔlun yɛnuɡibu bɑ kɑ Dɑfidi yibɛrɛ tɛɛru kuɑ n tɛ. Mɑ Sɔɔlun yɛnu ɡɑ dɑm dwiiyɑmɔ ɡɑ dɔɔ, ɑdɑmɑ Dɑfidiɡuu ɡɑ dɑm sosimɔwɑ ɡɑ dɔɔ.
1 Durou muito tempo a guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi. Davi se fortalecia cada vez mais, enquanto a casa de Saul se enfraquecia.
2 Sɑɑ ye sɔɔ, Dɑfidi u bibu nɔɔbɑ tiɑ mɑrɑ Heboroniɔ. Ben ɡbiikoowɑ Amɔɔ. Win mɛrowɑ Akinɔɑmu, Yisirɛɛliɡii.
2 Em Hebrom, nasceram filhos a Davi. O primogênito foi Amnom, de Ainoã, a jezreelita.
3 Yirusewɑ Kileɑbu. Win mɛrowɑ Abiɡɑli, Nɑbɑli Kɑɑmɛliɡiin ɡɔmini. Itɑsewɑ Abusɑlɔmu. Win mɛrowɑ Mɑɑkɑ, Tɑlimɑi Gesuribɑn sinɑ bokon bii.
3 O segundo foi Quileabe, de Abigail, viúva de Nabal, o carmelita. O terceiro foi Absalão, filho de Maaca, filha de Talmai, rei de Gesur.
4 Nnɛsewɑ Adoniyɑ. Win mɛrowɑ Hɑɡiti. Nɔɔbusewɑ Sefɑtiɑ. Win mɛrowɑ Abitɑli.
4 O quarto foi Adonias, filho de Hagite. O quinto foi Sefatias, filho de Abital.
5 Nɔɔbɑ tiɑsewɑ mɑɑ Yitereɑmu. Win mɛrowɑ Eɡilɑ.
5 O sexto foi Itreão, de Eglá, mulher de Davi. Estes filhos de Davi nasceram em Hebrom.
6 Sɑɑ ye tɑbu wɑ̃ɑ Dɑfidin yɛnu kɑ Sɔɔlun yɛnun bɑɑ sɔɔ, Abinɛɛ u kɑ Sɔɔlubɑ yɔ̃rɑwɑ dim dim.
6 Enquanto durou a guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi, Abner se tornava cada vez mais poderoso na casa de Saul.
7 Adɑmɑ sɔ̃ɔ teeru Isi Bosɛti u Abinɛɛ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ nɛn tundo Sɔɔlun kurɔ Risipɑ, Ayɑn bii kpunɑ.
7 Saul teve uma concubina chamada Rispa, filha de Aiá. Isbosete perguntou a Abner: — Por que você teve relações com a concubina de meu pai?
8 Mɑ Isi Bosɛtin ɡɑri yi, yi Abinɛɛ duɑ. Mɑ u nɛɛ, ɑ tɑmɑɑ nɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe Yudɑn wiruɡii be bɑ Sɔɔlu seesimɔ? Wee, sere kɑ tɛ̃, nɛnɑ nɑ wunɛn tundo Sɔɔlun yɛnuɡibu kɑ win bɔrɔbɑ durom kuɑmmɛ. Yen biru nɑ ǹ wure n nun Dɑfidi nɔmu sɔndiɑ. Yerɑ tɛ̃ ɑ mɑn ɡerusimɔ kurɔ winin sɔ̃?
8 Abner ficou indignado com as palavras de Isbosete e disse: — Sou eu um cão a serviço de Judá? Ainda hoje sou fiel à casa de Saul, seu pai, e aos irmãos e amigos dele e não entreguei você nas mãos de Davi. No entanto, hoje você quer me culpar por causa dessa mulher!
9 Ǹ n mɛn nɑ, Gusunɔ u mɑn kuɑ ye u kĩ nɑ̀ kun kɑ Dɑfidi yɔ̃re kpɑ n de Gusunɔ u win nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te u nùn kuɑ,
9 Que Deus me castigue se eu não fizer por Davi o que o Senhor lhe prometeu,
10 ye u nɛɛ u koo bɑndu wunɑ sɑɑ Sɔɔlun bweserun di u tu Dɑfidi wɛ̃ kpɑ u n sɑ̃ɑ sunɔ Isirelibɑ kɑ Yudɑbɑn tem kpuro sɔɔ.
10 transferindo o reino da casa de Saul e estabelecendo o trono de Davi sobre Israel e sobre Judá, desde Dã até Berseba.
11 Sɑɑ ye sɔɔ, Isi Bosɛti kun mɑɑ ɡɑ̃ɑnu ɡeruɑ. Domi Abinɛɛn ɡɑri yi, yi nùn bɛrum mwɑ.
11 E Isbosete não pôde dizer nada a Abner, porque tinha medo dele.
12 Yerɑ Abinɛɛ u Dɑfidi sɔmɔbu ɡɔriɑ Heboroniɔ u nɛɛ, wɑrɑ u tem mɛ mɔ. Yen sɔ̃, u be kɑ mɑn ɑrukɑwɑni bɔkuo. Ko nɑ n wɑ̃ɑ kɑ wi, kpɑ n de Isirelibɑ kpuro bu wurɑ win mi ɡiɑ.
12 Então Abner enviou mensageiros a Davi, dizendo: — De quem é a terra? Faça uma aliança comigo, e eu o ajudarei a fazer com que todo o Israel se junte a você.
13 Ye sɔmɔ be, bɑ turɑ mi, bɑ Dɑfidi ɡɑri yi sɑɑriɑ. Yerɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, yɑ wɑ̃, kon kɑ be nùn ɑrukɑwɑni bɔke. Adɑmɑ ɡɑ̃ɑ teenɑ nɑ nùn bikiɑmɔ. Niyɑ u ɡinɑ mɑn Mikɑli, Sɔɔlun bii mwɑɑmɑ su sere wɑɑnɑ nɛ kɑ wi.
13 Davi respondeu: — Muito bem. Farei uma aliança com você, porém uma coisa exijo: quando vier falar comigo, você não verá a minha face, se primeiro não me trouxer Mical, filha de Saul.
14 Mɑ Dɑfidi u Isi Bosɛti sɔmɔbu ɡɔriɑ bu nùn sɔ̃ bu nɛɛ, bu be nùn win kurɔ Mikɑli wɛ̃ɛmɑ wìn dokuru u rɑɑ kɔruɑ kɑ Filisitibɑn sen sɑrusu wunɔbu (100) si bɑ nùn bikiɑ.
14 Davi também enviou mensageiros a Isbosete, filho de Saul, dizendo: — Dê-me de volta a minha mulher Mical. Para poder casar com ela dei como pagamento cem prepúcios de filisteus.
15 Yerɑ Isi Bosɛti u derɑ bɑ kurɔ wi mwɑɑmɑ Pɑtiɛli, Lɑisin biin min di mi u mɔre.
15 Então Isbosete mandou tirá-la do seu marido Paltiel, filho de Laís.
16 Mɑ Pɑtiɛli wi, u Mikɑli swĩi u sumɔ sere bɑ kɑ turɑ Bɑhurimuɔ. Mɑ Abinɛɛ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ den ɡɔsiro. Yerɑ u ɡɔsirɑ u wurɑ win yɛnuɔ.
16 Seu marido a acompanhou, caminhando e chorando atrás dela, até Baurim. Então Abner disse a ele: — Agora vá e volte para casa. E ele voltou.
17 Yen biru Abinɛɛ u Isirelibɑn ɡuro ɡurobu mɛnnɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Dɑfidiwɑ i rɑɑ kĩ u n sɑ̃ɑ bɛɛn sinɑ boko.
17 Abner falou com os anciãos de Israel, dizendo: — No passado, vocês queriam que Davi reinasse sobre vocês.
18 Yen sɔ̃ tɛ̃, i nùn koowo sunɔ. Domi Yinni Gusunɔ u rɑɑ ɡeruɑ u nɛɛ, sɑɑ win bɔ̃ɔ Dɑfidin nɔmɑn diyɑ u koo win tɔmbu Isirelibɑ yɑkiɑ Filisitibɑn nɔmɑn di kɑ sere mɑɑ ben yibɛrɛ be bɑ tien nɔmɑn di.
18 Façam isto agora, porque o Senhor falou a Davi, dizendo: “Por meio de Davi, meu servo, livrarei o meu povo das mãos dos filisteus e das mãos de todos os seus inimigos.”
19 — ausente —
19 Abner falou também com a tribo de Benjamim. E então ele foi dizer a Davi, em Hebrom, tudo o que agradava a Israel e a toda a casa de Benjamim.
20 — ausente —
20 Abner foi falar com Davi, em Hebrom, e vinte homens estavam com ele. Davi ofereceu um banquete a Abner e aos homens que tinham vindo com ele.
21 Yen biruwɑ Abinɛɛ u mɑɑ Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, yinni sinɑ boko, kon se n dɑ n Isirelibɑ kpuro mɛnnɑ kpɑ bu kɑ nun ɑrukɑwɑni bɔke bɑ n kɑ wunɛn ɡɑri sɔmburu mɔ̀. Kpɑ ɑ n bɑndu dii be sɔɔ, ɑ n mɔ̀ ye ɑ kĩ.
21 Então Abner disse a Davi: — Eu me levantarei e irei para ajuntar todo o Israel ao rei, meu senhor, para fazerem aliança com o rei. E meu senhor reinará sobre tudo o que quiser. Então Davi deixou que Abner partisse, e ele se foi em paz.
22 Sɑɑ ye sɔɔ, Dɑfidin tɑbu kowobu bɑ ɡɑbu wɔrɑɑ dɑ, mɑ bɑ dukiɑ bɑkɑ ɡurɑmɑ bɑ kɑ wee. N deemɑ Dɑfidi u derɑ Abinɛɛ u ɡɔsirɑ win yɛnuɔ kɑ bɔri yɛndu sɑɑ Heboronin di.
22 Eis que os servos de Davi e Joabe vieram de uma investida e traziam consigo grande despojo. Mas Abner já não estava com Davi, em Hebrom, porque este o havia deixado ir embora, e ele tinha ido em paz.
23 Sɑnɑm mɛ Yoɑbu kɑ tɑbu kowo be, bɑ tunumɑ yɛnuɔ, yerɑ bɑ bu Abinɛɛn lɑbɑɑri sɔ̃ɔwɑ. Bɑ nɛɛ, Abinɛɛ, Nɛrin bii, u nɑ Dɑfidi sinɑ bokon mi. Adɑmɑ Dɑfidi u nùn deri u doonɑ kɑ bɔri yɛndu.
23 Quando Joabe chegou com toda a tropa que estava com ele, disseram-lhe: — Abner, filho de Ner, veio falar com o rei, que deixou que ele fosse embora em paz.
24 Yerɑ Yoɑbu u dɑ u sinɑ boko deemɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kuɑ mɛ. Ye Abinɛɛ u nɑ wunɛn mi, mɑ ɑ nùn deri u doonɑ kɑ bɔri yɛndu?
24 Então Joabe foi falar com o rei e lhe disse: — O que foi que o senhor fez? Eis que Abner esteve aqui e o senhor o deixou ir embora. Agora ele se foi!
25 Wunɛn tii ɑ Abinɛɛ wi yɛ̃. A yɛ̃ mɑ u nɑwɑ u kɑ nun nɔni wɔ̃ke kpɑ u kɑ ɡiɑ ye ɑ mɔ̀ kpuro.
25 O senhor bem conhece Abner, filho de Ner. Veio para enganá-lo, para observar os seus movimentos e sondar todos os seus planos.
26 Ye Yoɑbu u ɡɑri yi ɡeruɑ u kpɑ, yerɑ u doonɑ Dɑfidin min di, mɑ u sɔmɔbu ɡɔrɑ bɑ Abinɛɛ nɑɑ swĩi, bɑ nùn nɑɑmwɛ Sirɑn dɔkɔwɔ. Mɑ bɑ derɑ u ɡɔsirɑmɑ. Adɑmɑ Dɑfidi u ǹ yenibɑ kpuro yɛ̃.
26 Ao sair da presença de Davi, Joabe enviou mensageiros atrás de Abner, e eles o trouxeram de volta desde a cisterna de Sirá, sem que Davi o soubesse.
27 Sɑɑ ye Abinɛɛ u ɡɔsirɑmɑ Heboroniɔ, yerɑ Yoɑbu u nun sokɑ wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔn bee tiɑɔ, u kuɑ nɡe u kĩ u nùn ɡɑri ɑsiriɡii sɔ̃. Mɑ u nùn wobu sɛ̃u sɔkɑ nukurɔ u ɡo. Nɡe mɛyɑ u kɑ mɔru kɔsiɑ yèn sɔ̃ u win wɔnɔ Asɑɛli ɡo.
27 Quando Abner voltou a Hebrom, Joabe o levou para um lado, no interior do portão da cidade, para lhe falar em segredo, e ali o feriu na barriga. E assim Abner morreu, por ter derramado o sangue de Asael, irmão de Joabe.
28 Yen biruwɑ Dɑfidi u ye nuɑ, mɑ u nɛɛ, nɛn bɑndu tɑ dɛɛre Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ, nɛn tii nɑ mɑɑ dɛɛre, Abinɛɛ, Nɛrin biin yɛm mɛ bɑ yɑrin sɔ̃.
28 Depois, quando Davi ficou sabendo, disse: — Eu e o meu reino somos inocentes diante do
29 Yen sɔ̃, Gusunɔ u de mu wɔri Yoɑbun wirɔ kɑ sere mɑɑ win bweserɔ. Kpɑ win bweseru sɔɔ, ɡoo u n dɑ n yɛm wĩimɔ, ǹ kun mɛ u n bɑrɑ disiɡiru mɔ, ǹ kun mɛ u n sɑ̃ɑ yɛmɔ, ǹ kun mɛ u ɡbi tɑbu sɔɔ, ǹ kun mɛ u dĩɑnu biɑ u di.
29 Que este sangue caia sobre a cabeça de Joabe e sobre toda a casa de seu pai! Que nunca falte na casa de Joabe quem tenha corrimento, quem seja leproso, quem se apoie em muleta, quem caia à espada, quem necessite de pão.
30 Nɡe mɛyɑ Yoɑbu kɑ win wɔnɔ Abisɑi bɑ kɑ Abinɛɛ ɡo yèn sɔ̃ u ben wɔnɔ Asɑɛli ɡo tɑbu sɔɔ Gɑbɑoniɔ.
30 Assim, Joabe e seu irmão Abisai mataram Abner, porque este tinha matado Asael, o irmão deles, na batalha de Gibeão.
31 Mɑ Dɑfidi u Yoɑbu kɑ tɔn be bɑ wɑ̃ɑ mi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i bɛɛn yɑ̃ɑ ni i doke mi kɑsukuo kpɑ i sɑɑkibɑ dewe nuku sɑnkirɑnun sɔ̃, kpɑ i Abinɛɛn ɡɔɔ swĩ.
31 Então Davi disse a Joabe e a todo o povo que estava com ele: — Rasguem as suas roupas, vistam-se de panos de saco e façam lamentação por Abner. E o próprio rei Davi ia seguindo o caixão.
32 Mɑ bɑ Abinɛɛn ɡoo te sikuɑ Heboroni mi. Yerɑ wi Dɑfidi sinɑ boko u wurɑ kuɑ kɑ dɑm siki ten mi. Mɑ tɔn be bɑ wɑ̃ɑ mi, bɑ swĩ.
32 Sepultaram Abner em Hebrom. O rei levantou a voz e chorou junto à sepultura de Abner. E todo o povo também chorou.
33 Win ɡɔɔ wuri sɔɔ u nɛɛ,
33 E o rei fez a seguinte lamentação por Abner: Por que Abner teve de morrer como se fosse um tolo?
34 Bɑ ǹ nun mwɛ bɑ nɔmɑ kɑ nɑɑsu bɔkue.
34 As suas mãos não estavam atadas, nem estavam acorrentados os seus pés. Você caiu como quem cai diante dos filhos da maldade! E todo o povo chorou muito mais por ele.
35 Yen biru bɑ mɑɑ nɑ bɑ Dɑfidi nukuru yɛmiɑsiɑ bɑ nɛɛ, u dio. Adɑmɑ u yinɑ, domi u Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛru kuɑ u nɛɛ, Gusunɔ u nùn kuɑ ye u kĩ, ù n di sɔ̃ɔ u sere du.
35 Então todo o povo veio fazer com que Davi comesse pão, sendo ainda dia. Mas Davi fez este juramento: — Que Deus me castigue severamente se eu provar pão ou qualquer outra coisa antes que o sol se ponha.
36 Mɑ tɔmbu kpuro bɑ wɑ ye Dɑfidi sinɑ boko u kuɑ mɑ yɑ bu dore.
36 Todo o povo notou isso e aprovou essa atitude, assim como aprovava tudo o que o rei fazia.
37 Dɑfidin tɔmbu kɑ Isirelibɑ kpuro ɡesi, bɑ ɡiɑ mɑ n ǹ kɑ win yɛ̃ru bɑ kɑ Abinɛɛ, Nɛrin bii ɡo.
37 Naquele dia, todo o povo e todo o Israel ficaram sabendo que o rei não tinha nada a ver com a morte de Abner, filho de Ner.
38 Mɑ sinɑ boko u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i n yɛ̃ mɑ tɔn bokowɑ u ɡu mi ɡisɔ Isireliɔ.
38 Então o rei disse aos seus servos: — Saibam que hoje caiu em Israel um príncipe e um grande homem.
39 Wee, nɑ ǹ dɑm mɔ, bɑɑ mɛ bɑ mɑn ɡum tɑ̃re wirɔ nɑ kɑ kuɑ sunɔ. Seruyɑn bibu bɑ mɑn bɔbunu kere. Yen sɔ̃, Gusunɔ u tɔn kɔ̃so nùn win nuku kɔ̃suru kɔsie.
39 Hoje sou fraco, embora ungido rei. Esses homens, os filhos de Zeruia, são mais fortes do que eu. Que o Senhor retribua ao que fez esse mal como ele merece.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.