2 Samuel 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Mɑ ɡɑri yi, yi sinɑ boko wururɑ. Yerɑ u seewɑ u yɔɔwɑ ɡbɑ̃rɑrun ɡidɑmbisɑ wɔllɔ. Miyɑ u wɑ̃ɑ u sirenɛ u sumɔ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii. Nɑ̀ n dɑɑ ɡu wunɛn ɑyerɔ, yɑ sɑnɔ bo. Nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii.
1 Contaram a Joabe que o rei Davi estava chorando e se lamentando por causa de Absalão.
2 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u sumɔ u kpɑsɑ wɔri mɔ̀ Abusɑlɔmun sɔ̃.
2 Assim, naquele dia, a alegria da vitória virou tristeza para toda a tropa de Davi porque eles souberam que o rei estava chorando a morte do seu filho.
3 Dɔmɑ ten nɑsɑrɑ ye, yɑ ɡɔsirɑwɑ nuku sɑnkirɑnu Dɑfidin tɔmbu kpuron mi. Domi bɑ nuɑ mɑ u sumɔ win bii ɡɔɔn sɔ̃.
3 Eles voltaram e entraram na cidade em silêncio, como fazem os soldados que fogem da batalha, envergonhados.
4 Mɑ tɔn be kpuro bɑ ɡɔsirɑmɑ tɑbu ɡberun di bɑ duɑ wuuɔ kɑ sekuru dɔmɑ te, nɡe be bɑ duki yɑkikirɑmɑ tɑbu ɡberun di.
4 O rei havia coberto o rosto e gritava alto: — Ó meu filho! Meu filho Absalão! Absalão, meu filho!
5 Sinɑ boko u win wuswɑɑ wukiri u wurɑ mɔ̀ tɑ̃ɑ tɑ̃ɑ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, Abusɑlɔmu nɛn bii, nɛn bii.
5 Então Joabe foi à casa do rei e lhe disse: — Hoje o senhor humilhou os seus soldados, aqueles que salvaram a sua vida, a vida dos seus filhos e filhas e a vida das suas esposas e
6 Ye Yoɑbu u tunumɑ, yerɑ u dɑ u sinɑ boko deemɑ yɛnu sɔɔwɔ. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee ɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kpuro sekuru doke ɡisɔ bɛsɛ be sɑ wunɛ kɑ wunɛn bibu kpuro fɑɑbɑ kuɑ kɑ wunɛn kurɔbu kpuro.
6 O senhor odeia os que o amam e ama aqueles que o odeiam. E mostrou que os seus oficiais e os seus soldados não valem nada para o senhor. Eu estou vendo agora que o senhor ficaria muito feliz se hoje Absalão estivesse vivo e todos nós estivéssemos mortos.
7 Sɑ wɑ wee ɑ wunɛn yibɛrɛbɑ kĩ mɑ ɑ be bɑ nun kĩ tusɑ. Domi ɑ sun sɔ̃ɔsi ɡisɔ mɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kɑ bɛsɛn wiruɡibu sɑ ǹ sɑ̃ɑ ɡɑ̃ɑnu wunɛn nɔni sɔɔ. Tɛ̃ nɑ ɡiɑ mɑ Abusɑlɔmu ù n dɑɑ wɑ̃ɑ wɑ̃ɑru sɔɔ kpɑ bɛsɛ kpuro sɑ n ɡuwɑ, yɑ koo nun dore.
7 Vá agora e dê uma palavra de elogio aos seus soldados. Se não fizer isso, eu juro, em nome de Deus, o Senhor , que amanhã de manhã nenhum deles estará do seu lado. E esse seria o pior desastre de toda a sua vida.
8 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ yɑrio ɑ dɑ ɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu ɡɔ̃rusu yɛmiɑsiɑ. À n yinɑ ɑ ko mɛ, nɑ nun sɔ̃ɔmɔ sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru bɑɑ tɔn turo kun kɑ nun yɔ̃rɑmɔ sɑɑ wɔ̃ku ten di. Kɑɑ mɑɑ wɑhɑlɑ wɑ yɑ n kere ye ɑ wɑɑre sɑɑ wunɛn ɑluwɑɑsirun di n kɑ ɡirɑri ɡisɔ.
8 Então o rei se levantou e foi sentar-se perto do portão da cidade. Os seus soldados souberam que ele estava lá e se reuniram todos em volta dele. Enquanto isso, todos os israelitas tinham fugido, cada um para a sua casa.
9 Yerɑ sinɑ boko u dɑ u sinɑ ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ. Mɑ bɑ tɔn be kpuro sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u yɑrimɑ u sɔ̃ kɔnnɔwɔ. Mɑ be kpuro bɑ nɑ win mi.
9 E, em todo o país, eles começaram a brigar. Eles diziam: — O rei Davi nos livrou dos nossos inimigos. Ele nos livrou dos filisteus, mas agora fugiu de Absalão e saiu do país.
10 Yerɑ Isirelibɑn bwese ni sɔɔ kpuro bɑ sikirinɑmɔ bɑ mɔ̀ Dɑfidi sinɑ bokowɑ u sun wɔrɑ bɛsɛn yibɛrɛbɑn nɔmɑn di ǹ kun mɑm ko Filisitibɑ. Tɛ̃ wee u yɑkurɑ bɛsɛn tem di Abusɑlɔmun sɔ̃.
10 Nós escolhemos Absalão para ser o nosso rei, mas ele morreu na batalha. Então, por que não tentamos trazer o rei Davi de volta?
11 Adɑmɑ n wee Abusɑlɔmu wi sɑ bɑndu wɛ̃ mi, u ɡu tɑbu ɡberɔ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ǹ ɡerunɑmɔ su kɑ sinɑ boko nɑɑ dɑ.
11 O rei Davi soube do que os israelitas estavam dizendo. Então enviou os sacerdotes Zadoque e Abiatar aos líderes de Judá para perguntarem o seguinte: — Por que vocês seriam os últimos a ajudar a trazer o rei de volta ao seu palácio?
12 — ausente —
12 Vocês são meus parentes, da minha própria carne e do meu próprio sangue; por que vocês seriam os últimos a ajudar a me trazer de volta?
13 — ausente —
13 Davi também mandou-os dizer a Amasa: — Você é meu parente. De agora em diante, você será o comandante do exército em lugar de Joabe. Que Deus me mate se eu não fizer isso!
14 U mɑɑ nɛɛ, bu Amɑsɑ sɔ̃ mɑ wi kɑ wi bɑ sɑ̃ɑwɑ yɛm tem. Yen sɔ̃, wi Dɑfidi u koo nùn ko win tɑbu sunɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ Yoɑbun ɑyerɔ. Ù kun kue mɛ, Gusunɔ u be nùn kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
14 Com essas palavras, o rei ganhou o coração de todos os homens de Judá, e eles mandaram lhe dizer que voltasse com todos os seus oficiais.
15 Mɑ Dɑfidin ɡɑri yi, yi derɑ Yudɑbɑ kpuro bɑ nɔɔ nɛrɑ mɑm mɑm. Mɑ bɑ nùn sɔmɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, u wurɑmɑ kɑ win bwɑ̃ɑbu kpuro.
15 Davi voltou e chegou até o rio Jordão. Os homens da tribo de Judá foram encontrá-lo em Gilgal, para acompanhá-lo na travessia do rio.
16 Yerɑ sinɑ boko u ɡɔsirɑmɑ u nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ.
16 Ao mesmo tempo, Simei, o benjamita, filho de Gera, da cidade de Baurim, foi depressa ao rio Jordão para se encontrar com o rei Davi.
17 Mɑ Simɛi, Gerɑ Bɑhurimuɡiin bii wi u sɑ̃ɑ Bɛnyɑmɛɛn bweseru u seewɑ fuuku u kɑ sinɑ boko Dɑfidi sennɔ dɑ kɑ Yudɑbɑ sɑnnu.
17 Mil homens da tribo de Benjamim estavam com Simei. Também Ziba, que trabalhava para a família de Saul, foi ao Jordão com os seus quinze filhos e vinte empregados. Eles chegaram lá antes do rei
18 Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ be bɑ Simɛi swĩimɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000) kɑ sere Sibɑ wi u rɑɑ sɑ̃ɑ Sɔɔlun sɔm kowo wi kɑ mɑɑ win bibu wɔkurɑ nɔɔbu kɑ win sɔm kowobu yɛndu. Tɔn be kpurowɑ bɑ ɡbiɑ bɑ sinɑ boko turiɑ Yuudɛnin dɑɑru mi.
18 e atravessaram o Jordão para acompanhar a gente do rei na travessia do rio e fazer tudo o que o rei quisesse. Quando o rei estava se aprontando para atravessar o rio, Simei se jogou no chão, em frente dele,
19 Mɑ bɑ sinɑ bokon yɛnuɡibu ɡurɑmɔ bɑ kɑ tɔburɑmɔ kɑ ɡoo nimkuu bu kɑ win nɔnu ɡeu wɑ.
19 e disse: — Ó rei, eu peço que perdoe o mal que lhe fiz no dia em que o senhor saiu de Jerusalém. Esqueça o que eu fiz; nunca mais pense nisso.
20 U nɛɛ, yinni, ɑ ku kɔ̃sɑ ye ɡɑrisi ye nɑ nun kuɑ dɔmɑ te ɑ yɑriɔ Yerusɑlɛmun di. A ku ye doke ɡɔ̃ruɔ.
20 Eu sei que fiz uma coisa errada e é por isso que sou a primeira pessoa das tribos do Norte a vir encontrá-lo hoje.
21 Nɑ yɛ̃ mɑ nɑ torɑwɑ. Yen sɔ̃nɑ yinni, be bɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn bweseru kpuro nɑ bu ɡbiiyɑ n kɑ nun sennɔ nɑ.
21 Então Abisai, cuja mãe era Zeruia, disse: — Simei deveria morrer por ter amaldiçoado aquele que Deus escolheu como rei.
22 Yerɑ Abisɑi Seruyɑn bii u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ weenɛ bu Simɛi wi ɡo? Domi u wunɛ wi Yinni Gusunɔ u ɡɔsɑ wɔnwɑ.
22 Mas Davi disse a Abisai e ao seu irmão Joabe: — Vocês, filhos de Zeruia, não têm nada a ver com isso! Vocês estão querendo me criar problemas? Agora eu sou o rei de Israel, e nenhum israelita será morto hoje.
23 Mɑ Dɑfidi u Abisɑi kɑ win mɔɔ Yoɑbu wisɑ u nɛɛ, mbɑ n bɛɛ wɑ bɛɛ Seruyɑn bibu. Mbɑn sɔ̃nɑ i mɑn yibɛrɛ tɛɛru seesimɔ. N weenɛ bu ɡoo ɡo ɡisɔ? Wɑrɑ kun yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn sinɑ boko tɛ̃.
23 E disse a Simei: — Eu juro que você não será morto.
24 Mɑ sinɑ boko u Simɛi sɔ̃ɔwɑ kɑ bɔ̃ri u nɛɛ, ɑ ǹ ɡbimɔ.
24 Mefibosete, o neto de Saul, também desceu para ir ao encontro do rei. Ele não havia lavado os pés, nem aparado a barba, nem lavado as suas roupas desde o dia em que o rei tinha saído de Jerusalém até o dia em que voltou vitorioso.
25 Mɛfibosɛti, Sɔɔlun debubu, win tii u sinɑ boko sennɔ dɑ. N deemɑ sɑɑ mìn di sinɑ boko u kpikiru suɑ sere u kɑ wurɑmɑ bɔri yɛndu sɔɔ, Mɛfibosɛti kun win nɑɑsu nim tɛɛnire. U ǹ mɑɑ win nɔɔ sɑnsu kɔnire. Mɛyɑ u ǹ mɑɑ win yɑ̃nu teɑre.
25 Quando Mefibosete chegou de Jerusalém para se encontrar com o rei, este lhe perguntou: — Mefibosete, por que você não foi comigo?
26 Sɑnɑm mɛ u tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ sinɑ bokon mi, yerɑ sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, Mɛfibosɛti, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ kɑ mɑn de sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru dɔɔ.
26 Ele respondeu: — Ó rei, o senhor sabe que sou aleijado. Eu mandei o meu escravo arrear o meu jumento, para que eu pudesse montar e ir com o senhor, mas o meu escravo me traiu.
27 Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, ɡeemɑ ɑ yɛ̃ mɑ nɑ sɑ̃ɑwɑ yɛmɔ. Yen sɔ̃nɑ nɑ nɛn sɔm kowo sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nɛn kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuo kpɑ n kɑ nun dɑ. Adɑmɑ u mɑn bɔrɔ kɔ̃ɔru kuɑ.
27 Ele lhe contou mentiras a meu respeito. Mas o senhor é como um anjo de Deus e sabe a verdade; portanto, faça o que achar melhor.
28 Mɑ u dɑ u mɑn sɑnkɑ wunɛn mi. Nɛn yinni sinɑ boko, nɑ yɛ̃ mɑ ɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo. A koowo nɡe mɛ n nun wɛ̃re.
28 Toda a família do meu pai merecia ser morta pelo senhor, mas o senhor me deu o direito de comer junto com o senhor. Eu não tenho o direito de lhe pedir mais nenhum favor.
29 Domi ɡɔɔwɑ nɛn bɑɑbɑn bweseru tɑ kɑ weenɛ wunɛn mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, ɑ derɑ nɑ rɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Mbɑ kon kpĩ n mɑɑ nun bikiɑ.
29 O rei respondeu: — Não diga mais nada. Eu resolvi que a propriedade de Saul será dividida entre você e Ziba.
30 Sinɑ boko u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ mɑɑ ɡɑri dɛ̃ɛyɑsiɑmɔ, domi nɑ ɡɔ̃ru doke kɔ mɑ wunɛ kɑ Sibɑ i ko wunɛn debun tem mɛ bɔnu kowɑ.
30 — Que Ziba fique com tudo! — respondeu Mefibosete. — Para mim é suficiente que o senhor tenha voltado em paz para casa.
31 Yerɑ Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, Sibɑ u mɑm mɛ kpuro suo. Domi wee ɑ wɔmɑ yɛnuɔ bɑɑni.
31 Barzilai, da cidade de Rogelim, que ficava na região de Gileade, também tinha vindo da sua cidade para acompanhar o rei na travessia do rio Jordão.
32 Bɑɑsilɑi, Gɑlɑdiɡii u mɑɑ nɑ sɑɑ Roɡɛlimun di u kɑ Dɑfidi yɔ̃siri sere Yuudɛnin dɑɑrɔ kpɑ bu dɑɑ te tɔburɑ sɑnnu.
32 Barzilai era bem velho: tinha oitenta anos de idade. Era muito rico e, quando o rei esteve em Maanaim, ele o havia sustentado.
33 Bɑɑsilɑi wi, u tɔkɔ kuɑ ɡem ɡem. U mɔwɑ wɔ̃ɔ wɛnɛ. U mɑɑ sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Wiyɑ u Dɑfidi nɔɔri sɑɑ ye u wɑ̃ɑ Mɑhɑnɑimuɔ.
33 — Barzilai, — disse o rei — venha para Jerusalém e fique comigo, que eu o sustentarei.
34 Yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nɑ ɑ kɑ mɑn tɔburɑ su dɑ Yerusɑlɛmuɔ ɑ n wɑ̃ɑ nɛn mi. Kon nun nɔɔri mɑm mɑm.
34 Mas ele respondeu: — Eu não vou viver muito mais; por que iria para Jerusalém com o senhor?
35 Adɑmɑ Bɑɑsilɑi u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn wɑ̃ɑrun tɔ̃rɑ kun mɑɑ dɛ̃u n sere kɑ nun swĩi su dɑ Yerusɑlɛmuɔ.
35 Já tenho oitenta anos e não tenho prazer em mais nada. Não sinto o gosto do que como ou bebo e já não posso ouvir a voz dos cantores. Eu seria somente um peso para o senhor.
36 Wee wɔ̃ɔ wɛnɛwɑ nɑ mɔ. Nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n ɡeɑ kɑ kɔ̃sɑ wunɑnɑ. Mɛyɑ bɑɑ dĩɑ ni nɑ dimɔ nɑ ǹ kpɛ̃ n mɑɑ ye yɑ do kɑ ye yɑ kun do wunɑnɑ. Yen biru, nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbun womusu nɔ. Ǹ n mɛn nɑ, yinni, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ kon mɑɑ sɑ̃ɑ wunɛn sɔmunu.
36 Não mereço uma recompensa tão grande como essa. Eu irei com o senhor só até um pouco depois do rio Jordão.
37 Nɑ ǹ turɑ n kɑ ɑre bɛkɛ yinin bweseru wɑ. Kon kɑ nun Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑwɑ kpɑ n nun yɔ̃siri fiiko.
37 Deixe-me voltar para casa e morrer perto do túmulo dos meus pais. Mas aqui está Quimã, o meu escravo. Leve-o com o senhor e faça por ele o que achar melhor.
38 Kpɑ ɑ de n ɡɔsirɑ n wurɑ nɛn wuuɔ n ɡbi mi. Kpɑ bu mɑn sike nɛn bɑɑbɑ kɑ nɛn mɛron sikinun bɔkuɔ. Adɑmɑ nɛn bii Kimuhɑmu wee, i doo kɑ wi u n sɑ̃ɑ wunɛn bɔ̃ɔ, kpɑ ɑ nùn kuɑ nɡe mɛ ɑ kĩ.
38 O rei respondeu: — Eu o levarei comigo e farei por ele tudo o que você quiser. E farei por você qualquer coisa que me pedir.
39 Mɑ sinɑ boko u nɛɛ, nɑ wurɑ Kimuhɑmu u kɑ mɑn dɑ. Kon mɑɑ nùn kuɑ nɡe mɛ n koo nun wɛ̃re. Ye ɑ ɡɔ̃ru doke n nùn kuɑ kpuro, yeyɑ kon ko.
39 Então Davi e toda a sua gente atravessaram o rio Jordão. Ele beijou Barzilai e lhe deu a sua bênção, e Barzilai voltou para casa.
40 Sɑnɑm mɛ sinɑ boko kɑ win tɔn be bɑ nùn swĩi bɑ dɑɑru tɔburɑ bɑ kpɑ, yerɑ u Bɑɑsilɑi bɔkɑsi u nùn domɑru kuɑ. Mɑ Bɑɑsilɑi u ɡɔsirɑ u wurɑ win yɛnuɔ.
40 O rei atravessou o rio acompanhado por todos os homens de Judá e pela metade dos homens de Israel. Dali foi para Gilgal, e Quimã seguiu com ele.
41 Sinɑ boko u Giliɡɑlin swɑɑ wɔri. Mɑ Kimuhɑmu u nùn swĩi.
41 Então todos os israelitas foram e disseram a Davi: — Ó rei, por que é que os nossos irmãos, os homens de Judá, se acharam com o direito de trazer o senhor, a sua família e a sua gente para este lado do rio Jordão?
42 Yen biru Isirelibɑ kpuro bɑ nɑ sinɑ bokon mi bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ Yudɑbɑ bɛsɛn tundo bisibu bɑ nɑ bɑ nun suɑ ɡbɛnum bɑ Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑsiɑ wunɛ kɑ wunɛn yɛnuɡibu, kɑ wunɛn tɔmbu kpuro.
42 Os homens de Judá responderam: — Nós fizemos isso porque o rei é nosso parente. Será que isso é razão para vocês ficarem zangados? Será que o rei pagou pela nossa comida ou nos deu alguma coisa?
43 Mɑ Yudɑbɑ bɑ Isirelibɑ wisɑ bɑ nɛɛ, sɑ yeni kuɑwɑ yèn sɔ̃ bɛsɛ kɑ sinɑ boko sɑ sɑ̃ɑ bwese kɛri tiɑ. Nɡe mbɑn mɔruwɑ i mɔ̀. I nuɑ sinɑ boko u sun dĩɑnu wɛ̃ɛmɔwɑ? Nɡe kɛ̃nu ɡɑnɑ i nuɑ u sun kɑ̃.
43 Os israelitas disseram: — Nós temos dez vezes mais direito sobre o rei Davi do que vocês, embora ele seja seu parente. Por que é que vocês fizeram pouco caso de nós? Afinal de contas, nós fomos os primeiros a falar de trazer o rei de volta! Mas a resposta dos homens de Judá foi ainda mais violenta do que a dos homens de Israel.
44 Mɑ Isirelibɑ bɑ Yudɑbɑ wisɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛrɑ sɑ bɛɛ Dɑfidi sinɑ boko mɔru kere sere nɔn wɔkuru. Domi sɑ dɑbiru bo. Bɛsɛrɑ sɑ ɡbiɑ sɑ bwisikɑ su kɑ dɑ su bɛsɛn sinɑ boko suɑmɑ. Mbɑ n kuɑ i kɑ sun ɡɛmɑ.
44 — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.