2 Samuel 19
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ACF
1 Mɑ ɡɑri yi, yi sinɑ boko wururɑ. Yerɑ u seewɑ u yɔɔwɑ ɡbɑ̃rɑrun ɡidɑmbisɑ wɔllɔ. Miyɑ u wɑ̃ɑ u sirenɛ u sumɔ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii. Nɑ̀ n dɑɑ ɡu wunɛn ɑyerɔ, yɑ sɑnɔ bo. Nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii.
1 E disseram a Joabe: Eis que o rei anda chorando, e lastima-se por Absalão.
2 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u sumɔ u kpɑsɑ wɔri mɔ̀ Abusɑlɔmun sɔ̃.
2 Então a vitória se tornou naquele mesmo dia em tristeza por todo o povo; porque naquele mesmo dia o povo ouvira dizer: Mui triste está o rei por causa de seu filho.
3 Dɔmɑ ten nɑsɑrɑ ye, yɑ ɡɔsirɑwɑ nuku sɑnkirɑnu Dɑfidin tɔmbu kpuron mi. Domi bɑ nuɑ mɑ u sumɔ win bii ɡɔɔn sɔ̃.
3 E naquele mesmo dia o povo entrou às furtadelas na cidade, como o faz quando, envergonhado, foge da peleja.
4 Mɑ tɔn be kpuro bɑ ɡɔsirɑmɑ tɑbu ɡberun di bɑ duɑ wuuɔ kɑ sekuru dɔmɑ te, nɡe be bɑ duki yɑkikirɑmɑ tɑbu ɡberun di.
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto; e o rei gritava a alta voz: Meu filho Absalão, Absalão meu filho, meu filho!
5 Sinɑ boko u win wuswɑɑ wukiri u wurɑ mɔ̀ tɑ̃ɑ tɑ̃ɑ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, Abusɑlɔmu nɛn bii, nɛn bii.
5 Então entrou Joabe na casa do rei, e disse: Hoje envergonhaste o rosto de todos os teus servos, que livraram hoje a tua vida, e a vida de teus filhos, e de tuas filhas, e a vida de tuas mulheres, e a vida de tuas concubinas;
6 Ye Yoɑbu u tunumɑ, yerɑ u dɑ u sinɑ boko deemɑ yɛnu sɔɔwɔ. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee ɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kpuro sekuru doke ɡisɔ bɛsɛ be sɑ wunɛ kɑ wunɛn bibu kpuro fɑɑbɑ kuɑ kɑ wunɛn kurɔbu kpuro.
6 Amando tu aos teus inimigos, e odiando aos teus amigos. Porque hoje dás a entender que nada valem para contigo príncipes e servos; porque entendo hoje que se Absalão vivesse, e todos nós hoje fôssemos mortos, estarias bem contente.
7 Sɑ wɑ wee ɑ wunɛn yibɛrɛbɑ kĩ mɑ ɑ be bɑ nun kĩ tusɑ. Domi ɑ sun sɔ̃ɔsi ɡisɔ mɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kɑ bɛsɛn wiruɡibu sɑ ǹ sɑ̃ɑ ɡɑ̃ɑnu wunɛn nɔni sɔɔ. Tɛ̃ nɑ ɡiɑ mɑ Abusɑlɔmu ù n dɑɑ wɑ̃ɑ wɑ̃ɑru sɔɔ kpɑ bɛsɛ kpuro sɑ n ɡuwɑ, yɑ koo nun dore.
7 Levanta-te, pois, agora; sai, e fala conforme ao coração de teus servos; porque pelo Senhor te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e maior mal te será isto do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ yɑrio ɑ dɑ ɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu ɡɔ̃rusu yɛmiɑsiɑ. À n yinɑ ɑ ko mɛ, nɑ nun sɔ̃ɔmɔ sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru bɑɑ tɔn turo kun kɑ nun yɔ̃rɑmɔ sɑɑ wɔ̃ku ten di. Kɑɑ mɑɑ wɑhɑlɑ wɑ yɑ n kere ye ɑ wɑɑre sɑɑ wunɛn ɑluwɑɑsirun di n kɑ ɡirɑri ɡisɔ.
8 Então o rei se levantou, e se assentou à porta; e fizeram saber a todo o povo dizendo: Eis que o rei está assentado à porta. Então todo o povo veio apresentar-se diante do rei; porém Israel havia fugido cada um para a sua tenda.
9 Yerɑ sinɑ boko u dɑ u sinɑ ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ. Mɑ bɑ tɔn be kpuro sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u yɑrimɑ u sɔ̃ kɔnnɔwɔ. Mɑ be kpuro bɑ nɑ win mi.
9 E todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava porfiando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e ele nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Yerɑ Isirelibɑn bwese ni sɔɔ kpuro bɑ sikirinɑmɔ bɑ mɔ̀ Dɑfidi sinɑ bokowɑ u sun wɔrɑ bɛsɛn yibɛrɛbɑn nɔmɑn di ǹ kun mɑm ko Filisitibɑ. Tɛ̃ wee u yɑkurɑ bɛsɛn tem di Abusɑlɔmun sɔ̃.
10 E Absalão, a quem ungimos sobre nós, já morreu na peleja; agora, pois, por que vos calais, e não fazeis voltar o rei?
11 Adɑmɑ n wee Abusɑlɔmu wi sɑ bɑndu wɛ̃ mi, u ɡu tɑbu ɡberɔ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ǹ ɡerunɑmɔ su kɑ sinɑ boko nɑɑ dɑ.
11 Então o rei Davi mandou dizer a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para a sua casa? Porque as palavras de todo o Israel chegaram ao rei, até à sua casa.
12 — ausente —
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 — ausente —
13 E a Amasa direis: Porventura não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus, e outro tanto, se não fores capitão do arraial diante de mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 U mɑɑ nɛɛ, bu Amɑsɑ sɔ̃ mɑ wi kɑ wi bɑ sɑ̃ɑwɑ yɛm tem. Yen sɔ̃, wi Dɑfidi u koo nùn ko win tɑbu sunɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ Yoɑbun ɑyerɔ. Ù kun kue mɛ, Gusunɔ u be nùn kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
14 Assim moveu ele o coração de todos os homens de Judá, como o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta tu com todos os teus servos.
15 Mɑ Dɑfidin ɡɑri yi, yi derɑ Yudɑbɑ kpuro bɑ nɔɔ nɛrɑ mɑm mɑm. Mɑ bɑ nùn sɔmɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, u wurɑmɑ kɑ win bwɑ̃ɑbu kpuro.
15 Então o rei voltou, e chegou até ao Jordão; e Judá veio a Gilgal, para ir encontrar-se com o rei, ao outro lado do Jordão.
16 Yerɑ sinɑ boko u ɡɔsirɑmɑ u nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ.
16 E apressou-se Simei, filho de Gera, benjamita, que era de Baurim; e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 Mɑ Simɛi, Gerɑ Bɑhurimuɡiin bii wi u sɑ̃ɑ Bɛnyɑmɛɛn bweseru u seewɑ fuuku u kɑ sinɑ boko Dɑfidi sennɔ dɑ kɑ Yudɑbɑ sɑnnu.
17 E com ele mil homens de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; e prontamente passaram o Jordão adiante do rei.
18 Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ be bɑ Simɛi swĩimɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000) kɑ sere Sibɑ wi u rɑɑ sɑ̃ɑ Sɔɔlun sɔm kowo wi kɑ mɑɑ win bibu wɔkurɑ nɔɔbu kɑ win sɔm kowobu yɛndu. Tɔn be kpurowɑ bɑ ɡbiɑ bɑ sinɑ boko turiɑ Yuudɛnin dɑɑru mi.
18 E, atravessando a barca, para fazer passar a casa do rei e para fazer o que bem parecesse aos seus olhos, então Simei, filho de Gera, se prostrou diante do rei, quando ele passava o Jordão.
19 Mɑ bɑ sinɑ bokon yɛnuɡibu ɡurɑmɔ bɑ kɑ tɔburɑmɔ kɑ ɡoo nimkuu bu kɑ win nɔnu ɡeu wɑ.
19 E disse ao rei: Não me impute meu senhor a minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei meu senhor saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 U nɛɛ, yinni, ɑ ku kɔ̃sɑ ye ɡɑrisi ye nɑ nun kuɑ dɔmɑ te ɑ yɑriɔ Yerusɑlɛmun di. A ku ye doke ɡɔ̃ruɔ.
20 Porque teu servo deveras confessa que pecou; porém eis que eu sou o primeiro que de toda a casa de José desci a encontrar-me com o rei meu senhor.
21 Nɑ yɛ̃ mɑ nɑ torɑwɑ. Yen sɔ̃nɑ yinni, be bɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn bweseru kpuro nɑ bu ɡbiiyɑ n kɑ nun sennɔ nɑ.
21 Então respondeu Abisai, filho de Zeruia, e disse: Não morreria, pois, Simei por isto, havendo amaldiçoado ao ungido do Senhor?
22 Yerɑ Abisɑi Seruyɑn bii u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ weenɛ bu Simɛi wi ɡo? Domi u wunɛ wi Yinni Gusunɔ u ɡɔsɑ wɔnwɑ.
22 Porém Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Pois porventura não sei que hoje fui feito rei sobre Israel?
23 Mɑ Dɑfidi u Abisɑi kɑ win mɔɔ Yoɑbu wisɑ u nɛɛ, mbɑ n bɛɛ wɑ bɛɛ Seruyɑn bibu. Mbɑn sɔ̃nɑ i mɑn yibɛrɛ tɛɛru seesimɔ. N weenɛ bu ɡoo ɡo ɡisɔ? Wɑrɑ kun yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn sinɑ boko tɛ̃.
23 E disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Mɑ sinɑ boko u Simɛi sɔ̃ɔwɑ kɑ bɔ̃ri u nɛɛ, ɑ ǹ ɡbimɔ.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei, e não tinha lavado os pés, nem tinha feito a barba, nem tinha lavado as suas vestes desde o dia em que o rei tinha saído até ao dia em que voltou em paz.
25 Mɛfibosɛti, Sɔɔlun debubu, win tii u sinɑ boko sennɔ dɑ. N deemɑ sɑɑ mìn di sinɑ boko u kpikiru suɑ sere u kɑ wurɑmɑ bɔri yɛndu sɔɔ, Mɛfibosɛti kun win nɑɑsu nim tɛɛnire. U ǹ mɑɑ win nɔɔ sɑnsu kɔnire. Mɛyɑ u ǹ mɑɑ win yɑ̃nu teɑre.
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, disse-lhe o rei: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 Sɑnɑm mɛ u tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ sinɑ bokon mi, yerɑ sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, Mɛfibosɛti, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ kɑ mɑn de sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru dɔɔ.
26 E disse ele: Ó rei meu senhor, o meu servo me enganou; porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, e nele montarei, e irei com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, ɡeemɑ ɑ yɛ̃ mɑ nɑ sɑ̃ɑwɑ yɛmɔ. Yen sɔ̃nɑ nɑ nɛn sɔm kowo sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nɛn kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuo kpɑ n kɑ nun dɑ. Adɑmɑ u mɑn bɔrɔ kɔ̃ɔru kuɑ.
27 Demais disto, falsamente acusou a teu servo diante do rei meu senhor; porém o rei meu senhor é como um anjo de Deus; faze, pois, o que parecer bem aos teus olhos.
28 Mɑ u dɑ u mɑn sɑnkɑ wunɛn mi. Nɛn yinni sinɑ boko, nɑ yɛ̃ mɑ ɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo. A koowo nɡe mɛ n nun wɛ̃re.
28 Porque toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; e contudo puseste a teu servo entre os que comem à tua mesa; e que mais direito tenho eu de clamar ao rei?
29 Domi ɡɔɔwɑ nɛn bɑɑbɑn bweseru tɑ kɑ weenɛ wunɛn mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, ɑ derɑ nɑ rɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Mbɑ kon kpĩ n mɑɑ nun bikiɑ.
29 E disse-lhe o rei: Por que ainda mais falas de teus negócios? Já disse eu: Tu e Ziba reparti as terras.
30 Sinɑ boko u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ mɑɑ ɡɑri dɛ̃ɛyɑsiɑmɔ, domi nɑ ɡɔ̃ru doke kɔ mɑ wunɛ kɑ Sibɑ i ko wunɛn debun tem mɛ bɔnu kowɑ.
30 E disse Mefibosete ao rei: Tome ele também tudo; pois já veio o rei meu senhor em paz à sua casa.
31 Yerɑ Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, Sibɑ u mɑm mɛ kpuro suo. Domi wee ɑ wɔmɑ yɛnuɔ bɑɑni.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar ao outro lado do Jordão.
32 Bɑɑsilɑi, Gɑlɑdiɡii u mɑɑ nɑ sɑɑ Roɡɛlimun di u kɑ Dɑfidi yɔ̃siri sere Yuudɛnin dɑɑrɔ kpɑ bu dɑɑ te tɔburɑ sɑnnu.
32 E era Barzilai muito velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha sustentado o rei, quando tinha a sua morada em Maanaim, porque era grande homem.
33 Bɑɑsilɑi wi, u tɔkɔ kuɑ ɡem ɡem. U mɔwɑ wɔ̃ɔ wɛnɛ. U mɑɑ sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Wiyɑ u Dɑfidi nɔɔri sɑɑ ye u wɑ̃ɑ Mɑhɑnɑimuɔ.
33 E disse o rei a Barzilai: Passa tu comigo, e sustentar-te-ei comigo em Jerusalém.
34 Yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nɑ ɑ kɑ mɑn tɔburɑ su dɑ Yerusɑlɛmuɔ ɑ n wɑ̃ɑ nɛn mi. Kon nun nɔɔri mɑm mɑm.
34 Porém Barzilai disse ao rei: Quantos serão os dias dos anos da minha vida, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 Adɑmɑ Bɑɑsilɑi u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn wɑ̃ɑrun tɔ̃rɑ kun mɑɑ dɛ̃u n sere kɑ nun swĩi su dɑ Yerusɑlɛmuɔ.
35 Da idade de oitenta anos sou eu hoje; poderia eu discernir entre o bom e o mau? Poderia o teu servo ter gosto no que comer e beber? Poderia eu mais ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que será o teu servo ainda pesado ao rei meu senhor?
36 Wee wɔ̃ɔ wɛnɛwɑ nɑ mɔ. Nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n ɡeɑ kɑ kɔ̃sɑ wunɑnɑ. Mɛyɑ bɑɑ dĩɑ ni nɑ dimɔ nɑ ǹ kpɛ̃ n mɑɑ ye yɑ do kɑ ye yɑ kun do wunɑnɑ. Yen biru, nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbun womusu nɔ. Ǹ n mɛn nɑ, yinni, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ kon mɑɑ sɑ̃ɑ wunɛn sɔmunu.
36 Com o rei passará teu servo ainda um pouco mais além do Jordão; e por que me recompensará o rei com tal recompensa?
37 Nɑ ǹ turɑ n kɑ ɑre bɛkɛ yinin bweseru wɑ. Kon kɑ nun Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑwɑ kpɑ n nun yɔ̃siri fiiko.
37 Deixa voltar o teu servo, e morrerei na minha cidade, junto à sepultura de meu pai e de minha mãe; mas eis aí está o teu servo Quimã; passe ele com o rei meu senhor, e faze-lhe o que bem parecer aos teus olhos.
38 Kpɑ ɑ de n ɡɔsirɑ n wurɑ nɛn wuuɔ n ɡbi mi. Kpɑ bu mɑn sike nɛn bɑɑbɑ kɑ nɛn mɛron sikinun bɔkuɔ. Adɑmɑ nɛn bii Kimuhɑmu wee, i doo kɑ wi u n sɑ̃ɑ wunɛn bɔ̃ɔ, kpɑ ɑ nùn kuɑ nɡe mɛ ɑ kĩ.
38 Então disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei como bem parecer aos teus olhos, e tudo quanto me pedires te farei.
39 Mɑ sinɑ boko u nɛɛ, nɑ wurɑ Kimuhɑmu u kɑ mɑn dɑ. Kon mɑɑ nùn kuɑ nɡe mɛ n koo nun wɛ̃re. Ye ɑ ɡɔ̃ru doke n nùn kuɑ kpuro, yeyɑ kon ko.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e passando também o rei, beijou o rei a Barzilai, e o abençoou; e ele voltou para o seu lugar.
40 Sɑnɑm mɛ sinɑ boko kɑ win tɔn be bɑ nùn swĩi bɑ dɑɑru tɔburɑ bɑ kpɑ, yerɑ u Bɑɑsilɑi bɔkɑsi u nùn domɑru kuɑ. Mɑ Bɑɑsilɑi u ɡɔsirɑ u wurɑ win yɛnuɔ.
40 E dali passou o rei a Gilgal, e Quimã passou com ele; e todo o povo de Judá conduziu o rei, como também a metade do povo de Israel.
41 Sinɑ boko u Giliɡɑlin swɑɑ wɔri. Mɑ Kimuhɑmu u nùn swĩi.
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ao rei, e disseram ao rei: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e conduziram o rei e a sua casa dalém do Jordão, e todos os homens de Davi com eles?
42 Yen biru Isirelibɑ kpuro bɑ nɑ sinɑ bokon mi bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ Yudɑbɑ bɛsɛn tundo bisibu bɑ nɑ bɑ nun suɑ ɡbɛnum bɑ Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑsiɑ wunɛ kɑ wunɛn yɛnuɡibu, kɑ wunɛn tɔmbu kpuro.
42 Então responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente; e por que vos irais por isso? Porventura comemos às custas do rei, ou nos deu algum presente?
43 Mɑ Yudɑbɑ bɑ Isirelibɑ wisɑ bɑ nɛɛ, sɑ yeni kuɑwɑ yèn sɔ̃ bɛsɛ kɑ sinɑ boko sɑ sɑ̃ɑ bwese kɛri tiɑ. Nɡe mbɑn mɔruwɑ i mɔ̀. I nuɑ sinɑ boko u sun dĩɑnu wɛ̃ɛmɔwɑ? Nɡe kɛ̃nu ɡɑnɑ i nuɑ u sun kɑ̃.
43 E responderam os homens de Israel aos homens de Judá, e disseram: Dez partes temos no rei, e até em Davi mais temos nós do que vós; por que, pois, não fizestes conta de nós, para que a nossa palavra não fosse a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.
44 Mɑ Isirelibɑ bɑ Yudɑbɑ wisɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛrɑ sɑ bɛɛ Dɑfidi sinɑ boko mɔru kere sere nɔn wɔkuru. Domi sɑ dɑbiru bo. Bɛsɛrɑ sɑ ɡbiɑ sɑ bwisikɑ su kɑ dɑ su bɛsɛn sinɑ boko suɑmɑ. Mbɑ n kuɑ i kɑ sun ɡɛmɑ.
44 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.