2 Samuel 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Mɑ ɡɑri yi, yi sinɑ boko wururɑ. Yerɑ u seewɑ u yɔɔwɑ ɡbɑ̃rɑrun ɡidɑmbisɑ wɔllɔ. Miyɑ u wɑ̃ɑ u sirenɛ u sumɔ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii. Nɑ̀ n dɑɑ ɡu wunɛn ɑyerɔ, yɑ sɑnɔ bo. Nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii.
1 Disseram a Joabe: Eis que o rei está chorando e se lamentando por Absalão.
2 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u sumɔ u kpɑsɑ wɔri mɔ̀ Abusɑlɔmun sɔ̃.
2 Então a vitória se tornou naquele dia em tristeza para todo o povo, porque nesse dia o povo ouviu dizer: O rei está muito triste por causa de seu filho.
3 Dɔmɑ ten nɑsɑrɑ ye, yɑ ɡɔsirɑwɑ nuku sɑnkirɑnu Dɑfidin tɔmbu kpuron mi. Domi bɑ nuɑ mɑ u sumɔ win bii ɡɔɔn sɔ̃.
3 E nesse dia o povo entrou furtivamente na cidade, como o faz quando, envergonhado, foge da peleja.
4 Mɑ tɔn be kpuro bɑ ɡɔsirɑmɑ tɑbu ɡberun di bɑ duɑ wuuɔ kɑ sekuru dɔmɑ te, nɡe be bɑ duki yɑkikirɑmɑ tɑbu ɡberun di.
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto, e clamava em alta voz: Meu filho Absalão, Absalão meu filho, meu filho!
5 Sinɑ boko u win wuswɑɑ wukiri u wurɑ mɔ̀ tɑ̃ɑ tɑ̃ɑ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, Abusɑlɔmu nɛn bii, nɛn bii.
5 Então entrou Joabe na casa onde estava o rei, e disse: Hoje envergonhaste todos os teus servos, que livraram neste dia a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, e a vida de tuas mulheres e concubinas,
6 Ye Yoɑbu u tunumɑ, yerɑ u dɑ u sinɑ boko deemɑ yɛnu sɔɔwɔ. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee ɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kpuro sekuru doke ɡisɔ bɛsɛ be sɑ wunɛ kɑ wunɛn bibu kpuro fɑɑbɑ kuɑ kɑ wunɛn kurɔbu kpuro.
6 amando aos que te odeiam, e odiando aos que te amam. Porque hoje dás a entender que nada valem para ti nem chefes nem servos; pois agora entendo que se Absalão vivesse, e todos nós hoje fôssemos mortos, ficarias bem contente.
7 Sɑ wɑ wee ɑ wunɛn yibɛrɛbɑ kĩ mɑ ɑ be bɑ nun kĩ tusɑ. Domi ɑ sun sɔ̃ɔsi ɡisɔ mɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kɑ bɛsɛn wiruɡibu sɑ ǹ sɑ̃ɑ ɡɑ̃ɑnu wunɛn nɔni sɔɔ. Tɛ̃ nɑ ɡiɑ mɑ Abusɑlɔmu ù n dɑɑ wɑ̃ɑ wɑ̃ɑru sɔɔ kpɑ bɛsɛ kpuro sɑ n ɡuwɑ, yɑ koo nun dore.
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala ao coração de teus servos. Porque pelo Senhor te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e isso te será pior do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ yɑrio ɑ dɑ ɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu ɡɔ̃rusu yɛmiɑsiɑ. À n yinɑ ɑ ko mɛ, nɑ nun sɔ̃ɔmɔ sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru bɑɑ tɔn turo kun kɑ nun yɔ̃rɑmɔ sɑɑ wɔ̃ku ten di. Kɑɑ mɑɑ wɑhɑlɑ wɑ yɑ n kere ye ɑ wɑɑre sɑɑ wunɛn ɑluwɑɑsirun di n kɑ ɡirɑri ɡisɔ.
8 Pelo que o rei se levantou, e se sentou à porta; e avisaram a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está sentado à porta. Então todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Yerɑ sinɑ boko u dɑ u sinɑ ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ. Mɑ bɑ tɔn be kpuro sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u yɑrimɑ u sɔ̃ kɔnnɔwɔ. Mɑ be kpuro bɑ nɑ win mi.
9 Entrementes todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Yerɑ Isirelibɑn bwese ni sɔɔ kpuro bɑ sikirinɑmɔ bɑ mɔ̀ Dɑfidi sinɑ bokowɑ u sun wɔrɑ bɛsɛn yibɛrɛbɑn nɔmɑn di ǹ kun mɑm ko Filisitibɑ. Tɛ̃ wee u yɑkurɑ bɛsɛn tem di Abusɑlɔmun sɔ̃.
10 Também Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na peleja. Agora, pois, porque vos calais, e não fazeis voltar o rei?
11 Adɑmɑ n wee Abusɑlɔmu wi sɑ bɑndu wɛ̃ mi, u ɡu tɑbu ɡberɔ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ǹ ɡerunɑmɔ su kɑ sinɑ boko nɑɑ dɑ.
11 Então o rei Davi mandou dizer a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para sua casa? Porque a palavra de todo o Israel tem chegado ao rei, até a sua casa.
12 — ausente —
12 Vós sois meus irmãos; meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 — ausente —
13 Dizei a Amasa: Porventura não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus e outro tanto, se não fores chefe do exercito diante e mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 U mɑɑ nɛɛ, bu Amɑsɑ sɔ̃ mɑ wi kɑ wi bɑ sɑ̃ɑwɑ yɛm tem. Yen sɔ̃, wi Dɑfidi u koo nùn ko win tɑbu sunɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ Yoɑbun ɑyerɔ. Ù kun kue mɛ, Gusunɔ u be nùn kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
14 Assim moveu ele o coração de todos os homens de Judá, como se fosse o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta, com todos os teus servos.
15 Mɑ Dɑfidin ɡɑri yi, yi derɑ Yudɑbɑ kpuro bɑ nɔɔ nɛrɑ mɑm mɑm. Mɑ bɑ nùn sɔmɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, u wurɑmɑ kɑ win bwɑ̃ɑbu kpuro.
15 Então o rei voltou, e chegou até o Jordão; e Judá veio a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 Yerɑ sinɑ boko u ɡɔsirɑmɑ u nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ.
16 Ora, apressou-se Simei, filho de Gêra, benjamita, que era de Baurim, e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi;
17 Mɑ Simɛi, Gerɑ Bɑhurimuɡiin bii wi u sɑ̃ɑ Bɛnyɑmɛɛn bweseru u seewɑ fuuku u kɑ sinɑ boko Dɑfidi sennɔ dɑ kɑ Yudɑbɑ sɑnnu.
17 e com ele mil homens de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; desceram apressadamente ao Jordão adiante do rei,
18 Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ be bɑ Simɛi swĩimɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000) kɑ sere Sibɑ wi u rɑɑ sɑ̃ɑ Sɔɔlun sɔm kowo wi kɑ mɑɑ win bibu wɔkurɑ nɔɔbu kɑ win sɔm kowobu yɛndu. Tɔn be kpurowɑ bɑ ɡbiɑ bɑ sinɑ boko turiɑ Yuudɛnin dɑɑru mi.
18 atravessando o vau para trazer a casa do rei e para fazer o que aprouvesse a ele. Quando o rei ia passar o Jordão, Simei, filho de Gêra, se prostrou diante dele,
19 Mɑ bɑ sinɑ bokon yɛnuɡibu ɡurɑmɔ bɑ kɑ tɔburɑmɔ kɑ ɡoo nimkuu bu kɑ win nɔnu ɡeu wɑ.
19 e lhe disse: Não me impute meu senhor à minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei meu senhor saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 U nɛɛ, yinni, ɑ ku kɔ̃sɑ ye ɡɑrisi ye nɑ nun kuɑ dɔmɑ te ɑ yɑriɔ Yerusɑlɛmun di. A ku ye doke ɡɔ̃ruɔ.
20 Porque eu, teu servo, deveras confesso que pequei; por isso eis que eu sou o primeiro, de toda a casa de José, a descer ao encontro do rei meu senhor.
21 Nɑ yɛ̃ mɑ nɑ torɑwɑ. Yen sɔ̃nɑ yinni, be bɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn bweseru kpuro nɑ bu ɡbiiyɑ n kɑ nun sennɔ nɑ.
21 Respondeu Abisai, filho de Zeruia, dizendo: Não há de ser morto Simei por haver amaldiçoado ao ungido do Senhor?
22 Yerɑ Abisɑi Seruyɑn bii u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ weenɛ bu Simɛi wi ɡo? Domi u wunɛ wi Yinni Gusunɔ u ɡɔsɑ wɔnwɑ.
22 Mas Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Será morto alguém hoje em Israel? pois não sei eu que hoje sou rei sobre Israel?
23 Mɑ Dɑfidi u Abisɑi kɑ win mɔɔ Yoɑbu wisɑ u nɛɛ, mbɑ n bɛɛ wɑ bɛɛ Seruyɑn bibu. Mbɑn sɔ̃nɑ i mɑn yibɛrɛ tɛɛru seesimɔ. N weenɛ bu ɡoo ɡo ɡisɔ? Wɑrɑ kun yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn sinɑ boko tɛ̃.
23 Então disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Mɑ sinɑ boko u Simɛi sɔ̃ɔwɑ kɑ bɔ̃ri u nɛɛ, ɑ ǹ ɡbimɔ.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei, e não cuidara dos pés, nem fizera a barba, nem lavara as suas vestes desde o dia em que o rei saíra até o dia em que voltou em paz.
25 Mɛfibosɛti, Sɔɔlun debubu, win tii u sinɑ boko sennɔ dɑ. N deemɑ sɑɑ mìn di sinɑ boko u kpikiru suɑ sere u kɑ wurɑmɑ bɔri yɛndu sɔɔ, Mɛfibosɛti kun win nɑɑsu nim tɛɛnire. U ǹ mɑɑ win nɔɔ sɑnsu kɔnire. Mɛyɑ u ǹ mɑɑ win yɑ̃nu teɑre.
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 Sɑnɑm mɛ u tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ sinɑ bokon mi, yerɑ sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, Mɛfibosɛti, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ kɑ mɑn de sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru dɔɔ.
26 Respondeu ele: O rei meu senhor, o meu servo me enganou. Porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, para nele montar e ir com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, ɡeemɑ ɑ yɛ̃ mɑ nɑ sɑ̃ɑwɑ yɛmɔ. Yen sɔ̃nɑ nɑ nɛn sɔm kowo sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nɛn kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuo kpɑ n kɑ nun dɑ. Adɑmɑ u mɑn bɔrɔ kɔ̃ɔru kuɑ.
27 E ele acusou falsamente o teu servo diante do rei meu senhor; porém o rei meu senhor é como um anjo de Deus; faze, pois, o que bem te parecer.
28 Mɑ u dɑ u mɑn sɑnkɑ wunɛn mi. Nɛn yinni sinɑ boko, nɑ yɛ̃ mɑ ɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo. A koowo nɡe mɛ n nun wɛ̃re.
28 Pois toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; contudo, puseste teu servo entre os que comem à tua mesa. E que direito mais tenho eu de clamar ainda ao rei.
29 Domi ɡɔɔwɑ nɛn bɑɑbɑn bweseru tɑ kɑ weenɛ wunɛn mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, ɑ derɑ nɑ rɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Mbɑ kon kpĩ n mɑɑ nun bikiɑ.
29 Ao que lhe respondeu o rei: Por que falas ainda de teus negócios? Já decidi: Tu e Ziba reparti as terras.
30 Sinɑ boko u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ mɑɑ ɡɑri dɛ̃ɛyɑsiɑmɔ, domi nɑ ɡɔ̃ru doke kɔ mɑ wunɛ kɑ Sibɑ i ko wunɛn debun tem mɛ bɔnu kowɑ.
30 Então disse Mefibosete ao rei: Deixe que ele tome tudo, uma vez que o rei meu senhor já voltou em paz à sua casa.
31 Yerɑ Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, Sibɑ u mɑm mɛ kpuro suo. Domi wee ɑ wɔmɑ yɛnuɔ bɑɑni.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e passou com o rei o Jordão, para acompanhá-lo até a outra banda do rio.
32 Bɑɑsilɑi, Gɑlɑdiɡii u mɑɑ nɑ sɑɑ Roɡɛlimun di u kɑ Dɑfidi yɔ̃siri sere Yuudɛnin dɑɑrɔ kpɑ bu dɑɑ te tɔburɑ sɑnnu.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha provido o rei de víveres enquanto este se demorara em Maanaim, pois era homem muito rico.
33 Bɑɑsilɑi wi, u tɔkɔ kuɑ ɡem ɡem. U mɔwɑ wɔ̃ɔ wɛnɛ. U mɑɑ sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Wiyɑ u Dɑfidi nɔɔri sɑɑ ye u wɑ̃ɑ Mɑhɑnɑimuɔ.
33 Disse, pois, o rei a Barzilai: Passa tu comigo e eu te sustentarei em Jerusalém, em minha companhia.
34 Yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nɑ ɑ kɑ mɑn tɔburɑ su dɑ Yerusɑlɛmuɔ ɑ n wɑ̃ɑ nɛn mi. Kon nun nɔɔri mɑm mɑm.
34 Barzilai, porém, respondeu ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém.
35 Adɑmɑ Bɑɑsilɑi u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn wɑ̃ɑrun tɔ̃rɑ kun mɑɑ dɛ̃u n sere kɑ nun swĩi su dɑ Yerusɑlɛmuɔ.
35 Oitenta anos tenho hoje; poderei eu discernir entre e bom e o mau? poderá o teu servo perceber sabor no que comer e beber? poderei eu mais ouvir a voz dos cantores e das cantoras? e por que será o teu servo ainda pesado ao rei meu senhor?
36 Wee wɔ̃ɔ wɛnɛwɑ nɑ mɔ. Nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n ɡeɑ kɑ kɔ̃sɑ wunɑnɑ. Mɛyɑ bɑɑ dĩɑ ni nɑ dimɔ nɑ ǹ kpɛ̃ n mɑɑ ye yɑ do kɑ ye yɑ kun do wunɑnɑ. Yen biru, nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbun womusu nɔ. Ǹ n mɛn nɑ, yinni, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ kon mɑɑ sɑ̃ɑ wunɛn sɔmunu.
36 O teu servo passará com o rei até um pouco além do Jordão. Por que me daria o rei tal recompensa?
37 Nɑ ǹ turɑ n kɑ ɑre bɛkɛ yinin bweseru wɑ. Kon kɑ nun Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑwɑ kpɑ n nun yɔ̃siri fiiko.
37 Deixa voltar o teu servo, para que eu morra na minha cidade, junto à sepultura de meu pai e de minha mãe. Mas eis aí o teu servo Quimã; passe ele com o rei meu senhor, e faze-lhe o que for do teu agrado.
38 Kpɑ ɑ de n ɡɔsirɑ n wurɑ nɛn wuuɔ n ɡbi mi. Kpɑ bu mɑn sike nɛn bɑɑbɑ kɑ nɛn mɛron sikinun bɔkuɔ. Adɑmɑ nɛn bii Kimuhɑmu wee, i doo kɑ wi u n sɑ̃ɑ wunɛn bɔ̃ɔ, kpɑ ɑ nùn kuɑ nɡe mɛ ɑ kĩ.
38 Ao que disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei o que te parecer bem, e tudo quanto me pedires te farei.
39 Mɑ sinɑ boko u nɛɛ, nɑ wurɑ Kimuhɑmu u kɑ mɑn dɑ. Kon mɑɑ nùn kuɑ nɡe mɛ n koo nun wɛ̃re. Ye ɑ ɡɔ̃ru doke n nùn kuɑ kpuro, yeyɑ kon ko.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e tendo passado também o rei, beijou o rei a Barzilai, e o abençoou; e este voltou para o seu lugar.
40 Sɑnɑm mɛ sinɑ boko kɑ win tɔn be bɑ nùn swĩi bɑ dɑɑru tɔburɑ bɑ kpɑ, yerɑ u Bɑɑsilɑi bɔkɑsi u nùn domɑru kuɑ. Mɑ Bɑɑsilɑi u ɡɔsirɑ u wurɑ win yɛnuɔ.
40 Dali passou o rei a Gilgal, e Quimã com ele; e todo o povo de Judá, juntamente com a metade do povo de Israel, conduziu o rei.
41 Sinɑ boko u Giliɡɑlin swɑɑ wɔri. Mɑ Kimuhɑmu u nùn swĩi.
41 Então todos os homens de Israel vieram ter com o rei, e lhe disseram: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e fizeram passar o Jordão o rei e a sua casa, e todos os seus homens com ele?
42 Yen biru Isirelibɑ kpuro bɑ nɑ sinɑ bokon mi bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ Yudɑbɑ bɛsɛn tundo bisibu bɑ nɑ bɑ nun suɑ ɡbɛnum bɑ Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑsiɑ wunɛ kɑ wunɛn yɛnuɡibu, kɑ wunɛn tɔmbu kpuro.
42 Responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente: Por que vos irais por isso. Acaso temos comido à custa do rei, ou nos deu ele algum presente?
43 Mɑ Yudɑbɑ bɑ Isirelibɑ wisɑ bɑ nɛɛ, sɑ yeni kuɑwɑ yèn sɔ̃ bɛsɛ kɑ sinɑ boko sɑ sɑ̃ɑ bwese kɛri tiɑ. Nɡe mbɑn mɔruwɑ i mɔ̀. I nuɑ sinɑ boko u sun dĩɑnu wɛ̃ɛmɔwɑ? Nɡe kɛ̃nu ɡɑnɑ i nuɑ u sun kɑ̃.
43 Ao que os homens de Israel responderam aos homens de Judá: Dez partes temos no rei; mais temos nós em Davi do que vós. Por que, pois, fizestes pouca conta de nós. Não foi a nossa palavra a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.
44 Mɑ Isirelibɑ bɑ Yudɑbɑ wisɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛrɑ sɑ bɛɛ Dɑfidi sinɑ boko mɔru kere sere nɔn wɔkuru. Domi sɑ dɑbiru bo. Bɛsɛrɑ sɑ ɡbiɑ sɑ bwisikɑ su kɑ dɑ su bɛsɛn sinɑ boko suɑmɑ. Mbɑ n kuɑ i kɑ sun ɡɛmɑ.
44 — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.