2 Samuel 19

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs BKJ

Sair da comparação
1 Mɑ ɡɑri yi, yi sinɑ boko wururɑ. Yerɑ u seewɑ u yɔɔwɑ ɡbɑ̃rɑrun ɡidɑmbisɑ wɔllɔ. Miyɑ u wɑ̃ɑ u sirenɛ u sumɔ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii. Nɑ̀ n dɑɑ ɡu wunɛn ɑyerɔ, yɑ sɑnɔ bo. Nɛn bii Abusɑlɔmu, nɛn bii.
1 E foi dito a Joabe: Eis que o rei pranteia e se lamenta por Absalão.
2 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u sumɔ u kpɑsɑ wɔri mɔ̀ Abusɑlɔmun sɔ̃.
2 E a vitória daquele dia foi tornada em lamento para todo o povo; porque o povo ouviu dizer naquele dia como o rei estava aflito pelo seu filho.
3 Dɔmɑ ten nɑsɑrɑ ye, yɑ ɡɔsirɑwɑ nuku sɑnkirɑnu Dɑfidin tɔmbu kpuron mi. Domi bɑ nuɑ mɑ u sumɔ win bii ɡɔɔn sɔ̃.
3 E, naquele dia, o povo adentrou a cidade às escondidas, como pessoas envergonhadas se retiram quando fogem da batalha.
4 Mɑ tɔn be kpuro bɑ ɡɔsirɑmɑ tɑbu ɡberun di bɑ duɑ wuuɔ kɑ sekuru dɔmɑ te, nɡe be bɑ duki yɑkikirɑmɑ tɑbu ɡberun di.
4 O rei, porém, cobriu a sua face, e o rei gritou com voz alta: Ó meu filho, Absalão! Ó Absalão, meu filho, meu filho!
5 Sinɑ boko u win wuswɑɑ wukiri u wurɑ mɔ̀ tɑ̃ɑ tɑ̃ɑ u mɔ̀, nɛn bii Abusɑlɔmu, Abusɑlɔmu nɛn bii, nɛn bii.
5 E Joabe veio até o rei, na casa, e disse: Envergonhaste neste dia a face de todos os teus servos, os quais, neste dia, salvaram a tua vida, e a vida dos teus filhos e das tuas filhas, e a vida das tuas esposas, e a vida das tuas concubinas;
6 Ye Yoɑbu u tunumɑ, yerɑ u dɑ u sinɑ boko deemɑ yɛnu sɔɔwɔ. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee ɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kpuro sekuru doke ɡisɔ bɛsɛ be sɑ wunɛ kɑ wunɛn bibu kpuro fɑɑbɑ kuɑ kɑ wunɛn kurɔbu kpuro.
6 posto que amas os teus inimigos, e odeias os teus amigos. Porque declaraste, neste dia, que não consideras nem príncipes, nem servos; pois neste dia percebo que, se Absalão tivesse sobrevivido, e todos nós tivéssemos morrido neste dia, então isto bem teria comprazido a ti.
7 Sɑ wɑ wee ɑ wunɛn yibɛrɛbɑ kĩ mɑ ɑ be bɑ nun kĩ tusɑ. Domi ɑ sun sɔ̃ɔsi ɡisɔ mɑ bɛsɛ wunɛn bwɑ̃ɑbu kɑ bɛsɛn wiruɡibu sɑ ǹ sɑ̃ɑ ɡɑ̃ɑnu wunɛn nɔni sɔɔ. Tɛ̃ nɑ ɡiɑ mɑ Abusɑlɔmu ù n dɑɑ wɑ̃ɑ wɑ̃ɑru sɔɔ kpɑ bɛsɛ kpuro sɑ n ɡuwɑ, yɑ koo nun dore.
7 Agora, portanto, levanta-te, sai e fala consoladoramente aos teus servos; porque juro pelo SENHOR, se não o fores, não restará nenhum sequer contigo esta noite; e isto te será pior do que todo o mal que te sobreveio desde a tua mocidade até agora.
8 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ yɑrio ɑ dɑ ɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu ɡɔ̃rusu yɛmiɑsiɑ. À n yinɑ ɑ ko mɛ, nɑ nun sɔ̃ɔmɔ sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru bɑɑ tɔn turo kun kɑ nun yɔ̃rɑmɔ sɑɑ wɔ̃ku ten di. Kɑɑ mɑɑ wɑhɑlɑ wɑ yɑ n kere ye ɑ wɑɑre sɑɑ wunɛn ɑluwɑɑsirun di n kɑ ɡirɑri ɡisɔ.
8 Então, o rei se levantou, e se assentou no portão. E contaram a todo o povo, dizendo: Eis que o rei, de fato, assenta-se no portão. E todo o povo achegou-se diante do rei; porquanto Israel havia fugido, cada qual, para a sua tenda.
9 Yerɑ sinɑ boko u dɑ u sinɑ ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ. Mɑ bɑ tɔn be kpuro sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee sinɑ boko u yɑrimɑ u sɔ̃ kɔnnɔwɔ. Mɑ be kpuro bɑ nɑ win mi.
9 E todo o povo estava em conflito ao longo de todas as tribos de Israel, dizendo: O rei nos salvou da mão dos nossos inimigos, e ele nos livrou da mão dos filisteus; e agora ele está fugido da terra por causa de Absalão.
10 Yerɑ Isirelibɑn bwese ni sɔɔ kpuro bɑ sikirinɑmɔ bɑ mɔ̀ Dɑfidi sinɑ bokowɑ u sun wɔrɑ bɛsɛn yibɛrɛbɑn nɔmɑn di ǹ kun mɑm ko Filisitibɑ. Tɛ̃ wee u yɑkurɑ bɛsɛn tem di Abusɑlɔmun sɔ̃.
10 E Absalão, a quem ungimos sobre nós, foi morto em batalha. Agora, portanto, por que vós não falais uma palavra sobre trazer o rei de volta?
11 Adɑmɑ n wee Abusɑlɔmu wi sɑ bɑndu wɛ̃ mi, u ɡu tɑbu ɡberɔ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ǹ ɡerunɑmɔ su kɑ sinɑ boko nɑɑ dɑ.
11 E o rei Davi enviou a Zadoque e a Abiatar, os sacerdotes, dizendo: Falai aos líderes de Judá, dizendo: Por que sois vós os últimos a trazer o rei de volta à sua casa, vendo que o comentário de todo o Israel chegou até o rei, até a sua casa?
12 — ausente —
12 Vós sois os meus irmãos, vós sois os meus ossos e a minha carne; por que, então, sois os últimos a trazer de volta o rei?
13 — ausente —
13 E dizei a Amasa: Não és tu do meu osso, e da minha carne? Deus assim faça a mim, e mais ainda, se tu não fores capitão do exército diante de mim continuamente no lugar de Joabe.
14 U mɑɑ nɛɛ, bu Amɑsɑ sɔ̃ mɑ wi kɑ wi bɑ sɑ̃ɑwɑ yɛm tem. Yen sɔ̃, wi Dɑfidi u koo nùn ko win tɑbu sunɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ Yoɑbun ɑyerɔ. Ù kun kue mɛ, Gusunɔ u be nùn kuɑ nɡe mɛ u kĩ.
14 E ele dobrou o coração de todos os homens de Judá, tal como o coração de um homem; de modo que enviaram esta palavra ao rei: Retorna tu, e todos os teus servos.
15 Mɑ Dɑfidin ɡɑri yi, yi derɑ Yudɑbɑ kpuro bɑ nɔɔ nɛrɑ mɑm mɑm. Mɑ bɑ nùn sɔmɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, u wurɑmɑ kɑ win bwɑ̃ɑbu kpuro.
15 Assim, o rei retornou, e veio até o Jordão. E Judá veio até Gilgal, para se encontrar com o rei, para conduzir o rei sobre o Jordão.
16 Yerɑ sinɑ boko u ɡɔsirɑmɑ u nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ.
16 E Simei, o filho de Gera, um benjamita, que era de Baurim, apressou-se e desceu com os homens de Judá para se encontrar com o rei Davi.
17 Mɑ Simɛi, Gerɑ Bɑhurimuɡiin bii wi u sɑ̃ɑ Bɛnyɑmɛɛn bweseru u seewɑ fuuku u kɑ sinɑ boko Dɑfidi sennɔ dɑ kɑ Yudɑbɑ sɑnnu.
17 E havia mil homens de Benjamim com ele, e Ziba, o servo da casa de Saul, e os seus quinze filhos, e os seus vinte servos com ele; e eles atravessaram o Jordão diante do rei.
18 Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ be bɑ Simɛi swĩimɑ bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔmbu nɔrɔbu (1.000) kɑ sere Sibɑ wi u rɑɑ sɑ̃ɑ Sɔɔlun sɔm kowo wi kɑ mɑɑ win bibu wɔkurɑ nɔɔbu kɑ win sɔm kowobu yɛndu. Tɔn be kpurowɑ bɑ ɡbiɑ bɑ sinɑ boko turiɑ Yuudɛnin dɑɑru mi.
18 E ali atravessaram uma balsa para carregar a casa do rei, e fazer o que ele considerasse bom. E Simei, o filho de Gera, caiu diante do rei, depois de atravessar o Jordão;
19 Mɑ bɑ sinɑ bokon yɛnuɡibu ɡurɑmɔ bɑ kɑ tɔburɑmɔ kɑ ɡoo nimkuu bu kɑ win nɔnu ɡeu wɑ.
19 e disse ao rei: Que o meu senhor não impute iniquidade a mim, nem te lembres daquilo que o teu servo fez perversamente no dia em que meu senhor, o rei, saiu de Jerusalém, para que o rei tome isso no seu coração.
20 U nɛɛ, yinni, ɑ ku kɔ̃sɑ ye ɡɑrisi ye nɑ nun kuɑ dɔmɑ te ɑ yɑriɔ Yerusɑlɛmun di. A ku ye doke ɡɔ̃ruɔ.
20 Porque o teu servo, em verdade, sabe que eu pequei; portanto, eis que venho por primeiro neste dia de toda a casa de José a descer para me encontrar com o meu senhor, o rei.
21 Nɑ yɛ̃ mɑ nɑ torɑwɑ. Yen sɔ̃nɑ yinni, be bɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn bweseru kpuro nɑ bu ɡbiiyɑ n kɑ nun sennɔ nɑ.
21 Todavia, Abisai, o filho de Zeruia respondeu e disse: Não será Simei levado à morte por isso, porque amaldiçoou o ungido do SENHOR?
22 Yerɑ Abisɑi Seruyɑn bii u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, n ǹ weenɛ bu Simɛi wi ɡo? Domi u wunɛ wi Yinni Gusunɔ u ɡɔsɑ wɔnwɑ.
22 E Davi disse: O que tenho a ver convosco, filhos de Zeruia, para que, neste dia, sejais adversários diante de mim? Deve algum homem ser posto à morte neste dia em Israel? Porque não sei eu que sou, neste dia, rei sobre Israel?
23 Mɑ Dɑfidi u Abisɑi kɑ win mɔɔ Yoɑbu wisɑ u nɛɛ, mbɑ n bɛɛ wɑ bɛɛ Seruyɑn bibu. Mbɑn sɔ̃nɑ i mɑn yibɛrɛ tɛɛru seesimɔ. N weenɛ bu ɡoo ɡo ɡisɔ? Wɑrɑ kun yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ sɑ̃ɑ Isirelibɑn sinɑ boko tɛ̃.
23 Portanto, o rei disse a Simei: Tu não morrerás. E o rei jurou-lhe.
24 Mɑ sinɑ boko u Simɛi sɔ̃ɔwɑ kɑ bɔ̃ri u nɛɛ, ɑ ǹ ɡbimɔ.
24 E Mefibosete, o filho de Saul, desceu para se encontrar com o rei, e não havia nem calçado o seu pé, nem aparado a sua barba, nem lavado as suas vestes, desde o dia em que o rei partiu até o dia em que ele veio novamente em paz.
25 Mɛfibosɛti, Sɔɔlun debubu, win tii u sinɑ boko sennɔ dɑ. N deemɑ sɑɑ mìn di sinɑ boko u kpikiru suɑ sere u kɑ wurɑmɑ bɔri yɛndu sɔɔ, Mɛfibosɛti kun win nɑɑsu nim tɛɛnire. U ǹ mɑɑ win nɔɔ sɑnsu kɔnire. Mɛyɑ u ǹ mɑɑ win yɑ̃nu teɑre.
25 E sucedeu que, quando ele chegou a Jerusalém para se encontrar com o rei, o rei lhe disse: Por que não foste tu comigo, Mefibosete?
26 Sɑnɑm mɛ u tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ sinɑ bokon mi, yerɑ sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, Mɛfibosɛti, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ kɑ mɑn de sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru dɔɔ.
26 E ele respondeu: Meu senhor, ó rei, o meu servo me enganou; porque o teu servo disse: Selarei para mim um jumento, sobre o qual eu possa cavalgar, e ir até o rei; porque o teu servo é aleijado.
27 Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, ɡeemɑ ɑ yɛ̃ mɑ nɑ sɑ̃ɑwɑ yɛmɔ. Yen sɔ̃nɑ nɑ nɛn sɔm kowo sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nɛn kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuo kpɑ n kɑ nun dɑ. Adɑmɑ u mɑn bɔrɔ kɔ̃ɔru kuɑ.
27 E ele caluniou o teu servo diante do meu senhor, o rei; mas o meu senhor, o rei, é como um anjo de Deus; faz, portanto, o que for bom aos teus olhos.
28 Mɑ u dɑ u mɑn sɑnkɑ wunɛn mi. Nɛn yinni sinɑ boko, nɑ yɛ̃ mɑ ɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo. A koowo nɡe mɛ n nun wɛ̃re.
28 Porque todos os da casa do meu pai não passavam de homens mortos diante do meu senhor, o rei; contudo colocaste o teu servo entre aqueles que comiam à tua própria mesa. Que direito mais tenho eu, portanto, de chorar diante do rei?
29 Domi ɡɔɔwɑ nɛn bɑɑbɑn bweseru tɑ kɑ weenɛ wunɛn mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, ɑ derɑ nɑ rɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Mbɑ kon kpĩ n mɑɑ nun bikiɑ.
29 E o rei disse a ele: Por que falas tu ainda das tuas questões? Eu disse: Tu e Ziba dividireis a terra.
30 Sinɑ boko u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ mɑɑ ɡɑri dɛ̃ɛyɑsiɑmɔ, domi nɑ ɡɔ̃ru doke kɔ mɑ wunɛ kɑ Sibɑ i ko wunɛn debun tem mɛ bɔnu kowɑ.
30 E Mefibosete disse ao rei: Sim, que ele tome tudo, ainda mais que o meu senhor, o rei, veio novamente em paz para a sua própria casa.
31 Yerɑ Mɛfibosɛti u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, Sibɑ u mɑm mɛ kpuro suo. Domi wee ɑ wɔmɑ yɛnuɔ bɑɑni.
31 E Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e atravessou o Jordão com o rei para conduzi-lo sobre o Jordão.
32 Bɑɑsilɑi, Gɑlɑdiɡii u mɑɑ nɑ sɑɑ Roɡɛlimun di u kɑ Dɑfidi yɔ̃siri sere Yuudɛnin dɑɑrɔ kpɑ bu dɑɑ te tɔburɑ sɑnnu.
32 Ora, Barzilai era um homem mui idoso, já de oitenta anos; e ele havia provido o sustento do rei enquanto ele esteve em Maanaim; pois ele era um homem mui magnífico.
33 Bɑɑsilɑi wi, u tɔkɔ kuɑ ɡem ɡem. U mɔwɑ wɔ̃ɔ wɛnɛ. U mɑɑ sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Wiyɑ u Dɑfidi nɔɔri sɑɑ ye u wɑ̃ɑ Mɑhɑnɑimuɔ.
33 E o rei disse a Barzilai: Vem tu comigo, e eu te alimentarei comigo em Jerusalém.
34 Yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nɑ ɑ kɑ mɑn tɔburɑ su dɑ Yerusɑlɛmuɔ ɑ n wɑ̃ɑ nɛn mi. Kon nun nɔɔri mɑm mɑm.
34 E Barzilai disse ao rei: Quanto tempo tenho eu que viver, para que suba com o rei até Jerusalém?
35 Adɑmɑ Bɑɑsilɑi u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn wɑ̃ɑrun tɔ̃rɑ kun mɑɑ dɛ̃u n sere kɑ nun swĩi su dɑ Yerusɑlɛmuɔ.
35 Tenho neste dia oitenta anos de idade; e posso eu discernir entre o bem e o mal? Pode o teu servo sentir o gosto do que eu como ou do que eu bebo? Posso ainda ouvir a voz de homens cantando e mulheres cantando? Por que, então, deveria o teu servo ser ainda um fardo para o meu senhor, o rei?
36 Wee wɔ̃ɔ wɛnɛwɑ nɑ mɔ. Nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n ɡeɑ kɑ kɔ̃sɑ wunɑnɑ. Mɛyɑ bɑɑ dĩɑ ni nɑ dimɔ nɑ ǹ kpɛ̃ n mɑɑ ye yɑ do kɑ ye yɑ kun do wunɑnɑ. Yen biru, nɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ n tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbun womusu nɔ. Ǹ n mɛn nɑ, yinni, mbɑn sɔ̃nɑ nɑ kon mɑɑ sɑ̃ɑ wunɛn sɔmunu.
36 O teu servo seguirá um pouco pelo Jordão com o rei; e por que o rei deveria me recompensar com tal galardão?
37 Nɑ ǹ turɑ n kɑ ɑre bɛkɛ yinin bweseru wɑ. Kon kɑ nun Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑwɑ kpɑ n nun yɔ̃siri fiiko.
37 Deixa o teu servo, rogo-te, voltar novamente, para que eu possa morrer na minha própria cidade, e ser sepultado junto ao sepulcro do meu pai e da minha mãe. Mas eis aqui o teu servo Quimã; deixa-o atravessar com o meu senhor, o rei; e faz com ele o que parecer bom para ti.
38 Kpɑ ɑ de n ɡɔsirɑ n wurɑ nɛn wuuɔ n ɡbi mi. Kpɑ bu mɑn sike nɛn bɑɑbɑ kɑ nɛn mɛron sikinun bɔkuɔ. Adɑmɑ nɛn bii Kimuhɑmu wee, i doo kɑ wi u n sɑ̃ɑ wunɛn bɔ̃ɔ, kpɑ ɑ nùn kuɑ nɡe mɛ ɑ kĩ.
38 E o rei respondeu: Quimã atravessará comigo, e farei com ele o que parecer bom para ti; e qualquer coisa que requereres de mim, isto farei por ti.
39 Mɑ sinɑ boko u nɛɛ, nɑ wurɑ Kimuhɑmu u kɑ mɑn dɑ. Kon mɑɑ nùn kuɑ nɡe mɛ n koo nun wɛ̃re. Ye ɑ ɡɔ̃ru doke n nùn kuɑ kpuro, yeyɑ kon ko.
39 E todo o povo atravessou o Jordão. E quando o rei chegou da travessia, o rei beijou Barzilai, e o abençoou; e ele retornou para o seu próprio lugar.
40 Sɑnɑm mɛ sinɑ boko kɑ win tɔn be bɑ nùn swĩi bɑ dɑɑru tɔburɑ bɑ kpɑ, yerɑ u Bɑɑsilɑi bɔkɑsi u nùn domɑru kuɑ. Mɑ Bɑɑsilɑi u ɡɔsirɑ u wurɑ win yɛnuɔ.
40 E o rei prosseguiu para Gilgal, e Quimã prosseguiu com ele; e todo o povo de Judá conduziu o rei, bem como metade do povo de Israel.
41 Sinɑ boko u Giliɡɑlin swɑɑ wɔri. Mɑ Kimuhɑmu u nùn swĩi.
41 E, eis que, todos os homens de Israel vieram até o rei, e disseram ao rei: Por que os nossos irmãos, os homens de Judá, roubaram-te para longe, e trouxeram o rei, e toda a sua casa, e todos os homens de Davi sobre o Jordão?
42 Yen biru Isirelibɑ kpuro bɑ nɑ sinɑ bokon mi bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ Yudɑbɑ bɛsɛn tundo bisibu bɑ nɑ bɑ nun suɑ ɡbɛnum bɑ Yuudɛnin dɑɑru tɔburɑsiɑ wunɛ kɑ wunɛn yɛnuɡibu, kɑ wunɛn tɔmbu kpuro.
42 E todos os homens de Judá responderam aos homens de Israel: Porque o rei é um parente próximo de nós; por que, então, estais vós irados por causa disso? Por acaso, comemos nós às custas do rei? Ou, nos deu ele algum presente?
43 Mɑ Yudɑbɑ bɑ Isirelibɑ wisɑ bɑ nɛɛ, sɑ yeni kuɑwɑ yèn sɔ̃ bɛsɛ kɑ sinɑ boko sɑ sɑ̃ɑ bwese kɛri tiɑ. Nɡe mbɑn mɔruwɑ i mɔ̀. I nuɑ sinɑ boko u sun dĩɑnu wɛ̃ɛmɔwɑ? Nɡe kɛ̃nu ɡɑnɑ i nuɑ u sun kɑ̃.
43 E os homens de Israel responderam aos homens de Judá, e disseram: Temos dez partes no rei, e também temos mais direito em Davi do que vós; por que, então, nos desprezais, para que o nosso conselho não seja o primeiro acatado em se trazer de volta o nosso rei? E as palavras dos homens de Judá foram mais severas do que as palavras dos homens de Israel.
44 Mɑ Isirelibɑ bɑ Yudɑbɑ wisɑ bɑ nɛɛ, bɛsɛrɑ sɑ bɛɛ Dɑfidi sinɑ boko mɔru kere sere nɔn wɔkuru. Domi sɑ dɑbiru bo. Bɛsɛrɑ sɑ ɡbiɑ sɑ bwisikɑ su kɑ dɑ su bɛsɛn sinɑ boko suɑmɑ. Mbɑ n kuɑ i kɑ sun ɡɛmɑ.
44 — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.