2 Samuel 18
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 Yen biru Dɑfidi u seewɑ u win tɑbu kowobu ɡɑrɑ be bɑ kɑ nùn wɑ̃ɑ. Yerɑ u bu kuɑ wuu wuukɑ tɔmbu nɔrɔm nɔrɔm (1.000) kɑ wunɔm wunɔm (100), wuu nin bɑɑtere kɑ ten wiruɡii.
1 Davi passou em revista os soldados que estavam com ele e nomeou generais e capitães para liderá-los.
2 Mɑ u tɔn be bɔnu kuɑ subɑ itɑ. U sube teeru suɑ u Yoɑbu Seruyɑn bii nɔmu bɛriɑ. U mɑɑ sube tee teni suɑ u Abisɑi, Yoɑbun wɔnɔ nɔmu bɛriɑ. Tee te tɑ mɑɑ tie, mɑ u Itɑi Gɑtiɡii wɛ̃. Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn tii, kon kɑ bɛɛ dɑ tɑbu ɡberɔ.
2 Em seguida, enviou-os em três grupos: um sob o comando de Joabe; outro sob o comando de Abisai, irmão de Joabe, filho de Zeruia; e o outro sob o comando de Itai, de Gate. O rei disse a seus soldados: “Também vou com vocês”.
3 Mɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, ɑ ku kɑ sun dɑ. Domi yibɛrɛbɑ bɑ̀ n sun wɔri sɑ duki mɔ̀, yɑ ǹ ko n bu ɡɑ̃ɑnu sɑ̃ɑ, bɑɑ bɑ̀ n bɛsɛn bɔnu ɡo. Adɑmɑ wunɛ, bɑ̀ n nun nɔmɑ turɑ, ɑ sɑ̃ɑwɑ nɡe bɛsɛn nɔrɔbun subɑ wɔkuru (10.000). Yen sɔ̃, n sɑnɔ ɑ n sɔ̃ wuuɔ kpɑ ɑ n kɑ sun somimɑmɔ.
3 Os homens, porém, se opuseram. “O senhor não deve ir”, disseram. “Se tivermos de recuar ou fugir, ou mesmo se metade de nós morrer, para eles não fará diferença. O senhor vale por dez mil de nós; por isso, é melhor que fique na cidade e nos envie ajuda, se for necessário.”
4 Mɑ sinɑ boko u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ye yɑ bɛɛ wɛ̃re, yeyɑ kon ko.
4 “Farei o que acharem melhor”, disse o rei. Assim, ficou junto ao portão da cidade, enquanto os soldados saíam marchando em grupos de cem e de mil.
5 Sinɑ boko u Yoɑbu kɑ Abisɑi kɑ Itɑi woodɑ yeni wɛ̃ u nɛɛ, i ku kɑ Abusɑlɔmu bii ɑluwɑɑsi wi bɔɔbɔm ko, ì n yɛ̃ i mɑn kĩn nɑ.
5 O rei deu a seguinte ordem a Joabe, Abisai e Itai: “Por minha causa, tratem o jovem Absalão com bondade”. Todas as tropas ouviram o rei dar essa ordem a seus comandantes.
6 Yerɑ bɑ yɑrɑ bɑ dɑ tɑbu ɡberɔ bu kɑ Isireli be bɑ Abusɑlɔmu swĩi yinnɑ. Mɑ bɑ sɑnnɔ wɔrinɑ Efɑrɑimun sɔ̃ɔwɔ.
6 Então saíram para o campo, e a batalha começou no bosque de Efraim.
7 Dɑ̃ɑ sɔ̃ɔ miyɑ Dɑfidin tɔn be, bɑ Abusɑlɔmuɡibu ɡo ɡo. Tɔmbu nɔrɔbun subɑ yɛndɑ (20.000) bɑ ɡo dɔmɑ te.
7 Os soldados israelitas foram derrotados pelos homens de Davi. Houve grande matança naquele dia, e vinte mil homens perderam a vida.
8 Mɑ tɑɑ bi, bu tɛriɑ tem mɛ kpuro sɔɔ. Tɔn be bɑ kɑm kuɑ dɑ̃ɑ sɔ̃ɔ ɡe sɔɔ, bɑ kere be bɑ nɔmɑ turɑ bɑ ɡo.
8 A batalha se espalhou por toda a região, e morreram mais homens no bosque do que os que foram mortos pela espada.
9 Wee ye yɑ Abusɑlɔmu deemɑ. U kurɑmɑ Dɑfidin tɑbu kowobun wuswɑɑɔ u win kɛtɛku sɔni. Yerɑ kɛtɛku ɡe, ɡɑ kɑ nùn duɑ dɑ̃ɑ bɑkɑru ɡɑrun kɔkɔrɔ. Miyɑ dɑ̃ɑ ten kɑ̃ɑsɑ ɡɑɑ yɑ win seri sɔre mɑ kɛtɛku ɡe, ɡɑ doonɑ ɡɑ nùn deri mi, u sɑ̃ɑre, u ǹ kɑ wɔllu, u ǹ mɑɑ kɑ tem.
9 Durante a batalha, Absalão deparou com alguns homens de Davi. Tentou fugir montado numa mula, mas, ao passar debaixo dos galhos espessos de uma grande árvore, ficou enroscado neles pela cabeça. A mula continuou a correr e o deixou ali, pendurado na árvore.
10 Ye Dɑfidin tɔmbun turo u nùn wɑ, mɑ u dɑ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, nɑ Abusɑlɔmu wɑ u sɑ̃ɑre dɑ̃ru ɡɑrun kɔkɔrɔ.
10 Um dos soldados de Davi presenciou a cena e disse a Joabe: “Vi Absalão pendurado numa árvore”.
11 Yoɑbu u durɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ye ɑ nùn wɑ mɛ, mbɑ n kuɑ ɑ ǹ kɑ nùn so ɑ sure, kpɑ n dɑ nun sii ɡeesun ɡobi wɔkuru kɛ̃ kɑ kpɑkɑ.
11 “Você o viu?”, perguntou Joabe. “E por que não o matou ali mesmo? Eu o teria recompensado com dez peças de prata e um cinturão de guerreiro!”
12 Mɑ durɔ wi, u Yoɑbu wisɑ u nɛɛ, bɑɑ nɑ̀ n sii ɡeesun ɡobi nɔrɔbu (1.000) wɑ, nɑ ǹ sinɑ bokon bii nɔmu sɔndimɔ. Domi sɑ nɔɔmɔ sɑnɑm mɛ sinɑ boko u wunɛ kɑ Abisɑi kɑ Itɑi woodɑ wɛ̃ɛmɔ u nɛɛ, i ku kɑ win bii Abusɑlɔmu bɔɔbɔm ko.
12 Mas o soldado respondeu a Joabe: “Eu não mataria o filho do rei nem por mil peças de prata! Todos nós ouvimos o rei dizer ao senhor, a Abisai e a Itai: ‘Por minha causa, poupem o jovem Absalão’.
13 Yen biru nɑ̀ n woodɑ ye sɑrɑ nɑ nùn ɡo, wunɛn tii ɑ ǹ kɑ mɑn yɔ̃rɑmɔ. Gɑ̃ɑnu mɑɑ sɑri ni nu sinɑ boko berue.
13 E, se eu tivesse traído o rei e matado seu filho, certamente ele ficaria sabendo, e o senhor seria o primeiro a ficar contra mim”.
14 Mɑ Yoɑbu nɛɛ, nɑ ǹ mɑɑ yɔ̃rɑmɔ kɑm sɔɔ n kɑ tɛ kɑ wunɛn ɡɑri yi.
14 “Não vou perder mais tempo discutindo com você!”, disse Joabe. Então pegou três dardos e atravessou com eles o peito de Absalão quando ele ainda estava vivo, pendurado na árvore.
15 Mɑ ɑluwɑɑsi wɔku te tɑ Yoɑbun tɑbu yɑ̃nu sɔɔwɑ bɑ Abusɑlɔmu kooro bure bɑ so bɑ dɑkurɑ.
15 Em seguida, dez jovens escudeiros de Joabe cercaram Absalão e o mataram.
16 Yerɑ Yoɑbu u derɑ bɑ kɔbɑ so win tɔmbu bu kɑ wurɑmɑ bu ku mɑɑ Abusɑlɔmun tɔmbu nɑɑ swĩi.
16 Então Joabe tocou a trombeta, e seus homens pararam de perseguir o exército de Israel.
17 Mɑ bɑ Abusɑlɔmun ɡoru suɑ bɑ kpɛ̃ɛ wɔru bɔkɔ ɡɑɡu sɔɔ dɑ̃ɑ sɔ̃ɔ mi. Yerɑ bɑ kpenu mɛnnɑ bɑ subɑ win ɡoo ten wɔllɔ bɑ nin tɑkɑru kuɑ. Isireli be bɑ rɑɑ Abusɑlɔmu swĩi kpuro bɑ duki yɑrinɑ. Ben bɑɑwure u wurɑ win yɛnuɔ.
17 Atiraram o corpo de Absalão numa cova profunda no bosque e sobre ela colocaram um monte de pedras. E todos os israelitas fugiram para suas casas.
18 N deemɑ sɑnɑm mɛ Abusɑlɔmu u wɑ̃ɑ wɑ̃ɑru sɔɔ, u tii ɡɑnɑ ɡɑɑ bɑniɑ kɑ kpenu wɔwɑ sɔɔ ye bɑ sokumɔ sinɑ bokoɡiɑ. U ye kuɑwɑ bɑ n kɑ nùn yɑɑye, domi u nɛɛ, u ǹ bii mɑrɑ wi u koo de bɑ n nùn yɑɑye. Yen sɔ̃nɑ u ɡɑnɑ ye sokɑ kɑ win tiin yĩsiru. Yerɑ bɑ sokumɔ sere kɑ ɡisɔ Abusɑlɔmun yɑɑyɑtiɑ.
18 Quando ainda estava vivo, Absalão havia construído para si um monumento no vale do Rei, pois disse: “Não tenho filho para dar continuidade a meu nome”. Chamou-o de Monumento de Absalão, como é conhecido até hoje.
19 Akimɑsi, Sɑdɔkun bii, u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de n dukɑ dɑ n sinɑ boko lɑbɑɑri dorɑ yeni sɔ̃, mɑ Yinni Gusunɔ u nùn wɔrɑ win yibɛrɛbɑn nɔmɑn di.
19 Então Aimaás, filho de Zadoque, disse: “Deixe-me ir correndo dar ao rei a boa notícia de que o S enhor o livrou de seus inimigos!”.
20 Mɑ Yoɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ǹ kɑ lɑbɑɑri ye dɔɔ ɡisɔ. A de sere sɑnɑm ɡɑm domi sinɑ bokon biiwɑ u ɡu.
20 “Não”, disse Joabe. “Não será uma boa notícia para o rei saber que o filho dele morreu. Você pode servir de mensageiro em outra ocasião, mas não hoje.”
21 Yerɑ Yoɑbu u yoo Kusiɡii wi u kɑ bu wɑ̃ɑ mi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo ɑ sinɑ boko sɔ̃ ye ɑ wɑ kɑ wunɛn nɔni.
21 Então Joabe disse a um etíope: “Vá e conte ao rei o que você viu”. O homem se curvou diante de Joabe e partiu correndo.
22 Akimɑsi, Sɑdɔkun bii wi, u kpɑm Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de n Kusiɡii wi swĩi biruɔ bɑɑ ǹ n yen mɛren nɑ.
22 Contudo, Aimaás, filho de Zadoque, insistiu com Joabe: “Não importa o que aconteça, deixe-me ir também”. “Por que você quer ir, meu filho?”, disse Joabe. “Não haverá recompensa alguma pela notícia.”
23 Mɑ Akimɑsi u nɛɛ, bɑɑ ǹ n yen mɛren nɑ, kɑ mɛ, nɑ kon dɑwɑ.
23 “Eu sei, mas deixe-me ir mesmo assim”, implorou. Por fim, Joabe disse: “Está bem, pode ir”. Então Aimaás pegou o caminho mais fácil, pela planície, e correu até Maanaim à frente do etíope.
24 Sɑɑ ye sɔɔ, Dɑfidi u sɔ̃ wuun ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔsu yirun bɑɑ sɔɔ. N deemɑ wuun kɔ̃so u yɔɔwɑ dii tɛɛrɑn wɔllɔ ɡbɑ̃rɑrun kɔnnɔn deedeeru. Ye u wiru seeyɑ, yerɑ u wɑ wee, ɡoo u dukɑ mɔ̀ u wee wi turo.
24 Enquanto Davi estava entre os portões interno e externo da cidade, o guarda subiu até o terraço sobre a porta, junto ao muro. Ao olhar dali, viu um homem correndo na direção deles.
25 Yerɑ u nɔɔɡiru suɑ u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡoo wɔɔ u wee!
25 Gritou para avisar Davi, e o rei respondeu: “Se está sozinho, traz boas notícias”. Quando o mensageiro se aproximou,
26 Mɑ kɔ̃so wi, u mɑɑ ɡoo wɑ u wee. Yerɑ u kpɑm nɔɔɡiru suɑ kɔnnɔn berɑ ɡiɑ u nɛɛ, ɡoo wɔɔ u mɑɑ dukɑ mɔ̀ u wee!
26 o guarda viu outro homem correndo na direção deles e avisou: “Outro homem se aproxima!”. E disse o rei: “Também traz boas notícias”.
27 Kɔ̃so wi, u nɛɛ, wi u ɡbiɑ mi, win duku nɑɑsu su kɑ Akimɑsi, Sɑdɔkun biiɡisu weenɛ.
27 “O primeiro homem corre como Aimaás, filho de Zadoque”, disse o guarda. “Ele é um homem bom e traz boas notícias”, respondeu o rei.
28 Ye Akimɑsi u turuku kuɑ, yerɑ u nɔɔɡiru suɑ kɑ dɑm u nɛɛ, sinɑ boko, wunɛ kɑ bɑrukɑ!
28 Então Aimaás gritou para o rei: “Tudo está bem!”. Curvou-se diante do rei com o rosto no chão e disse: “Louvado seja o S enhor , seu Deus, que entregou os rebeldes que ousaram se levantar contra o meu senhor, o rei!”.
29 Mɑ sinɑ boko u bikiɑ u nɛɛ, Abusɑlɔmu bii ɑluwɑɑsi wi, u wɑ̃ɑ ɑlɑfiɑ sɔɔ?
29 “E quanto a Absalão?”, perguntou o rei. “Ele está bem?” Aimaás respondeu: “Quando Joabe me enviou, havia grande confusão, mas não sei o que aconteceu”.
30 Mɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ dɛsiro minin di ɑ yɔ̃rɑ ɡiɔ.
30 “Espere aqui”, disse o rei. E Aimaás ficou esperando ao lado.
31 Sɑɑ yerɑ Kusiɡii wi, u mɑɑ tunumɑ sinɑ bokon mi, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn yinni sinɑ boko, ɑ swɑɑ dɑkio ɑ lɑbɑɑri dorɑ nɔ. Gisɔ Yinni Gusunɔ u nun siriɑ u nun wɔrɑ be bɑ nun seesimɔ kpuron nɔmɑn di.
31 Então chegou o etíope e disse: “Tenho boas notícias para o meu senhor, o rei. Hoje o S enhor o livrou de todos que se rebelaram contra o rei”.
32 Sinɑ boko u Kusiɡii wi bikiɑ u nɛɛ, Abusɑlɔmu, bii ɑluwɑɑsi wi, u wɑ̃ɑ ɑlɑfiɑ sɔɔ?
32 “E quanto ao jovem Absalão?”, perguntou o rei. “Ele está bem?” O etíope respondeu: “Que todos os inimigos do meu senhor, o rei, e todos os que se levantam para lhe fazer mal tenham o mesmo destino daquele jovem!”.
33 — ausente —
33 O rei ficou muito abalado. Foi para o quarto que ficava sobre o portão da cidade e começou a chorar. Andando de um lado para o outro, clamava: “Ah, meu filho Absalão! Meu filho, meu filho Absalão! Quem me dera eu tivesse morrido em seu lugar! Ah, Absalão, meu filho, meu filho!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.