2 Samuel 14

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Yoɑbu Seruyɑn bii u ɡiɑ mɑ Dɑfidi sinɑ bokon ɡɔ̃ru ɡɑ woowɑ win bii Abusɑlɔmun mi ɡiɑ.
1 Joab, filho de Sarvia, percebendo que o coração do rei {se voltava de novo} para Absalão,
2 Yerɑ u ɡɔrɑ Tekoɑɔ bu dɑ bu kurɔ bwisiɡii ɡoo kɑsumɑ. Ye kurɔ wi, u tunumɑ yerɑ Yoɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ɡɔɔ woorun yɑ̃nu dokeo kpɑ ɑ n sɑ̃ɑ nɡe ɑ nuki sɑnkire. A ku turɑre ɡɑɑ doke. A n ɡesi sɑ̃ɑ nɡe wi u ɡɔɔ sɔ̃ n tɛ.
2 mandou vir de Técua uma mulher habilidosa e disse-lhe: Põe-te de luto; toma vestes de luto e não te unjas, para pareceres uma mulher que chora um morto há muito tempo.
3 À n kuɑ mɛ, kpɑ ɑ dɑ sinɑ bokon mi, ɑ nùn sɔ̃ ye kon nun sɔ̃ kpuro.
3 Virás então ter com o rei e lhe falarás assim e assim. E Joab sugeriu-lhe o que ela devia dizer.
4 Mɑ kurɔ wi, u seewɑ u dɑ u kɑ sinɑ boko ɡɑri yi ko. Ye u turɑ mi, yerɑ u yiirɑ u wiru tem ɡirɑri u nɛɛ, yinni, ɑ mɑn fɑɑbɑ koowo.
4 A mulher veio, pois, de Técua, e apresentou-se ao rei; lançou-se por terra e prostrou-se, dizendo: Salva-me, ó rei, salva-me!
5 Yerɑ sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ n kuɑ.
5 O rei disse-lhe: Que tens? Ai de mim, disse ela, sou uma viúva. Meu marido morreu.
6 u mɑn bibu yiru deriɑ. Bii berɑ bɑ sɑnnɑ ɡberɔ. Sɑɑ ye sɔɔ, ɡoo sɑri ben turuku u sere bu yɑkiɑnɑ. Mɑ turo u win winsim so u ɡo.
6 Tua serva tinha dois filhos. Brigaram no campo, e não havendo quem os separasse, um deles feriu o outro e matou-o.
7 Tɛ̃ wee, nɛn bweseru tɑ mɑn seesi tɑ nɛɛ, n bu wi u win winsim ɡo mi nɔmu sɔndio bu mɑɑ nùn ɡo, yèn sɔ̃ u win winsim yɛm yɑri. Wee, nɑ̀ n bu bii wi nɔmu sɔndiɑ, nɑ ǹ mɑɑ bii ɡoo mɔ wi u koo nɛn durɔn tubi di, kpɑ win bweseru tu ɡbi.
7 E eis que agora se levanta contra a tua serva toda a família, dizendo-lhe: dá-nos o fratricida, para o matarmos em castigo do sangue do irmão que ele matou, e exterminaremos o herdeiro. Querem assim apagar a última brasa que me resta, de modo que não se conserve de meu marido nem nome, nem posteridade na terra.
8 Mɑ sinɑ boko u kurɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ɡinɑ wio. Kon nɛn bwɑ̃ɑbu sɔ̃ bu dɑ bu nun wunɛn ɡɑri yi wunɑnɑ.
8 O rei disse à mulher: Volta para a tua casa; tomarei providências a teu respeito.
9 Mɑ kurɔ wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, bɑɑ bɑ̀ n koo ɡoo tɑɑrɛ wɛ̃, nɛ kɑ nɛn tundon yɛnuɡibɑ bɑ koo tɑɑrɛ wɛ̃, n ǹ wunɛ kɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu.
9 Mas a mulher de Técua disse ao rei: Sobre mim, e não sobre a casa de meu pai recaia a culpa; o rei e o seu trono serão inocentes.
10 Sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡoo ù n wunɛn kɔ̃sɑ ɡeruɑ, ɑ kɑ nùn nɑ mini. Sɑɑ yerɑ yɛ̃ro kun mɑɑ nun bɑbɑmɔ.
10 O rei disse-lhe: Se alguém te ameaçar, traze-o à minha presença, e ele não te incomodará mais.
11 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, ɑ mɑn nɔɔ mwɛɛru kuo kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru, mɑ ɑ ǹ derimɔ be bɑ bii win mɔru kɔsiɑmɔ bu mɑɑ kɔ̃sɑ sosi bu nɛn bii wi u tie ɡo.
11 Ela ajuntou: Queira o rei lembrar-se do Senhor, seu Deus, para que o vingador do sangue não agrave a desgraça, matando o meu filho! Pela vida de Deus, disse ele, não cairá um só cabelo da cabeça de teu filho!
12 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, yinni, ɑ de n mɑɑ ɡɑri fiiko ɡere.
12 A mulher então disse: Permite que a tua serva diga uma palavra ao rei, meu senhor? Fala.
13 Mɑ u nɛɛ, yinni, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɔ̃sɑ yeni mɔ̀ ye yɑ Gusunɔn tɔmbu wɑɑmɔ. A derɑ wunɛn tiin bii u kpikiru woo wunɛn sɔ̃. Tɛ̃, wunɛn ɡɑri yi ɑ ɡeruɑ mi, wunɑ yi kɑ yɑ̃.
13 Por que, pois, pensas fazer o mesmo contra o povo do Senhor? Pronunciando essa sentença, o rei se confessa culpado, pelo fato de não se lembrar daquele que desterrou.
14 Tilɑsiwɑ bɛsɛn bɑɑwure u kɑ ɡbi sɔ̃ɔ teeru kpɑ sɑ n sɑ̃ɑ nɡe nim mɛ mu yɑri tem sɔɔ, mɛ bɑ ǹ kpɛ̃ bu mɑɑ ɡurɑ. Adɑmɑ Gusunɔ kun kĩ Abusɑlɔmu u ɡbi tɛ̃. U kĩwɑ u ɡɔsirɑmɑ kpikirun di u n wɑ̃ɑ win bɔkuɔ.
14 Quando morremos, somos como a água que não mais se pode recolher, uma vez derramada por terra. Deus não faz voltar uma alma. Cuide, pois, o rei, que o banido não fique mais exilado longe dele.
15 Yinni, ye nɑ kɑ nɑ wunɛn mi, nɑ nun ɡɑri yini kpuro sɔ̃ɔwɑ, nɛn tɔmbɑ bɑ mɑn bɛrum tiɑ. Yerɑ nɑ nɛɛ, kon nɑ n nun yi sɔ̃. Sɔrɔkudo kɑɑ nɛn ɡere wurɑ.
15 Se eu vim falar desse assunto ao rei, foi porque o povo me aterrou. A tua serva disse: falarei ao rei: talvez o rei faça o que eu lhe pedir;
16 Kpɑ ɑ sun wɔrɑ nɛ kɑ nɛn bii be bɑ kɑsu bu sun ɡon nɔmɑn di, be, be bɑ ǹ kĩ sɑ n mɑɑ bɑɑ mɔ tem mɛ Gusunɔ u sun wɛ̃ sɔɔ.
16 sim, o rei me ouvirá e livrar-me-á da mão do homem que procura excluir-nos, a mim o meu filho, da herança do Senhor.
17 Nɑ tii sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, wunɛn ɡɑri yi koo mɑn nukuru yɛmiɑsiɑ. Domi nɑ nun mɛɛrɑwɑ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo wi u kɔ̃sɑ kɑ ɡeɑn wunɑnɔ yɛ̃. Kpɑ Gusunɔ wunɛn Yinni u n wɑ̃ɑ kɑ wunɛ.
17 Que o rei, ajuntou ela, se digne pronunciar uma palavra de paz, porque o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus para discernir o bem do mal. Que o senhor, teu Deus, seja contigo!
18 Mɑ sinɑ boko u kurɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ kĩ n nun ɡɑ̃ɑnu bikiɑ. A ku mɑn weesu kuɑ ɑ yen ɡɑɑ bere.
18 O rei disse à mulher: Não me escondas nada do que te vou perguntar. A mulher respondeu: Que o rei, meu senhor, fale.
19 Yerɑ sinɑ boko u nɛɛ, n ǹ Yoɑbuwɑ u nun yenibɑ sɔ̃ɔwɑ?
19 Não anda a mão de Joab contigo em tudo isso? Por tua vida, respondeu-lhe ela, não se pode desviar para nenhum lado o que o rei acaba de dizer! Sim, foi o teu servo Joab quem me deu instruções e sugeriu à tua serva tudo o que ela disse.
20 U ye kuɑwɑ n wɑ ɡɑri yi kpuro yi kɑ wɛ̃rɑ. Wee, ɑ mɑɑ bwisi mɔ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo ɑ n kɑ yɛ̃ ye yɑ koorɑmɔ hɑnduniɑɔ.
20 Foi para dar a esse assunto uma nova feição que Joab fez isso. Porém tu, ó rei, meu senhor, és tão sábio como um anjo de Deus, para saber tudo o que se passa na terra!
21 Yen biru Dɑfidi sinɑ boko u dɑ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, to, kon ko nɡe mɛ ɑ kĩ. A doo ɑ nɛn bii Abusɑlɔmu wi ɡɔsiɑmɑ.
21 O rei disse a Joab: A coisa está decidida. Vai, traze o jovem Absalão!
22 Yerɑ Yoɑbu u nùn kpunɑ kɑ bɛɛrɛ u nùn siɑrɑ. Mɑ u ɡeruɑ u nɛɛ, yinni, ɡisɔrɑ nɑ wɑ mɑ ɑ kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ. Domi ɑ nɛɛ, kɑɑ ko ye nɑ nun kɑnɑ.
22 Joab prostrou-se com o rosto por terra, e abençoou o rei, dizendo: Agora o teu servo reconhece que ganhou o teu favor, ó rei, meu senhor, pois que o rei cumpriu o desejo de seu servo!
23 Mɑ Yoɑbu u seewɑ u dɑ Gesuriɔ Abusɑlɔmun mi, u kɑ nùn wurɑmɑ Yerusɑlɛmuɔ.
23 Joab foi a Gessur e trouxe Absalão para Jerusalém.
24 Ye bɑ tunumɑ, sinɑ boko u nɛɛ, ɑ de u dɑ u sinɑ win yɛnuɔ. A ku de u nɑ nɛn mi.
24 Mas o rei disse: Que ele vá para a sua casa, pois não será admitido à minha presença! Absalão retirou-se para a sua casa, e não se apresentou diante do rei.
25 Abusɑlɔmu wi, durɔ burɔn tiiwɑ. Goo sɑri Isirelibɑ sɔɔ wi u yĩsiru yɑrɑ burɑm mɛn sɑɑbu. Sɑɑ win nɑɑ tɑrɑrun di sere kɑ win wirɔ, ɡɑm sɑri mi kɑɑ kpɑkɑ wɑ.
25 Não havia em todo o Israel homem mais belo que Absalão, e que fosse tão admirado como ele. Da cabeça aos pés, não havia nele defeito algum.
26 Wɔ̃ɔ kɑ wɔ̃ɔwɑ u rɑ win seri kɔni. Domi sɑɑ yerɑ yi rɑ nùn buniɛ too. Win seri yi bɑ kɔnɑ mi, yin bunum mu rɑ kilo yiru kere.
26 Quando cortava o cabelo - o que fazia a cada ano, porque sua cabeleira se tornava por demais pesada -, o peso deste era de duzentos siclos, pelo peso real.
27 Bii tɔn durɔbu itɑwɑ u mɑrɑ kɑ bii tɔn kurɔ turo. Win yĩsirɑ Tɑmɑɑ. U sɑ̃ɑwɑ kurɔ burɔn tii.
27 Nasceram-lhe três filhos e uma filha, chamada Tamar, que era de grande beleza.
28 Abusɑlɔmu wi, u kuɑwɑ wɔ̃ɔ yiru Yerusɑlɛmuɔ, u ǹ sinɑ boko wɑɑre.
28 Absalão permaneceu em Jerusalém dois anos antes de ser admitido à presença do rei.
29 Yerɑ u Yoɑbu sokusiɑ u nɑ u nùn ɡɔri sinɑ bokon mi. Adɑmɑ Yoɑbu u yinɑ u nɑ. Mɑ u kpɑm wure u nùn sokusiɑ. Kɑ mɛ, u yinɑ u nɑ.
29 Mandou chamar Joab para mandá-lo ao rei, mas ele não quis vir. Chamou-o uma segunda vez, e ele recusou-se de novo.
30 Mɑ Abusɑlɔmu u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Yoɑbun ɡberu wee nɛɡirun bɔkuɔ. U mɑɑ dĩɑnu mɔ mi. I doo i win ɡbee te dɔ̃ɔ mɛni.
30 Disse então Absalão aos seus servos: Vedes o campo de Joab ao lado do meu, semeado de cevada? Ide e lançai-lhe fogo. Os servos de Absalão incendiaram o campo. Os servos de Joab foram ter com ele, rasgadas as suas vestes, e disseram-lhe: Os homens de Absalão incendiaram o teu campo.
31 Yerɑ Yoɑbu u seewɑ u dɑ Abusɑlɔmun mi, u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ n kuɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu bɑ kɑ dɑ bɑ nɛn ɡberu dɔ̃ɔ mɛni.
31 Joab foi então à casa de Absalão, e disse: Por que incendiaram os teus homens o meu campo?
32 Abusɑlɔmu u nùn wisɑ u nɛɛ, domi nɑ nun sokusiɑ nɑ nɛɛ, ɑ nɑ n nun ɡɔri sinɑ bokon mi, kpɑ ɑ nùn bikiɑ mbɑn sɔ̃nɑ u derɑ nɑ wurɑmɑ Gesurin di. Domi n dɑɑ sɑnɔ nɑ n woo mi ɡiɑ. Tɛ̃ nɑ kĩ su wɑɑnɑ nɛ kɑ sinɑ boko. Tɑɑrɛ ɡɑɑ yɑ̀ n mɑn wɑ̃ɑsi, kpɑ u mɑn ɡo.
32 Absalão respondeu: Eu te mandara chamar, dizendo: vem, pois quero enviar-te ao rei para dizer-lhe: por que vim eu de Gessur? Seria melhor ter ficado lá. Quero ser admitido à presença do rei; se sou culpado, que me matem!
33 Mɑ Yoɑbu u dɑ sinɑ bokon mi, u nùn ɡɑri yi tusiɑ. Yerɑ sinɑ boko u Abusɑlɔmu sokusiɑ. Ye u tunumɑ win mi, u kpunɑ kɑ bɛɛrɛ. Mɑ sinɑ boko u nùn tɔburɑ u bɔkɑsi.
33 Joab foi ter com o rei e contou-lhe tudo. Absalão foi chamado, entrou à presença do rei e prostrou-se diante dele com o rosto por terra. E o rei o beijou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.