2 Samuel 14
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Yoɑbu Seruyɑn bii u ɡiɑ mɑ Dɑfidi sinɑ bokon ɡɔ̃ru ɡɑ woowɑ win bii Abusɑlɔmun mi ɡiɑ.
1 Percebendo Joabe, filho de Zeruia, que o coração do rei estava inclinado para Absalão,
2 Yerɑ u ɡɔrɑ Tekoɑɔ bu dɑ bu kurɔ bwisiɡii ɡoo kɑsumɑ. Ye kurɔ wi, u tunumɑ yerɑ Yoɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ɡɔɔ woorun yɑ̃nu dokeo kpɑ ɑ n sɑ̃ɑ nɡe ɑ nuki sɑnkire. A ku turɑre ɡɑɑ doke. A n ɡesi sɑ̃ɑ nɡe wi u ɡɔɔ sɔ̃ n tɛ.
2 mandou a Tecoa trazer de lá uma mulher sagaz, e disse-lhe: Ora, finge que estás de nojo; põe vestidos de luto, não te unjas com óleo, e faze-te como uma mulher que há muitos dias chora algum morto;
3 À n kuɑ mɛ, kpɑ ɑ dɑ sinɑ bokon mi, ɑ nùn sɔ̃ ye kon nun sɔ̃ kpuro.
3 vai ter com o rei, e fala-lhe desta maneira. Então Joabe lhe pôs as palavras na boca.
4 Mɑ kurɔ wi, u seewɑ u dɑ u kɑ sinɑ boko ɡɑri yi ko. Ye u turɑ mi, yerɑ u yiirɑ u wiru tem ɡirɑri u nɛɛ, yinni, ɑ mɑn fɑɑbɑ koowo.
4 A mulher tecoíta, pois, indo ter com o rei e prostrando-se com o rosto em terra, fez-lhe uma reverência e disse: Salva-me, o rei.
5 Yerɑ sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ n kuɑ.
5 Ao que lhe perguntou o rei: Que tens? Respondeu ela: Na verdade eu sou viúva; morreu meu marido.
6 u mɑn bibu yiru deriɑ. Bii berɑ bɑ sɑnnɑ ɡberɔ. Sɑɑ ye sɔɔ, ɡoo sɑri ben turuku u sere bu yɑkiɑnɑ. Mɑ turo u win winsim so u ɡo.
6 Tinha a tua serva dois filhos, os quais tiveram uma briga no campo e, não havendo quem os apartasse, um feriu ao outro, e o matou.
7 Tɛ̃ wee, nɛn bweseru tɑ mɑn seesi tɑ nɛɛ, n bu wi u win winsim ɡo mi nɔmu sɔndio bu mɑɑ nùn ɡo, yèn sɔ̃ u win winsim yɛm yɑri. Wee, nɑ̀ n bu bii wi nɔmu sɔndiɑ, nɑ ǹ mɑɑ bii ɡoo mɔ wi u koo nɛn durɔn tubi di, kpɑ win bweseru tu ɡbi.
7 E eis que toda a parentela se levantou contra a tua serva, dizendo: Dá-nos aquele que matou a seu irmão, para que o matemos pela vida de seu irmão, a quem ele matou, de modo que exterminemos também o herdeiro. Assim apagarão a brasa que me ficou, de sorte a não deixarem a meu marido nem nome, nem remanescente sobre a terra.
8 Mɑ sinɑ boko u kurɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ɡinɑ wio. Kon nɛn bwɑ̃ɑbu sɔ̃ bu dɑ bu nun wunɛn ɡɑri yi wunɑnɑ.
8 Então disse o rei à mulher: Vai para tua casa, e eu darei ordem a teu respeito.
9 Mɑ kurɔ wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, bɑɑ bɑ̀ n koo ɡoo tɑɑrɛ wɛ̃, nɛ kɑ nɛn tundon yɛnuɡibɑ bɑ koo tɑɑrɛ wɛ̃, n ǹ wunɛ kɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu.
9 Respondeu a mulher tecoíta ao rei: A iniqüidade, ó rei meu senhor, venha sobre mim e sobre a casa de meu pai; e fique inculpável o rei e o seu trono.
10 Sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡoo ù n wunɛn kɔ̃sɑ ɡeruɑ, ɑ kɑ nùn nɑ mini. Sɑɑ yerɑ yɛ̃ro kun mɑɑ nun bɑbɑmɔ.
10 Tornou o rei: Quem falar contra ti, traze-mo a mim, e nunca mais te tocará.
11 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, ɑ mɑn nɔɔ mwɛɛru kuo kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru, mɑ ɑ ǹ derimɔ be bɑ bii win mɔru kɔsiɑmɔ bu mɑɑ kɔ̃sɑ sosi bu nɛn bii wi u tie ɡo.
11 Disse ela: Ora, lembre-se o rei do Senhor seu Deus, para que o vingador do sangue não prossiga na destruição, e não extermine a meu filho. Então disse ele: Vive o Senhor, que não há de cair no chão nem um cabelo de teu filho.
12 Mɑ kurɔ wi, u nɛɛ, yinni, ɑ de n mɑɑ ɡɑri fiiko ɡere.
12 Então disse a mulher: Permite que a tua serva fale uma palavra ao rei meu senhor. Respondeu ele: Fala.
13 Mɑ u nɛɛ, yinni, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɔ̃sɑ yeni mɔ̀ ye yɑ Gusunɔn tɔmbu wɑɑmɔ. A derɑ wunɛn tiin bii u kpikiru woo wunɛn sɔ̃. Tɛ̃, wunɛn ɡɑri yi ɑ ɡeruɑ mi, wunɑ yi kɑ yɑ̃.
13 Ao que disse a mulher: Por que, pois, pensas tu tal coisa contra o povo de Deus? Pois, falando o rei esta palavra, fica como culpado, visto que o rei não torna a trazer o seu desterrado.
14 Tilɑsiwɑ bɛsɛn bɑɑwure u kɑ ɡbi sɔ̃ɔ teeru kpɑ sɑ n sɑ̃ɑ nɡe nim mɛ mu yɑri tem sɔɔ, mɛ bɑ ǹ kpɛ̃ bu mɑɑ ɡurɑ. Adɑmɑ Gusunɔ kun kĩ Abusɑlɔmu u ɡbi tɛ̃. U kĩwɑ u ɡɔsirɑmɑ kpikirun di u n wɑ̃ɑ win bɔkuɔ.
14 Porque certamente morreremos, e serereos como águas derramadas na terra, que não se podem ajuntar mais; Deus, todavia, não tira a vida, mas cogita meios para que não fique banido dele o seu desterrado.
15 Yinni, ye nɑ kɑ nɑ wunɛn mi, nɑ nun ɡɑri yini kpuro sɔ̃ɔwɑ, nɛn tɔmbɑ bɑ mɑn bɛrum tiɑ. Yerɑ nɑ nɛɛ, kon nɑ n nun yi sɔ̃. Sɔrɔkudo kɑɑ nɛn ɡere wurɑ.
15 E se eu agora vim falar esta palavra ao rei meu senhor, e porque o povo me atemorizou; pelo que dizia a tua serva: Falarei, pois, ao rei; porventura fará o rei segundo a palavra da sua serva.
16 Kpɑ ɑ sun wɔrɑ nɛ kɑ nɛn bii be bɑ kɑsu bu sun ɡon nɔmɑn di, be, be bɑ ǹ kĩ sɑ n mɑɑ bɑɑ mɔ tem mɛ Gusunɔ u sun wɛ̃ sɔɔ.
16 Porque o rei ouvirá, para livrar a sua serva da mão do homem que intenta exterminar da herança de Deus tanto a mim como a meu filho.
17 Nɑ tii sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, wunɛn ɡɑri yi koo mɑn nukuru yɛmiɑsiɑ. Domi nɑ nun mɛɛrɑwɑ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo wi u kɔ̃sɑ kɑ ɡeɑn wunɑnɔ yɛ̃. Kpɑ Gusunɔ wunɛn Yinni u n wɑ̃ɑ kɑ wunɛ.
17 Dizia mais a tua serva: Que a palavra do rei meu senhor me dê um descanso; porque como o anjo de Deus é o rei, meu senhor, para discernir o bem e o mal; e o Senhor teu Deus seja contigo.
18 Mɑ sinɑ boko u kurɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ kĩ n nun ɡɑ̃ɑnu bikiɑ. A ku mɑn weesu kuɑ ɑ yen ɡɑɑ bere.
18 Então respondeu o rei à mulher: Peço-te que não me encubras o que eu te perguntar. Tornou a mulher: Fale agora o rei meu senhor.
19 Yerɑ sinɑ boko u nɛɛ, n ǹ Yoɑbuwɑ u nun yenibɑ sɔ̃ɔwɑ?
19 Perguntou, pois, o rei: Não é verdade que a mão de Joabe está contigo em tudo isso? Respondeu a mulher: Vive a tua alma, ó rei meu senhor, que ninguém se poderá desviar, nem para a direita nem para a esquerda, de tudo quanto diz o rei meu senhor; porque Joabe, teu servo, é quem me deu ordem, e foi ele que pôs na boca da tua serva todas estas palavras;
20 U ye kuɑwɑ n wɑ ɡɑri yi kpuro yi kɑ wɛ̃rɑ. Wee, ɑ mɑɑ bwisi mɔ nɡe Gusunɔn ɡɔrɑdo ɑ n kɑ yɛ̃ ye yɑ koorɑmɔ hɑnduniɑɔ.
20 para mudar a feição do negócio é que Joabe, teu servo, fez isso. Sábio, porém, é meu senhor, conforme a sabedoria do anjo de Deus, para entender tudo o que há na terra.
21 Yen biru Dɑfidi sinɑ boko u dɑ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, to, kon ko nɡe mɛ ɑ kĩ. A doo ɑ nɛn bii Abusɑlɔmu wi ɡɔsiɑmɑ.
21 Então o rei disse a Joabe: Eis que faço o que pedes; vai, pois, e faze voltar o mancebo Absalão.
22 Yerɑ Yoɑbu u nùn kpunɑ kɑ bɛɛrɛ u nùn siɑrɑ. Mɑ u ɡeruɑ u nɛɛ, yinni, ɡisɔrɑ nɑ wɑ mɑ ɑ kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ. Domi ɑ nɛɛ, kɑɑ ko ye nɑ nun kɑnɑ.
22 Então Joabe se prostrou com o rosto em terra e, fazendo uma reverência, abençoou o rei; e disse Joabe: Hoje conhece o teu servo que achei graça aos teus olhos, ó rei meu senhor, porque o rei fez segundo a palavra do teu servo.
23 Mɑ Yoɑbu u seewɑ u dɑ Gesuriɔ Abusɑlɔmun mi, u kɑ nùn wurɑmɑ Yerusɑlɛmuɔ.
23 Levantou-se, pois, Joabe, foi a Gesue e trouxe Absalão para Jerusalém.
24 Ye bɑ tunumɑ, sinɑ boko u nɛɛ, ɑ de u dɑ u sinɑ win yɛnuɔ. A ku de u nɑ nɛn mi.
24 E disse o rei: Torne ele para sua casa, mas não venha à minha presença. Tornou, pois, Absalão para sua casa, e não foi à presença do rei.
25 Abusɑlɔmu wi, durɔ burɔn tiiwɑ. Goo sɑri Isirelibɑ sɔɔ wi u yĩsiru yɑrɑ burɑm mɛn sɑɑbu. Sɑɑ win nɑɑ tɑrɑrun di sere kɑ win wirɔ, ɡɑm sɑri mi kɑɑ kpɑkɑ wɑ.
25 Não havia em todo o Israel homem tão admirável pela sua beleza como Absalão; desde a planta do pé até o alto da cabeça não havia nele defeito algum.
26 Wɔ̃ɔ kɑ wɔ̃ɔwɑ u rɑ win seri kɔni. Domi sɑɑ yerɑ yi rɑ nùn buniɛ too. Win seri yi bɑ kɔnɑ mi, yin bunum mu rɑ kilo yiru kere.
26 E, quando ele cortava o cabelo, o que costumava fazer no fim de cada ano, porquanto lhe pesava muito, o peso do cabelo era de duzentos siclos, segundo o peso real.
27 Bii tɔn durɔbu itɑwɑ u mɑrɑ kɑ bii tɔn kurɔ turo. Win yĩsirɑ Tɑmɑɑ. U sɑ̃ɑwɑ kurɔ burɔn tii.
27 Nasceram a Absalão três filhos, e uma filha cujo nome era Tamar; e esta era mulher formosa à vista.
28 Abusɑlɔmu wi, u kuɑwɑ wɔ̃ɔ yiru Yerusɑlɛmuɔ, u ǹ sinɑ boko wɑɑre.
28 Assim ficou Absalão dois anos inteiros em Jerusalém, sem ver a face do rei.
29 Yerɑ u Yoɑbu sokusiɑ u nɑ u nùn ɡɔri sinɑ bokon mi. Adɑmɑ Yoɑbu u yinɑ u nɑ. Mɑ u kpɑm wure u nùn sokusiɑ. Kɑ mɛ, u yinɑ u nɑ.
29 Então Absalão mandou chamar Joabe, para o enviar ao rei; porém Joabe não quis vir a ele. Mandou chamá-lo segunda vez, mas ele não quis vir.
30 Mɑ Abusɑlɔmu u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Yoɑbun ɡberu wee nɛɡirun bɔkuɔ. U mɑɑ dĩɑnu mɔ mi. I doo i win ɡbee te dɔ̃ɔ mɛni.
30 Pelo que disse aos seus servos: Vede ali o campo de Joabe pegado ao meu, onde ele tem cevada; ide, e ponde-lhe fogo. E os servos de Absalão puseram fogo ao campo:
31 Yerɑ Yoɑbu u seewɑ u dɑ Abusɑlɔmun mi, u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ n kuɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu bɑ kɑ dɑ bɑ nɛn ɡberu dɔ̃ɔ mɛni.
31 Então Joabe se levantou, e veio ter com Absalão, em casa, e lhe perguntou: Por que os teus servos puseram fogo ao meu campo.
32 Abusɑlɔmu u nùn wisɑ u nɛɛ, domi nɑ nun sokusiɑ nɑ nɛɛ, ɑ nɑ n nun ɡɔri sinɑ bokon mi, kpɑ ɑ nùn bikiɑ mbɑn sɔ̃nɑ u derɑ nɑ wurɑmɑ Gesurin di. Domi n dɑɑ sɑnɔ nɑ n woo mi ɡiɑ. Tɛ̃ nɑ kĩ su wɑɑnɑ nɛ kɑ sinɑ boko. Tɑɑrɛ ɡɑɑ yɑ̀ n mɑn wɑ̃ɑsi, kpɑ u mɑn ɡo.
32 Respondeu Absalão a Joabe: Eis que enviei a ti, dizendo: Vem cá, para que te envie ao rei, a dizer-lhe: Para que vim de Gesur? Melhor me fora estar ainda lá. Agora, pois, veja eu a face do rei; e, se há em mim alguma culpa, que me mate.
33 Mɑ Yoɑbu u dɑ sinɑ bokon mi, u nùn ɡɑri yi tusiɑ. Yerɑ sinɑ boko u Abusɑlɔmu sokusiɑ. Ye u tunumɑ win mi, u kpunɑ kɑ bɛɛrɛ. Mɑ sinɑ boko u nùn tɔburɑ u bɔkɑsi.
33 Foi, pois, Joabe à presença do rei, e lho disse. Então o rei chamou Absalão, e ele entrou à presença do rei, e se prostrou com o rosto em terra diante do rei; e o rei beijou Absalão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.