2 Samuel 13

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Yenibɑn biru, ye yɑ koorɑ wee. Abusɑlɔmu, Dɑfidin bii, u sesu mɔ wi bɑ sokumɔ Tɑmɑɑ. Kurɔ burɔn tiiwɑ u sɑ̃ɑ. Yerɑ ben tundo turosi wi bɑ mɔ̀ Amɔɔ u nùn kĩɑ too,
1 Depois de algum tempo, Amnom, filho de Davi, apaixonou-se por Tamar; ela era muito bonita e era irmã de Absalão, outro filho de Davi.
2 sere kĩi te, tɑ derɑ u ǹ mɑɑ yɛ̃ ye u mɔ̀. Mɑ u tii kuɑ bɑrɔ. Adɑmɑ Tɑmɑɑ u ǹ ɡinɑ durɔ yɛ̃, yɑ mɑɑ sɛ̃ Amɔɔ u kɑ nùn kpunɑ.
2 Amnom ficou angustiado a ponto de adoecer por causa de sua meio-irmã Tamar, pois ela era virgem, e parecia-lhe impossível aproximar-se dela.
3 N deemɑ Amɔɔ u bɔrɔ ɡoo mɔ wi bɑ sokumɔ Yonɑdɑbu. U sɑ̃ɑwɑ Dɑfidin mɔɔ Sɑmɑn bii. U mɑɑ bwisi mɔ too.
3 Amnom tinha um amigo muito astuto chamado Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi.
4 Mɑ u Amɔɔ bikiɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ woorɑmɔ ɑ dɔɔ, wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ sinɑ bokon bii. A mɑn sɔ̃ɔwɔ ye n nun mɔ̀.
4 Ele perguntou a Amnom: "Filho do rei, por que todo dia você está abatido? Quer me contar o que se passa? " Amnom lhe disse: "Estou apaixonado por Tamar, irmã de meu irmão Absalão".
5 Mɑ Yonɑdɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo ɑ kpunɑ kpɑ ɑ nɛɛ, ɑ bɑrɔwɑ. Wunɛn tundo, ù n nɑ wunɛn mi, kpɑ ɑ nùn sɔ̃ ɑ nɛɛ, u de wunɛn sesu Tɑmɑɑ u nɑ wunɛn mi, u nun dĩɑnu kuɑ ɑ n wɑɑmɔ, kpɑ ɑ nu mwɑ win nɔmɑn di ɑ sere di.
5 Então disse Jonadabe: "Vá para a cama e finja estar doente". "Quando seu pai vier visitá-lo, diga-lhe: Permite que minha irmã Tamar venha dar-me de comer. Gostaria que ela preparasse a comida aqui mesmo e me servisse. Assim poderei vê-la. "
6 Mɑ Amɔɔ u dɑ u kpunɑ u tii bɑrɑru mɑni. Yerɑ sinɑ boko Dɑfidi u nùn berɑm nɑ. Mɑ Amɔɔ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ de nɛn sesu Tɑmɑɑ u nɑ u mɑn kirɑnu yiru kuɑ nɑ n wɑɑmɔ, kpɑ n nu mwɑ win nɔmɑn di n di.
6 Amnom atendeu e deitou-se na cama, fingindo-se doente. Quando o rei foi visitá-lo, Amnom lhe disse: "Eu gostaria que minha irmã Tamar viesse e preparasse dois bolos aqui mesmo e me servisse".
7 Mɑ Dɑfidi u sɔmɔ ɡɔrɑ Tɑmɑɑn mi, u nùn sɔ̃ u nɛɛ, u doo u win sesu Amɔɔ deemɑ win dirɔ u nùn dĩɑnu kuɑ.
7 Davi mandou dizer a Tamar no palácio: "Vá à casa de seu irmão Amnom e prepare algo para ele comer".
8 Yerɑ Tɑmɑɑ u dɑ u Amɔɔ deemɑ diru mi u kpĩ, mɑ u som suɑ u burɑ u kirɑ ni kuɑ Amɔɔn nɔni biru.
8 Assim, Tamar foi à casa de seu irmão, que estava deitado. Ela amassou a farinha, preparou os bolos na presença dele e os assou.
9 Yen biru u kirɑ weke te suɑ mɑ u kirɑ ni ɡɔsie ɡbɛ̃ɛru ɡɑru sɔɔ. Adɑmɑ Amɔɔ u yinɑ u di. U nɛɛ, bu tɔmbu kpuro yɑro win dirun di. Yerɑ be kpuro bɑ yɑrɑ min di.
9 Depois pegou a assadeira e lhe serviu os bolos, mas ele não quis comer. Então Amnom deu ordem para que todos saíssem; depois que todos saíram,
10 Sɑɑ yerɑ Amɔɔ u Tɑmɑɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ kɑ kirɑ ni nɑ dii sɔɔwɔ kpɑ n nu mwɑ wunɛn nɔmun di, n sere di.
10 Amnom disse a Tamar: "Traga os bolos e sirva-me aqui no meu quarto". Tamar levou os bolos que havia preparado ao quarto de seu irmão.
11 Ye u nùn kirɑ ni wɛ̃ɛmɔ, yerɑ Amɔɔ u nùn ɡɑbɑ u nɛɛ, ɑ de n kɑ nun kpunɑ, nɛn sesu.
11 Mas quando ela se aproximou para servi-lo, ele a agarrou e disse: "Deite-se comigo, minha irmã".
12 Mɑ Tɑmɑɑ u nɛɛ, ɑɑwo, ɑ ku mɑn sɑnku. Domi bɑ ku rɑ yen bweseru ko bɛsɛ Isirelibɑ sɔɔ. A ku bɛɛrɛ sɑri kom mɛ ko.
12 Mas ela lhe disse: "Não, meu irmão! Não me faça essa violência. Não se faz uma coisa dessas em Israel! Não cometa essa loucura.
13 À n kuɑ mɛ, mɑnɑ kon we kɑ seku ten bweseru. Mɛyɑ wunɛn tii kɑɑ ko bɛɛrɛ sɑri bɛsɛ Isirelibɑ sɔɔ. Yen sɔ̃, ɑ bɛsɛn tundo sinɑ boko sɔ̃ɔwɔ. U ǹ yinɑmɔ ɑ mɑn suɑ kurɔ.
13 O que seria de mim? Como eu poderia livrar-me da minha desonra? E o que seria de você? Você cairia em desgraça em Israel. Fale com o rei; ele deixará que eu me case com você".
14 Adɑmɑ Amɔɔ kun Tɑmɑɑn ɡɑri yi wure. Mɑ u nùn tilɑsi kuɑ u kɑ nùn kpunɑ.
14 Mas Amnom não quis ouvir e, sendo mais forte que ela, violentou-a.
15 Yen biru Amɔɔ u nùn tusɑ too n kere kĩi te u rɑɑ nùn kĩ. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ seewo ɑ doonɑ.
15 Logo depois Amnom sentiu uma forte aversão por ela, mais forte que a paixão que sentira. E disse a ela: "Levante-se e saia! "
16 Yerɑ Tɑmɑɑ u nɛɛ, ɑ ku mɑɑ kɔ̃sɑ sosi kɔ̃sɑ ye ɑ mɑn kuɑ sɔɔ ɑ n mɑn ɡire.
16 Mas ela lhe disse: "Não, meu irmão, mandar-me embora seria pior do que o mal que você já me fez". Ele, porém, não quis ouvi-la,
17 Mɑ u ɑluwɑɑsi wi u nùn nɔɔrimɔ sokɑ u nɛɛ, ɑ kurɔ wini ɡiro minin di. A de u yɑri tɔɔwɔ kpɑ ɑ ɡɑmbo kɛnɛ ɑ bɛri.
17 e chamando seu servo, disse-lhe: "Ponha esta mulher para fora daqui e tranque a porta".
18 Mɑ Amɔɔn ɑluwɑɑsi wi, u Tɑmɑɑ yɑrɑ u ɡɑmbo ye kɛnuɑ.
18 Então o servo a pôs para fora e trancou a porta. Ela estava vestindo uma túnica longa, pois esse era o tipo de roupa que as filhas virgens do rei usavam desde a puberdade.
19 Ye Tɑmɑɑ u yɑrɑ, yerɑ u tii torom wisi wirɔ mɑ u win yɑbe nɔniɡii te ɡĩɑ u kɑ win nuku sɑnkirɑnu sɔ̃ɔsi. U wiru nɔmɑ sɔndi u sumɔ kɑ dɑm.
19 Tamar pôs cinza na cabeça, rasgou a túnica longa que estava usando e se pôs a caminho, com as mãos sobre a cabeça e chorando em alta voz.
20 Yerɑ win sesu Abusɑlɔmu u nɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, Amɔɔ u kɑ nun kpunɑ? Ǹ n mɛn nɑ, ɑ seewo, nɛn sesu, ɑ ku ɡɑri yi ɡɑrisi ɡɔ̃ruɔ too, domi wunɛn sesuwɑ.
20 Absalão, seu irmão, lhe perguntou: "Seu irmão, Amnom, lhe fez algum mal? Agora, acalme-se, minha irmã; ele é seu irmão! Não se deixe dominar pela angústia". E Tamar, muito triste, ficou na casa de seu irmão Absalão.
21 Sinɑ boko Dɑfidi u ye kpuro nuɑ, yerɑ u mɔru kuɑ. Adɑmɑ u ǹ Amɔɔ ɡerusi, yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ win bii ɡbiikoo mɑ u nùn kĩ too.
21 Ao saber de tudo isso, o rei Davi ficou furioso.
22 Abusɑlɔmu kun mɑɑ Amɔɔ ɡɑ̃ɑnu sɔ̃ɔwɑ. Adɑmɑ u nùn tusɑ yèn sɔ̃ u win sesu tilɑsi kuɑ u kɑ kpunɑ.
22 E Absalão não falou nada com Amnom, nem bem, nem mal, embora o odiasse por ter violentado sua irmã Tamar.
23 Wɔ̃ɔ yirun biru, sɔ̃ɔ teeru Abusɑlɔmu u win yɑ̃ɑnun sɑnsu bɔɔrimɔ Bɑɑli Hɑsoriɔ Efɑrɑimun tem bɔkuɔ. Mɑ u win tundo turosibu sinɑ bokon bibu kpuro dim sokɑ.
23 Dois anos depois, quando os tosquiadores de ovelhas de Absalão estavam em Baal-Hazor, perto da fronteira de Efraim, Absalão convidou todos os filhos do rei para se reunirem com ele.
24 U sere bu dim mɛ soku, u dɑ u sinɑ boko deemɑ u nɛɛ, yinni, wee bɑ nɛn yɑ̃ɑnun sɑnsu bɔɔrimɔ, sɑ yen tɔ̃ɔ bɑkɑru mɔ̀. Nɑ kĩ wunɛ kɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu i nɑ i kɑ sun di.
24 Absalão foi ao rei e lhe disse: "Eu, teu servo, estou tosquiando as ovelhas e gostaria que o rei e os seus conselheiros estivessem comigo".
25 Mɑ sinɑ boko u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑɑwo, nɛn bii, bɛsɛn kpuro kun dɔɔ. Domi sɔmunu koo kpɛ̃ɑ.
25 Respondeu o rei: "Não, meu filho. Não iremos todos, pois isso seria um peso para você". Embora Absalão insistisse, ele se recusou a ir, mas o abençoou.
26 Yerɑ u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de bɑɑ nɛn mɔɔ Amɔɔ u nɑ.
26 Então Absalão lhe disse: "Se não queres ir, permite, por favor, que o meu irmão Amnom vá conosco". O rei perguntou: "Mas, por que ele iria com você? "
27 Abusɑlɔmu u mɑɑ sinɑ boko suuru kɑnɑ, mɑ u derɑ Amɔɔ u dɑ kɑ sere mɑɑ win bii be bɑ tie kpuro.
27 Mas Absalão insistiu tanto que o rei acabou deixando que Amnom e os seus outros filhos fossem com ele.
28 Yerɑ Abusɑlɔmu u win sɔm kowobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i n lɑɑkɑri sɑ̃ɑ sɑnɑm mɛ tɑm mu koo Amɔɔ ɡo. Sɑɑ yerɑ kon bɛɛ sɔ̃ n nɛɛ, i nùn soowo i ɡo. I ku bɛrum ko domi nɛnɑ nɑ bɛɛ woodɑ wɛ̃ɛmɔ. I de i yɔ̃rɑ i tɔn durɔ kom sɔ̃ɔsi.
28 Absalão ordenou aos seus homens: "Ouçam! Quando Amnom estiver embriagado de vinho e eu disser: ‘Matem Amnom! ’, vocês o matarão. Não tenham medo; eu assumo a responsabilidade. Sejam fortes e corajosos! "
29 Mɑ Abusɑlɔmun sɔm kowo be, bɑ Amɔɔ kuɑ nɡe mɛ u ɡeruɑ. Yerɑ sinɑ bokon bii be bɑ tie ben bɑɑwure u win kɛtɛku yɔɔwɑ u dukɑ suɑ.
29 Assim os homens de Absalão mataram Amnom, obedecendo às suas ordens. Então todos os filhos do rei montaram em suas mulas e fugiram.
30 Sɑnɑm mɛ bɑ duki yɑrinɑ mi, yerɑ Dɑfidi u nuɑ mɑ bɑ win bibu kpuro ɡo, bɑɑ ben turo kun tie.
30 Estando eles ainda a caminho, chegou a seguinte notícia ao rei: "Absalão matou todos os teus filhos; nenhum deles escapou".
31 Mɑ u seewɑ u win yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ u kpunɑ temɔ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. Mɛyɑ mɑɑ win bwɑ̃ɑbɑ kuɑ.
31 O rei levantou-se, rasgou as suas vestes, prostrou-se, e todos os conselheiros que estavam com ele também rasgaram as vestes.
32 Yonɑdɑbu, Dɑfidin mɔɔ Sɑmɑn bii, u ɡeruɑ u nɛɛ, yinni, ɑ ku nɛɛ, bɑ wunɛn bibu kpuro ɡo. Domi Amɔɔ tɔnɑwɑ u ɡu. Sɑɑ dɔmɑ tèn di u kɑ Tɑmɑɑ kpunɑ kɑ dɑm mi, yerɑ Abusɑlɔmu u kɑ bwisikɑ u nùn ɡo.
32 Mas, Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse: "Não pense o meu senhor que mataram todos os teus filhos. Somente Amnom foi morto. Essa era a intenção de Absalão desde o dia em que Amnom violentou Tamar, irmã dele.
33 Yen sɔ̃ tɛ̃, ɑ ku ɡɔ̃ru doke mɑ wunɛn bibu kpurowɑ bɑ ɡu. Adɑmɑ ɑ n yɛ̃ mɑ Amɔɔ tɔnɑwɑ u ɡu.
33 O rei, meu senhor, não deve acreditar que todos os seus filhos estão mortos. Apenas Amnom morreu".
34 Yen biru Abusɑlɔmu u dukɑ yɑkurɑ.
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. Nesse meio tempo o sentinela viu muita gente que vinha pela estrada de Horonaim, descendo pela encosta da colina, e disse ao rei: "Vejo homens vindo pela estrada de Horonaim, na encosta da colina".
35 Mɑ Yonɑdɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, yinni, wunɛn bibɑ. Wee bɑ wee. N ǹ mɛyɑ nɑ nun sɔ̃ɔwɑ?
35 E Jonadabe disse ao rei: "São os filhos do rei! Aconteceu como o teu servo disse".
36 Sere u kɑ ɡɑri yi ɡere u kpe, yerɑ sinɑ bokon bii be, bɑ tunumɑ. Mɑ bɑ wuri wɔri. Sinɑ bokon tii kɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ mɑɑ swĩ ɡem ɡem.
36 Acabando de falar, os filhos do rei chegaram, chorando em alta voz. Também o rei e todos os seus conselheiros choraram muito.
37 — ausente —
37 Absalão fugiu para o território de Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E o rei Davi pranteava por seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Depois que Absalão fugiu para Gesur, e lá permaneceu três anos,
39 Sɑɑ ye Dɑfidin nukurɑ yɛmiɑ, win mɔru ye u kɑ Abusɑlɔmu mɔ̀ yɑ sure.
39 a ira do rei contra Absalão cessou, pois ele se sentia consolado da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.