2 Samuel 13

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yenibɑn biru, ye yɑ koorɑ wee. Abusɑlɔmu, Dɑfidin bii, u sesu mɔ wi bɑ sokumɔ Tɑmɑɑ. Kurɔ burɔn tiiwɑ u sɑ̃ɑ. Yerɑ ben tundo turosi wi bɑ mɔ̀ Amɔɔ u nùn kĩɑ too,
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 sere kĩi te, tɑ derɑ u ǹ mɑɑ yɛ̃ ye u mɔ̀. Mɑ u tii kuɑ bɑrɔ. Adɑmɑ Tɑmɑɑ u ǹ ɡinɑ durɔ yɛ̃, yɑ mɑɑ sɛ̃ Amɔɔ u kɑ nùn kpunɑ.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 N deemɑ Amɔɔ u bɔrɔ ɡoo mɔ wi bɑ sokumɔ Yonɑdɑbu. U sɑ̃ɑwɑ Dɑfidin mɔɔ Sɑmɑn bii. U mɑɑ bwisi mɔ too.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Mɑ u Amɔɔ bikiɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ woorɑmɔ ɑ dɔɔ, wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ sinɑ bokon bii. A mɑn sɔ̃ɔwɔ ye n nun mɔ̀.
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Mɑ Yonɑdɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo ɑ kpunɑ kpɑ ɑ nɛɛ, ɑ bɑrɔwɑ. Wunɛn tundo, ù n nɑ wunɛn mi, kpɑ ɑ nùn sɔ̃ ɑ nɛɛ, u de wunɛn sesu Tɑmɑɑ u nɑ wunɛn mi, u nun dĩɑnu kuɑ ɑ n wɑɑmɔ, kpɑ ɑ nu mwɑ win nɔmɑn di ɑ sere di.
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Mɑ Amɔɔ u dɑ u kpunɑ u tii bɑrɑru mɑni. Yerɑ sinɑ boko Dɑfidi u nùn berɑm nɑ. Mɑ Amɔɔ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ de nɛn sesu Tɑmɑɑ u nɑ u mɑn kirɑnu yiru kuɑ nɑ n wɑɑmɔ, kpɑ n nu mwɑ win nɔmɑn di n di.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Mɑ Dɑfidi u sɔmɔ ɡɔrɑ Tɑmɑɑn mi, u nùn sɔ̃ u nɛɛ, u doo u win sesu Amɔɔ deemɑ win dirɔ u nùn dĩɑnu kuɑ.
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Yerɑ Tɑmɑɑ u dɑ u Amɔɔ deemɑ diru mi u kpĩ, mɑ u som suɑ u burɑ u kirɑ ni kuɑ Amɔɔn nɔni biru.
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 Yen biru u kirɑ weke te suɑ mɑ u kirɑ ni ɡɔsie ɡbɛ̃ɛru ɡɑru sɔɔ. Adɑmɑ Amɔɔ u yinɑ u di. U nɛɛ, bu tɔmbu kpuro yɑro win dirun di. Yerɑ be kpuro bɑ yɑrɑ min di.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Sɑɑ yerɑ Amɔɔ u Tɑmɑɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ kɑ kirɑ ni nɑ dii sɔɔwɔ kpɑ n nu mwɑ wunɛn nɔmun di, n sere di.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Ye u nùn kirɑ ni wɛ̃ɛmɔ, yerɑ Amɔɔ u nùn ɡɑbɑ u nɛɛ, ɑ de n kɑ nun kpunɑ, nɛn sesu.
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Mɑ Tɑmɑɑ u nɛɛ, ɑɑwo, ɑ ku mɑn sɑnku. Domi bɑ ku rɑ yen bweseru ko bɛsɛ Isirelibɑ sɔɔ. A ku bɛɛrɛ sɑri kom mɛ ko.
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 À n kuɑ mɛ, mɑnɑ kon we kɑ seku ten bweseru. Mɛyɑ wunɛn tii kɑɑ ko bɛɛrɛ sɑri bɛsɛ Isirelibɑ sɔɔ. Yen sɔ̃, ɑ bɛsɛn tundo sinɑ boko sɔ̃ɔwɔ. U ǹ yinɑmɔ ɑ mɑn suɑ kurɔ.
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 Adɑmɑ Amɔɔ kun Tɑmɑɑn ɡɑri yi wure. Mɑ u nùn tilɑsi kuɑ u kɑ nùn kpunɑ.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Yen biru Amɔɔ u nùn tusɑ too n kere kĩi te u rɑɑ nùn kĩ. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ seewo ɑ doonɑ.
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Yerɑ Tɑmɑɑ u nɛɛ, ɑ ku mɑɑ kɔ̃sɑ sosi kɔ̃sɑ ye ɑ mɑn kuɑ sɔɔ ɑ n mɑn ɡire.
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 Mɑ u ɑluwɑɑsi wi u nùn nɔɔrimɔ sokɑ u nɛɛ, ɑ kurɔ wini ɡiro minin di. A de u yɑri tɔɔwɔ kpɑ ɑ ɡɑmbo kɛnɛ ɑ bɛri.
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Mɑ Amɔɔn ɑluwɑɑsi wi, u Tɑmɑɑ yɑrɑ u ɡɑmbo ye kɛnuɑ.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Ye Tɑmɑɑ u yɑrɑ, yerɑ u tii torom wisi wirɔ mɑ u win yɑbe nɔniɡii te ɡĩɑ u kɑ win nuku sɑnkirɑnu sɔ̃ɔsi. U wiru nɔmɑ sɔndi u sumɔ kɑ dɑm.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Yerɑ win sesu Abusɑlɔmu u nɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, Amɔɔ u kɑ nun kpunɑ? Ǹ n mɛn nɑ, ɑ seewo, nɛn sesu, ɑ ku ɡɑri yi ɡɑrisi ɡɔ̃ruɔ too, domi wunɛn sesuwɑ.
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Sinɑ boko Dɑfidi u ye kpuro nuɑ, yerɑ u mɔru kuɑ. Adɑmɑ u ǹ Amɔɔ ɡerusi, yèn sɔ̃ u sɑ̃ɑ win bii ɡbiikoo mɑ u nùn kĩ too.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Abusɑlɔmu kun mɑɑ Amɔɔ ɡɑ̃ɑnu sɔ̃ɔwɑ. Adɑmɑ u nùn tusɑ yèn sɔ̃ u win sesu tilɑsi kuɑ u kɑ kpunɑ.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 Wɔ̃ɔ yirun biru, sɔ̃ɔ teeru Abusɑlɔmu u win yɑ̃ɑnun sɑnsu bɔɔrimɔ Bɑɑli Hɑsoriɔ Efɑrɑimun tem bɔkuɔ. Mɑ u win tundo turosibu sinɑ bokon bibu kpuro dim sokɑ.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 U sere bu dim mɛ soku, u dɑ u sinɑ boko deemɑ u nɛɛ, yinni, wee bɑ nɛn yɑ̃ɑnun sɑnsu bɔɔrimɔ, sɑ yen tɔ̃ɔ bɑkɑru mɔ̀. Nɑ kĩ wunɛ kɑ wunɛn bwɑ̃ɑbu i nɑ i kɑ sun di.
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Mɑ sinɑ boko u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑɑwo, nɛn bii, bɛsɛn kpuro kun dɔɔ. Domi sɔmunu koo kpɛ̃ɑ.
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Yerɑ u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de bɑɑ nɛn mɔɔ Amɔɔ u nɑ.
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Abusɑlɔmu u mɑɑ sinɑ boko suuru kɑnɑ, mɑ u derɑ Amɔɔ u dɑ kɑ sere mɑɑ win bii be bɑ tie kpuro.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Yerɑ Abusɑlɔmu u win sɔm kowobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i n lɑɑkɑri sɑ̃ɑ sɑnɑm mɛ tɑm mu koo Amɔɔ ɡo. Sɑɑ yerɑ kon bɛɛ sɔ̃ n nɛɛ, i nùn soowo i ɡo. I ku bɛrum ko domi nɛnɑ nɑ bɛɛ woodɑ wɛ̃ɛmɔ. I de i yɔ̃rɑ i tɔn durɔ kom sɔ̃ɔsi.
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Mɑ Abusɑlɔmun sɔm kowo be, bɑ Amɔɔ kuɑ nɡe mɛ u ɡeruɑ. Yerɑ sinɑ bokon bii be bɑ tie ben bɑɑwure u win kɛtɛku yɔɔwɑ u dukɑ suɑ.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 Sɑnɑm mɛ bɑ duki yɑrinɑ mi, yerɑ Dɑfidi u nuɑ mɑ bɑ win bibu kpuro ɡo, bɑɑ ben turo kun tie.
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Mɑ u seewɑ u win yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ u kpunɑ temɔ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. Mɛyɑ mɑɑ win bwɑ̃ɑbɑ kuɑ.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Yonɑdɑbu, Dɑfidin mɔɔ Sɑmɑn bii, u ɡeruɑ u nɛɛ, yinni, ɑ ku nɛɛ, bɑ wunɛn bibu kpuro ɡo. Domi Amɔɔ tɔnɑwɑ u ɡu. Sɑɑ dɔmɑ tèn di u kɑ Tɑmɑɑ kpunɑ kɑ dɑm mi, yerɑ Abusɑlɔmu u kɑ bwisikɑ u nùn ɡo.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Yen sɔ̃ tɛ̃, ɑ ku ɡɔ̃ru doke mɑ wunɛn bibu kpurowɑ bɑ ɡu. Adɑmɑ ɑ n yɛ̃ mɑ Amɔɔ tɔnɑwɑ u ɡu.
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Yen biru Abusɑlɔmu u dukɑ yɑkurɑ.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Mɑ Yonɑdɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, yinni, wunɛn bibɑ. Wee bɑ wee. N ǹ mɛyɑ nɑ nun sɔ̃ɔwɑ?
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Sere u kɑ ɡɑri yi ɡere u kpe, yerɑ sinɑ bokon bii be, bɑ tunumɑ. Mɑ bɑ wuri wɔri. Sinɑ bokon tii kɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ mɑɑ swĩ ɡem ɡem.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 — ausente —
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 Sɑɑ ye Dɑfidin nukurɑ yɛmiɑ, win mɔru ye u kɑ Abusɑlɔmu mɔ̀ yɑ sure.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.