2 Samuel 12
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC
1 Yen biru Yinni Gusunɔ u Nɑtɑni ɡɔrɑ Dɑfidin mi. Ye u turɑ, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbu yiru ɡɑbɑ bɑ wɑ̃ɑ wuu teu sɔɔ. Turo sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Turo mɑɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑro.
1 O Senhor mandou a Davi o profeta Natã; este entrou em sua casa e disse-lhe: Dois homens moravam na mesma cidade, um rico e outro pobre.
2 Ben wi u sɑ̃ɑ ɡobiɡii mi, u yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ mɔ dɑbi dɑbinu.
2 O rico possuía ovelhas e bois em grande quantidade;
3 Adɑmɑ sɑ̃ɑro wi, u ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu mɔ mɑ n kun mɔ yɑ̃ɑ niu piibu ɡɑɡu ɡe u dwɑ. U ɡu nɔɔrimɔ mɑ ɡɑ kpɛ̃ɑmɔ kɑ win bibu sɑnnu. Dĩɑ ni durɔ wi, u rɑ di, niyɑ u rɑ yɑ̃ɑ buu ɡe wɛ̃. Kɑɑ te u rɑ kɑ nim nɔ, terɑ u rɑ mɑɑ kɑ ɡu nim kɛ̃. Kpɑ ɡɑ n kpĩ win tororu wɔllɔ. U yɑ̃ɑ buu ɡe mɛɛrɑwɑ nɡe win bii wɔndiɑ.
3 o pobre, porém, só tinha uma ovelha, pequenina, que ele comprara. Ele a criava e ela crescia junto dele, com os seus filhos, comendo do seu pão, bebendo do seu copo e dormindo no seu seio; era para ele como uma filha.
4 Sɔ̃ɔ teeru ɡobiɡii wi, u sɔɔ wɑ. Ye u kĩ u nùn yɑɑrɛ ko, yerɑ u ǹ wɑ win sɑbe dɑbi te sɔɔ, ye u koo wunɑ u ɡo sere sɑ̃ɑro win yɑ̃ɑ buu teu ɡe. Gerɑ u mwɑ u kɑ win sɔɔ yɑɑrɛ kuɑ.
4 Certo dia, chegou à casa do homem rico a visita de um estranho, e ele, não querendo tomar de suas ovelhas nem de seus bois para aprontá-los e dar de comer ao hóspede que lhe tinha chegado, foi e apoderou-se da ovelhinha do pobre, preparando-a para o seu hóspede.
5 — ausente —
5 Davi, indignado contra tal homem, disse a Natã: Pela vida de Deus! O homem que fez isso merece a morte.
6 — ausente —
6 Ele restituirá sete vezes o valor da ovelha, por ter feito isso e não ter tido compaixão.
7 Mɑ Nɑtɑni u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɑ ɑ sɑ̃ɑ nɡe durɔ wi. Tɛ̃ wee ye Gusunɔ Isirelibɑn Yinni u ɡeruɑ. U nɛɛ, u nun bɑndun ɡum tɑ̃re ɑ kɑ kuɑ Isirelibɑn sunɔ. Mɑ u nun wɔrɑ Sɔɔlun nɔmɑn di.
7 Natã disse então a Davi: Tu és esse homem. Eis o que diz o Senhor Deus de Israel: ungi-te rei de Israel, salvei-te das mãos de Saul,
8 Yen biru u nun wunɛn yinni Sɔɔlun yɛnu wɛ̃ kɑ win kurɔbu kɑ sere mɑɑ Isirelibɑ kɑ Yudɑbɑn bweseru. Ù kun yɛ̃ mɑ yeni yɑ turɑ u n dɑɑ nun sosie.
8 dei-te a casa do teu senhor e pus as suas mulheres nos teus braços. Entreguei-te a casa de Israel e de Judá e, se isso fosse ainda pouco, eu teria ajuntado outros favores.
9 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ win ɡɑri ɑtɑfiiru kuɑ ɑ kɑ kuɑ ye n sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ win nɔni sɔɔ. A derɑ Amɔnibɑ bɑ Uri Hɛti wi ɡo kɑ tɑkobi, mɑ ɑ win kurɔ suɑ ɑ tii koosi.
9 Por que desprezaste o Senhor, fazendo o que é mau aos seus olhos? Feriste com a espada Urias, o hiteu, para fazer de sua mulher a tua esposa, e o fizeste perecer pela espada dos amonitas.
10 Yen sɔ̃, tɑbu kun mɑɑ kpeemɔ wunɛn yɛnuɔ, domi ɑ nùn ɡɛmɑ mɑ ɑ Uri Hɛtin kurɔ wɔrɑ ɑ kuɑ wunɛɡii.
10 Por isso, jamais se afastará a espada de tua casa, porque me desprezaste, tomando a mulher de Urias, o hiteu, para fazer dela a tua esposa.
11 U kpɑm nun sɔ̃ɔmɔ mɑ u koo de kɔ̃sɑ ɡɑɑ yu se wunɛn bweseru sɔɔn di yu nun deemɑ. Yerɑ u koo de wunɛn bweserun ɡoo u wunɛn kurɔbu suɑ u kɑ kpunɑ wunɛn wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ ɡbɑ̃ɑrɑ.
11 Eis o que diz o Senhor: vou fazer com que se levantem contra ti males vindos de tua própria casa. Sob os teus olhos, tomarei as tuas mulheres e dá-las-ei a um outro que dormirá com elas à luz do sol!
12 Wunɛ ɑ rɑɑ kɑ Urin kurɔ kpunɑwɑ ɡbɛnum, ɑdɑmɑ u koo de yɛ̃ro wi, u kɑ wunɛɡibu kpunɑ Isirelibɑ kpuron wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ.
12 Porque agiste em segredo, mas eu o farei diante de todo o Israel e diante do sol.
13 Mɑ Dɑfidi u Nɑtɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn torɑ te, tɑ kpɑ̃ te nɑ Yinni Gusunɔ kuɑ.
13 Davi disse a Natã: Pequei contra o Senhor. Natã respondeu-lhe: O Senhor perdoa o teu pecado; não morrerás.
14 Adɑmɑ ye ɑ kuɑ mi, yɑ derɑ Yinni Gusunɔn yibɛrɛbɑ bɑ win yĩsiru ɡɑri kɑm ɡerusi. Yen sɔ̃, u koo de bii wi kurɔ wi, u kɑ nun mɑrɑ mi, u ɡbi.
14 Todavia, como desprezaste o Senhor com essa ação, morrerá o filho que te nasceu.
15 Ye Nɑtɑni u ɡɑri yi ɡeruɑ u kpɑ, u ɡɔsirɑ u dɑ win yɛnuɔ.
15 E Natã voltou para sua casa. O Senhor feriu o menino que a mulher de Urias tinha dado a Davi, e ele adoeceu gravemente.
16 Yerɑ Dɑfidi u Gusunɔ kɑnɑru wɔri u nɔɔ bɔkuɑ bii win sɔ̃. Mɑ u duɑ dirɔ u kpunɑ temɔ wɔ̃ku ɡiriru.
16 Davi suplicou ao Senhor pelo menino; jejuou e passou a noite em sua casa prostrado por terra, vestido com um saco.
17 Win bwɑ̃ɑbun ɡuro ɡurobu bɑ nùn suuru kɑnɑ u kɑ se tem sɔɔn di, ɑdɑmɑ u yinɑ. Mɛyɑ u mɑɑ yinɑ u ɡɑ̃ɑnu di.
17 Os anciãos de sua casa, de pé junto dele, insistiam em que ele se levantasse do chão, mas ele não o quis, nem tomou com eles alimento algum.
18 Ye n kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiruse, yerɑ bii wi, u ɡu. Mɑ Dɑfidin bwɑ̃ɑ be, bɑ bɛrum bɑrɑ bu nùn sɔ̃. Domi bɑ nɛɛ, u ǹ sun swɑɑ dɑki nuku sɑnkirɑnun sɔ̃ sɑnɑm mɛ bii wi, u bɑrɔ. Amɔnɑ sɑ ko koosinɑ tɛ̃ su kɑ nùn bii win ɡɔɔ sɔ̃ kpɑ sɑ kun kɑ win nuki sɑnkɑ sɑ sosi.
18 Ao sétimo dia, morreu o menino, e os servos do rei não ousavam dar-lhe a notícia, pensando: Quando o menino ainda vivia, nós lhe falávamos e ele não queria ouvir-nos; quanto mais se afligirá agora, se lhe anunciarmos que o menino morreu? Seria uma desgraça.
19 Sɑnɑm mɛ Dɑfidi u wɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ ɡunnu ɡunnu ɡɑri mɔ̀, u ɡiɑ mɑ bii wi, u ɡuwɑ. Mɑ u bu bikiɑ u nɛɛ, bii wi, u ɡuwɑ?
19 Davi notou que seus servos cochichavam entre si, e compreendeu que o menino morrera. Perguntou-lhes: Morreu o menino? Sim, responderam-lhe.
20 Sɑɑ yerɑ Dɑfidi u seewɑ tem di u dɑ u woburɑ u win yɑ̃nu kɔsɑ, mɑ u tii turɑre yɛ̃kɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u nùn sɑ̃wɑ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ yɛnuɔ u dĩɑnu bikiɑ. Mɑ bɑ nùn wɛ̃ u di.
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se, mudou de roupa e entrou na casa do Senhor para se prostrar. De volta à sua casa, mandou que lhe servissem a refeição, e comeu.
21 Mɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, yinni, mbɑ wunɛn kookoo sin tubusiɑnu. Domi sɑnɑm mɛ bii wi, u wɑsi, ɑ nɔɔ bɔkuɑ mɑ ɑ swĩ. Adɑmɑ tɛ̃ ye u ɡu, mɑ ɑ seewɑ ɑ di.
21 Seus servos disseram-lhe: Que fazes? Quando a criança ainda vivia, jejuavas e choravas; agora, que morreu, tu te levantas e comes.
22 U bu wisɑ u nɛɛ, sɑɑ ye bii wi, u wɑsi, nɑ nɔɔ bɔkuɑ nɑ swĩ, domi nɑ ǹ yɛ̃ Yinni Gusunɔ ù n koo nɛn wɔnwɔndu wɑ kpɑ u bii wi bɛkiɑ.
22 Eu jejuava e orava pelo menino enquanto vivia, respondeu ele, porque dizia comigo: Quem sabe, talvez o Senhor terá pena de mim e o menino ficará bom?
23 Adɑmɑ tɛ̃ u ɡu. Mbɑn sɔ̃nɑ ko nɑ n mɑɑ nɔɔ bɔkuɑ. Kon kpĩ n nùn seeyɑ ɡɔrin di? Nɛnɑ kon dɑ n nùn deemɑ mi u wɑ̃ɑ. N ǹ mɑɑ wi, u koo wurɑmɑ nɛn mi.
23 Mas agora, que morreu, para que jejuar ainda? Posso por acaso fazê-lo voltar à vida? Eu é que irei para junto dele; ele, porém, não voltará mais a mim!
24 Yen biru Dɑfidi u dɑ u win kurɔ Bɑti Sebɑ nukuru yɛmiɑsiɑ, mɑ u kɑ nùn mɛnnɑ. Kurɔ wi, u ɡurɑ suɑ u mɑrɑ bii tɔn durɔ. Mɑ Dɑfidi u nùn yĩsiru kɑ̃ Sɑlomɔɔ. Yinni Gusunɔ u bii wi kĩɑ ɡem ɡem.
24 Davi consolou Betsabé, sua mulher. Foi procurá-la e dormiu com ela. Ela concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Salomão. O Senhor o amou,
25 Mɑ u win sɔmɔ Nɑtɑni ɡɔrɑ u mɑɑ nùn yĩsiru ɡɑru kɛ̃ te bɑ mɔ̀ Yedidiɑ. Yen tubusiɑnɑ, wi Yinni Gusunɔ u kĩ.
25 e revelou isto a Davi por intermédio do profeta Natã, que deu ao menino o sobrenome de Amado-de-Javé, segundo a ordem do Senhor.
26 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Yoɑbu u Amɔnibɑn wuu ɡe bɑ mɔ̀ Rɑbɑ wɔri u ɡen wɔɔ berɑ mwɑ mi ben sinɑ boko u rɑ n wɑ̃ɑ.
26 Joab, que sitiava Raba dos amonitas, apoderou-se da cidade das Águas.
27 Yerɑ u Dɑfidi sɔmɔbu ɡɔriɑ u nɛɛ, wee, nɑ Rɑbɑn berɑ mi nim mu wɑ̃ɑ mwɑ kɔ.
27 E enviou a Davi mensageiros com esta notícia: Assaltei Raba e ocupei a cidade das Águas.
28 Yen sɔ̃, ɑ tɔn be bɑ tie mɛnnɔ kpɑ i nɑ i wuu ɡe mwɑ mɑm mɑm. Domi nɑ ǹ kĩ bu nɛɛ, nɛ Yoɑbuwɑ nɑ ɡu mwɑ.
28 Ajunta o resto do exército, vem acampar perto da cidade e tomá-la, para não acontecer que, tomando-a eu, seja-lhe dado o meu nome.
29 Yerɑ Dɑfidi u tɔn be kpuro mɛnnɑ, mɑ bɑ dɑ bɑ Rɑbɑ wɔri bɑ ye mwɑ.
29 Reuniu Davi todo o exército e foi contra Raba, assaltando-a e tomando-a.
30 Mɑ u wuu min sunɔn furɔ wurɑɡuu mwɑ. Gen bunum mu sɑ̃ɑwɑ kilo tɛnɑ kɑ nnɛ. Bɑ ɡu kpee ɡobiɡinu ɡore. Mɑ bɑ ɡu suɑ bɑ Dɑfidi dokeɑ wirɔ. Yen biru u kɑ ɡu dɑ Yerusɑlɛmuɔ. Yen dɔmɑ te, dukiɑ bɑkɑ Dɑfidi u ɡurɑ.
30 Tirou a coroa da cabeça de Milcom. Esta pesava um talento de ouro, e era ornada de uma pedra preciosa, que foi colocada sobre a cabeça de Davi. O rei levou da cidade grande quantidade de despojos.
31 Mɑ u Rɑbɑn tɔn be bɑ tie yoo sɔmɑ koosiɑ. Ben ɡɑbɑ dɑ̃ɑ bɔɔrimɔ kɑ ɡbɛ̃ɛ, ɡɑbu kɑ sii, ɡɑbɑ tem ɡbemɔ kɑ dɑ̃kuru, mɑ ɡɑbɑ birikibɑ mɔ̀. Nɡe mɛyɑ u Amɔnibɑn wusu kpuron tɔmbu yoo sɔmɑ kpɛ̃ɛ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ Yerusɑlɛmuɔ kɑ win tɔmbu kpuro.
31 Quanto à sua população, fê-la sair para empregá-la em serrar, em trabalhar com a picareta e o machado e em fazer tijolos. Assim fez com todas as cidades dos amonitas. E Davi voltou com todas as suas tropas para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.