2 Samuel 12
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVI
1 Yen biru Yinni Gusunɔ u Nɑtɑni ɡɔrɑ Dɑfidin mi. Ye u turɑ, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbu yiru ɡɑbɑ bɑ wɑ̃ɑ wuu teu sɔɔ. Turo sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Turo mɑɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑro.
1 E o Senhor enviou a Davi o profeta Natã. Ao chegar, ele disse a Davi: "Dois homens viviam numa cidade, um era rico e o outro, pobre.
2 Ben wi u sɑ̃ɑ ɡobiɡii mi, u yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ mɔ dɑbi dɑbinu.
2 O rico possuía muitas ovelhas e bois,
3 Adɑmɑ sɑ̃ɑro wi, u ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu mɔ mɑ n kun mɔ yɑ̃ɑ niu piibu ɡɑɡu ɡe u dwɑ. U ɡu nɔɔrimɔ mɑ ɡɑ kpɛ̃ɑmɔ kɑ win bibu sɑnnu. Dĩɑ ni durɔ wi, u rɑ di, niyɑ u rɑ yɑ̃ɑ buu ɡe wɛ̃. Kɑɑ te u rɑ kɑ nim nɔ, terɑ u rɑ mɑɑ kɑ ɡu nim kɛ̃. Kpɑ ɡɑ n kpĩ win tororu wɔllɔ. U yɑ̃ɑ buu ɡe mɛɛrɑwɑ nɡe win bii wɔndiɑ.
3 mas o pobre nada tinha, senão uma cordeirinha que havia comprado. Ele a criou, e ela cresceu com ele e com seus filhos. Ela comia junto dele, bebia do seu copo e até dormia em seus braços. Era como uma filha para ele.
4 Sɔ̃ɔ teeru ɡobiɡii wi, u sɔɔ wɑ. Ye u kĩ u nùn yɑɑrɛ ko, yerɑ u ǹ wɑ win sɑbe dɑbi te sɔɔ, ye u koo wunɑ u ɡo sere sɑ̃ɑro win yɑ̃ɑ buu teu ɡe. Gerɑ u mwɑ u kɑ win sɔɔ yɑɑrɛ kuɑ.
4 "Certo dia, um viajante chegou à casa do rico, e este não quis pegar uma de suas próprias ovelhas ou do seus bois para preparar-lhe uma refeição. Em vez disso, preparou para o visitante a cordeira que pertencia ao pobre".
5 — ausente —
5 Então, Davi encheu-se de ira contra o homem e disse a Natã: "Juro pelo nome do Senhor que o homem que fez isso merece a morte!
6 — ausente —
6 Deverá pagar quatro vezes o preço da cordeira, porquanto agiu sem misericórdia".
7 Mɑ Nɑtɑni u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɑ ɑ sɑ̃ɑ nɡe durɔ wi. Tɛ̃ wee ye Gusunɔ Isirelibɑn Yinni u ɡeruɑ. U nɛɛ, u nun bɑndun ɡum tɑ̃re ɑ kɑ kuɑ Isirelibɑn sunɔ. Mɑ u nun wɔrɑ Sɔɔlun nɔmɑn di.
7 Então Natã disse a Davi: "Você é esse homem! Assim diz o Senhor, o Deus de Israel: ‘Eu o ungi rei de Israel, e livrei-o das mãos de Saul.
8 Yen biru u nun wunɛn yinni Sɔɔlun yɛnu wɛ̃ kɑ win kurɔbu kɑ sere mɑɑ Isirelibɑ kɑ Yudɑbɑn bweseru. Ù kun yɛ̃ mɑ yeni yɑ turɑ u n dɑɑ nun sosie.
8 Dei-lhe a casa e as mulheres do seu senhor. Dei-lhe a nação de Israel e Judá. E, se tudo isso não fosse suficiente, eu lhe teria dado mais ainda.
9 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ win ɡɑri ɑtɑfiiru kuɑ ɑ kɑ kuɑ ye n sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ win nɔni sɔɔ. A derɑ Amɔnibɑ bɑ Uri Hɛti wi ɡo kɑ tɑkobi, mɑ ɑ win kurɔ suɑ ɑ tii koosi.
9 Por que você desprezou a palavra do Senhor, fazendo o que ele reprova? Você matou Urias, o hitita, com a espada dos amonitas e ficou com a mulher dele.
10 Yen sɔ̃, tɑbu kun mɑɑ kpeemɔ wunɛn yɛnuɔ, domi ɑ nùn ɡɛmɑ mɑ ɑ Uri Hɛtin kurɔ wɔrɑ ɑ kuɑ wunɛɡii.
10 Por isso, a espada nunca se afastará de sua família, pois você me desprezou e tomou a mulher de Urias, o hitita, para ser sua mulher’.
11 U kpɑm nun sɔ̃ɔmɔ mɑ u koo de kɔ̃sɑ ɡɑɑ yu se wunɛn bweseru sɔɔn di yu nun deemɑ. Yerɑ u koo de wunɛn bweserun ɡoo u wunɛn kurɔbu suɑ u kɑ kpunɑ wunɛn wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ ɡbɑ̃ɑrɑ.
11 "Assim diz o Senhor: ‘De sua própria família trarei desgraça sobre você. Tomarei as suas mulheres diante dos seus próprios olhos e as darei a outro; e ele se deitará com elas em plena luz do dia.
12 Wunɛ ɑ rɑɑ kɑ Urin kurɔ kpunɑwɑ ɡbɛnum, ɑdɑmɑ u koo de yɛ̃ro wi, u kɑ wunɛɡibu kpunɑ Isirelibɑ kpuron wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ.
12 Você fez isso às escondidas, mas eu o farei diante de todo o Israel, em plena luz do dia’ ".
13 Mɑ Dɑfidi u Nɑtɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn torɑ te, tɑ kpɑ̃ te nɑ Yinni Gusunɔ kuɑ.
13 Então Davi disse a Natã: "Pequei contra o Senhor! " E Natã respondeu: "O Senhor perdoou o seu pecado. Você não morrerá.
14 Adɑmɑ ye ɑ kuɑ mi, yɑ derɑ Yinni Gusunɔn yibɛrɛbɑ bɑ win yĩsiru ɡɑri kɑm ɡerusi. Yen sɔ̃, u koo de bii wi kurɔ wi, u kɑ nun mɑrɑ mi, u ɡbi.
14 Entretanto, uma vez que você insultou o Senhor, o menino morrerá".
15 Ye Nɑtɑni u ɡɑri yi ɡeruɑ u kpɑ, u ɡɔsirɑ u dɑ win yɛnuɔ.
15 Depois que Natã foi para casa, o Senhor fez adoecer o filho que a mulher de Urias dera a Davi.
16 Yerɑ Dɑfidi u Gusunɔ kɑnɑru wɔri u nɔɔ bɔkuɑ bii win sɔ̃. Mɑ u duɑ dirɔ u kpunɑ temɔ wɔ̃ku ɡiriru.
16 E Davi implorou a Deus em favor da criança. Ele jejuou e, entrando em casa, passou a noite deitado no chão.
17 Win bwɑ̃ɑbun ɡuro ɡurobu bɑ nùn suuru kɑnɑ u kɑ se tem sɔɔn di, ɑdɑmɑ u yinɑ. Mɛyɑ u mɑɑ yinɑ u ɡɑ̃ɑnu di.
17 Os oficiais do palácio tentaram fazê-lo levantar-se do chão, mas ele não quis, e recusou comer.
18 Ye n kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiruse, yerɑ bii wi, u ɡu. Mɑ Dɑfidin bwɑ̃ɑ be, bɑ bɛrum bɑrɑ bu nùn sɔ̃. Domi bɑ nɛɛ, u ǹ sun swɑɑ dɑki nuku sɑnkirɑnun sɔ̃ sɑnɑm mɛ bii wi, u bɑrɔ. Amɔnɑ sɑ ko koosinɑ tɛ̃ su kɑ nùn bii win ɡɔɔ sɔ̃ kpɑ sɑ kun kɑ win nuki sɑnkɑ sɑ sosi.
18 Sete dias depois a criança morreu. Os conselheiros de Davi estavam com medo de dizer-lhe que a criança estava morta, e comentavam: "Enquanto a criança ainda estava viva, falamos com ele, e ele não quis escutar-nos. Como vamos dizer-lhe que a criança morreu? Ele poderá cometer alguma loucura! "
19 Sɑnɑm mɛ Dɑfidi u wɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ ɡunnu ɡunnu ɡɑri mɔ̀, u ɡiɑ mɑ bii wi, u ɡuwɑ. Mɑ u bu bikiɑ u nɛɛ, bii wi, u ɡuwɑ?
19 Davi, percebendo que seus conselheiros cochichavam entre si, compreendeu que a criança estava morta e perguntou: "A criança morreu? " "Sim, morreu", responderam eles.
20 Sɑɑ yerɑ Dɑfidi u seewɑ tem di u dɑ u woburɑ u win yɑ̃nu kɔsɑ, mɑ u tii turɑre yɛ̃kɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u nùn sɑ̃wɑ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ yɛnuɔ u dĩɑnu bikiɑ. Mɑ bɑ nùn wɛ̃ u di.
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se e trocou de roupa. Depois entrou no santuário do Senhor e adorou. E voltando ao palácio, pediu que lhe preparassem uma refeição e comeu.
21 Mɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, yinni, mbɑ wunɛn kookoo sin tubusiɑnu. Domi sɑnɑm mɛ bii wi, u wɑsi, ɑ nɔɔ bɔkuɑ mɑ ɑ swĩ. Adɑmɑ tɛ̃ ye u ɡu, mɑ ɑ seewɑ ɑ di.
21 Seus conselheiros lhe perguntaram: "Por que ages assim? Enquanto a criança estava viva, jejuaste e choraste; mas, agora que a criança está morta, te levantas e comes! "
22 U bu wisɑ u nɛɛ, sɑɑ ye bii wi, u wɑsi, nɑ nɔɔ bɔkuɑ nɑ swĩ, domi nɑ ǹ yɛ̃ Yinni Gusunɔ ù n koo nɛn wɔnwɔndu wɑ kpɑ u bii wi bɛkiɑ.
22 Ele respondeu: "Enquanto a criança ainda estava viva, jejuei e chorei. Eu pensava: ‘Quem sabe? Talvez o Senhor tenha misericórdia de mim e deixe a criança viver’.
23 Adɑmɑ tɛ̃ u ɡu. Mbɑn sɔ̃nɑ ko nɑ n mɑɑ nɔɔ bɔkuɑ. Kon kpĩ n nùn seeyɑ ɡɔrin di? Nɛnɑ kon dɑ n nùn deemɑ mi u wɑ̃ɑ. N ǹ mɑɑ wi, u koo wurɑmɑ nɛn mi.
23 Mas agora que ela morreu, por que deveria jejuar? Poderia eu trazê-la de volta à vida? Eu irei até ela, mas ela não voltará para mim".
24 Yen biru Dɑfidi u dɑ u win kurɔ Bɑti Sebɑ nukuru yɛmiɑsiɑ, mɑ u kɑ nùn mɛnnɑ. Kurɔ wi, u ɡurɑ suɑ u mɑrɑ bii tɔn durɔ. Mɑ Dɑfidi u nùn yĩsiru kɑ̃ Sɑlomɔɔ. Yinni Gusunɔ u bii wi kĩɑ ɡem ɡem.
24 Depois Davi consolou sua mulher Bate-Seba e deitou-se com ela, e ela teve um menino, a quem Davi deu o nome de Salomão. E o Senhor o amou
25 Mɑ u win sɔmɔ Nɑtɑni ɡɔrɑ u mɑɑ nùn yĩsiru ɡɑru kɛ̃ te bɑ mɔ̀ Yedidiɑ. Yen tubusiɑnɑ, wi Yinni Gusunɔ u kĩ.
25 e, por isso, enviou o profeta Natã para dizer a Davi que, o menino deveria chamar-se Jedidias.
26 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Yoɑbu u Amɔnibɑn wuu ɡe bɑ mɔ̀ Rɑbɑ wɔri u ɡen wɔɔ berɑ mwɑ mi ben sinɑ boko u rɑ n wɑ̃ɑ.
26 Enquanto isso, Joabe atacou Rabá dos amonitas e conquistou a fortaleza real.
27 Yerɑ u Dɑfidi sɔmɔbu ɡɔriɑ u nɛɛ, wee, nɑ Rɑbɑn berɑ mi nim mu wɑ̃ɑ mwɑ kɔ.
27 Então mandou mensageiros a Davi, dizendo: "Lutei contra Rabá e apoderei-me dos seus reservatórios de água.
28 Yen sɔ̃, ɑ tɔn be bɑ tie mɛnnɔ kpɑ i nɑ i wuu ɡe mwɑ mɑm mɑm. Domi nɑ ǹ kĩ bu nɛɛ, nɛ Yoɑbuwɑ nɑ ɡu mwɑ.
28 Agora, convoca o restante do exército, cerca a cidade e conquista-a. Se não, eu terei a fama de havê-la conquistado".
29 Yerɑ Dɑfidi u tɔn be kpuro mɛnnɑ, mɑ bɑ dɑ bɑ Rɑbɑ wɔri bɑ ye mwɑ.
29 Então, Davi convocou todo o exército, foi a Rabá, atacou a cidade e a conquistou.
30 Mɑ u wuu min sunɔn furɔ wurɑɡuu mwɑ. Gen bunum mu sɑ̃ɑwɑ kilo tɛnɑ kɑ nnɛ. Bɑ ɡu kpee ɡobiɡinu ɡore. Mɑ bɑ ɡu suɑ bɑ Dɑfidi dokeɑ wirɔ. Yen biru u kɑ ɡu dɑ Yerusɑlɛmuɔ. Yen dɔmɑ te, dukiɑ bɑkɑ Dɑfidi u ɡurɑ.
30 A seguir tirou a coroa da cabeça de Milcom, uma coroa de ouro de trinta e cinco quilos; ornamentada com pedras preciosas. E ela foi colocada na cabeça de Davi. Ele levou uma grande quantidade de bens da cidade
31 Mɑ u Rɑbɑn tɔn be bɑ tie yoo sɔmɑ koosiɑ. Ben ɡɑbɑ dɑ̃ɑ bɔɔrimɔ kɑ ɡbɛ̃ɛ, ɡɑbu kɑ sii, ɡɑbɑ tem ɡbemɔ kɑ dɑ̃kuru, mɑ ɡɑbɑ birikibɑ mɔ̀. Nɡe mɛyɑ u Amɔnibɑn wusu kpuron tɔmbu yoo sɔmɑ kpɛ̃ɛ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ Yerusɑlɛmuɔ kɑ win tɔmbu kpuro.
31 e levou também os seus habitantes, designando-lhes trabalhos com serras, picaretas e machados, além da fabricação de tijolos. Davi fez assim com todas as cidades amonitas. Depois voltou com todo o seu exército para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.