2 Samuel 12
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Yen biru Yinni Gusunɔ u Nɑtɑni ɡɔrɑ Dɑfidin mi. Ye u turɑ, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbu yiru ɡɑbɑ bɑ wɑ̃ɑ wuu teu sɔɔ. Turo sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Turo mɑɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑro.
1 O Senhor Deus mandou que o profeta Natã fosse falar com Davi. Natã foi e disse: — Havia dois homens que viviam na mesma cidade: um era rico, e o outro era pobre.
2 Ben wi u sɑ̃ɑ ɡobiɡii mi, u yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ mɔ dɑbi dɑbinu.
2 O rico possuía muito gado e ovelhas,
3 Adɑmɑ sɑ̃ɑro wi, u ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu mɔ mɑ n kun mɔ yɑ̃ɑ niu piibu ɡɑɡu ɡe u dwɑ. U ɡu nɔɔrimɔ mɑ ɡɑ kpɛ̃ɑmɔ kɑ win bibu sɑnnu. Dĩɑ ni durɔ wi, u rɑ di, niyɑ u rɑ yɑ̃ɑ buu ɡe wɛ̃. Kɑɑ te u rɑ kɑ nim nɔ, terɑ u rɑ mɑɑ kɑ ɡu nim kɛ̃. Kpɑ ɡɑ n kpĩ win tororu wɔllɔ. U yɑ̃ɑ buu ɡe mɛɛrɑwɑ nɡe win bii wɔndiɑ.
3 enquanto que o pobre tinha somente uma ovelha, que ele havia comprado. Ele cuidou dela, e ela cresceu na sua casa, junto com os filhos dele. Ele a alimentava com a sua própria comida, deixava que ela bebesse no seu próprio copo, e ela dormia no seu colo. A ovelha era como uma filha para ele.
4 Sɔ̃ɔ teeru ɡobiɡii wi, u sɔɔ wɑ. Ye u kĩ u nùn yɑɑrɛ ko, yerɑ u ǹ wɑ win sɑbe dɑbi te sɔɔ, ye u koo wunɑ u ɡo sere sɑ̃ɑro win yɑ̃ɑ buu teu ɡe. Gerɑ u mwɑ u kɑ win sɔɔ yɑɑrɛ kuɑ.
4 Certo dia um visitante chegou à casa do homem rico. Este não quis matar um dos seus próprios animais para preparar uma refeição para o visitante; em vez disso, pegou a ovelha do homem pobre, matou-a e preparou com ela uma refeição para o seu hóspede.
5 — ausente —
5 Então Davi ficou furioso com aquele homem e disse: — Eu juro pelo
6 — ausente —
6 Ele deverá pagar quatro vezes o que tirou, por ter feito uma coisa tão cruel!
7 Mɑ Nɑtɑni u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɑ ɑ sɑ̃ɑ nɡe durɔ wi. Tɛ̃ wee ye Gusunɔ Isirelibɑn Yinni u ɡeruɑ. U nɛɛ, u nun bɑndun ɡum tɑ̃re ɑ kɑ kuɑ Isirelibɑn sunɔ. Mɑ u nun wɔrɑ Sɔɔlun nɔmɑn di.
7 Então Natã disse a Davi: — Esse homem é você. E é isto o que diz o
8 Yen biru u nun wunɛn yinni Sɔɔlun yɛnu wɛ̃ kɑ win kurɔbu kɑ sere mɑɑ Isirelibɑ kɑ Yudɑbɑn bweseru. Ù kun yɛ̃ mɑ yeni yɑ turɑ u n dɑɑ nun sosie.
8 Eu lhe dei o reino e as mulheres dele; tornei você rei de Israel e de Judá. E, se isso não bastasse, eu lhe teria dado duas vezes mais.
9 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ win ɡɑri ɑtɑfiiru kuɑ ɑ kɑ kuɑ ye n sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ win nɔni sɔɔ. A derɑ Amɔnibɑ bɑ Uri Hɛti wi ɡo kɑ tɑkobi, mɑ ɑ win kurɔ suɑ ɑ tii koosi.
9 Por que é que você desobedeceu aos meus mandamentos e fez essa coisa tão horrível? Você fez com que Urias, o heteu, fosse morto na batalha; deixou que os amonitas o matassem e então ficou com a esposa dele!
10 Yen sɔ̃, tɑbu kun mɑɑ kpeemɔ wunɛn yɛnuɔ, domi ɑ nùn ɡɛmɑ mɑ ɑ Uri Hɛtin kurɔ wɔrɑ ɑ kuɑ wunɛɡii.
10 Portanto, porque você me desobedeceu e tomou a mulher de Urias, sempre alguns dos seus descendentes morrerão de morte violenta.
11 U kpɑm nun sɔ̃ɔmɔ mɑ u koo de kɔ̃sɑ ɡɑɑ yu se wunɛn bweseru sɔɔn di yu nun deemɑ. Yerɑ u koo de wunɛn bweserun ɡoo u wunɛn kurɔbu suɑ u kɑ kpunɑ wunɛn wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ ɡbɑ̃ɑrɑ.
11 E também afirmo que farei uma pessoa da sua própria família causar a sua desgraça. Você verá isso quando eu tirar as suas esposas e as der a outro homem; e ele terá relações com elas em plena luz do dia.
12 Wunɛ ɑ rɑɑ kɑ Urin kurɔ kpunɑwɑ ɡbɛnum, ɑdɑmɑ u koo de yɛ̃ro wi, u kɑ wunɛɡibu kpunɑ Isirelibɑ kpuron wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ.
12 Você pecou escondido, em segredo, mas eu farei com que isso aconteça em plena luz do dia, para todo o povo de Israel ver.”
13 Mɑ Dɑfidi u Nɑtɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn torɑ te, tɑ kpɑ̃ te nɑ Yinni Gusunɔ kuɑ.
13 Então Davi disse: — Eu pequei contra Deus, o Natã respondeu: — O
14 Adɑmɑ ye ɑ kuɑ mi, yɑ derɑ Yinni Gusunɔn yibɛrɛbɑ bɑ win yĩsiru ɡɑri kɑm ɡerusi. Yen sɔ̃, u koo de bii wi kurɔ wi, u kɑ nun mɑrɑ mi, u ɡbi.
14 Mas, porque, fazendo isso, você mostrou tanto desprezo pelo Senhor , o seu filho morrerá.
15 Ye Nɑtɑni u ɡɑri yi ɡeruɑ u kpɑ, u ɡɔsirɑ u dɑ win yɛnuɔ.
15 Aí Natã foi para casa. Então o
16 Yerɑ Dɑfidi u Gusunɔ kɑnɑru wɔri u nɔɔ bɔkuɑ bii win sɔ̃. Mɑ u duɑ dirɔ u kpunɑ temɔ wɔ̃ku ɡiriru.
16 Davi orou a Deus para que a criança sarasse e não quis comer nada. Entrou no seu quarto e passou a noite inteira deitado no chão.
17 Win bwɑ̃ɑbun ɡuro ɡurobu bɑ nùn suuru kɑnɑ u kɑ se tem sɔɔn di, ɑdɑmɑ u yinɑ. Mɛyɑ u mɑɑ yinɑ u ɡɑ̃ɑnu di.
17 Então os funcionários do palácio tentaram fazer Davi se levantar, mas ele não quis e não comeu nada com eles.
18 Ye n kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiruse, yerɑ bii wi, u ɡu. Mɑ Dɑfidin bwɑ̃ɑ be, bɑ bɛrum bɑrɑ bu nùn sɔ̃. Domi bɑ nɛɛ, u ǹ sun swɑɑ dɑki nuku sɑnkirɑnun sɔ̃ sɑnɑm mɛ bii wi, u bɑrɔ. Amɔnɑ sɑ ko koosinɑ tɛ̃ su kɑ nùn bii win ɡɔɔ sɔ̃ kpɑ sɑ kun kɑ win nuki sɑnkɑ sɑ sosi.
18 Uma semana depois, a criança morreu, e os funcionários ficaram com medo de dar a notícia a Davi. Eles disseram: — Enquanto a criança estava viva, Davi não respondia quando falávamos com ele. Como vamos dizer a ele que a criança morreu? Ele poderá fazer alguma loucura!
19 Sɑnɑm mɛ Dɑfidi u wɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ ɡunnu ɡunnu ɡɑri mɔ̀, u ɡiɑ mɑ bii wi, u ɡuwɑ. Mɑ u bu bikiɑ u nɛɛ, bii wi, u ɡuwɑ?
19 Quando Davi viu os oficiais cochichando uns com os outros, compreendeu que a criança havia morrido. Então perguntou: — A criança morreu? — Morreu! — responderam eles.
20 Sɑɑ yerɑ Dɑfidi u seewɑ tem di u dɑ u woburɑ u win yɑ̃nu kɔsɑ, mɑ u tii turɑre yɛ̃kɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u nùn sɑ̃wɑ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ yɛnuɔ u dĩɑnu bikiɑ. Mɑ bɑ nùn wɛ̃ u di.
20 Então Davi se levantou do chão, tomou um banho, penteou os cabelos e trocou de roupa. Depois foi à casa de Deus, o Senhor , e o adorou. Quando voltou ao palácio, pediu comida e comeu logo o que lhe foi servido.
21 Mɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, yinni, mbɑ wunɛn kookoo sin tubusiɑnu. Domi sɑnɑm mɛ bii wi, u wɑsi, ɑ nɔɔ bɔkuɑ mɑ ɑ swĩ. Adɑmɑ tɛ̃ ye u ɡu, mɑ ɑ seewɑ ɑ di.
21 Aí os seus oficiais disseram: — Nós não entendemos isto. Enquanto o menino estava vivo, o senhor chorou por ele e não comeu; mas, logo que ele morreu, o senhor se levantou e comeu!
22 U bu wisɑ u nɛɛ, sɑɑ ye bii wi, u wɑsi, nɑ nɔɔ bɔkuɑ nɑ swĩ, domi nɑ ǹ yɛ̃ Yinni Gusunɔ ù n koo nɛn wɔnwɔndu wɑ kpɑ u bii wi bɛkiɑ.
22 — Sim! — respondeu Davi. — Enquanto o menino estava vivo, eu jejuei e chorei porque o Senhor poderia ter pena de mim e não deixar que ele morresse.
23 Adɑmɑ tɛ̃ u ɡu. Mbɑn sɔ̃nɑ ko nɑ n mɑɑ nɔɔ bɔkuɑ. Kon kpĩ n nùn seeyɑ ɡɔrin di? Nɛnɑ kon dɑ n nùn deemɑ mi u wɑ̃ɑ. N ǹ mɑɑ wi, u koo wurɑmɑ nɛn mi.
23 Mas agora que está morto, por que jejuar? Será que eu poderia fazê-lo viver novamente? Um dia eu irei para o lugar onde ele está, porém ele nunca voltará para mim.
24 Yen biru Dɑfidi u dɑ u win kurɔ Bɑti Sebɑ nukuru yɛmiɑsiɑ, mɑ u kɑ nùn mɛnnɑ. Kurɔ wi, u ɡurɑ suɑ u mɑrɑ bii tɔn durɔ. Mɑ Dɑfidi u nùn yĩsiru kɑ̃ Sɑlomɔɔ. Yinni Gusunɔ u bii wi kĩɑ ɡem ɡem.
24 Então Davi consolou a sua esposa Bate-Seba. Teve relações com ela, e ela deu à luz um filho, a quem Davi deu o nome de Salomão. Deus amou o menino
25 Mɑ u win sɔmɔ Nɑtɑni ɡɔrɑ u mɑɑ nùn yĩsiru ɡɑru kɛ̃ te bɑ mɔ̀ Yedidiɑ. Yen tubusiɑnɑ, wi Yinni Gusunɔ u kĩ.
25 e mandou que o profeta Natã lhe desse o nome de Jedidias porque o Senhor Deus o amava.
26 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Yoɑbu u Amɔnibɑn wuu ɡe bɑ mɔ̀ Rɑbɑ wɔri u ɡen wɔɔ berɑ mwɑ mi ben sinɑ boko u rɑ n wɑ̃ɑ.
26 Enquanto isso, Joabe continuou a atacar Rabá, a capital do país de Amom. Quando estava para conquistar a cidade,
27 Yerɑ u Dɑfidi sɔmɔbu ɡɔriɑ u nɛɛ, wee, nɑ Rɑbɑn berɑ mi nim mu wɑ̃ɑ mwɑ kɔ.
27 enviou mensageiros com o seguinte recado para Davi: — Eu ataquei Rabá e conquistei os seus reservatórios de água.
28 Yen sɔ̃, ɑ tɔn be bɑ tie mɛnnɔ kpɑ i nɑ i wuu ɡe mwɑ mɑm mɑm. Domi nɑ ǹ kĩ bu nɛɛ, nɛ Yoɑbuwɑ nɑ ɡu mwɑ.
28 Reúna agora o resto dos seus soldados, e o senhor ataque a cidade, e tome-a. Eu não quero ficar com a glória dessa vitória.
29 Yerɑ Dɑfidi u tɔn be kpuro mɛnnɑ, mɑ bɑ dɑ bɑ Rɑbɑ wɔri bɑ ye mwɑ.
29 Então Davi reuniu os seus soldados, foi até Rabá, atacou a cidade e a conquistou.
30 Mɑ u wuu min sunɔn furɔ wurɑɡuu mwɑ. Gen bunum mu sɑ̃ɑwɑ kilo tɛnɑ kɑ nnɛ. Bɑ ɡu kpee ɡobiɡinu ɡore. Mɑ bɑ ɡu suɑ bɑ Dɑfidi dokeɑ wirɔ. Yen biru u kɑ ɡu dɑ Yerusɑlɛmuɔ. Yen dɔmɑ te, dukiɑ bɑkɑ Dɑfidi u ɡurɑ.
30 Moloque , o ídolo que os amonitas adoravam, tinha uma coroa que pesava mais ou menos trinta e quatro quilos. A coroa era de ouro, e nela havia uma pedra preciosa, que Davi tirou e colocou na sua própria coroa. Levou também de Rabá muitas coisas de valor.
31 Mɑ u Rɑbɑn tɔn be bɑ tie yoo sɔmɑ koosiɑ. Ben ɡɑbɑ dɑ̃ɑ bɔɔrimɔ kɑ ɡbɛ̃ɛ, ɡɑbu kɑ sii, ɡɑbɑ tem ɡbemɔ kɑ dɑ̃kuru, mɑ ɡɑbɑ birikibɑ mɔ̀. Nɡe mɛyɑ u Amɔnibɑn wusu kpuron tɔmbu yoo sɔmɑ kpɛ̃ɛ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ Yerusɑlɛmuɔ kɑ win tɔmbu kpuro.
31 Davi fez o povo da cidade trabalhar com serras, enxadas e machados e fabricar tijolos. E fez o mesmo em todas as outras cidades de Amom. Então Davi e os seus soldados voltaram para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.