2 Samuel 12
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Yen biru Yinni Gusunɔ u Nɑtɑni ɡɔrɑ Dɑfidin mi. Ye u turɑ, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɔmbu yiru ɡɑbɑ bɑ wɑ̃ɑ wuu teu sɔɔ. Turo sɑ̃ɑ ɡobiɡii. Turo mɑɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑro.
1 O Senhor, pois, enviou Natã a Davi. E, entrando ele a ter com Davi, disse-lhe: Havia numa cidade dois homens, um rico e outro pobre.
2 Ben wi u sɑ̃ɑ ɡobiɡii mi, u yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ mɔ dɑbi dɑbinu.
2 O rico tinha rebanhos e manadas em grande número;
3 Adɑmɑ sɑ̃ɑro wi, u ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu mɔ mɑ n kun mɔ yɑ̃ɑ niu piibu ɡɑɡu ɡe u dwɑ. U ɡu nɔɔrimɔ mɑ ɡɑ kpɛ̃ɑmɔ kɑ win bibu sɑnnu. Dĩɑ ni durɔ wi, u rɑ di, niyɑ u rɑ yɑ̃ɑ buu ɡe wɛ̃. Kɑɑ te u rɑ kɑ nim nɔ, terɑ u rɑ mɑɑ kɑ ɡu nim kɛ̃. Kpɑ ɡɑ n kpĩ win tororu wɔllɔ. U yɑ̃ɑ buu ɡe mɛɛrɑwɑ nɡe win bii wɔndiɑ.
3 mas o pobre não tinha coisa alguma, senão uma pequena cordeira que comprara e criara; ela crescera em companhia dele e de seus filhos; do seu bocado comia, do seu copo bebia, e dormia em seu regaço; e ele a tinha como filha.
4 Sɔ̃ɔ teeru ɡobiɡii wi, u sɔɔ wɑ. Ye u kĩ u nùn yɑɑrɛ ko, yerɑ u ǹ wɑ win sɑbe dɑbi te sɔɔ, ye u koo wunɑ u ɡo sere sɑ̃ɑro win yɑ̃ɑ buu teu ɡe. Gerɑ u mwɑ u kɑ win sɔɔ yɑɑrɛ kuɑ.
4 Chegou um viajante à casa do rico; e este, não querendo tomar das suas ovelhas e do seu gado para guisar para o viajante que viera a ele, tomou a cordeira do pobre e a preparou para o seu hóspede.
5 — ausente —
5 Então a ira de Davi se acendeu em grande maneira contra aquele homem; e disse a Natã: Vive o Senhor, que digno de morte é o homem que fez isso.
6 — ausente —
6 Pela cordeira restituirá o quádruplo, porque fez tal coisa, e não teve compaixão.
7 Mɑ Nɑtɑni u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɑ ɑ sɑ̃ɑ nɡe durɔ wi. Tɛ̃ wee ye Gusunɔ Isirelibɑn Yinni u ɡeruɑ. U nɛɛ, u nun bɑndun ɡum tɑ̃re ɑ kɑ kuɑ Isirelibɑn sunɔ. Mɑ u nun wɔrɑ Sɔɔlun nɔmɑn di.
7 Então disse Natã a Davi: Esse homem és tu! Assim diz o Senhor Deus de Israel: Eu te ungi rei sobre Israel, livrei-te da mão de Saul,
8 Yen biru u nun wunɛn yinni Sɔɔlun yɛnu wɛ̃ kɑ win kurɔbu kɑ sere mɑɑ Isirelibɑ kɑ Yudɑbɑn bweseru. Ù kun yɛ̃ mɑ yeni yɑ turɑ u n dɑɑ nun sosie.
8 e te dei a casa de teu senhor, e as mulheres de teu senhor em teu seio; também te dei a casa de Israel e de Judá. E se isso fosse pouco, te acrescentaria outro tanto.
9 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ win ɡɑri ɑtɑfiiru kuɑ ɑ kɑ kuɑ ye n sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ win nɔni sɔɔ. A derɑ Amɔnibɑ bɑ Uri Hɛti wi ɡo kɑ tɑkobi, mɑ ɑ win kurɔ suɑ ɑ tii koosi.
9 Por que desprezaste a palavra do Senhor, fazendo o mal diante de seus olhos? A Urias, o heteu, mataste à espada, e a sua mulher tomaste para ser tua mulher; sim, a ele mataste com a espada dos amonitas.
10 Yen sɔ̃, tɑbu kun mɑɑ kpeemɔ wunɛn yɛnuɔ, domi ɑ nùn ɡɛmɑ mɑ ɑ Uri Hɛtin kurɔ wɔrɑ ɑ kuɑ wunɛɡii.
10 Agora, pois, a espada jamais se apartará da tua casa, porquanto me desprezaste, e tomaste a mulher de Urias, o heteu, para ser tua mulher.
11 U kpɑm nun sɔ̃ɔmɔ mɑ u koo de kɔ̃sɑ ɡɑɑ yu se wunɛn bweseru sɔɔn di yu nun deemɑ. Yerɑ u koo de wunɛn bweserun ɡoo u wunɛn kurɔbu suɑ u kɑ kpunɑ wunɛn wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ ɡbɑ̃ɑrɑ.
11 Assim diz o Senhor: Eis que suscitarei da tua própria casa o mal sobre ti, e tomarei tuas mulheres perante os teus olhos, e as darei a teu próximo, o qual se deitará com tuas mulheres à luz deste sol.
12 Wunɛ ɑ rɑɑ kɑ Urin kurɔ kpunɑwɑ ɡbɛnum, ɑdɑmɑ u koo de yɛ̃ro wi, u kɑ wunɛɡibu kpunɑ Isirelibɑ kpuron wuswɑɑɔ sɔ̃ɔ sɔɔ.
12 Pois tu o fizeste em oculto; mas eu farei este negócio perante todo o Israel e à luz do sol.
13 Mɑ Dɑfidi u Nɑtɑni sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn torɑ te, tɑ kpɑ̃ te nɑ Yinni Gusunɔ kuɑ.
13 Então disse Davi a Natã: Pequei contra o Senhor. Tornou Natã a Davi: Também o Senhor perdoou o teu pecado; não morreras.
14 Adɑmɑ ye ɑ kuɑ mi, yɑ derɑ Yinni Gusunɔn yibɛrɛbɑ bɑ win yĩsiru ɡɑri kɑm ɡerusi. Yen sɔ̃, u koo de bii wi kurɔ wi, u kɑ nun mɑrɑ mi, u ɡbi.
14 Todavia, porquanto com este feito deste lugar a que os inimigos do Senhor blasfemem, o filho que te nasceu certamente morrerá.
15 Ye Nɑtɑni u ɡɑri yi ɡeruɑ u kpɑ, u ɡɔsirɑ u dɑ win yɛnuɔ.
15 Então Natã foi para sua casa. Depois o Senhor feriu a criança que a mulher de Urias dera a Davi, de sorte que adoeceu gravemente.
16 Yerɑ Dɑfidi u Gusunɔ kɑnɑru wɔri u nɔɔ bɔkuɑ bii win sɔ̃. Mɑ u duɑ dirɔ u kpunɑ temɔ wɔ̃ku ɡiriru.
16 Davi, pois, buscou a Deus pela criança, e observou rigoroso jejum e, recolhendo-se, passava a noite toda prostrado sobre a terra.
17 Win bwɑ̃ɑbun ɡuro ɡurobu bɑ nùn suuru kɑnɑ u kɑ se tem sɔɔn di, ɑdɑmɑ u yinɑ. Mɛyɑ u mɑɑ yinɑ u ɡɑ̃ɑnu di.
17 Então os anciãos da sua casa se puseram ao lado dele para o fazerem levantar-se da terra; porém ele não quis, nem comeu com eles.
18 Ye n kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiruse, yerɑ bii wi, u ɡu. Mɑ Dɑfidin bwɑ̃ɑ be, bɑ bɛrum bɑrɑ bu nùn sɔ̃. Domi bɑ nɛɛ, u ǹ sun swɑɑ dɑki nuku sɑnkirɑnun sɔ̃ sɑnɑm mɛ bii wi, u bɑrɔ. Amɔnɑ sɑ ko koosinɑ tɛ̃ su kɑ nùn bii win ɡɔɔ sɔ̃ kpɑ sɑ kun kɑ win nuki sɑnkɑ sɑ sosi.
18 Ao sétimo dia a criança morreu; e temiam os servos de Davi dizer-lhe que a criança tinha morrido; pois diziam: Eis que, sendo a criança ainda viva, lhe falávamos, porém ele não dava ouvidos à nossa voz; como, pois, lhe diremos que a criança morreu? Poderá cometer um desatino.
19 Sɑnɑm mɛ Dɑfidi u wɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ ɡunnu ɡunnu ɡɑri mɔ̀, u ɡiɑ mɑ bii wi, u ɡuwɑ. Mɑ u bu bikiɑ u nɛɛ, bii wi, u ɡuwɑ?
19 Davi, porém, percebeu que seus servos cochichavam entre si, e entendeu que a criança havia morrido; pelo que perguntou a seus servos: Morreu a criança? E eles responderam: Morreu.
20 Sɑɑ yerɑ Dɑfidi u seewɑ tem di u dɑ u woburɑ u win yɑ̃nu kɔsɑ, mɑ u tii turɑre yɛ̃kɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u nùn sɑ̃wɑ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ yɛnuɔ u dĩɑnu bikiɑ. Mɑ bɑ nùn wɛ̃ u di.
20 Então Davi se levantou da terra, lavou-se, ungiu-se, e mudou de vestes; e, entrando na casa do Senhor, adorou. Depois veio a sua casa, e pediu o que comer; e lho deram, e ele comeu.
21 Mɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, yinni, mbɑ wunɛn kookoo sin tubusiɑnu. Domi sɑnɑm mɛ bii wi, u wɑsi, ɑ nɔɔ bɔkuɑ mɑ ɑ swĩ. Adɑmɑ tɛ̃ ye u ɡu, mɑ ɑ seewɑ ɑ di.
21 Então os seus servos lhe disseram: Que é isso que fizeste? pela criança viva jejuaste e choraste; porém depois que a criança morreu te levantaste e comeste.
22 U bu wisɑ u nɛɛ, sɑɑ ye bii wi, u wɑsi, nɑ nɔɔ bɔkuɑ nɑ swĩ, domi nɑ ǹ yɛ̃ Yinni Gusunɔ ù n koo nɛn wɔnwɔndu wɑ kpɑ u bii wi bɛkiɑ.
22 Respondeu ele: Quando a criança ainda vivia, jejuei e chorei, pois dizia: Quem sabe se o Senhor não se compadecerá de mim, de modo que viva a criança?
23 Adɑmɑ tɛ̃ u ɡu. Mbɑn sɔ̃nɑ ko nɑ n mɑɑ nɔɔ bɔkuɑ. Kon kpĩ n nùn seeyɑ ɡɔrin di? Nɛnɑ kon dɑ n nùn deemɑ mi u wɑ̃ɑ. N ǹ mɑɑ wi, u koo wurɑmɑ nɛn mi.
23 Todavia, agora que é morta, por que ainda jejuaria eu? Poderei eu fazê-la voltar? Eu irei para ela, porém ela não voltará para mim.
24 Yen biru Dɑfidi u dɑ u win kurɔ Bɑti Sebɑ nukuru yɛmiɑsiɑ, mɑ u kɑ nùn mɛnnɑ. Kurɔ wi, u ɡurɑ suɑ u mɑrɑ bii tɔn durɔ. Mɑ Dɑfidi u nùn yĩsiru kɑ̃ Sɑlomɔɔ. Yinni Gusunɔ u bii wi kĩɑ ɡem ɡem.
24 Então consolou Davi a Bate-Seba, sua mulher, e entrou, e se deitou com ela. E teve ela um filho, e Davi lhe deu o nome de Salomão. E o Senhor o amou;
25 Mɑ u win sɔmɔ Nɑtɑni ɡɔrɑ u mɑɑ nùn yĩsiru ɡɑru kɛ̃ te bɑ mɔ̀ Yedidiɑ. Yen tubusiɑnɑ, wi Yinni Gusunɔ u kĩ.
25 e mandou, por intermédio do profeta Natã, dar-lhe o nome de Jedidias, por amor do Senhor.
26 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Yoɑbu u Amɔnibɑn wuu ɡe bɑ mɔ̀ Rɑbɑ wɔri u ɡen wɔɔ berɑ mwɑ mi ben sinɑ boko u rɑ n wɑ̃ɑ.
26 Ora, pelejou Joabe contra Rabá, dos amonitas, e tomou a cidade real.
27 Yerɑ u Dɑfidi sɔmɔbu ɡɔriɑ u nɛɛ, wee, nɑ Rɑbɑn berɑ mi nim mu wɑ̃ɑ mwɑ kɔ.
27 Então mandou Joabe mensageiros a Davi, e disse: Pelejei contra Rabá, e já tomei a cidade das águas.
28 Yen sɔ̃, ɑ tɔn be bɑ tie mɛnnɔ kpɑ i nɑ i wuu ɡe mwɑ mɑm mɑm. Domi nɑ ǹ kĩ bu nɛɛ, nɛ Yoɑbuwɑ nɑ ɡu mwɑ.
28 Ajunta, pois, agora o resto do povo, acampa contra a cidade e toma-a, para que eu não a tome e seja o meu nome aclamado sobre ela.
29 Yerɑ Dɑfidi u tɔn be kpuro mɛnnɑ, mɑ bɑ dɑ bɑ Rɑbɑ wɔri bɑ ye mwɑ.
29 Então Davi ajuntou todo o povo, e marchou para Rabá; pelejou contra ela, e a tomou.
30 Mɑ u wuu min sunɔn furɔ wurɑɡuu mwɑ. Gen bunum mu sɑ̃ɑwɑ kilo tɛnɑ kɑ nnɛ. Bɑ ɡu kpee ɡobiɡinu ɡore. Mɑ bɑ ɡu suɑ bɑ Dɑfidi dokeɑ wirɔ. Yen biru u kɑ ɡu dɑ Yerusɑlɛmuɔ. Yen dɔmɑ te, dukiɑ bɑkɑ Dɑfidi u ɡurɑ.
30 Também tirou a coroa da cabeça do seu rei; e o peso dela era de um talento de ouro e havia nela uma pedra preciosa; e foi posta sobre a cabeça de Davi, que levou da cidade mui grande despojo.
31 Mɑ u Rɑbɑn tɔn be bɑ tie yoo sɔmɑ koosiɑ. Ben ɡɑbɑ dɑ̃ɑ bɔɔrimɔ kɑ ɡbɛ̃ɛ, ɡɑbu kɑ sii, ɡɑbɑ tem ɡbemɔ kɑ dɑ̃kuru, mɑ ɡɑbɑ birikibɑ mɔ̀. Nɡe mɛyɑ u Amɔnibɑn wusu kpuron tɔmbu yoo sɔmɑ kpɛ̃ɛ. Yen biru u ɡɔsirɑmɑ Yerusɑlɛmuɔ kɑ win tɔmbu kpuro.
31 E, trazendo os seus habitantes, os pôs a trabalhar com serras, trilhos de ferro, machados de ferro, e em fornos de tijolos; e assim fez a todas as cidades dos amonitas. Depois voltou Davi e todo o povo para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.