2 Coríntios 7

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nɔɔ mwɛɛ ni kpuro nu sɑ̃ɑwɑ bɛsɛɡinu, kĩnɑsibu. Yen sɔ̃, su tii sɑ̃rɑsiɑ sɑɑ ɡɑ̃ɑnu kpuron di ni nu wɑsi kɑ hunde disinu tɛɛnimɔ, kpɑ sɑ n dɛɛrɑru sosimɔ Gusunɔn nɑsiɑru sɔɔ.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 I sun ɑyeru kɛ̃ɛyɔ bɛɛn ɡɔ̃ruɔ. Sɑ ǹ ɡoo torɑri, sɑ ǹ ɡoo kɑm koosie, sɑ ǹ mɑɑ ɡoo tɑki di.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nɑ ǹ yeni ɡerumɔ n kɑ bɛɛ tɑɑrɛ wɛ̃, domi nɑ ɡeruɑ kɔ mɑ sɑ bɛɛn kĩru mɔ bɛsɛn ɡɔ̃ruɔ sɑ n kɑ wɑ̃ɑ sɑnnu, ǹ kun mɛ su kɑ ɡbi sɑnnu.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nɑ tororu soomɔ bɛɛn sɔ̃, nɑ mɑɑ bɛɛn sɔ̃ woo kɑnɑmɔ. Bɛsɛn nɔni swɑ̃ɑru kpuro sɔɔ nɑ dɑm kɛ̃ru wɑ, nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ mɑɑ do n sɑrɑ.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sɑɑ mìn di sɑ turɑ Mɑsedɔniɔ sɑ ǹ wɛ̃re. Sɑ nɔni swɑ̃ɑru wɑ bɑɑmɑ, ɡɑbun mi sɑnnɔsɑ, bɛsɛn tiin ɡɔ̃ruɔ bɛrumɑ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Adɑmɑ Gusunɔ wi u bwɛ̃ɛbwɛ̃ɛbu dɑm kɛ̃mɔ, u derɑ Titun nɑɑrɑ sun dɑm kɑ̃.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 N ǹ mɔ win nɑɑru tɔnɑ tɑ sun dɑm kɑ̃, ɑdɑmɑ ye u mɑɑ ɡeruɑ mɑ i nùn dɑm kɑ̃ win tii. U mɑɑ sun sɔ̃ɔwɑ nɡe mɛ nɛn wɑɑrɑ bɛɛ nɛni, kɑ nɡe mɛ i nuki sɑnkire, kɑ nɡe mɛ i kɑ mɑn sunɑ. Yen sɔ̃nɑ tɛ̃ nɛn nuku dobu sosi.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Geemɑ, bɑɑ mɛ tire te nɑ bɛɛ yoruɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, nɑ ǹ ɡɔ̃rusu yiru mɔ̀ tɛ̃. Nɑ rɑɑ kuɑ sɑnɑm mɛ nɑ wɑ mɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ sɑɑ fiiko sɔɔ.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Adɑmɑ tɛ̃ nɛn nukurɑ do. N ǹ mɔ yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, ɑdɑmɑ yèn sɔ̃ bɛɛn nuku sɑnkirɑnu derɑ i dɑɑ kɔsɑ. Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ kpɑ nu kun sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Domi nuku sɑnkirɑ ni Gusunɔ u dendimɔ nu rɑ dewɑ tɔnu u dɑɑ kɔsi kpɑ u fɑɑbɑ wɑ. Mɑ nin bweserɑ ku rɑ n nɑ̀ n dɑɑ yɛ̃ mɔ. Adɑmɑ hɑnduniɑn nuku sɑnkirɑnɑ nu rɑ ɡɔɔ mɑ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ. Tɛ̃ i mɛɛrio nɡe mɛ nuku sɑnkirɑ ni, nu derɑ i lɑɑkɑri kuɑ mɑ i kɑ tii yinɑ, nɡe mɛ bɛɛn nukurɑ kun do mɑ i bɛrum kuɑ, nɡe mɛ i kĩ i mɑn wɑ kpɑ i mɑn wurɑ, nɡe mɛ i hɑniɑ mɔ̀ i kɑ kɔ̃sɑn kowobu sɛɛyɑsiɑ. Kpuro sɔɔ i sɔ̃ɔsi mɑ i dɛɛre ɡɑri yi sɔɔ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ǹ n mɛn nɑ, sɑnɑm mɛ nɑ bɛɛ tireru yoruɑ, nɑ ǹ tu yoruɑ wi u kɔ̃sɑ kuɑn sɔ̃, ǹ kun mɛ wi yɑ deemɑn sɔ̃ tɔnɑ, ɑdɑmɑ nɑ tu kuɑwɑ n kɑ sɔ̃ɔsirɑ Gusunɔn wuswɑɑɔ nɡe mɛ bɛɛn kĩrɑ nɛ bɛsɛ sɔɔ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Yen sɔ̃nɑ sɑ dɑm kuɑ. N ǹ mɑɑ mɔ dɑm kɛ̃ru tɔnɑ sɑ wɑ, sɑ mɑɑ nuku dobu sosi sɑnɑm mɛ sɑ Titun nuku dobu wɑ domi bɛɛ kpuro i win ɡɔ̃ru yɛmiɑsiɑ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Bɑɑ mɛ nɑ nùn woo kɑnɛ fiiko bɛɛn sɔ̃, i ǹ mɑn sekuru doke. Nɡe mɛ sɑ rɑ bɛɛ ɡem sɔ̃, nɡe mɛyɑ bɛsɛn woo kɑnɑbu Titun mi bu sɔ̃ɔsirɑ ɡem.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Mɛyɑ mɑɑ bɛɛn kĩrɑ sosimɔ wi sɔɔ ye u kɑ yɑɑye mɑ bɛɛ kpuro i nùn mɛm nɔɔwɑ mɑ i nùn dɑm koosiɑ kɑ bɛrum kɑ diiribu.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ do yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nɑɑnɛ sɑ̃ɑ kpuro sɔɔ.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.