2 Coríntios 7
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NAA
1 Nɔɔ mwɛɛ ni kpuro nu sɑ̃ɑwɑ bɛsɛɡinu, kĩnɑsibu. Yen sɔ̃, su tii sɑ̃rɑsiɑ sɑɑ ɡɑ̃ɑnu kpuron di ni nu wɑsi kɑ hunde disinu tɛɛnimɔ, kpɑ sɑ n dɛɛrɑru sosimɔ Gusunɔn nɑsiɑru sɔɔ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 I sun ɑyeru kɛ̃ɛyɔ bɛɛn ɡɔ̃ruɔ. Sɑ ǹ ɡoo torɑri, sɑ ǹ ɡoo kɑm koosie, sɑ ǹ mɑɑ ɡoo tɑki di.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Nɑ ǹ yeni ɡerumɔ n kɑ bɛɛ tɑɑrɛ wɛ̃, domi nɑ ɡeruɑ kɔ mɑ sɑ bɛɛn kĩru mɔ bɛsɛn ɡɔ̃ruɔ sɑ n kɑ wɑ̃ɑ sɑnnu, ǹ kun mɛ su kɑ ɡbi sɑnnu.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Nɑ tororu soomɔ bɛɛn sɔ̃, nɑ mɑɑ bɛɛn sɔ̃ woo kɑnɑmɔ. Bɛsɛn nɔni swɑ̃ɑru kpuro sɔɔ nɑ dɑm kɛ̃ru wɑ, nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ mɑɑ do n sɑrɑ.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Sɑɑ mìn di sɑ turɑ Mɑsedɔniɔ sɑ ǹ wɛ̃re. Sɑ nɔni swɑ̃ɑru wɑ bɑɑmɑ, ɡɑbun mi sɑnnɔsɑ, bɛsɛn tiin ɡɔ̃ruɔ bɛrumɑ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Adɑmɑ Gusunɔ wi u bwɛ̃ɛbwɛ̃ɛbu dɑm kɛ̃mɔ, u derɑ Titun nɑɑrɑ sun dɑm kɑ̃.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 N ǹ mɔ win nɑɑru tɔnɑ tɑ sun dɑm kɑ̃, ɑdɑmɑ ye u mɑɑ ɡeruɑ mɑ i nùn dɑm kɑ̃ win tii. U mɑɑ sun sɔ̃ɔwɑ nɡe mɛ nɛn wɑɑrɑ bɛɛ nɛni, kɑ nɡe mɛ i nuki sɑnkire, kɑ nɡe mɛ i kɑ mɑn sunɑ. Yen sɔ̃nɑ tɛ̃ nɛn nuku dobu sosi.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Geemɑ, bɑɑ mɛ tire te nɑ bɛɛ yoruɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, nɑ ǹ ɡɔ̃rusu yiru mɔ̀ tɛ̃. Nɑ rɑɑ kuɑ sɑnɑm mɛ nɑ wɑ mɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ sɑɑ fiiko sɔɔ.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Adɑmɑ tɛ̃ nɛn nukurɑ do. N ǹ mɔ yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, ɑdɑmɑ yèn sɔ̃ bɛɛn nuku sɑnkirɑnu derɑ i dɑɑ kɔsɑ. Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ kpɑ nu kun sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Domi nuku sɑnkirɑ ni Gusunɔ u dendimɔ nu rɑ dewɑ tɔnu u dɑɑ kɔsi kpɑ u fɑɑbɑ wɑ. Mɑ nin bweserɑ ku rɑ n nɑ̀ n dɑɑ yɛ̃ mɔ. Adɑmɑ hɑnduniɑn nuku sɑnkirɑnɑ nu rɑ ɡɔɔ mɑ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ. Tɛ̃ i mɛɛrio nɡe mɛ nuku sɑnkirɑ ni, nu derɑ i lɑɑkɑri kuɑ mɑ i kɑ tii yinɑ, nɡe mɛ bɛɛn nukurɑ kun do mɑ i bɛrum kuɑ, nɡe mɛ i kĩ i mɑn wɑ kpɑ i mɑn wurɑ, nɡe mɛ i hɑniɑ mɔ̀ i kɑ kɔ̃sɑn kowobu sɛɛyɑsiɑ. Kpuro sɔɔ i sɔ̃ɔsi mɑ i dɛɛre ɡɑri yi sɔɔ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ǹ n mɛn nɑ, sɑnɑm mɛ nɑ bɛɛ tireru yoruɑ, nɑ ǹ tu yoruɑ wi u kɔ̃sɑ kuɑn sɔ̃, ǹ kun mɛ wi yɑ deemɑn sɔ̃ tɔnɑ, ɑdɑmɑ nɑ tu kuɑwɑ n kɑ sɔ̃ɔsirɑ Gusunɔn wuswɑɑɔ nɡe mɛ bɛɛn kĩrɑ nɛ bɛsɛ sɔɔ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Yen sɔ̃nɑ sɑ dɑm kuɑ. N ǹ mɑɑ mɔ dɑm kɛ̃ru tɔnɑ sɑ wɑ, sɑ mɑɑ nuku dobu sosi sɑnɑm mɛ sɑ Titun nuku dobu wɑ domi bɛɛ kpuro i win ɡɔ̃ru yɛmiɑsiɑ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Bɑɑ mɛ nɑ nùn woo kɑnɛ fiiko bɛɛn sɔ̃, i ǹ mɑn sekuru doke. Nɡe mɛ sɑ rɑ bɛɛ ɡem sɔ̃, nɡe mɛyɑ bɛsɛn woo kɑnɑbu Titun mi bu sɔ̃ɔsirɑ ɡem.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Mɛyɑ mɑɑ bɛɛn kĩrɑ sosimɔ wi sɔɔ ye u kɑ yɑɑye mɑ bɛɛ kpuro i nùn mɛm nɔɔwɑ mɑ i nùn dɑm koosiɑ kɑ bɛrum kɑ diiribu.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ do yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nɑɑnɛ sɑ̃ɑ kpuro sɔɔ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.